အခန်း ၁၂၈

အခန်း(၁၂၈) နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ထောင်ချောက်။

ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းဆီးရေး ကွပ်ကဲမှုစင်တာ။

လေထုက အလွန်အမင်း တက်ကြွနေပြီး စောစီးစွာ တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

"ဟားဟားဟား... မင်းတို့ မမြင်လိုက်ရလို့ပါ... အဲဒီအရိပ်မဲ့လက်ဝါးဆိုတဲ့ကောင်က ပြတ်ပြတ်သားသားကို ဒူးထောက်ချလိုက်တာ..."

"ငါ မြင်လိုက်တယ်... ငါ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့တာ... အဲဒီပိုက်ဆံအိတ်က အဲဒီကို ဘယ်လိုပျံသန်းသွားသလဲဆိုတာ ငါ အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးဘူး..."

"ပျံသန်းသွားတာက ဘာသဘောလဲ... ဒါက အစ်ကိုချူးရဲ့ဆန္ဒပဲ... နားလည်လား... စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ ရွှေ့တာလေ..."

တပ်ဖွဲ့သို့ ယာယီ တာဝန်ချထားခြင်းခံရသော ပြဿနာရှာတတ်သည့် ရဲအရာရှိ လျိုချွမ်က မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ထဲတွင် ရေးမှတ်ရင်း တံတွေးများ စင်ထွက်မတတ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်စုကို အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှင်းပြနေခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် သူက လုံးဝ မယုံကြည်သူ တစ်ဦးအဖြစ်မှ ချူးရှန့်၏ နံပါတ်တစ် ချူးပညာရပ်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူအဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ငါ မင်းတို့ကို ပြောပြမယ်... ငါ့ရဲ့ စူးစမ်းလေ့လာမှုတွေနဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတွေအရ အစ်ကိုချူးရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ရုပ်ဝါဒရဲ့ နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်ပြီး သဘာဝလွန် နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်သွားပြီ..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နည်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူ ချန်ကျင်းက သူမ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ဒေတာဇယားတစ်ခုကို မျက်နှာပြင် အကြီးပေါ်သို့ ပရိုဂျက်တာဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... ဒါကတော့ နောက်ဆုံးရ အချက်အလက်တွေပါ..."

"မနေ့က ညနေ လေးနာရီမှာ အရိပ်မဲ့လက်ဝါး ဒူးထောက်တဲ့ဖြစ်ရပ်က မြေအောက်ဖိုရမ်မှာ စတင်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တဲ့ အချိန်ကနေ ယနေ့မနက် ရှစ်နာရီအထိပါ..."

"မြို့ထဲမှာ တိုင်ကြားထားတဲ့ ခါးပိုက်နှိုက်မှု အရေအတွက်က သုညပါ..."

"တစ်မြို့လုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ခါးပိုက်နှိုက်မှုတွေက သံသယရှိသူ သုံးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ပါတယ်..."

“မှတ်ချက်အဖြစ် သူတို့အားလုံးက အာဏာပိုင်တွေထံကို မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ကိုယ်တိုင် လာရောက် အဖမ်းခံခဲ့ကြတာပဲ”

ကွပ်ကဲမှုစင်တာ တစ်ခုလုံးက မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အားပေးသံများနှင့် လက်ခုပ်သံများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"မိုက်တယ်..."

"အစ်ကိုချူးက အရမ်းမိုက်တာပဲ..."

"ဒါက ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းဆီးရေးလို့ ခေါ်တာလား... ကပ်ဘေးတစ်ခု ကျရောက်နေတဲ့ မြင်ကွင်းနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်..."

"ငါ အခုလေးတင် အိမ်သာသွားရင်း ဘေးက စီးပွားရေးရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးဌာနက ကောင်တွေ ဖုန်းပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်... သုံးနှစ်လောက် ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေတဲ့ လူလိမ်တစ်ယောက်က ဒီနေ့မနက်မှာ သူတို့ရုံးကို ငိုယိုပြီး ကိုယ်တိုင် လာအဖမ်းခံတယ်တဲ့... သူက ကျန်းချန် မီးရထားဘူတာရုံက အစ်ကိုချူးရဲ့ ကြော်ငြာဘုတ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က သန့်စင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်လို့ ပြောတယ်တဲ့..."

“ဟားဟားဟား….”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ ခြေချိတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်တွင် သကြားလုံးတစ်လုံးကို ငုံထားကာ ဘေးသို့ ပစ်ချထားသော နှလုံးဆေး ပုလင်းတစ်ပုလင်းနှင့်အတူ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

"မင်းတို့ မြင်ကြလား... မင်းတို့ အကုန်လုံး မြင်ကြရဲ့လား..."

"အဲဒါကို ပညာရှင်ဆန်တယ်လို့ခေါ်တာ..."

"အဲ့ဒါ ငါ ဦးဆောင်ခဲ့တဲ့စစ်သားတွေပဲ..."

ဆူညံသံများနှင့် ရူးသွပ်မှုများ ကြားတွင် ချူးရှန့် တစ်ယောက်တည်းသာ လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသော ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ကျန်ရှိနေခဲ့၏။

သူက ကျန်းချန်မြို့၏ ကြီးမားသော အီလက်ထရောနစ် မြေပုံရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေခဲ့သည်။

မြေပုံပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသော လူများ၏ နေရာအချက်အချာများက အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ပြောင်းလဲနေ၏။

သူ၏ အကြည့်များက မသိသာသော ထောင့်အချို့ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

လူအုပ်များဆုံရာ လမ်းဆုံများရှိ စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ၏ လွတ်ထွက်နေသောနေရာများပင် ဖြစ်၏။

ယခုအခါ မြို့ထဲရှိ သူခိုးများ အားလုံး ထိတ်လန့်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း။

သို့သော်လည်း အန္တရာယ်များ အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန်မှာ သူတို့၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ၏ လေထုကို သူ မနှစ်သက်ခဲ့ချေ။

ဤအရာက လူများကို ပေါ့ဆသွားစေနိုင်၏။

လူများ အပေါ့ဆဆုံးအချိန်တွင် အန္တရာယ်က အမြဲတမ်း ဝင်ရောက်လာတတ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်။

ကွပ်ကဲမှုစင်တာ၏ ဖွင့်ထားသော တံခါးဝမှနေ၍ အနည်းငယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ယခင်က ဆူညံနေသော လှောင်ပြောင်သံများမှာ လူတစ်ယောက်က အသံတိတ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည့်အလား ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

အစားအစာ၏ အနံ့နှင့် ရောနှောနေသော ဖျော့တော့ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ရနံ့တစ်ခုက လွင့်ပျံလာခဲ့၏။

မျက်လုံးများ အားလုံးက တံခါးပေါက်ဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။

ထိုနေရာတွင် တင့်တယ်လှပသော ပန်းပွင့်ပုံ ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပခုံးပေါ်အထိ ကျဆင်းနေသော ဆံပင်ရှည်များနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက အနည်းငယ် အနေရခက်နေပုံဖြင့် ရပ်နေခဲ့၏။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် နူးညံ့လှပသော ပန်းရောင် အပူထိန်းဘူး တစ်ဘူးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

သူမက သူငယ်တန်းကျောင်း ဆရာမလေး လင်းဝမ်ချင့်ပင် ဖြစ်၏။

သူမ၏ အနောက်ဘက် စင်္ကြံပြတင်းပေါက်မှ နေရောင်ခြည်များက ဖြာကျနေပြီး သူမကို နူးညံ့သော အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။

သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လန်းနေသော နှင်းပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ချွေးနံ့၊ ဆေးလိပ်နံ့နှင့် အမျိုးသား ဟော်မုန်းများ ပြည့်နှက်နေသော ဤကွပ်ကဲမှုစင်တာနှင့် လုံးဝကို သဟဇာတ မဖြစ်ခဲ့ချေ။

ထွားကျိုင်းသော လူပျိုရဲအရာရှိတစ်စုမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။

"ဂလု..." ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က မည်သည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုမျှမရှိဘဲ တံတွေးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မျိုချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် လင်းဝမ်ချင့်၏ ပါးပြင်များမှာ နီရဲသွားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း သူမက သူမ၏ သတ္တိများကို စုစည်းကာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲတွင် အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက အခြားသူများ အားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ အမြင့်မားဆုံးနှင့် အတိတ်ဆိတ်ဆုံးသော ပုံရိပ်ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားခဲ့၏။

သူမက ချူးရှန့်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမထက် အများကြီး ပိုအရပ်ရှည်သော အမျိုးသားကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် မြေပုံထံမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

သူက သူမကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းဝမ်ချင့်၏ နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီရဲသွားကာ သူမ၏ အသံက ကြားရုံလေးသာ ရှိတော့သည်။

"အရာရှိချူး... အရာရှိချူး..."

သူမက သူမ၏ လက်ထဲရှိ အပူထိန်းဗူးကို ချူးရှန့်ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် တင်လိုက်၏။

"ရှင့်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကစပြီး အရမ်းပင်ပန်းနေခဲ့တာ... သတင်းတွေထဲမှာလည်း ရှင်က နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်လေ..."

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွန်အားတွေ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာအောင် ကြက်သားစွပ်ပြုတ်လေး လုပ်လာပေးတာပါ..."

"ရှင်... ရှင် စက်ဆုပ်ရွံရှာတာမျိုးတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူးနော်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက သူမ၏ ခွန်အားများ အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ရသည့်အလား ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ချူးရှန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မကြည့်ရဲတော့ချေ။

ကွပ်ကဲမှုစင်တာမှာ သုဿန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

"သောက်ကျိုးနည်း..."

မည်သူမှန်း မသိသော လူတစ်ယောက်က မနာလိုမှုနှင့် နှလုံးကွဲကြေမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အော်သံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာသူ ဖြစ်၏။ သူက သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး သူ၏ အဆုတ်များ ကွဲထွက်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ယို့..."

"ကွပ်ကဲရေးမှူးချူး... မင်းက အရမ်း မိုက်တာပဲ..."

"ဒါက... ဒါက မိသားစုဝင်တွေကတောင် အလုပ်ခွင်အထိ လာပြီး သူတို့ရဲ့ အားပေးထောက်ခံမှုကို လာပေးကြတာလား..."

"ငါက ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးအတွက် အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့တာတောင် ခုလိုမျိုး ဆက်ဆံရေးကို တစ်ခါမှ မရခဲ့ဖူးဘူးပေါ့..."

သူ၏ အော်ဟစ်သံက ဆူပွက်နေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရေတစ်ခွက် လောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ကွပ်ကဲမှုစင်တာတစ်ခုလုံးက ပရမ်းပတာ ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။

"မင်္ဂလာပါ မရီး..."

"အစ်ကိုချူးကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး..."

"ဝိုး... အနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ... ကြက်သားစွပ်ပြုတ်လား... အနံ့လေး ရှူလိုက်ရုံနဲ့တင် ငါ့ပါးစပ်က သွားရည်တွေတောင် ကျလာပြီ..."

"အစ်ကိုချူး... နည်းနည်းလောက်တော့ တရားမျှတပါဦး... ငါတို့လို လူပျိုတွေကို အသက်ရှင်သန်ဖို့ နည်းလမ်းလေး တစ်ခုလောက်တောင် ချန်မထားပေးနိုင်တော့ဘူးလား..."

အားပေးသံများနှင့် လေချွန်သံများက နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသားတစ်စုမှာ သူတို့၏ မျက်လုံးများက အစိမ်းရောင် တောက်ပနေပြီး ပန်းရောင် အပူထိန်းဘူးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြရာ ၎င်းထဲတွင် ကြက်သားစွပ်ပြုတ် မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆေးတစ်မျိုးမျိုး ပါဝင်နေသည့်အလားပင် ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်က "ဝီ" ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ ခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ဖောင်းကားသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက လက်နက်ကိုင် မူးယစ်ဆေးဝါး ရောင်းဝယ်သူ ရာနှင့်ချီကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှလောက်ထိ တစ်ခါမှ စိတ်မလှုပ်ရှားခဲ့ဖူးချေ။

အတင်းအဖျင်းများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော မျက်လုံး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ရှာဖွေရေး မီးမောင်းကြီးများကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ စူးစိုက်လာကြသဖြင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း အနေရခက်သွားစေခဲ့၏။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ထင်းနေသော သူ၏ မျက်နှာမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် နီရဲသွားခဲ့သည်။

အခြားသူများအတွက်မူ ဤအရာက ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် လက္ခဏာတစ်ခု၊ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ဒေါသကို ကြိုတင်အသိပေးနေသည့် လက္ခဏာတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

သို့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူက ရှက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူက ရုတ်တရက် မတ်မတ်ရပ်လိုက်၏။

သူ၏ ၁.၉ မီတာကျော် မြင့်မားသော ပုံရိပ်က တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး လင်းဝမ်ချင့်၏ သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးအပေါ်သို့ ချက်ချင်း အရိပ်ကျသွားစေခဲ့သည်။

ကြီးမားလှသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှောင်ပြောင်သံများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့၏။

လင်းဝမ်ချင့်မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ သူ့ကို အာရုံကြောများ တင်းမာစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ချူးရှန့်၏ မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက မျဉ်းဖြောင့်တစ်ကြောင်းကဲ့သို့ စေ့ပိတ်ထားကာ သူ၏ လည်စေ့က အထက်အောက် လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။

သူက အချိန်အတော်ကြာအောင် အောင့်ထားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက အံကြိတ်ထားသော သွားများကြားမှ စကားလုံး သုံးလုံးကို ခဲယဉ်းစွာ ညှစ်ထုတ်လိုက်၏။

"အရမ်း..."

"အရမ်းအလုပ်ရှုပ်တယ်.."

အသံက ခြောက်ကပ်ပြီး ကြမ်းတမ်းနေကာ အပြစ်တင်နေသည့်အလား ကြားလိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရဲအရာရှိများ အားလုံးက သူ့အတွက် စိတ်ပူသွားကြ၏။

ပြီးသွားပြီ... အစ်ကိုချူးကတော့ သူ့သဘောဆန္ဒနဲ့သူကို လူပျိုကြီးဖြစ်တော့မှာပဲ ဟု သူတို့ တွေးလိုက်မိကြသည်။

သို့သော်လည်း လင်းဝမ်ချင့်က လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသည်ဟု လုံးဝ မခံစားခဲ့ရချေ။

၎င်းအစား ဟန်ဆောင်ထားသော ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အမူအရာ၏ အောက်တွင် ခဲယဉ်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားရသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် အချိုးမပြေမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

ပြီးတော့ ထိုနီရဲနေသော နားရွက်ဖျားလေးများပင်ဖြစ်သည်။

*ဒါဆို သူက... သူ့မှာလည်း ခုလို ကူကယ်ရာမဲ့နေတဲ့ ဘက်ခြမ်းလေးရှိနေတာပဲ…*

*အရမ်း... အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းတာပဲ…*

လင်းဝမ်ချင့်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သမင်ပေါက်လေး ထောင်ပေါင်းများစွာက ရိုင်းစိုင်းစွာ ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိတ်လန့်ကာ ထွက်ပြေးသွားမည့် အစား သူမက ပို၍ပင် သတ္တိများ စုစည်းလိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးကာ အပူထိန်းဘူး၏ အဖုံးကို ဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဘာမှအလုပ်မရှုပ်ပါဘူး... ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်ကို ခပ်ပေးမယ်လေ... ပူတုန်းလေး သောက်လိုက်ပါနော်..."

သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းလေးများက ပန်းရောင်အဖုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ညင်သာစွာ လှည့်ဖွင့်လိုက်၏။

"ဖောက်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ။

ပို၍ ပြင်းထန်ပြီး ပို၍ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ကြက်သားစွပ်ပြုတ် အနံ့က ကွပ်ကဲမှုစင်တာ တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုရနံ့က ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်များကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်း သွားခဲ့၏။

ရဲအရာရှိတစ်စုမှာ လင်းဝမ်ချင့်က အဖုံးကိုယူကာ ပန်းကန်လုံးအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ချူးရှန့်အတွက် ပထမဆုံး စွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

လေထုမှာ အလွန်အမင်း ရိုမန်တစ်ဆန်နေခဲ့၏။

၎င်းက အလွန်အမင်း ချဉ်စူးနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်။

"ဒုန်း..."

ကွပ်ကဲမှုစင်တာ တံခါးက အပြင်ဘက်မှ တွန်းဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

ထိုလှုပ်ရှားမှုများက ပြတ်သားနေပြီး ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်သော ခွန်အား အငွေ့အသက် တစ်ခုကိုပင် သယ်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

ဘုရင်မတစ်ပါး ရောက်ရှိလာသည့်အလား အေးစက်ပြီး အားကောင်းသော အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ငါက အချိန်မှားပြီး ရောက်လာခဲ့တာနဲ့ တူတယ်ပေါ့..."