အခန်း ၁၂၅

အခန်း(၁၂၅) သူခိုးဘုရင် ပြိုလဲသွားခြင်း

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကား အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

အစားအသောက်ဆိုင်တန်းလမ်းမှ ဆူညံသော ဂီတသံများနှင့် ဈေးရောင်းသံများက မမြင်ရသော နံရံတစ်ခုဖြင့် ပိုင်းခြားခံထားရသကဲ့သို့ ဝေးကွာပြီး လက်တွေ့မဆန်တော့သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မျက်လုံးများအားလုံးက မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ပန်းပွင့်ပုံအင်္ကျီနှင့် အမျိုးသားထံသို့ စူးစိုက်သွားကြ၏။

ခရီးသွားများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... လမ်းပေါ်မှာ ဖလက်ရှ်မော့ဘ် ကနေကြတာလား..."

"လက်ထပ်ခွင့်တောင်းနေတာလား... အဲဒီလိုလည်း မတူပါဘူး... သူ့ရှေ့မှာ မိန်းကလေးမှ မရှိတာ..."

"စွမ်းဆောင်ရည် အနုပညာပဲဖြစ်မယ်ထင်တယ်... ခုခေတ်လူငယ်တွေက အဲဒါကို တော်တော် ဝါသနာပါကြတာပဲ..."

ကျန်းရွှိုက်က ထိုနေရာတွင် အေးခဲနေသည့်အလား ရပ်နေပြီး လုံးဝကို ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ဖြစ်သွားခဲ့၏။

သူက ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းဆီးရေးအမှုတစ်ခုကို လိုက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အံ့ဖွယ်တစ်ခု မွေးဖွားလာမှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ မောက်မာမှု၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် သူ၏ အောင်မြင်မှုကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် နယူတန်၏ နိယာမများကို လုံးဝ ဆန့်ကျင်နေသော နည်းလမ်းဖြင့် ပိုက်ဆံအိတ်က အဘိုးအို၏ ခြေရင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။

ယခုအခါတွင်မူ တစ်ချိန်က မောက်မာခဲ့သော ဤသူခိုးဘုရင်က ဒူးထောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းက လက်ထိပ်ခတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ဖမ်းချုပ်ခံထားရခြင်း မဟုတ်ချေ။

မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ကိုယ်တိုင် ဒူးထောက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ကျန်းရွှိုက်၏ ကမ္ဘာ့အမြင်မှာ အစ်ကိုချူးကြောင့် စက္ကန့်တိုင်းတွင် ရက်စက်စွာ ချေမှုန်းခံနေရသည်။

မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လင်ခွန်း ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ကမ္ဘာ့အမြင် ပြိုလဲသွားခြင်းထက် အဆတစ်သောင်းခန့် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

၎င်းက ယုံကြည်မှုများ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ သွေးပေးလာခဲ့သော "အရိပ်မဲ့လက်ဝါး" က တောင်ပိုင်းတွင် သူ၏ ကြီးစိုးနိုင်မှု အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်ပြီး ဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်ယူမှု အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုအမျိုးသား၏ ရှေ့တွင်တော့ ၎င်းက ကလေးကစားစရာတစ်ခုမျှပင် မဟုတ်ခဲ့ချေ။

သူ့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။

ကြောက်ရွံ့မှု။

အေးစက်သော ပင်လယ်ရေများကဲ့သို့ အဆုံးအစမဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုက ခြေဖဝါးမှ ခေါင်းထိပ်အထိ သူ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံး တစ်လုံးတည်းသာ ရှိတော့၏။

*ပြေး…*

လင်ခွန်းက သူ၏ လျှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်ပြီး စူးရှသော နာကျင်မှုက အသက်ရှူကြပ်မတတ် ကြောက်ရွံ့မှုမှ ရုန်းထွက်ရန်အတွက် သူ့ကို ခွန်အားအနည်းငယ် ပေးစွမ်းလိုက်သည်။

ထောင့်ပိတ်မိနေသော တောခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူက အသည်းအသန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

သူက နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ရဲတော့ချေ။

သူက လှည့်လိုက်ပြီး တိုးဝှေ့နေသော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဖယ်ကြ... မင်းတို့ အကုန်လုံး ငါ့လမ်းကနေ ဖယ်ကြစမ်း..."

လင်ခွန်းက အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တိုးဝှေ့တွန်းတိုက်ကာ လူအုပ်ကြီး၏ ကွက်လပ်များကြားမှ ဖောက်ထွက်ရန် သူ၏ စွမ်းရည်အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်၏။

အေးစက်သော မျက်လုံးတစ်စုံက သူ၏ ကျောပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မရပ်ရဲသလို ရပ်လည်း မရပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းရွှိုက်က ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး နောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချူး... သူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်..."

ချူးရှန့်က ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ "အိုး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ ပြေးမသွားခဲ့ချေ။

သူတို့က မြန်မြန်တောင် လမ်းမလျှောက်ခဲ့ပေ။

သူက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာသာ လိုက်ပါသွားပြီး အစာစားပြီးနောက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည့်အလား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြစ်၏။

လူအုပ်ကြီးက ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ချူးရှန့် လမ်းလျှောက်သွားသော နေရာတိုင်းတွင် လူအုပ်ကြီးက မိုးဇက် ခွဲထုတ်လိုက်သော ပင်လယ်နီကဲ့သို့ သူ၏အတွက် သဘာဝကျကျ လမ်းဖယ်ပေးကြ၏။

ဘာကြောင့်မှန်း မည်သူမျှ မသိကြချေ။

လူများက သူတို့၏ နှလုံးခုန်မြန်စေသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို အလိုအလျောက် ခံစားမိကြပြီး မသိစိတ်မှပင် ဝေးဝေးသို့ ရှောင်သွားချင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အလွန်အမင်း ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက အစားအသောက်ဆိုင်တန်း လမ်းမပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

ပန်းပွင့်ပုံအင်္ကျီနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက အရှေ့တွင် လိုက်ဖမ်းခံနေရသော ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ယိုင်နဲ့တုန်ယင်စွာ ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

သူ၏ အနောက်တွင် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ ပိုင်နက်ကို စစ်ဆေးနေသော ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အချိန်တိုင်း မီတာဆယ်ခန့် အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

သိပ်မများသလို သိပ်လည်း မနည်းလှချေ။

လင်ခွန်းမှာ ရူးတော့မည်ဟု ခံစားနေရ၏။

သူက သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုပြီး သူ တတ်နိုင်သမျှ အားကြိုးမာန်တက် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန် အရှိန်တင်တင်... ဘယ်လိုပဲ လမ်းကြောင်းပြောင်းပြောင်း ဒါမှမဟုတ် လူအုပ်ကြီးကို ဘယ်လိုပဲ အကာအကွယ်ယူယူ…

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့နိုင်ဆဲ ဖြစ်၏။

မဝေးသလို မနီးလှပေ။

ဤအတိုင်း လိုက်လာခြင်းသာဖြစ်သည်။

သေမင်းတမန် ဓားကောက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ဤအရာက သူ့ကို ရိုက်ချလိုက်ခြင်းထက် အဆတစ်သန်းခန့် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့၏။

ဤအရာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှု တစ်မျိုးပင်ဖြစ်သည်။

"အား..."

လင်ခွန်းခမျာ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများက တစ်လက်မချင်းစီ ချေမှုန်းခံနေရသည်။

သူ၏ ပန်းပွင့်ပုံအင်္ကျီမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး သူ၏ ကျောပြင်တွင် တင်းကျပ်စွာ ကပ်နေကာ သူ့ကို အရိုးထဲထိအောင် အေးစက်သွားစေ၏။

သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ရှေ့တွင်... အစားအသောက်ဆိုင်တန်း လမ်းမ၏ အဆုံးတွင် မှိန်ပျပျ လင်းနေသော လမ်းကြားလေးတစ်ခု ရှိနေ၏။

သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် မြို့တော်၏ သွေးကြောမျှင်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားရန် အခွင့်အရေး ရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ချက်…

နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်…

လင်ခွန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည့် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

အမြောက်ဆံတစ်ခုကဲ့သို့ သူက သူ၏ နောက်ဆုံး ခွန်အားအနည်းငယ်ကို အသုံးပြုကာ လမ်းကြားအဝင်ဝဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

ပိုနီးလာပြီ…

ငါးမီတာ…

သုံးမီတာ…

တစ်မီတာ…

သူ၏ ခြေထောက်များက လွတ်လပ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော အရိပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည့် အချိန်မှာပင်။

လမ်းကြားအဝင်ဝရှိ နံရံနောက်မှ အရိပ်တစ်ခုက သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ လွှမ်းခြုံလာခဲ့၏။

လင်ခွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ... တစ်လက်မချင်းစီ ခေါင်းမော့လိုက်၏။

ချူးရှန့်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ရင်ဘတ်တွင် လက်ပိုက်လျက် နံရံကို မှီထား၏။

သူက သူ့ကို ရာစုနှစ်တစ်ခုစာမျှ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အောက်ခြေမရှိသော ရှေးဟောင်း ရေတွင်းတစ်တွင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"ဝှီ" ဟူသော အသံနှင့်အတူ လင်ခွန်း၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားခဲ့၏။

*ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…*

*သူက ဒီနေရာကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ…*

*သူက သူ့အနောက်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…*

*ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းလိုက်တာလား…*

*သရဲလား…*

လင်ခွန်း၏ ကမ္ဘာ့အမြင်မှာ စိတ်ကူးယဉ် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားတော့မည့် အချိန်မှာပင်။

ချူးရှန့်က အသက်ဝင်လာခဲ့၏။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေပြီဖြစ်သော လင်ခွန်း၏ နားနားသို့ ကပ်လျက် အလောင်းတစ်လောင်းကို ခွဲစိတ်နေသကဲ့သို့ သူတို့ နှစ်ယောက်သာ ကြားနိုင်သည့် တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဘယ်လက်က ညာလက်ထက် ၀.၀၃ စက္ကန့် ပိုမြန်နေတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အားယူတဲ့အခါ လက်ကောက်ဝတ်က ၀.၅ စင်တီမီတာ မြင့်တက်သွားတယ်..."

"အမြန်နှုန်းကို လိုက်ရှာရာမှာ တည်ငြိမ်မှုကို စတေးလိုက်ရလို့ လက်ချောင်းထိပ်တွေမှာ သက်ရောက်တဲ့အားက မညီမညာ ဖြစ်သွားတယ်..."

"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အရမ်း ညံ့ဖျင်းလွန်းတယ်..."

"အားနည်းချက်တွေချည်းပဲ..."

ဤစကားလုံးများက သံချေးတက်နေသော လွှသွားပါ ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ပင်။

မဟုတ်ဘူး... ၎င်းက ဓားတစ်ချောင်းထက် ပိုပြီး ရက်စက်လှ၏။

၎င်း၏ စကားလုံးတိုင်းက လင်ခွန်း၏ နောက်ဆုံးနှင့် အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သော သူခိုးဘုရင်အနေဖြင့် ဂုဏ်ယူမှုကို သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲမှ ရက်စက်စွာ ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

အမှုန့်ဖြစ်သွားအောင် ကြိတ်ချေပစ်လိုက်၏။

စောစောက ချူးရှန့်၏ မြင့်မြတ်သော စွမ်းရည်က သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည် ဆိုလျှင်ပင်…

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချူးရှန့်၏ မှတ်ချက်များက သူ့ကို... မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

သူ အလွန်ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ သူ လေ့ကျင့်လာခဲ့သော မြင့်မြတ်သော စွမ်းရည်မှာ ဤအမျိုးသား၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားနည်းချက်များပြည့်နှက်နေသည့် အမှိုက်ပုံ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

"ဖူး..."

လင်ခွန်းမှာ အသက်ရှူမဝတော့ဘဲ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ထွက်ပြေးချင်ခဲ့၏။

သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုပြီး ဤမိစ္ဆာထံမှ ထွက်ပြေးချင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များက ခွန်အားများ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခေါက်ဆွဲဖတ်နှစ်ခုအလား ပျော့ခွေနေပြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေကာ သူ၏ ဦးနှောက် ထိန်းချုပ်မှုမှ လုံးဝ ကင်းလွတ်နေခဲ့၏။

ချူးရှန့်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုလက်က အလွန်ကြီးမားပြီး ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသော လက်ဆစ်များရှိ၏။

၎င်းက လင်ခွန်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။

မည်သည့် ခွန်အားမျှ အသုံးမပြုထားချေ။

၎င်းက နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကိုပင် သယ်ဆောင်ထားသေး၏။

သို့သော်လည်း ဤလုပ်ရပ်ကပင် ကုလားအုတ်၏ ကျောကို ချိုးဖျက်လိုက်သော နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လင်ခွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိုးများ အားလုံး ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဘုန်း..."

နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ဒူးများ ခေါက်သွားပြီး ချူးရှန့်ရှေ့တွင် မတ်မတ် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ့ထံ၌ ထရန် ခွန်အား မရှိတော့ချေ။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ယဇ်ပူဇော်နေသည့်အလား သူ၏ လက်များကို အမြင့်သို့ မြှောက်လိုက်လိုက်၏။

နှပ်ချေးများနှင့် မျက်ရည်များက သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲကာ ငိုသံပါနေသော်လည်း မကြုံစဖူးသော... ဆည်းကပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

"ကျွန်တော် လက်မြှောက်ပါပြီ..."

"ဆရာ... ကျွန်တော် အထင်ကြီးသွားပါပြီ..."

"မရွတ်ပါနဲ့တော့... မရွတ်ပါနဲ့တော့... ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ရပ်တန့်လိုက်ပါတော့..."

"ဆရာ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ... ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါ... ဆရာ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံပါတယ်..."

ထိုစဉ်မှာပင်။

"ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း..."

ဘေးဘက်မှ ကြည်လင်သော လက်ခုပ်သံတစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ခရီးသွား လူအုပ်ကြီးက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရန် ဝန်းရံလာကြသည်။

မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တောက်ပနေသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမဘေးရှိ ကလေးကို ပြောလိုက်၏။

“တွေ့လား သားလေး... သားမိုက်ပြန်လာတာ ရွှေပေးလို့တောင် မလဲနိုင်ဘူးဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာပဲ... အဲဒီဦးလေးကြီးက အရင်တုန်းက လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့မှာပဲ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီဆရာကြီးဆီကနေ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားပြီ..."

ဖုန်းကို ကိုင်ထားသော အခြား အမျိုးသားတစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒါကို ဒိုယင်ပေါ် တင်ရမယ်... ခေါင်းစဉ်က 'လမ်းပေါ်မှာ သိုင်းဆရာတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး မောက်မာတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ကို လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းနဲ့ နှိမ်နင်းလိုက်တယ်' လို့ ပေးမယ်... သေချာပေါက် ပေါက်မှာပဲ..."

လက်ခုပ်သံများက ပိုပို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့၏။

လူတိုင်းက ၎င်းကို ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အံ့မခန်း လမ်းဘေး ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုဟု ထင်နေကြသည်။

နောက်ကျမှ ရောက်လာသော ကျန်းရွှိုက် တစ်ယောက်တည်းသာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးနေသော တောင်ပိုင်း သူခိုးဘုရင်နှင့် "ဆရာကြီး" အဖြစ် ဆက်ဆံခံနေရသော အစ်ကိုချူးတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လက်ထိပ်ကို ထုတ်ကာ အလွန် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ထုံကျဉ်နေသော အမူအရာဖြင့် လင်ခွန်းကို လက်ထိပ်ခတ်လိုက်သည်။

သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသောအခါ လင်ခွန်းက ရုန်းကန်ခြင်းပင် မရှိခဲ့ချေ။

သူက လှည့်ကြည့်ရုံသာ လှည့်ကြည့်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှု၊ ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ရောယှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ချူးရှန့်၏ ကျောပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

သူ သိလိုက်သည်။

ကျန်းချန် မြေအောက်လောက၏ ဒဏ္ဍာရီများက ချဲ့ကားထားခြင်း မဟုတ်ချေ။

*ဟုတ်တယ်...ဒီကိစ္စက အရမ်းကို ရှေးရိုးဆန်လွန်းနေတယ်…*

ဤသတင်းစကားကို ဖြန့်ဝေရမည်ဖြစ်၏။

*ငါတို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အကုန်လုံးကို သိခိုင်းရမယ်…*

ယနေ့မှစ၍ ကျန်းချန်မြို့က တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားပြီ။

ကျန်းရွှိုက်က ဤအရာအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တန်ဖိုးကြီး မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထပ်ထုတ်ရန် မအောင့်နိုင်တော့ချေ။

သူက စာမျက်နှာသစ် တစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘောပင်က တုန်ယင်နေခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် စာလုံးကြီး လေးလုံးသာ ရေးသားလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားအဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့ အကြံပြုပါတယ်..."