အခန်း ၁၂၇

အခန်း(၁၂၇) လက်အိတ်ဖြူ၏ ဒေါသ

"ခလွမ်" ဟူသော အသံထွက်ပေါ်လာ၏။

သေဆုံးလုနီးပါးတိတ်ဆိတ်နေသော သမ္မတ အထူးခန်းမထဲတွင် ကြည်လင်သော အက်ကွဲသံက အထူးပင် နားကလော်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

လက်အိတ်ဖြူက ခေါင်းငုံ့ထား၏။

လက်သည်းများကိုပင် အနုပညာလက်ရာများကဲ့သို့ သေသပ်စွာ ညှပ်ထားပြီး စေ့စပ်သေချာစွာ ထိန်းသိမ်းထားသော ထိုလက်ထဲရှိ သလင်းကျောက် ဖန်ခွက်ပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့သော အက်ကွဲကြောင်းများက လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

တောက်ပသော အနီရောင်ဝိုင်များက သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ စိမ့်ထွက်လာသော သွေးစများနှင့် ရောနှောကာ သူ၏ အောက်ရှိ ကော်ဇောပေါ်သို့ တစက်စက် ကျဆင်းနေပြီး စွန်းထင်းသွားစေခဲ့၏။

သူက မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမျှ ခံစားရပုံ မပေါ်ချေ။

သူက တက်ဘလက် မျက်နှာပြင်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ပင်ထိုးထားသော ကျန်းချန်မြို့၏ အစောင့်အရှောက ဟု အမည်ရသည့် အမျိုးသားကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

သူက သူ၏ ဒုတိယအကြီးအကဲ တစ္ဆေပင် ဖြစ်သည်။

"သခင်..."

တစ္ဆေ၏အသံက မည်သည့် နွေးထွေးမှုမျှမရှိဘဲ ကင်းမဲ့နေခဲ့၏။

လက်အိတ်ဖြူနှင့် အမျိုးသားက လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူ၏ အသံက ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေခဲ့သည်။

"ရှင်းပြစမ်း..."

"ကျွန်တော်တို့ ဥရောပကနေ ဈေးကြီးပေးပြီး ငှားရမ်းထားတဲ့ တစ္ဆေလက်ဝါးရဲ့ အစွန်အဖျား အဖွဲ့ဝင်သုံးဆယ်ရယ် ကျန်းချန်မြို့မှာ ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူတွေရယ်အားလုံး..."

တစ္ဆေက သူ၏ စကားလုံးများကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

"လုံးဝ ပျက်စီးသွားပါပြီ..."

လက်အိတ်ဖြူနှင့် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးထောင့်များက မသိမသာနီးပါး တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"အဖမ်းခံလိုက်ရတာလား..."

သူ၏ အသံထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့၏။

"ကျန်းချန်မြို့က ရဲတွေ ဘယ်အချိန်တည်းက ဒီလောက်ထိ စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းသွားရတာလဲ..."

သူ၏ အမြင်တွင် အဖမ်းခံရခြင်းက နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ကျရှုံးမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အရှက်ရစရာဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းအတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တစ္ဆေက ဆက်ပြောလိုက်သော စကားများက သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး သခင်..."

တစ္ဆေက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"သူတို့ အဖမ်းခံရတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"သူတို့က မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ကိုယ်တိုင်အဖမ်းခံခဲ့ကြတာပါ..."

လက်အိတ်ဖြူနှင့် အမျိုးသားက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဓားများကဲ့သို့ ထက်မြက်နေခဲ့၏။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"လူအများစုက ပစ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာကို မရောက်ခင်မှာတင် လှည့်ပြီး အနီးဆုံး ရဲစခန်းဆီကို ပြေးသွားခဲ့ကြတာပါ..."

တစ္ဆေ၏ အမူအရာက သူ ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်သော ဟာသတစ်ခုကို ပြောနေရသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"သူတို့က လျှပ်စစ်စက်ဘီးတွေ ခိုးတာ ဒါမှမဟုတ် မုဆိုးမတွေ ရေချိုးနေတာကို နံရံပေါ်ကနေ ကျော်ကြည့်တာစတဲ့ အမှုဟောင်း အမျိုးမျိုးကို ဝန်ခံခဲ့ကြတယ်လေ..."

"တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုချက်က ရဲတွေက သူတို့ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် ဖမ်းဆီးထားပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော် မပြီးမချင်း မလွှတ်ပေးဖို့ပဲတဲ့..."

"အချုပ်ခန်းထဲမှာ နေရတာက သူတို့အတွက် လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရတယ်တဲ့..."

"..."

လေထုမှာ သုဿန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

လက်အိတ်ဖြူနှင့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများက ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် တုန်လှုပ်လာခဲ့သည်။

သူက ထောက်လှမ်းရေး သတင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သရဲဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို နားထောင်နေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ဥရောပတစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး သူတို့၏ လက်များတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသည့် ပညာရှင် ရာဇဝတ်ကောင်တစ်စုက တရုတ်နိုင်ငံရှိ ဒုတိယအဆင့် မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်လာကာ အပြင်ဘက်တွင် အလွန်အန္တရာယ်များလွန်းသည် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ရဲစခန်းသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး အဖမ်းခံရန် တောင်းဆိုကြသည်ဆိုသည်မှာ ယုံနိုင်စရာပင် မရှိချေ။

အလွန်အဓိပ္ပာယ်မရှိလှသလို အလွန်လည်း အရှက်ရစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

သူ၏ သခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို အာရုံခံမိသည့်အလား တစ္ဆေက တက်ဘလက်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခုကို နံရံပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပရိုဂျက်တာဖြင့် ထိုးပြလိုက်၏။

၎င်းက နံရံတစ်ခုလုံး နေရာယူထားသော အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ စောင့်ကြည့်နေသည့် ဧရာမ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပင်ဖြစ်သည်။

မြို့လယ်ခေါင်ရှိ အကြီးဆုံးသော အယ်လ်အီးဒီ မျက်နှာပြင်ဖြစ်၏။

ကြင်နာတတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရန် ကြိုးစားနေသည့် ချူးရှန့်၏ မျက်နှာမှာ အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကြီးမားနေပြီး လမ်းတစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဓာတ်ပုံ၏ အောက်တွင် တောက်ပသော အနီရောင် စာလုံးကြီးများဖြင့် စာတစ်ကြောင်း ရှိနေ၏။

ကျန်းချန်မြို့မှ ကြိုဆိုပါသည်ဟူသော စာသားပင် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေက ဘေးမှနေ၍ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးမိနစ်က မြို့လယ်ရင်ပြင်က တိုက်ရိုက်မြင်ကွင်းပါ..."

"ဤးခုအချိန်ဆိုရင် လူတွေပြည့်နှက်နေရမယ့် လမ်းလျှောက်စျေးတန်းမှာ အခုဆို လူသူ ကင်းမဲ့နေတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သတင်းပေးတွေက သတင်းပို့ထားပါတယ်..."

"ခရီးသွားတွေနဲ့ ဒေသခံတွေ အားလုံးက အဲ့မျက်နှာပြင်ကို မသိစိတ်ကနေ ကွင်းရှောင်ပြီး လမ်းလျှောက်နေကြတယ်လေ..."

"ကပ်ရောဂါတစ်ခုခုကို ပုန်းရှောင်နေကြတဲ့အတိုင်းပဲ..."

လက်အိတ်ဖြူနှင့် အမျိုးသားက နံရံပေါ်ရှိ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုမျက်နှာက သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရူးဆန်ပြီး ရိုင်းစိုင်းနေသော်လည်း ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

ထိုအပြုံး၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဖုံးကွယ်မထားသော လှောင်ပြောင်မှုကို မျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် သူ နီးပါးလောက် ခံစားနေရသည်။

၎င်းက ရာဇဝတ်ကောင်များကို လှောင်ပြောင်ခြင်း မဟုတ်ချေ။

၎င်းက စည်းမျဉ်းများ ကိုယ်တိုင်ကို လှောင်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်၏။

ဤအရာက သူ့ကိုယ်သူ ရာဇဝတ်မှု အနုပညာရှင်ဟု ခေါ်ဆိုနေသော သူကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော လှောင်ပြောင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

"ဘုန်း..."

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

လက်အိတ်ဖြူနှင့် အမျိုးသားက စားပွဲပေါ်ရှိ တန်ဖိုးကြီး ရိုမန်နေးကွန်တီး ဝိုင်ပုလင်းကို ရုတ်တရက် ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် နံရံသို့ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

ဝိုင်ပုလင်းမှာ ချူးရှန့်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့၏။

နက်ရှိုင်းသော အနီရောင် ဝိုင်များက နေရာအနှံ့သို့ ပက်ဖြန်းသွားပြီး ပြုံးနေသော မျက်နှာက သွေးထွက်နေသည့်အလား နံရံပေါ်မှ စီးကျလာခဲ့သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ..."

လက်အိတ်ဖြူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး သူက သူ၏ ကြော့ရှင်းမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ..."

"မင်းတို့ တန်းစီပြီး ကိုယ်တိုင်အဖမ်းခံဖို့အတွက် ငါက ယွမ်သန်းဆယ်ချီ သုံးပြီး ဒီနေရာကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရတာလား..."

"အရူးတွေ... အမှိုက်ကောင်တွေ..."

သူက နံရံပေါ်ရှိ မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးထားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

တစ္ဆေက ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ တန်ဖိုးကြီး ဝတ်စုံပေါ်သို့ ဝိုင်များ ပက်ဖျန်းခံလိုက်ရသည်ကို ခွင့်ပြုထားခဲ့၏။

ထိုအမျိုးသားက ဒေါသထွက်ပေါက်ပေးရန် လိုအပ်နေကြောင်းကို သူ သိထားသည်။

ကြိမ်းမောင်းသံက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။

လက်အိတ်ဖြူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပျက်စီးနေသော လေမှုတ်ဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်မတ်ပြန်ရပ်လိုက်၏။

သူက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ဝိုင်များ စွန်းထင်းနေသော သူ၏ လည်စည်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်တည့်မတ်လိုက်သည်။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုကဲ့သို့သော ဒေါသများက မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့၏။

၎င်း၏ အစား ပို၍ နက်ရှိုင်းပြီး ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်မှုတစ်ခုက နေရာယူလာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

လူအုပ်ကြီး၏ ပရမ်းပတာဖြစ်မှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွတ်ထွက်နေသောနေရာများကို အသုံးချကာ သူ စေ့စပ်သေချာစွာ စီစဉ်ထားခဲ့သော ရာဇဝတ်မှုမှာ ဤအမျိုးသား၏ ရှေ့တွင် ဟာသတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ ဤအမျိုးသားက အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်မရှိဘဲ ယုတ္တိမတန်ကာ မည်သည့် စည်းမျဉ်းကိုမျှ မလိုက်နာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

သူ ကိုယ်တိုင်က အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် မရှိသော လမ်းလျှောက်နေသည့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သမားရိုးကျ ရာဇဝတ်မှု နည်းလမ်းများက သူ့အပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ချေ။

သူ ဖန်တီးထားသော ပိုင်နက်အတွင်းတွင် ခိုးယူခြင်းဖြင့် သူ့ကို အပြစ်ပုံချရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာဖြစ်၏။

လက်အိတ်ဖြူနှင့် အမျိုးသားက ဆိုဖာဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ပြန်လာပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖန်ကွဲစများနှင့် သွေးထွက်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏ ညာလက်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

သူက တက်ဘလက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချူးရှန့်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဖိုင် ရှိနေသည်။

ထိုမျက်နှာက နံရံပေါ်ရှိ ကြော်ငြာထဲမှ မျက်နှာနှင့် လုံးဝကို တူညီနေခဲ့၏။

လက်အိတ်ဖြူနှင့် အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ဖြည်းညင်းစွာ ကွေးတက်သွားပြီး အလွန်အမင်း ရက်စက်ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းတဲ့လား..."

သူသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"တစ်ခုခုကို အမြင့်ကို တင်မြှောက်လေလေ... ပြုတ်ကျလာတဲ့အခါ ပိုပြီး စိစိညက်ညက် ကျေလေလေပဲ..."

"ငါတို့တွေ ခိုးလို့မရနိုင်တော့ဘူးဆိုမှတော့..."

"ဒါဆိုရင် မင်းကို ငါ လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာပေါ့..."

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"တစ်မြို့လုံးက အထွတ်အမြတ်ထားတဲ့ နေရာကနေ တစ်လှမ်းချင်းစီဆွဲချပြီး လူတိုင်း ရွံရှာတဲ့ ရွှံ့ညွန်ထဲကို မင်းကို ငါ ဆွဲခေါ်သွားမယ်..."

"မင်းကို ကိုးကွယ်နေကြတဲ့ အဲဒီ နိုင်ငံသားတွေကို သူတို့ ဘယ်လိုမိစ္ဆာမျိုးကို ကိုးကွယ်နေကြသလဲဆိုတာကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့သွားအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်..."

သူက စားပွဲပေါ်ရှိ မည်သည့် အမှတ်အသားမျှမရှိသော အခြားအနက်ရောင် ဂြိုဟ်တုဖုန်းတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

အမြန်ခေါ်ဆိုမှု ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်သွားခဲ့၏။

လက်အိတ်ဖြူနှင့် အမျိုးသား၏ လေသံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ခဲယဉ်းစွာ ဖိနှိပ်ထားရသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"ပလန် ဘီကို စတင်လိုက်တော့..."

"ပစ်မှတ်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘူး..."

"ချူးရှန့် ကိုယ်တိုင်ပဲ..."