အခန်း (၄၉၇-၄၉၈)

အခန်း ၄၉၇ - လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ခြင်း တောင်များကိုပင် ဆွဲနုတ်နိုင်စွမ်း

"အဲဒါကြီးက ဘာကြီးလဲ"

ရေခဲပြင်အောက်ရှိ မြေအောက်ဂူအတွင်း၌ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများ အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေတော့၏။

အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော်ငြား၊ သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် သာမန်အမြင်အာရုံထက် များစွာ သာလွန်နေလေသည်။ ထို့အပြင် ဂူအတွင်းရှိ ဝင်္ကပါ၏ အကူအညီဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ အရာအားလုံးကို လုံးဝ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ သူ အာရုံခံနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ဝင်္ကပါမှတစ်ဆင့် အာရုံခံမိလိုက်သောအခါ၊ သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး နားမလည်နိုင်မှုများပင် ရောယှက်နေလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်ကိုပင် ဖုံးလွှမ်းနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော ဤဧရာမ လက်ဝါးကြီး မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်တည်လာသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်သောကြောင့်ပင်တည်း။

အခြေအနေကို သူ သေချာ မစဉ်းစားနိုင်သေးမီမှာပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။ ထိုဧရာမ အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံမှ စတင် ဆင်းသက်လာနေပြီဖြစ်ပြီး သူ ရှိနေသည့် နေရာဆီသို့ တည့်တည့် ဖိချလာနေလေပြီ

"ဒုက္ခပဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် တိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။ သို့သော် ဤအချက်ကို နားလည်သွားခြင်းက ဘာမှ မထူးခြားတော့ပေ။ အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီးထံမှ ဖြာထွက်နေသော စွမ်းအားမှာ စိတ်ကူးနှင့်ပင် မမှန်းဆနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အထက်မှ ဆင်းသက်လာမှုသည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသည့်အလား ခံစားရစေလေသည်။ အကယ်၍ သူ ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်လျှင် ထိုနေရာမှာတင် အဖိခံရပြီး သေဆုံးသွားမည်မှာ အသေအချာပင်

"ထစမ်း"

သူ၏ အငွေ့အသက်ကို ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထားရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို တစ်ဟုန်ထိုး ထုတ်လွှတ်ကာ ဂူ၏ ကာကွယ်ရေး ဝင်္ကပါများကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

ဝင်္ကပါများ စတင် အလုပ်လုပ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် အကြမ်းပတမ်း လှုပ်ရှားလာတော့၏။ အလွန်များပြားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဝင်္ကပါက မျိုချလိုက်ပြီး ဂူတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ပေးမည့် အလွှာပေါင်းများစွာရှိသော အကာအကွယ် အတားအဆီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။

"ရေခဲပြင်အောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့သူ တကယ် ရှိနေတာပဲ"

ဤမျှ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုသည် ကောင်းကင်ယံရှိ သူများ၏ အာရုံမှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မုထျန်းနှင့် အခြားသူများသည် အောက်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အတက်အကျများကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိသွားပြီး လုချင်း ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်လေသည်။

ရေခဲပြင်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသူ အမှန်တကယ် ရှိနေပြီး သူတို့၏ တည်နေရာမှာ လုချင်း၏ ဧရာမ အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီး၏ တည့်တည့်အောက်တွင် ရှိနေခြင်းပင်။

ဝုန်း

ဧရာမ အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီး ဆင်းသက်လာမှုမှာ မနှေးကွေးလှပေ။ မြေပြင်သို့ အပြည့်အဝ မကျဆင်းမီမှာပင် ၎င်းလှုံ့ဆော်လိုက်သော အကြမ်းပတမ်း လေပြင်းများသည် အောက်ဘက်ရှိ ရေခဲပြင်ကို ခွဲဖြတ်သွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကွဲကြောင်းများ ဖန်တီးလိုက်ပြီး ရေခဲစများကို အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လွင့်စင်သွားစေလေသည်။

ထို့နောက် မုထျန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များရှေ့တွင်ပင် အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီးသည် နောက်ဆုံး၌ ရေခဲပြင်ကို ရိုက်ခတ်သွားတော့၏။

မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်

မိုင်ချီကျယ်ဝန်းသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးသည် ရေခဲပြင်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော တိုင်လုံးကြီးများလောက် ထူထဲသည့် ၎င်း၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းသည် ရေခဲလွှာကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ ပေရာနှင့်ချီ၍ နစ်ဝင်သွားတော့၏။

သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးသည်။

လုချင်းက သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် ဧရာမ အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီးသည် ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။ တိုင်လုံးများကဲ့သို့သော လက်ချောင်းငါးချောင်း ရွေ့လျားသွားရာ ရေခဲပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ရေခဲမြစ်များကို ကြေမွစေပြီး မြေကြီးကို ခွဲခြမ်းပစ်လိုက်တော့၏။ အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီး၏ တားဆီး၍မရသော စွမ်းအားကို မည်သည့်အရာကမျှ မခုခံနိုင်ချေ။

လက်ချောင်းများ ပူးကပ်သွားသည်နှင့်အမျှ လုချင်း၏ လက်မောင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် မြင့်တက်လာလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရလဒ်မှာ ပို၍ပင် အံ့မခန်း ဖြစ်သွားတော့၏။

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုက ရေခဲပြင်အောက်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ ရေခဲများ ကြေမွသွားသော အသံပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မုထျန်းနှင့် အခြားသူများသည် ယုံနိုင်စရာမရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီးသည် အကျယ် ပေတစ်ရာနီးပါး၊ အထူ ပေရာနှင့်ချီရှိသော ဧရာမ ရေခဲတိုင်ကြီးတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ရေခဲပြင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။

အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ရှေးဦးဘီလူးကြီးတစ်ကောင်က အဆုံးအစမရှိသော နတ်ဘုရားခွန်အားကို အသုံးပြုကာ ကျယ်ပြောလှသော ရေခဲပြင်ထဲမှ ဧရာမ ရေခဲတောင်ကြီးတစ်ခုကို ဆွဲနုတ်နေသည့်အလား ပုံပေါ်နေလေသည်။

ရေခဲတောင်ကြီးကို ဖမ်းဆုပ်ထားသော အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း အထက်သို့ မြင့်တက်လာတော့၏။ အထက်သို့ တက်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ပိတ်လှောင်မှုနှင့် ဖိချေသည့် စွမ်းအားက ရေခဲများကို ဆက်လက် ကြိတ်ခြေနေလေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ရေခဲစများ ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး အကြမ်းပတမ်း လေပြင်းများက သူတို့ကို တိုက်ခတ်သွားကာ ရေခဲပြင်အထက်တွင် ပြင်းထန်သော နှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ရေခဲတောင်ကြီး ဆက်လက် ကြိတ်ခြေခံရသည်နှင့်အမျှ အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ သိသိသာသာ သေးငယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အတွင်း၌ အရောင်စုံ အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသော ပေတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသည့် ဧရာမ ရေခဲလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့၏။

ထိုလင်းလက်နေသော အလင်းတန်းများကြောင့်သာလျှင် ဝိညာဉ်လက်ဝါးကြီး၏ ဖိချေသည့် စွမ်းအားသည် နောက်ဆုံးတွင် ခုခံမှုကို တွေ့ရှိသွားပြီး ၎င်း၏ ကျုံ့ဝင်မှု နှေးကွေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယင်းကို သတိပြုမိသောအခါ လုချင်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထုတ်လွှတ်မှုကို ရပ်တန့်ကာ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးကို အငြိမ်ထားလိုက်လေသည်။ လက်ဝါးကြီး ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့် လေပြင်းများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားပြီး နှင်းမုန်တိုင်းလည်း စတင် မှေးမှိန်သွားတော့၏။

ဤအချိန်တွင် မုထျန်းနှင့် အခြားသူများသည် အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီးအတွင်း၌ မည်သည့်အရာ ရှိနေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သွားကြလေသည်။

ထိုနေရာ၌ ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပေတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဧရာမ ရေခဲလုံးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော အလွှာများမှတစ်ဆင့် ဝင်္ကပါ အတားအဆီးများ အလွှာပေါင်းများစွာဖြင့် ကာကွယ်ထားသော ပုန်းကွယ်နေသည့် ဂူတစ်ခုကို သူတို့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

သို့သော် ခိုင်ခံ့ပြီး ကာကွယ်မှု ကောင်းမွန်ပုံရလင့်ကစား ထိုဝင်္ကပါ အတားအဆီးများသည် အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီး၏ ကြီးမားလှသော ဖိအားအောက်တွင် ယခုအခါ ပြိုကျမည့်ဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းက မုထျန်းနှင့် အခြားသူများကို လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားစေတော့၏။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ အရိုင်းစိုင်းဆုံး စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်များကိုပင် ကျော်လွန်နေသော အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်သော စိတ်ကူးနှင့်ပင် မမှန်းဆနိုင်သည့် စွမ်းအားပြသမှုတစ်ခုပင်တည်း

သူတို့ကဲ့သို့ပင် ရေခဲလုံးကြီးအတွင်း ပိတ်မိနေသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုမှာလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် လုံးဝ ဆွံ့အမှင်တက်နေလေသည်။ ဂူကို ဝင်္ကပါ အလွှာပေါင်းများစွာဖြင့် သူ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ကာကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း တစ်နေ့တွင် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပင့်တင်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါကမျှ မစဉ်းစားမိခဲ့ချေ။ ဤသို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားမျိုးမှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေလေသည်။

"မော့ဟန်... ငါ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ တပည့်... သူက ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဖြစ်တည်မှုမျိုးကို ရန်စမိအောင် အပြင်မှာ ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့တာလဲ"

ဂူအတွင်း၌ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး ထိတ်လန့်မှုနှင့် နားမလည်နိုင်မှုများက သူ၏ စိတ်အစဉ်တွင် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူ၏ တပည့် မော့ဟန်မှာ အခြေတည်အဆင့်၌သာ ရှိလေသည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် ထိုအဆင့်ဆိုလျှင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် လောကကြီး၏ ကြီးမားသော အတိုင်းအတာအရဆိုလျှင် ထိုအဆင့်မျိုးမှာ ကျုံးကျိုးရှိ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းများ၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့်များနှင့် မခြားနားချေ။

သူက ဤကဲ့သို့သော အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရန်စနိုင်ခဲ့သနည်း။

စောစောက သူ မည်သည့် အသုံးဝင်သော အချက်အလက်ကိုမျှ ဗေဒင်မတွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ မော့ဟန်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူသည် စိတ်ကူးနှင့်ပင် မမှန်းဆနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများက အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို၏ စိတ်ထဲတွင် ပြေးလွှားသွားတော့၏။ သို့သော် သူ မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ပေ။ ခုခံရန်ကို ဆိုထားနှင့်ဦး။

သူ့ရှေ့ရှိ ဖြစ်တည်မှုသည် အလွန်အမင်း အားကောင်းလွန်းလှသည်။ သူ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ သူ၏ ဂူအတွင်းရှိ ဝင်္ကပါများက ဤကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီးကို တောင့်ခံနိုင်ပါစေဟုသာ ဖြစ်လေသည်။

သူ အပူတပြင်း ဆုတောင်းနေစဉ်မှာပင် ပွတ်တိုက်သံကြီးတစ်ခုက သူ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တော့၏။ တစ်ချိန်က ငြိမ်သက်နေသော အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် တင်းကျပ်လာလေပြီ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပြီးသားဖြစ်သော ဝင်္ကပါ အတားအဆီးများသည် ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ချေ။ မုန်တိုင်းထဲမှ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးအလား ဝင်္ကပါများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။ ဂူကြီးကိုယ်တိုင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး လုံးဝ ပြိုကျပျက်စီးသွားလေ၏။

ဝေါ့

ဝင်္ကပါများနှင့် ဂူ ပျက်စီးသွားမှုနှင့်အတူ ၎င်းတို့နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ချိတ်ဆက်ထားသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားတော့၏။ သို့သော် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုစိုက်နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ဂူကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပိတ်လှောင်မှုနှင့် ဖိချေသည့် စွမ်းအားက သူ့ထံသို့ ဆက်လက် ဖိချလာနေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို လုံးဝ ပြိုလဲသွားတော့၏။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာ အားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားကာ သူ အသက်ချမ်းသာပေးရန် အသနားခံတော့သည်။

"ချမ်းသာပေးပါ ချန်ပေ့... ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ"

လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားကြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူ့ကို ချက်ချင်း ဖိချေပစ်မည့်အစား သူ့ကို ထိုနေရာမှာပင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်၏။

ထို့နောက် တစ်ချိန်က မိုင်ချီကျယ်ဝန်းသော အရောင်ငါးသွယ် ဖန်သားစိမ်း လက်ဝါးကြီးသည် လျှင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် သုံးမီတာခန့် အရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ရွှေရောင်လင်းလက်နေသော ပျံသန်းရေးလှေဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

အခန်း ၄၉၈ - သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း၊ ကိစ္စပြီးဆုံးသွားပြီ

ပေအနည်းငယ်မျှသာ အရွယ်အစားရှိတော့သော အရောင်ငါးသွယ် တာအိုလက်ဝါးကြီးသည် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ပျံသန်းရေးလှေရှေ့တွင် လွင့်မျောနေလေသည်။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် လုံးဝ ငြိမ်သက်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားရဲချေ။ တာအိုလက်ဝါးကြီးမှာ အရွယ်အစား သေးငယ်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားများမှာ ပို၍ပင် စုစည်းလာကြောင်း သူ ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းစွာ လှုပ်ရှားမိမည်ဆိုလျှင် အထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြေမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မည်သာဖြစ်သည်။

ပျံသန်းရေးလှေပေါ်တွင် ရပ်နေသော အလွန် ငယ်ရွယ်ပုံရသည့် လုချင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

လုချင်းကလည်း ဤအမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးနေလေသည်။ အထူးစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အဘိုးအို၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို သူ သိရှိသွားတော့၏။

သူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒါဆို ခင်ဗျားက မော့ဟန်ရဲ့ ဆရာပေါ့"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် မထိန်းချုပ်နိုင်သော ဒေါသများက သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာတော့၏။ ထိုပုန်ကန်တတ်သော တပည့်၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို သူ တကယ် ခံလိုက်ရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ ချက်ချင်းပင် အလျင်စလို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "အရှင်... အမှန်တရားကို မြင်တော်မူပါ အဲဒီ သစ္စာဖောက်နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ သူ အပြင်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝ မသိပါဘူး။ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး"

ဤအချိန်တွင် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် ထိုသစ္စာဖောက်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေတော့၏။ သူသာ မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့ မတရားသော ဘေးဒုက္ခမျိုးကို သူ မည်သို့ ခံစားရမည်နည်း။ သူ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ခဲ့သော ဂူ လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရရုံသာမက သူ၏ အသက်ပင်လျှင် ယခုအခါ အခြားသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူ မည်သို့ နာကြည်းချက် မရှိဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး ဟုတ်လား" လုချင်း၏ နှုတ်ခမ်းများက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးယောင်သန်းသွားလေသည်။ "မော့ဟန် သယ်လာတဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ငရဲကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးက... ခင်ဗျား ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားတို့ ဆရာတပည့်ကြားမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ သံယောဇဉ် မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ဒီလို ရတနာမျိုး ပေးခဲ့ပါ့မလား"

"အရှင်... ဒါက အထင်လွဲနေတာပါ"

အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ယင်သွားသော်လည်း သူ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သေး၏။ "ဟုတ်ပါတယ်.. အဲဒီ နက်ရှိုင်းတဲ့ ငရဲကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးကို ကျွန်တော် ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သစ္စာဖောက်က ကျွန်တော် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတုန်း ခိုးသွားခဲ့တာ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို ဂိုဏ်းကနေ ထုတ်ပစ်ပြီး အဆက်အသွယ် အားလုံး ဖြတ်တောက်ခဲ့တာပါ"

"အို... ခင်ဗျားက တော်တော် သံယောဇဉ်ကြီးတာပဲ။ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ပြီးတာတောင်မှ ဒီလို တန်ဖိုးကြီး ရတနာမျိုးကို သူ့ဆီကနေ ပြန်မတောင်းခဲ့ဘူးပေါ့" လုချင်းက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"တော်ပါတော့... ဟန်ဆောင်နေတာတွေ ရပ်လိုက်တော့။ ခင်ဗျားက မော့ဟန်နဲ့ တကယ်ပဲ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့တယ် ဆိုရင်တောင်မှ ဘာဖြစ်လဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံခြင်းတွေ အားလုံးက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အားထုတ်ပြီး ရလာတာလို့တော့ လာမပြောနဲ့နော်။ ခင်ဗျားရဲ့ တပည့် မော့ဟန်နဲ့ ယှဉ်ရင် ခင်ဗျား သယ်ဆောင်ထားတဲ့ အပြစ်တွေက အများကြီး ပိုကြီးမားနေတယ်။"

လုချင်း၏ လေသံ ပိုမို အေးစက်လာတော့၏။ "ဒါကြောင့် မသေခင်မှာ အပြစ်မဲ့ ဝိညာဉ်တွေအပေါ် ခင်ဗျား ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားကြည့်လိုက်ပါဦး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လက်ချောင်းများကို တစ်ချက် တွန့်လိုက်ရာ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အရှင်..." လုချင်း၏ လေသံထဲမှ ကြီးထွားလာသော အေးစက်မှုကို ခံစားရသောအခါ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော သေမင်းအငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရတော့၏။

သူ၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် စွမ်းအင်လှိုင်းက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဧရာမ အရောင်ငါးသွယ် လက်ဝါးကြီးအတွင်း ပိတ်မိနေသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။ စွမ်းအင်လှိုင်းက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားချိန်တွင် သူ၏ အမူအရာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်သွားတော့၏။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

ထိုပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ တစ်ချိန်က သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သက်ရှိအားလုံးသည် ကလဲ့စားချေလိုသော တစ္ဆေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ အသက်ကို လာရောက် နှုတ်ယူကြတော့သည်။ သူတို့အပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော နာကျင်မှု အားလုံးသည် ယခုအခါ အဆတစ်ရာ ပြန်လည် ပေးဆပ်ရလေပြီ။

"အား! မလုပ်ကြပါနဲ့ ရပ်ကြပါတော့!"

ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် အလွန်အမင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေတော့၏။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ မျက်နှာက အဆုံးစွန်သော အကြောက်တရားကြောင့် တွန့်လိမ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသော မုထျန်းနှင့် အခြားသူများ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေလေသည်။

တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပုံရိပ်ယောင်၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ စိတ်အစဉ် လုံးဝ ပြိုကျသွားတော့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အမည်းရောင် စွမ်းအင် အမြောက်အမြား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကလဲ့စားချေလိုသော ဝိညာဉ် မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖန်တီးကာ သူ၏ အသားများကို စတင် ဆွဲဖြဲကြတော့သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မိစ္ဆာကျင့်ကြံခြင်း၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်အစဉ် ပြိုကွဲသွားသဖြင့် သူ၏ အတွင်းရှိ ယုတ်မာသော မှော်ပညာကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ဖန်တီးခဲ့သော မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်များ၏ မျိုချခြင်းခံလိုက်ရပြီး အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် အဆုံးအစမရှိသော နာကျင်မှုများကြားတွင် သေဆုံးသွားတော့၏။ သူ၏ အသားများ လုံးဝ စားသုံးခံလိုက်ရပြီး အမည်းရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားကာ ဧရာမ အရောင်ငါးသွယ် လက်ဝါးကြီးအတွင်း၌ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းရှာရင်း အရိုင်းစိုင်းဆုံး လှုပ်ရှားနေကြသော မိစ္ဆာတစ္ဆေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သို့သော် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လုချင်းရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ၏ မိစ္ဆာကျင့်ကြံခြင်း တန်ပြန်သက်ရောက်မှုက တာအိုလက်ဝါးကြီး၏ ပိတ်လှောင်မှုမှ မည်သို့လုပ် လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

လုချင်းက လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

ကြီးမားလှသော ပိတ်လှောင်မှု စွမ်းအားကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်ဝါးကြီးအတွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များသည် ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားကာ မြေမှုန့်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးဝ သုတ်သင်ခံလိုက်ရတော့၏။

အမည်းရောင် မှော်လက်နက် အနည်းငယ်သာ ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ လုချင်းသည် ဧရာမ အရောင်ငါးသွယ် လက်ဝါးကြီးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော အမည်းရောင် လက်နက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။

သို့သော် မုထျန်းနှင့် အခြားသူများမှာမူ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ယိုင်နဲ့နေဆဲဖြစ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်သေးချေ။ လုချင်းကို သူတို့ ကြည့်နေသော အကြည့်များမှာ ယခုအခါ အံ့အားသင့်မှုနှင့် ရိုသေလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ ဤရေခဲပြင်သို့ သူတို့ ရောက်ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးသည် လုံးဝ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလွန်းလှသည်။ လုချင်း ပြသခဲ့သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များသည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် နားလည်ထားမှုထက် များစွာ သာလွန်နေလေသည်။

လက်တစ်ချက် ဖိချလိုက်ရုံဖြင့် မိုင်ချီကျယ်ဝန်းသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးကို သူ ခေါ်ယူနိုင်လေသည်။ လက်တစ်ချက် ပင့်တင်လိုက်ရုံဖြင့် ရေခဲပြင်ထဲမှ ရေခဲမြစ်တစ်ခုလုံးကို သူ ဆွဲထုတ်နိုင်လေသည်။

ဂူထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိဘဲ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ဤသို့သော လုပ်ရပ်များကို ပြီးမြောက်ရန် မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် မည်သို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မျိုး လိုအပ်သည်ကို သူတို့ စတင် မှန်းဆ၍ပင် မရနိုင်တော့ချေ။

လုချင်းက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာလဲ။

လုချင်းသည် မုထျန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် လက်ထဲရှိ အမည်းရောင် လက်နက်များကိုသာ စစ်ဆေးနေလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ အမည်းရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို ချန်ရစ်ခဲ့သော မှော်လက်နက်များ အားလုံးမှာ မိစ္ဆာလက်နက်များဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် သိပ်တန်ဖိုးမရှိလှပေ။

တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးရှိသည့်အရာမှာ ဤနက်ရှိုင်းသော ငရဲကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးပင် ဖြစ်သည်။ မော့ဟန် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော အရာနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးမှာ ပိုမို ကြီးမားလေသည်။ ၎င်း၏ အမည်းရောင်မှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းပြီး ကျောက်စိမ်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ပိုမို ကြည်လင်နေလေသည်။

လုချင်းသည် ၎င်းကို စစ်ဆေးရန် သူ၏ အထူးစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နားလည်သွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဤနက်ရှိုင်းသော ငရဲကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးသည် မော့ဟန် ချန်ရစ်ခဲ့သောအရာထက် များစွာ သာလွန်ပြီး အဆင့်အမြင့်ဆုံး နက်ရှိုင်းသော ငရဲကျောက်စိမ်းနက်ဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

၎င်း၏ အာနိသင်များမှာလည်း များစွာ ပိုမို အားကောင်းပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် သူတို့၏ အတွင်းမိစ္ဆာများ ဖိနှိပ်ရာတွင် ကူညီပေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

စစ်ဆေးပြီးနောက် လုချင်းသည် ပစ္စည်းများ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။ သူသည် အလိုအလျောက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သော အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အထူးစွမ်းရည်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် အတွင်းမိစ္ဆာများမှာ သူ့အတွက် ဘယ်သောအခါမျှ ပြဿနာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် နက်ရှိုင်းသော ငရဲကျောက်စိမ်းနက်သည် သူ့အတွက် လက်တွေ့ အသုံးဝင်မှု သိပ်မရှိလှချေ။

သို့သော် သူ၏ ဆရာနှင့် ရှောင်ယန်တို့အတွက်တော့ အကျိုးရှိနိုင်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ပြန်ရောက်သောအခါ ၎င်းကို သန့်စင်ပြီး သူတို့ကို ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... အခု ကျွန်မတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ"

လုချင်း လက်နက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ယန်က ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်လေသည်။ အားလုံးထဲတွင် သူမသည် တစ်ချိန်လုံး အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့၏။

အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို သူမ အံ့အားသင့်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူ မည်သို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ပြသပါစေ သူမကတော့ သဘာဝကျသောအရာများအဖြစ်သာ ရှုမြင်လေသည်။

"ရွာကို အရင်ပြန်ကြမယ်" လုချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ရှောင်လီနှင့် ဝူရှင်းတို့၏ ခေါင်းများကို ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။ ဤကလေးငယ် နှစ်ကောင်အတွက် စောင့်ဆိုင်းနေသော ကံကြမ္မာ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။