အခန်း ၉၆
Vol. 7 Ch. 96
အခန်း ၉၆ - ရှောင်ယွဲ့က အလှူရှင်ကို အသေခံပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ လူသားတွေ မွေးမြူထားတဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်
“မင်းက အခုလို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီဆိုမှတော့…” “ဒါဆိုရင်လည်း ငါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ဝန်ခံပါ့မယ်…” “ငါက ဟန်ယွဲ့တောင် ကျောင်းတော်ရဲ့ ၉၆ ပါးမြောက် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဖြစ်ပြီး ဇင်ဆရာတော် ရှောင်ယွဲ့က ငါပါပဲ…”
“ မင်း ငါ့ကို ဆရာသခင်လို့လည်း ခေါ်နိုင်ပါတယ်…”
ရဟန်းပျို၏ မျက်လုံးများမှာ စင်ကြယ်ကာ သူ လေးနက်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။ သူသည် ရိုးရှင်းသော သင်္ကန်းကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်တွင် အလင်းတန်းများ လင်းထိန်နေသကဲ့သို့သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်း၏။ “မင်းက မိစ္ဆာဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘာကြောင့် ငါ့ကို ဒီနေရာထဲ ခေါ်ဆောင်လာရတာလဲ…”
“ဒီဟန်ယွဲ့တောင် ကျောင်းတော်မှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေ မရှိဘူးလို့တော့ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်…”
လီယူမင်သည် မိမိရှေ့မှ ရဟန်းပျိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။
သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ မြူခိုးအလွှာများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ နေ့စဉ်လူမှုဘဝ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် တူသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့ အလှူရှင်…”
“ဒီမှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေ ရှိတာ မှန်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေကို ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ပဓာနကျောင်းဆောင်ထဲမှာ အစီအရင်နဲ့ ပိတ်လှောင်ထားတာ ဖြစ်လို့ အပြင်ကို မထွက်နိုင်ပါဘူး…”
“ငါ မင်းကို ခေါ်လာတာက ကျောင်းတော်ထဲက ဘိုးဘေးတွေ ထားခဲ့တဲ့ အစီအရင်ကို ပိုပြီး ခိုင်မာလာအောင် မင်းရဲ့ သွေးကို သုံးပြီး အားဖြည့်ချင်လို့ပါ…”
“စိတ်မပူပါနဲ့… ငါ့ရဲ့ လက်က အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး မင်းကို ဘယ်လို နာကျင်မှုမျိုးမှ ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး…”
ရဟန်းပျိုသည် လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ သန့်ရှင်း၊ စင်ကြယ်ကာ သဘာဝကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ သူသည် လီယူမင်ထံမှ အရာတစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် ခေတ္တ ငှားရမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ “အစီအရင်ကို အားဖြည့်ဖို့ ငါ့ရဲ့ အသက်သွေးကို ငှားမယ် ဟုတ်လား…”
လီယူမင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ပြီးတော့ မင်းက မိစ္ဆာဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောသေးတယ် ဟုတ်လား။
လူကောင်းတစ်ယောက် ဟုတ်လား။ ဘယ်လို လူကောင်းမျိုးက သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးကို ငှားရမ်းမှာလဲ။
၎င်းမှာ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသောအရာ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိရှေ့တွင် တန်းစီရပ်နေသည့် ရဟန်းပျို လေးပါးကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအထဲမှ သုံးပါးမှာ ဝေဝါးနေပုံရသည်။ သို့သော် ပုံရိပ်တစ်ခုချင်းစီ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ရေကဲ့သို့ စင်ကြယ်ကာ သန့်ရှင်းလှသည်။
“မင်းက မိစ္ဆာဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အသက်ကို ယူဖို့အတွက် မင်း စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘူးလား…”
သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့…”
ရဟန်းပျိုက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အသက်က ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အစီအရင်ကို သုံးရက်ကြာ ခိုင်မာအောင် အားဖြည့်ပေးနိုင်ပြီး ဒီမိစ္ဆာဝိညာဉ် အပြင်ကို မထွက်နိုင်အောင် တားဆီးပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ကံ မဟုတ်ဘူးလား…”
“ငါက မင်းအတွက် ဒီကောင်းမှုကုသိုလ်ကို လုပ်ပေးတာ ဖြစ်လို့ မင်း အပြုံးနဲ့ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါတယ်…”
“မင်း နောက်ဘဝမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ စုဆောင်းမိရင် သေချာပေါက် မိသားစုကောင်းတစ်ခုမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမှာပါ…”
သူသည် လက်အုပ်ချီကာ လီယူမင်ကို ဦးညွှတ်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။
“ရှောင်ယွဲ့က မင်းကို အသေခံပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်…”
လီယူမင် ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း မိမိရှေ့မှ ရဟန်းပျိုကို ကြည့်သည့် သူ၏ အကြည့်မှာ အလွန်အမင်း အေးစက်သွားခဲ့သည်။
“လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်က သုံးရက်စာ အစီအရင်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်တယ် ဟုတ်လား…”
“မင်း အစီအရင်ကို အားဖြည့်ဖို့အတွက် လူပေါင်း ဘယ်လောက်များများရဲ့ အသက်ကို ယူခဲ့ပြီးပြီလဲ…”
ရှောင်ယွဲ့ ဟု အမည်ရသော ရဟန်းပျိုသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်များကို လက်အုပ်ချီထားသည်။
“လူပေါင်း တစ်ထောင် သုံးရာ့ နှစ်ဆယ့် နှစ်ယောက် ရှိပါပြီ…”
“သူတို့အားလုံးဟာ တိုင်းတာလို့မရတဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အသက်ပေးသွားခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်…”
လူပေါင်း တစ်ထောင် သုံးရာ့ နှစ်ဆယ့် နှစ်ယောက် ဟုတ်လား။ လီယူမင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။
သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မြူခိုးများသည် ရုတ်တရက် ထူထပ်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက်… သူသည် လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံတွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ စုရုံးလာပြီး မိုးကြိုးများ ထစ်ချုန်းသွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးတစ်ခု ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး ဘေးကျောင်းဆောင်၏ အမိုးကို အပိုင်းပိုင်း အစအန ဖြစ်သွားစေကာ ရဟန်းပျိုနှင့် အခြား ပုံရိပ် သုံးခုကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
ဝုန်း…
၎င်းမှာ ခဏမျှသာ ဖြစ်၏။
ရဟန်းပျို၏ ပုံရိပ် သုံးခုမှာ မိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး လေထုထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“မင်း ဘာလို့ တိုက်ခိုက်တာလဲ…”
“မင်းက လူသားမျိုးနွယ်အတွက် တောင်မှ အနစ်နာမခံချင်ဘူးလား…”
“ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်ဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကပ်ဘေးတွေကို ကြုံတွေ့နေရပြီး မိစ္ဆာတွေရဲ့ အစာ ဖြစ်နေရပြီ… မင်းက မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေကို လွှတ်ပေးပြီး လူသားတွေကို ပိုပြီး ဒုက္ခပေးချင်တာလား…”
“ငါက မင်းကို ငါ့လိုပဲ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အရာအားလုံး စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တာ…”
“မယုံနိုင်စရာပဲ…”
“မင်းက မင်းရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ကပ်စေးနှဲနေတာပဲ…”
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ဘာသာငါပဲ လာယူတော့မယ်…” ရဟန်းပျိုသည် မိုးကြိုးများ၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံထားရသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အလွန် ထူထပ်သော နက်မှောင်သည့် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သန့်ရှင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
၎င်းမှာ လီယူမင်က မိမိကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာမခံချင်သည့်အတွက် ဒေါသထွက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ မူလက စတုတ္ထဆင့် အောက်ခြေသာ ရှိသော အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပဉ္စမဆင့် အောက်ခြေသို့ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုလက်မှာ မူလက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော်လည်း ယခုမူ နီမြန်းသော အမွေးအမှင်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ရောက်လာပြီး ဖော်ပြ၍မရသော ခြောက်ခြားဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားကာ ဘေးကျောင်းဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားစေသည်။
ထိုပုံပျက်မှုကြားတွင် ဦးခေါင်းမရှိသော ရဟန္တာရုပ်တုသည်ပင် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး သူ၏ လည်ပင်းမှ နဂါးမှာ လျှာကို ထုတ်ကာ လီယူမင်ကို သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လေးပြင်ကျယ်မြို့ရဲ့ နတ်စင်ဂေါပက လီယူမင်က အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ နတ်ဘုရားတန်ခိုးတော် ဆင်းသက်လာဖို့ ရိုသေစွာ ဖိတ်ကြားအပ်ပါတယ်…”
လီယူမင်သည် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး လေးပြင်ကျယ်မြို့ ရှိရာ အရပ်သို့ အလွန် လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်ကာ အလွန် ရိုးသားစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ပုံပျက်နေလျှင်ပင်၊ နီမြန်းသော အမွေးအမှင် လက်ဝါးကြီးက သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာလျှင်ပင်၊ ဦးခေါင်းမရှိသော ရဟန္တာရုပ်တုက ပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ သူ့ထံသို့ လာနေလျှင်ပင် သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နောက်ကွယ်၌ ဖြောင့်မတ်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေသည် ဖြစ်သည်။
ဝူး…
တောက်ပသော အလင်းတစ်ခုသည် လေးပြင်ကျယ်မြို့မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ဟန်ယွဲ့တောင် ကျောင်းတော်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
ဝုန်း…
ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးကြိုးသံတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက ဖိနှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဇင်ဆရာတော် ရှောင်ယွဲ့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သော နီမြန်းသော အမွေးအမှင် လက်ဝါးကြီးမှာ နတ်ဘုရားအလင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် မရှိခြင်းအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုပုံပျက်နေသော ဘေးကျောင်းဆောင်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည်လည်း နတ်ဘုရားအလင်းအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် ဦးခေါင်းမရှိသော ရဟန္တာရုပ်တုမှာ အော်ဟစ်ကာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကြီးမားလှသော ရွှေဝါဖျော့ရောင် မျက်နှာကြီးတစ်ခု လေထုထဲ၌ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ရုပ်သွင်မှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ ခန့်ညားထည်ဝါကာ အေးစက်လှပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ခြောက်ခြားဖွယ် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါက အရာအားလုံးကို အေးခဲသွားစေသည်။
နတ်ဘုရားအလင်းအောက်တွင် ဇင်ဆရာတော် ရှောင်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အဆက်မပြတ် ပျက်စီးနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး မျက်ရည်များ ချက်ချင်း စီးကျလာကာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲကျသွားခဲ့သည်။
“ငါက လူသားမျိုးနွယ်အတွက် မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေကို အစီအရင်နဲ့ ပိတ်ပေးနေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ…”
“ငါက လူသားမျိုးနွယ်အတွက် တခြားလူတွေရဲ့ အသက်ကို အတင်းအဓမ္မ ယူနေရတာလို့ ထင်ခဲ့တာ…”
“ငါ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး…”
“ငါက မိစ္ဆာရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံထားရတာ ကြာလှပြီပဲ…”
“ငါ့ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးမှာ ငါက ပုံပျက်နေတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုရဲ့ မောင်းနှင်မှုအောက်မှာ မိစ္ဆာအတွက် အမှုထမ်းနေခဲ့တာပဲ…”
“တပည့်တော်မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်…”
“ဆရာသခင်… ကျွန်တော် ဆရာ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပါပြီ…”
သူသည် လက်အုပ်ချီကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလေးအနက် ဒူးထောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နတ်ဘုရားအလင်းအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ မရှိခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည်လည်း နတ်ဘုရားအလင်းအောက်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ထိုအရာပြီးနောက်… သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံထားရပြီး ဖြစ်ရကား သူသည် မိစ္ဆာဝိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဝူး…”
ရုတ်တရက် ဟန်ယွဲ့တောင် ကျောင်းတော်၏ ပဓာနကျောင်းဆောင်ထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပဓာနကျောင်းဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားခဲ့ပြီး ထူထပ်လှသော နက်မှောင်သည့် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကျားကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤရက်စက်သော ကျားကြီးတွင် ရှေ့နှင့် နောက်၌ ဦးခေါင်း နှစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ၎င်းကို ထူးဆန်းပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေစေသည်။
“ပဉ္စမဆင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တစ်ကောင်ပဲ…”
“ကောင်းပြီ…”
“ငါတို့ ကိုးဆင့်မြောက် နတ်ဘုရားပညတ်ချက် အပိုင်းအစတွေကို ထပ်ပြီး အများကြီး ရနိုင်ဦးမှာပဲ…”
လေထုထဲတွင်မူ လီယွဲ့၏ ဝေဝါးနေသော ရွှေဝါဖျော့ရောင် မျက်နှာကြီးပေါ်၌ ကျေနပ်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
“ဝူး…”
ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသော ကျားကြီးမှာ ထပ်မံ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ မမြင်ရသော ပညတ်ချက်တစ်ခု ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ထိုပညတ်ချက်မှာ လီယွဲ့ထံသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသော ကျားကြီး၏ ကံကြမ္မာဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန်နှင့် ဤမိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
“စောစောက ရဟန်းကလည်း မသိလိုက်ဘဲနဲ့ ကံကြမ္မာဝိညာဉ် ဖြစ်သွားခဲ့တာ ထင်တယ်…”
လီယွဲ့သည် ဝေဝါးနေသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ဆင်းသက်လာသော ထူးဆန်းပြီး ပုံပျက်နေသည့် ပညတ်ချက်များသည် ပျံလွှားငှက်လေးများ အသိုက်သို့ ပြန်လာသကဲ့သို့ သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လက်ဝါးကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မှောက်ခုံ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသော ကျားကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ရွှေဝါဖျော့ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါသည် အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။
မြေအောက်မှမူ အလွန် ထူထပ်လှသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုဗုဒ္ဓအလင်းတန်းမှာ ကြီးမားလှသော (ဆုတောင်းပြည့်) သင်္ကေတတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လီယွဲ့၏ လက်ဝါးကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။
“ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီမှာ မွေးမြူထားတဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်မျိုးလား…”
လီယွဲ့ သူ၏ မျက်လုံးများကို ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ဘယ်လိုလူမျိုးက မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေကို မွေးမြူဝံ့တာလဲ။ မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ…
မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဆီက ပျက်စီးနေတဲ့ နတ်ဘုရားပညတ်ချက် အပိုင်းအစတွေကို လုယူချင်လို့လား။