အခန်း ၉၅
Vol. 7 Ch. 95
အခန်း ၉၅ ငါက မိစ္ဆာဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူး၊ ငါက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ
“ငါ့ရဲ့ မဟာကျိုးမင်းဆက်ကြီးက တစ်ညချင်း ပြိုလဲသွားတယ် ဟုတ်လား…”
ဤအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ… ကျိကုန်းယွီ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။
“ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”
“ခမည်းတော်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ရှိသမျှလူတွေထက် သာလွန်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေတာ ကြာလှပြီ…”
“ပြီးတော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို နှိမ်နင်းထားတဲ့ အဲဒီမင်းကြီးတွေကော… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ညချင်း ပြိုလဲသွားနိုင်မှာလဲ…”
သူသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်မသွားမီက မဟာကျိုးမင်းဆက်ကြီးသည် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ နိုးထလာပြီးနောက် မဟာကျိုးမင်းဆက် ပြိုလဲရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများကို စုံစမ်းရန် အချိန်မရသေးချေ။ အင်ပါယာမင်းဆက်ကြီး တစ်ညချင်း ပြိုလဲပျက်စီးသွားရသည်ဟူသော ရုတ်တရက် သတင်းကို ကြားလိုက်ရခြင်းက သူ၏ နှလုံးသားအတွင်း မုန်တိုင်းတစ်ခုကို သဘာဝအတိုင်း ဆော်သြလိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပိုမို ဖြူလျော့သွားခဲ့သည်။
“မင်းသမီးက မသိဘူးလား…”
ဝေရှန့်ရန်သည်လည်း အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူသည် မင်းသမီးထံမှ အမှန်တရားအချို့ကို သိရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုအရာပြီးနောက်… နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာပြီးနောက် သူသည် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိခဲ့သည်။ အနာဂတ်တွင် ငါတို့သည် မဟာကျိုးမင်းဆက်၏ ရန်သူများနှင့် သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။
“ငါမသိဘူး…”
ကျိကုန်းယွီ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ခမည်းတော်က သူ့ကို အိပ်စက်ခြင်းသို့ မပို့ဆောင်မီ ချန်ထားခဲ့သော စကားလုံးများကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။
“အဲဒီလူက ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပေမဲ့… ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်ဟာ မှောင်မိုက်ခြင်းထဲကနေ ထပ်ခါတလဲလဲ ထမြောက်နိုင်ခဲ့တယ်… အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေးတယ်…”
ထိုတစ်ယောက်လား။
ဧကရာဇ်မင်းကြီး မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းသည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုစဉ်က သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ခမည်းတော်မှာ သူ့စိတ်ကူးထဲ၌ အသန်မာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲရှိ အတွေးအားလုံးကို နှိမ်နင်းလိုက်သည်။ မိမိရှေ့မှ မြေစောင့်နတ်ကျောင်းတော်ကို ကြည့်ကာ ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“မင်းက လူကိုယ်တိုင် ကိုယ်ထင်မပြချင်ဘူးဆိုတော့လည်း ငါ ဒီကျေးဇူးကို မှတ်ထားပါ့မယ်…”
“ကုန်းယွီ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဒီကျေးဇူးကို အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်…”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းကာ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မင်းဆက်ကြီး တစ်ညချင်း ပြိုလဲသွားရခြင်း၏ နောက်ကွယ်မှ အမှန်တရားကို သွားရောက် စုံစမ်းရမည် ဖြစ်၏
မိမိကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံခြင်းကိုလည်း မြှင့်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။
ဝေရှန့်ရန်၊ ကျောက်ကျိုယွမ်၊ လီယူမင်နှင့် အခြားသူများသည် သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ဘာမျှ ထပ်မပြောဘဲ ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ရှိနေခဲ့ကြသည်။
မဟာကျိုးမင်းဆက် ပြိုလဲသွားကတည်းက အချိန်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ မဟာကျိုးမင်းဆက်မှ မင်းသမီးတစ်ပါး ဘာကြောင့် ပေါ်လာရသနည်း။
ယခု မဟာကျိုးမင်းဆက်မှ မင်းသမီးတစ်ပါး ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ… ၎င်းမှာ မဟာကျိုးမင်းဆက်ခေတ်က လူများ ပိုမို ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။
ဝူး…
ဝေရှန့်ရန်နှင့် ကျောက်ကျိုယွမ်တို့သည် လီယူမင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီးနောက် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှုန့်လင်မြစ်နှင့် ပိုင်ဟုတောင်သို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။
…
နတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွင်း၌။
လီယွဲ့သည် ကျိကုန်းယွီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဒီလူက မဟာကျိုးမင်းဆက်ကြီး တစ်ညချင်း ပြိုလဲသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုတောင် မသိဘူးပဲ…”
“မဟာကျိုးမင်းဆက်ကြီး တစ်ညချင်း ပြိုလဲသွားတဲ့ ကိစ္စမှာ မျက်စိနဲ့ မြင်ရတာထက် ပိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိပုံရတယ်…”
သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ… သူ လောလောဆယ်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမည် မဟုတ်ပါ။ များသောအားဖြင့် မစုံစမ်းခြင်းဖြင့် ဒုက္ခများစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်သည် ဖြစ်သည်။
အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ပြီး ပိုမို သန်မာလာစေရန် ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ အင်အားက အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်မဆို မိမိမျက်စိရှေ့တွင် ဗလာကျင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ ငါသည် နက်ရှိုင်းပြီး အမျှော်အမြင်ရခက်သော အခြေအနေတစ်ခုထဲသို့ ရောက်နေသလို ခံစားရသည်။
အင်အား ရရှိလာသောအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ ရေတိမ်ပိုင်းမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း မင်း သိရှိရလိမ့်မည် ဖြစ်၏။ သူ၏ အကြည့်မှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ၏ အပြင်ဘက်ရှိ နတ်စင်ဂေါပက လီယူမင်ထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ တည်ငြိမ်စွာ စကားပြောလိုက်သည်။
“လီယူမင်…”
“စွမ်းခရိုင်ထဲက မိစ္ဆာတွေကို ဖယ်ရှင်းပြီးပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေ ကျန်ရှိနေသေးတယ်…”
“မင်းက မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေရဲ့ မြေထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့ ငါ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားတန်ခိုးကို ထုတ်လွှတ်ပြီး မင်းကို သတ်ဖြတ် (လမ်းခင်း) ပေးမယ်…”
သူ၏ အသံမှာ အားကောင်းလှပြီး လီယူမင်၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ရိုက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်…”
လီယူမင်သည် ချက်ချင်းပင် ကြည်ညိုစွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ မိစ္ဆာဝိညာဉ်များ ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပတ်အတွင်း သူသည် စွမ်းခရိုင်၏ နေရာတိုင်းနီးပါးသို့ ခရီးလှည့်လည်ခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း မိစ္ဆာဝိညာဉ် ငါးခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
သေချာသည်မှာ…
ဤမိစ္ဆာဝိညာဉ်များကို တောင်နှင့် တောအနှံ့ ကျပန်းရှာဖွေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူထု၏ ကောလာဟလများနှင့် ပုံပြင်များအပေါ် အခြေခံ၍ ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါ ၎င်းကို အနည်းငယ် သန့်စင်လိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လေးပြင်ကျယ်မြို့မှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အနီးဆုံး မိစ္ဆာဝိညာဉ် တည်ရှိရာနေရာသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
တစ်နာရီကျော်မျှ ကြာပြီးနောက် သူသည် ကျောင်းတော်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုကျောင်းတော်ကို တောင်စောင်းတွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ဆောင်းတွင်းအလယ် ဖြစ်သဖြင့် ဆီးနှင်းများ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းနေပြီး တောင်တစ်ခုလုံးကို ဖြူဖွေးသော အံ့ဖွယ်လောကတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးထားသည်။ ဆီးနှင်းပွင့်များသည် လေထုထဲတွင် ဆောင်းရာသီ နတ်သမီးလေးများ ကခုန်နေသကဲ့သို့ ပျံသန်းနေကြသော်လည်း ကျောင်းတော်ပေါ်သို့မူ တစ်ပွင့်မျှ မကျရောက်ချေ။
သာမန် သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရဟန်းပျိုတစ်ပါးသည် တံခါးရှေ့တွင် သစ်ရွက်ခြောက်များကို လှည်းကျင်းနေသည်။
သေချာ ကြည့်လိုက်ပါက… တံခါးရှေ့တွင် သစ်ရွက်ခြောက်များ မရှိချေ။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ လူသားတို့၏ ခြေလက်အင်္ဂါ အပိုင်းအစများ၊ ရဲရဲနီနေသည့် သွေးများနှင့် အရိုးများသာ ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ… ၎င်းမှာ စတုတ္ထအဆင့် အလယ်အလတ်ရှိသော ချီကျင့်ကြံသူ လီယူမင် မြင်တွေ့ရသည့် ပုံစံ ဖြစ်သည်။
သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ ဆိုပါက… မြင်တွေ့ရမည့်အရာမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် သန့်ရှင်း စင်ကြယ်ပုံရသော ရဟန်းပျိုတစ်ပါးသာ ဖြစ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ “ဆီးနှင်းတွေ အပြင်းအထန် ကျနေတာပဲ… ဒီကျောင်းတော်လေးမှာ ခေတ္တ နားချင်ပါသလား…” “ကျောင်းတော်က ရိုးရှင်းပေမဲ့ အလှူရှင်အတွက် ပူပူနွေးနွေး အစားအစာအချို့တော့ ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ပါတယ်…”
ရဟန်းပျိုသည် စင်ကြယ်သော အပြုံးဖြင့် လီယူမင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ…”
လီယူမင် ပြုံးပြီး လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လှမ်းခဲ့ပြီး ကျောင်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရဟန်းပျိုသည် တံမြက်စည်းကို နံရံတွင် ထောင်ထားလိုက်ပြီး လီယူမင်ကို ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျောင်းတော်မှာ အရမ်း မကြီးမားချေ။ ရှေ့တွင် နှစ်ထပ်ရှိသော ပဓာနကျောင်းဆောင်ကြီး ရှိပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင်မူ မတူညီသော ဗောဓိသတ်များနှင့် ရဟန္တာများကို ပူဇော်ထားသည့် ဘေးကျောင်းဆောင်များ ရှိကြသည်။ လီယူမင်သည် မိမိရှေ့မှ ပဓာနကျောင်းဆောင်ကြီးကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ… မိမိရှေ့မှ ပဓာနကျောင်းဆောင်ကြီးမှာ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ကာ ဝါးမြိုမည့် သားကောင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
“ဒီဘက်ကို ကြွပါ အလှူရှင်…”
ရဟန်းပျိုသည် လီယူမင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဘယ်ဘက် ဘေးကျောင်းဆောင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အတွင်း၌မူ မိမိ၏ လည်ပင်းတွင် နဂါးစစ်စစ်တစ်ကောင် ပတ်ထားသည့် ရဟန္တာတစ်ပါးကို ပူဇော်ထားပြီး ၎င်းမှာ ခန့်ညားထည်ဝါကာ ထူးခြားလှသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ… ထိုရဟန္တာ၏ ဦးခေါင်းမှာ ထက်ဝက် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် ၎င်းကို ပိုမို ခြောက်ခြားဖွယ် ဖြစ်စေသည်။ သို့သော် လီယူမင်သည် ၎င်းကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့် ဂရုစိုက်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။
“အလှူရှင်…”
“ဒီမှာပဲ ခေတ္တ နားပါဦး…”
ရဟန်းပျို အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လီယူမင်အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက်နှင့် ပူနွေးသော ပေါက်စီအချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“မင်း ဘာလို့ အခုထိ လှုပ်ရှားမှု မလုပ်သေးတာလဲ…”
လီယူမင်မှ တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်၏။ ဤစကားလုံးများကို ပြောဆိုလိုက်သောအခါ ရဟန်းပျို၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် လီယူမင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ… သူသည် လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အခြား ပုံရိပ် သုံးခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုချင်းစီမှာ သူနှင့် အတိအကျ တူညီသော်လည်း သူတို့၏ အမူအရာများမှာမူ မတူညီကြချေ။ တစ်ခုမှာ ဒေါသ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ နောင်တ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ လောဘ ဖြစ်သည်။ ပုံရိပ် သုံးခု၊ မတူညီသော အမူအရာ သုံးခု ဖြစ်သည်။ ထိုပုံရိပ်တစ်ခုချင်းစီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ အောက်ခြေ စတုတ္ထဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရဟန်းပျို ကိုယ်တိုင် အပါအဝင် ဆိုပါက စုစုပေါင်း စတုတ္ထဆင့် အောက်ခြေအဆင့်ရှိသော ရဟန်း လေးပါး ဖြစ်သည်။
မှတ်တမ်းများအရ ဟန်ယွဲ့တောင် ကျောင်းတော်၏ အနွယ်အဆက်မှာ တစ်ချိန်က ဘဝသုံးပါး သုတ္တန် ကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလွန် ကျော်ကြားခဲ့ဖူးသည်။
“ထူးခြားတဲ့ ရဟန်းတွေက မဟာကျိုးမင်းဆက်ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းကြီးရဲ့ ဖိတ်ကြားခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ယခင်ဘဝ သုံးပါး၏ ဆရာသခင် ဟူသော ဘွဲ့ကိုပင် အပ်နှင်းခြင်း ခံခဲ့ရဖူးတယ်…”
“ဒါက ခရိုင်မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ အသေအချာ ရေးမှတ်ထားတာ ဖြစ်လို့ အမှန် ဖြစ်ရမယ်…”
“ငါ မမျှော်လင့်ထားတာကတော့…”
“ယခင်က ဟန်ယွဲ့တောင် ကျောင်းတော်ဟာ အခုတော့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေရဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီပဲ…”
“တစ်ချိန်က ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ ဘဝသုံးပါး သုတ္တန် ကို မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေက အသုံးချနေကြတာပဲ…”
လီယူမင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး စိတ်ပျက်မိ၏။ ခရိုင်မှတ်တမ်းများအရ ဟန်ယွဲ့တောင် ကျောင်းတော်သည် မဟာကျိုးမင်းဆက်၏ ကျန့်အန်းခေတ်တွင် အလွန် စည်ကားခဲ့ပြီး ထူးကဲသော ကျင့်ကြံခြင်းရှိသည့် ရဟန်းအချို့ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ… မိမိရှေ့မှ ရဟန်းပျိုကို ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် မိစ္ဆာဝိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။
“မယုံနိုင်စရာပဲ…”
“ငါ့ရဲ့ ဟန်ယွဲ့တောင် ကျောင်းတော်အကြောင်းကို သိတဲ့လူ ရှိသေးတာပဲ…”
“ဒါပေမဲ့ မင်း အမှားတစ်ခု လုပ်မိသွားပြီ…”
“ငါတို့ကျောင်းတော်ရဲ့ ဘဝသုံးပါး သုတ္တန် ကို မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေက အသုံးချနေတာ မဟုတ်ဘူး…”
“ငါက မိစ္ဆာဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူး…”
“ငါက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ…”
ရဟန်းပျိုသည် ရုတ်တရက် အလွန် လေးနက်စွာဖြင့် ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သန့်ရှင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောင်ကျစမ်းရေကဲ့သို့ စင်ကြယ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ဟန်ယွဲ့တောင် ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အလွန် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသော်လည်း သူသည် ထိုခြောက်ခြားမှုကြားမှ အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“မင်းက မိစ္ဆာဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား…”
လီယူမင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။