အခန်း (၁၀၂၃-၁၀၂၄)

အခန်း (၁၀၂၃) ထောင်စုနှစ်သက်တမ်းရှိ ကင်းခြေများမိစ္ဆာ

ဝေမြို့ရှိ သန့်ရှင်းအေးချမ်းလှသော ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်း၌...

လီယန်ချူသည် ကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ထိုင်ကာ 'ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ' ကို ခပ်တိုးတိုး ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေခဲ့သည်။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ရှူသွေးလေလှည့်ပတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ကြယ်တာရာများအလား တစ်ချက်ထက်တစ်ချက် ပိုမိုတောက်ပလင်းလက်လာနေပြီး၊ သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာလည်း အလွန်တရာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလျက် ရှိနေကာ... လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် 'ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ' ကို ရိုသေစွာ ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

သူသည် ကျမ်းစာကို ဆက်လက်ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေသည်နှင့်အမျှ... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများသည် လောကီလောကမှ လုံးဝကင်းလွတ်ကာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်နက်ရှိုင်းလာတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ အမြင့်ဆုံး သိုင်းနတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းသို့ ဖောက်ထွက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုမှာလည်း ယခင်ကထက် မကြုံစဖူး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သန်မာထက်မြက်နေပြီ ဖြစ်၏။

အရာရာကို ချိတ်ဆက်တွေးတော နားလည်နိုင်စွမ်းရှိသဖြင့်... သူသည် တာအိုကျမ်းစာကို ရွတ်ဖတ်နေရင်းဖြင့်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာနေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအိုမှော်စွမ်းအင်များ သည်လည်း တရွေ့ရွေ့နှင့် အဆက်မပြတ် တိုးပွားလာနေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်... လီယန်ချူသည် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာကို သေသေချာချာ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းပြင်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့ပြီးနောက် လမ်းမများထက်၌ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ဝေမြို့သည် အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှပေသည်။ မြို့အနီးတွင် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခု ရှိနေသည့်အတွက်ကြောင့် ရေကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အလွန်အမင် လွယ်ကူချောမွေ့လှပြီး... ထို့ကြောင့်ပင် လောကအနှံ့မှ လူပေါင်းစုံ၊ အလွှာစုံ၊ အဆင့်အတန်းစုံတို့သည် ဤနေရာသို့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်လျှင်... လမ်းဘေးဈေးသည်များ၊ ကျောပိုးထမ်းအလုပ်သမားများ၊ ဓားကိုင်ထားသော သိုင်းလောကသား ‌များ၊ စာပေကျမ်းဂန်တတ် စာဆိုတော်များနှင့် ပညာရှိများ၊ ထို့အပြင် ဂုဏ်သရေရှိ လူကုံထံ အနွယ်ဝင် သခင်လေးများနှင့် မိန်းမပျိုလေးများအထိ... လူ့လောက၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကလေးငယ် သုံးလေးယောက်မှာ လမ်းမထက်၌ အချင်းချင်း ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြပြီး၊ လက်ထဲ၌ သစ်ကိုင်းခြောက်လေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက်... မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် အစွမ်းထက်လှသော ဂိုဏ်းကြီးများမှ ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးများအလား တင်စားနေကြကာ...

နှုတ်မှလည်း အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သိုင်းကွက်နာမည်များကို အော်ဟစ်နေကြသေးသည်။

"ဖြူစင်တဲ့ သက်တံက နေမင်းကို ထိုးဖောက်ခြင်း"

"သဲကန္တာရထဲက ဝံပုလွေမီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်ပေါ်လာခြင်း"

"ကောင်းကင်ဓားသိုင်းအချုပ်"

လီယန်ချူသည် ထိုကလေးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။

ငယ်ရွယ်စဉ်အချိန်တုန်းက... ဤမျှလောက် ဖြောင့်စင်းလှသော သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် မည်သည့်ယောက်ျားလေးကများ ရင်မခုန်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

သူသည် ယခုကဲ့သို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေခြင်းမှာ... အမှန်စင်စစ် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစိတ်ဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်နေသည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ပင် ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ နတ်ဘုရားများနှင့် သရဲတစ္ဆေများပင် ခန့်မှန်းရခက်လှသော အထက်တန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ စစ်မှန်သော သိုင်းပညာအနှစ်သာရ ကိုပါ စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်...

သူသည် သာမန်အတိုင်း လမ်းလျှောက်နေရုံမျှဖြင့်ပင်... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ အော်ရာအငွေ့အသက်များသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို၍ သိပ်သည်းကာ စုစည်းလာနေခဲ့သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက်ပင်... လီယန်ချူသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် လမ်းလျှောက်ခြင်းတို့ကိုသာ ပြုလုပ်နေခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းမှာမူ ပိုမို၍ ခိုင်မာကျစ်လျစ်လာခဲ့လေသည်။

ဒီနေ့တွင်မူ... သူသည် တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ရှိနေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ သတင်းစကား ပေးပို့မှုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

သူသည် အချက်ပြသတင်းပို့အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ... မထိန်းနိုင်ဘဲ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားရပြီး -

"ယွန်းနျန်း လား..."

သူသည် ယွန်းနျန်း ထံ၌ အချက်ပြသတင်းပို့အဆောင် တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ဖူးသည်။ ဤကဲ့သို့သော မှော်ရတနာမျိုးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ အလွန်အမင် ထူးဆန်းလှသည်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း... ၎င်းသည် အသွင်သဏ္ဌာန်ဖြင့်သာ သတင်းစကားကို ပေးပို့နိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် ယွန်းနျန်း ပေးပို့လာသော သတင်းစကားကို ဖတ်ရှုပြီးနောက်... သူ၏ ဓားကဲ့သို့ စူးရှလှသော မျက်ခုံးအစုံမှာ ချက်ချင်းပင် တွန့်ကွေးသွားရသည်။

"ဝတ်စုံဖြူနဲ့ အမျိုးသမီး... လက်ထဲမှာလည်း ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဒါက ကြားပန်းဖြူမယ်တော် ပဲ မဟုတ်လား"

လီယန်ချူသည် ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့်... ချက်ချင်းပင် ယွန်းနျန်း ထံသို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် သတင်းစကား ပြန်လည်ပေးပို့လိုက်သည်။

"ငါ့ကို စောင့်နေပါ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် တာအိုကျောင်းအတွင်းမှ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းတက်လိုက်ပြီး... တောက်ပလှသော လျှပ်စီးအလင်းတန်းတစ်ခုအလား ကောင်းကင်တစ်ခွင်ကို ဖြတ်သန်း၍ ဝေးလံလှသော ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

………………

လူသူဆိတ်ငြိမ်လှသော တောတောင်တစ်ခုအတွင်း၌...

ထိုနေရာတွင် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ထွားကျိုင်းဆုဖြိုးပြီး မျက်နှာထက်၌ ပူပန်သောကရောက်နေသော ရုပ်အမူအရာရှိသည့် ကိုရင်ငယ်တစ်ပါးနှင့်... အလွန်ပင် ကရုဏာသက်၍ ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာရှိသည့် သက်တော်ရှည် ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါး ရှိနေကြသည်။

တစ်ပါးက လက်ထဲ၌ သစ်သားငါးခေါက်တုံး ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အခြားတစ်ပါးကမူ လက်ထဲ၌ ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်တော် ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက်...

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အဆက်မပြတ် တရားကျမ်းဂန်များကို ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အော်ရာအရှိန်အဝါများသည် အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေရာ... ၎င်းမှာ စစ်မှန်လှသော ဗုဒ္ဓဘာသာလောက၏ မွန်မြတ်လှသော စွမ်းအားများ ပင် ဖြစ်၏။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အခြားသူများ မဟုတ်ကြဘဲ... ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော် မှ အဆင့် (၃) ရှိ ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးနှစ်ဦးဖြစ်သော ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဝူရှဲရဟန်း နှင့် ယွီရှူးဆရာတော်ကြီး တို့ပင် ဖြစ်ကြတော့သည်။

သူတို့၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးပြာကြီးတစ်ခုပေါ်တွင်မူ... စိမ်းပြာရောင် ပိတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေပြီး...

သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဆံပင်များကို ကောင်းမွန်စွာ ထုံးဖွဲ့ထားလျက်... အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်လှပေသည်။

၎င်းတို့ သုံးဦး၏ ဦးခေါင်းထက်တွင်မူ... ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်နေသော တောက်ပလှသည့် ဗုဒ္ဓဓာတ်တော်တစ်ဆူ ရှိနေသည်။

ဤဓာတ်တော်မှာ ဝူရှဲရဟန်း ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံသန့်စင်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာလောက၏ ကြီးမားလှသော မွန်မြတ်စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့်...

ဤဓာတ်တော်၏ စွမ်းအားကို အခြေခံ၍သာ... ဤထိပ်သီးပညာရှင် သုံးဦးသည် ထိုဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံကာ တားဆီးထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

ယွီရှူးဆရာတော်ကြီး၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ခရမ်းရွှေရောင်သပိတ်တော်မှာ ယခုအချိန်တွင် ဝူင်းဝူင်း ဟူ၍ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး...

ဗုဒ္ဓဘာသာလောက၏ တောက်ပလှသော တရားစာလုံးများသည် ဆရာတော်ကြီး၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်လွင့်မျောနေလျက် ရှိနေကာ...

ထို့အပြင် ဆရာတော်ကြီး၏ ဦးခေါင်းထက်မှတစ်ဆင့်... ကြီးမားလှသော မြစ်ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုအလား စွမ်းအားများသည် ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ထိုဓာတ်တော်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး စီးဆင်း၍ ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။

ယွီရှူးဆရာတော်ကြီးသည် မျက်နှာအမူအရာ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။

"ဒီနေရာမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လာဆုံရတာလဲ..."

လွန်ခဲ့သောအချိန်က သူနှင့် ဝူရှဲရဟန်းတို့သည် ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ မိစ္ဆာကောင်များကို နှိမ်နင်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမိစ္ဆာကောင်မှာ အပြင်လောကမှ ရောက်ရှိလာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး၊ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သက်တမ်းတစ်ထောင်ကျော် ကျင့်ကြံထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ကင်းခြေများမိစ္ဆာကြီး ဖြစ်ကာ... ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

၎င်းသည် ဤနေရာ၌ အခြေစိုက်အပိုင်စိုးထားပြီး၊ ကျေးရွာအတွင်းရှိ အပြစ်မဲ့လှသော ကလေးငယ် အမြောက်အမြားကို ဖမ်းဆီးစားသောက်ခဲ့ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်လှသည့် မိစ္ဆာဘုရင်မျိုးသည် အမှန်စင်စစ် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိပြီဖြစ်ရာ... မိစ္ဆာအတတ်များ ကျင့်ကြံရန်အတွက် အပြစ်မဲ့ကလေးငယ်များ၏ သွေးနှင့် အသက်ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ သို့သော်လည်း ဤကင်းခြေများမိစ္ဆာကြီးမှာမူ ယုတ်မာကောက်ကျစ်စွာဖြင့် သက်ရှိများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုသာ အထူးနှစ်သက်သဖြင့်...

ထို့ကြောင့်ပင် ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်မှ ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးနှစ်ဦးက ၎င်းအား လာရောက်နှိမ်နင်းရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း လမ်းခရီးတွင် မထင်မှတ်ထားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး... ရုတ်တရက် ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာကာ လွယ်လွယ်ကူကူပင် သူတို့နှစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရရှိစေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝူရှဲရဟန်းက အချိန်မီပင် ဗုဒ္ဓဓာတ်တော်ကို ထုတ်ဖော်၍ ကာကွယ်လိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဗုဒ္ဓဓာတ်တော်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာလောက၏ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အထွတ်အမြတ်ရတနာ ဖြစ်သဖြင့်... ဤရတနာ၏ စွမ်းအားကို အခြေခံ၍သာ သူတို့ ခဲရာခဲဆစ် တောင့်ခံထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာစုတ်ကြီးမှာမူ... အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နေပြီး၊ ၎င်းမှ လွင့်ပျံလာသော အငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှဖြင့်တင်... ဆရာတော်ကြီးနှစ်ဦးစလုံးမှာ ရင်ဆိုင်ရန် မစွမ်းသာတော့ကြောင်း အပိုင်သိရှိလိုက်ကြရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်... စိမ်းပြာရောင် ပိတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီး ရောက်ရှိလာပြီး ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားအတတ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့်သာ... သူတို့ ခဲရာခဲဆစ် ရင်ဆိုင်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊

သို့သော်လည်း ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်... သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် ဤနေရာ၌ ပိတ်မိနေကြရတော့သည်။

ဓာတ်တော်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ရွှေရောင်အလင်းကာရံကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ... ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော သံမဏိဓားရှည်တစ်စင်းသည် နဂါးတစ်ကောင်အလား ကောင်းကင်ယံထက်၌ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းဝဲပျံနေခဲ့သည်။

ဤဓားရှည်မှာ အမှန်စင်စစ် တာအိုမှော်စွမ်းအင်များဖြင့် စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသည့်အပြင်... ၎င်းထဲ၌ ထိုဝတ်စုံဖြူ အမျိုးသမီး၏ အသက်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော ကြီးမားလှသည့် နတ်ဘုရားအတတ်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေပေသည်။

ယခုအချိန်တွင်... အကယ်၍ ဓာတ်တော်၏ ရွှေရောင်အလင်းကာရံကြီးသာ ပျက်စီးသွားခဲ့လျှင်... သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် ထိုဓားချက်အောက်၌ အသက်ဝိညာဉ် ချုပ်ငြိမ်းသွားကြရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင် ဖြစ်၏။

ဝူရှဲရဟန်းသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံထဲမှ စိတ္တဇစိတ်ဆိုး များကို သတ်ဖြတ်ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီးနောက်... ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်း အလွန်ပင် တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ထိုဝတ်စုံဖြူအမျိုးသမီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ... ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းလှသော အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် အစွမ်းမရှိမှုတို့ကိုသာ ခံစားနေရတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူ၏ နတ်ဘုရားအတတ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အဆင့် (၃) ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူသည် စိမ်းပြာရောင် ပိတ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ယွန်းနျန်း... လီတာအိုဆရာဆီကို သတင်းစကား ပို့ပြီးပြီလား"

ဤစိမ်းပြာရောင် ပိတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် အရှိန်အဝါ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသော အမျိုးသမီးမှာ... အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဤနေရာ၌ လာရောက်ကျင့်ကြံနေသော ယွန်းနျန်း ပင် ဖြစ်၏။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ရတနာများ ပေးအပ်မှုကြောင့်... ယခုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်း အလွန်ပင် မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူမသည် ဂူဟွာနတ်ဘုရားကျမ်းစာ ကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သဖြင့်... ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားအတတ်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နည်းလမ်းအမြောက်အမြားကို တတ်မြောက်ထားပေသည်။

မဟုတ်လျှင်... ထိုကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းနှင့် ကျင့်ကြံမှုအောက်တွင်... သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် ဤမျှအထိ ကြာရှည်စွာ ခုခံတားဆီးထားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ယွန်းနျန်းသည် ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေမိသည်။ သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားသည်မှာ မှန်သော်လည်း... အခြားသူများနှင့် အသက်လုတိုက်ခိုက်ရသော တိုက်ပွဲမျိုးကိုမူ အလွန်ပင် အလေ့အကျင့်မရှိဘဲ အားနည်းလှပေသည်။

ဝူရှဲရဟန်း၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားလျှင်... ယွန်းနျန်းက ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ခုနတင်ပဲ တစ်ဖက်လူရဲ့ ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အစီအရင်အတားအဆီးကို အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက်ပြီး... သတင်းစကားတစ်ခု ပို့လိုက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်"

ဝူရှဲရဟန်းနှင့် ယွီရှူးဆရာတော်ကြီးတို့သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်နိုးကြားသွားကြရကာ လျင်မြန်စွာ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

"ရလဒ်က ဘယ်လိုလဲ..."

ယွန်းနျန်းက ပြောဆိုလိုက်သည်

"သူက... သူ့ကို စောင့်နေပါ တဲ့"

ဝူရှဲရဟန်းသည် ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းလိုက်ရင်း -

"အမိတ္တဘုရား... ကြည့်ရတာ ကိုရင်ငယ်ရဲ့ အသက်သက်တမ်းက ဒီနေရာမှာတင် လုံးဝချုပ်ငြိမ်းသွားဖို့ ကံမပါသေးဘူး ထင်ပါတယ်"

ယွီရှူးဆရာတော်ကြီးသည်လည်း ယခင်ကထက် အများကြီး ပိုမိုတည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝူရှဲရဟန်းသည် မူလက စိတ်မိစ္ဆာဆိုးများ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်ပင် အသက်ဝိညာဉ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့ဖူးသည်။

လွန်ခဲ့သောအချိန်က ကျင်းယွီ ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြစဉ်တုန်းက... ထိုကျင်းယွီသည် အလွန်ဆန်းကြယ်လှသော ရှေးဟောင်းအမည်းရောင်မှန်တစ်ချပ် ကို ထုတ်ယူကာ... ရန်သူတစ်ဦးနှင့် မိမိ၏ အသက်ကို တိုက်ရိုက်လဲလှယ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်တုန်းက ဝူရှဲရဟန်းသည် အသက်ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း... အဆင့် (၃) အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော ထိုထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးနှင့် မိမိ၏ အသက်ကို တိုက်ရိုက်လဲလှယ်ရန် ရှေ့ဆုံးမှ တိုးထွက်ခဲ့ဖူးပေသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ... မိမိ၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်မိစ္ဆာဆိုးများကြောင့် အလွန်ပင် ပူပန်ဆင်းရဲနေရသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ယခုအချိန်တွင်မူ လီယန်ချူ၏ ကူညီမှုကြောင့် စိတ်မိစ္ဆာဆိုးများကို လုံးဝသတ်ဖြတ်ခြေဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ...

အကယ်၍ မသေဆုံးနိုင်လျှင် မသေဆုံးခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် အသက်ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့်... ရှေ့ဆက်၍ လောကကြီးတွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် မွန်မြတ်လှသော ကိစ္စရပ်များစွာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

…………

ဓာတ်တော်၏ ရွှေရောင်အလင်းကာရံကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ...

အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လက်ထဲ၌ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက်... သူမ၏ ခြေဖျားနားတွင်မူ သုံးပေခန့် ရှည်လျားသော ကင်းခြေများတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

ဤကင်းခြေများမှာ မူလက ခန္ဓာကိုယ်အလျား ပေတစ်ရာကျော်မျှအထိ ကြီးမားထွားကျိုင်းလှပြီး... သက်တမ်းတစ်ထောင်ကျော် ကျင့်ကြံထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ကင်းခြေများမိစ္ဆာဘုရင်ကြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ အလွန်ပင် ကျိုးနွံစွာဖြင့် ဝပ်စုံနေရှာတော့သည်။

ကြားပန်းဖြူမယ်တော်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နင်က ချင်းလွမ်တောင်တန်း မှာ အေးအေးလူလူ မကျင့်ကြံဘဲနဲ့... ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးလာရတာလဲ"

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်သန့်စင်လှပေသည်။ သူမသည် မူလကတည်းက ဝူရှန်းမယ်တော်ကြီး ၏ လူဝင်စားဘဝ ဖြစ်သဖြင့်... ယခုအချိန်တွင် ရှေးဘဝက မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းမှာလည်း အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အကယ်၍ လွန်ခဲ့သောအချိန်က ယွမ်မုန့်ကျောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲ၌ ကောင်းကင်လူသား များနှင့် အသက်လုတိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က မိမိ၏ မူလအခြေခံအုတ်မြစ် အနည်းငယ် ပျက်စီးမသွားခဲ့လျှင်... ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ ဤမျှမက ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေမည် ဖြစ်သည်။

ကင်းခြေများမိစ္ဆာဘုရင်ကြီးသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ကြောက်ရွံ့စွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မ... ချင်းလွမ်တောင်တန်းတစ်ခုလုံးဟာ ထျန်းခွေ ဆိုတဲ့ တာအိုအဖိုးကြီးရဲ့ လက်ချက်ကြောင့် ရစရာမရှိအောင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပါပြီဘုရား။ ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာအနွယ်စုဝင် ပေါင်းရာချီဟာလည်း အသက်ပျောက်သွားခဲ့ကြရပါပြီ... အရှင်မအနေနဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ကလဲ့စားချေပေးပြီး တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုပေးပါဦးဘုရား"

ဤမိစ္ဆာဘုရင်ကြီး၏ အော်ရာအငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဝူရှန်းမယ်တော်ကြီး၏ လမ်းညွှန်ပြသမှုကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့်... အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဝူရှန်းမယ်တော်ကြီး၏ တပည့်တစ်ဦးဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြား၌ ကြီးမားလှသော ရေစက်ပတ်သက်မှု ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်က ထိုစကားကို ကြားလျှင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ထျန်းခွေတာအိုဆရာ ဟုတ်လား... ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်း က တာအိုဆရာငယ်လေးကို ပြောတာလား"

ကင်းခြေများမိစ္ဆာက ချက်ချင်းပင် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်... သူကလွဲရင် ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ။ ဒီလူဟာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ ကြာလှပြီဖြစ်ပေမဲ့... အခုတစ်ကြိမ်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲကို ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီးတော့၊ ခုံတုန်းတောင်တန်း က ကျန်းရှန်းအဖိုးအို နဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာလည်း ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာအနွယ်စုဝင် အမြောက်အမြားကို အဆက်မပြတ် သတ်ဖြတ်နေတာမို့ တကယ့်ကို မုန်းစရာကောင်းလှပါတယ်"

"ဒါကြောင့် အရှင်မအနေနဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးပြီး... ဒီညစ်ပတ်လှတဲ့ တာအိုအဖိုးကြီးကို သတ်ဖြတ်ပေးပါဦးဘုရား"

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နှစ်တွေ ဒီလောက်အထိ ကြာမြင့်သွားခဲ့တာတောင်မှ... နင်က ဘာမှတိုးတက်မှုမရှိသေးဘူးပဲ။ မဟုတ်ရင်လည်း တာအိုဆရာရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ဒီလောက်အထိ ရစရာမရှိအောင် ရှုံးနိမ့်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

ကင်းခြေများမိစ္ဆာက ချက်ချင်းပင် ဆင်ခြေပေးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အရှင်မ ပေးသနားထားတဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်တွေက အလွန်ပဲ ဆန်းကြယ်လှပါတယ်ဘုရား... ဒါပေမဲ့ ဒီတာအိုအဖိုးကြီးရဲ့ မိုးကြိုးအတတ် က အလွန်ပဲ ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံက မိုးကြိုးစစ်သူကြီးတစ်ယောက်အလား အလွန်ပဲ ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲလှပါတယ်ဘုရား။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အသက်ဝိညာဉ် ကလည်း အလွန်ပဲ ခိုင်မာကျစ်လျစ်လွန်းတာမို့... ကျွန်တော် ထုတ်ဖော်လိုက်တဲ့ အသက်ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှု မှော်အတတ်တွေဟာလည်း သူ့အပေါ်မှာ ဘာမှအသုံးမဝင်ခဲ့ပါဘူးဘုရား"

ထျန်းခွေတာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ မူလကတည်းက ကြီးမားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂူဟွာနတ်ဘုရားကျမ်းစာ ကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သဖြင့် အသက်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် သိပ်သည်းကျစ်လျစ်လှပြီး... သေခြင်းတရားထဲမှတစ်ဆင့် အသက်ရှင်ခြင်းကို ရယူထားနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

ကင်းခြေများမိစ္ဆာ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်မှာ မှန်သော်လည်း... ထိုတာအိုဆရာ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော် သည် သူ့ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ ဆက်လက်မပြောဆိုတော့ပေ။

ဤကင်းခြေများမိစ္ဆာသည် သူမ၏ တပည့်များထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဖြစ်သော်လည်း... ပါရမီနှင့် အရည်အချင်းကမူ အလွန်ပင် ညံ့ဖျင်းလွန်းလှပေသည်။

သူမက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည် -

"ဒီလူသုံးယောက်ကို ငါ လုံးဝခြေဖျက် သတ်ဖြတ်ပြီးသွားတဲ့အချိန်ကျရင်... ငါ နင့်ကို ချင်းလွမ်တောင်တန်းဆီ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းအာဏာမြေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးမယ်"

ကင်းခြေများမိစ္ဆာသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရကာ ချက်ချင်းပင် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မကို အလွန်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကြားပန်ဖြူမယ်တော်သည် ကြာပန်းဂိုဏ်းချုပ် ၏ နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့်ထိုးခြင်း ကို ခံခဲ့ရသဖြင့်... မိမိ၏ နတ်ဘုရားအဆင့်အတန်းနှင့် စွမ်းအားများကို လုယူခြင်းခံခဲ့ရကာ၊ လောကသားများ၏ ကိုးကွယ်ပူဇော်မှု အရှိန်အဝါ အမြောက်အမြားကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရရှာသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ယခုအချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် မိမိ၏ အမိန့်ကို နာခံမည့် အဓိကလက်အောက်ခံ အင်အားစုများကို အလျင်အမြန် လိုအပ်နေပြီး... လောကီလူသားများ၏ ကိုးကွယ်ပူဇော်မှု အရှိန်အဝါများကို ပြန်လည်စုစည်းရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင်... ဤကဲ့သို့သော ပါရမီညံ့ဖျင်းလှသည့် ကင်းခြေများမိစ္ဆာမျိုးကို သူမအနေဖြင့် လှည့်ကြည့်မည်ပင် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်တွင်... သူမ၏ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းအစုံသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ထိုဗုဒ္ဓဓာတ်တော်ဆီသို့ ကျရောက်သွားကာ

"မထင်မှတ်ထားဘဲနဲ့... ဗုဒ္ဓဘာသာလောကက ထိပ်သီးဆရာတော်ကြီးတစ်ပါးရဲ့ လူဝင်စားဘဝ ဖြစ်နေတာကိုး။ အခုခေတ်ကာလ လောကကြီးဟာ တကယ့်ကို ကျားနဂါးအောင်း တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ"

ဤဓာတ်တော်၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ ဓာတ်တော်၏ မူလအရှင်သခင်မှာ အမှန်စင်စစ် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသော ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း...

ဗုဒ္ဓဘာသာလောက၏ ဥပဒေသအရ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် သံသရာစက်ဝိုင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်... ရှေးဘဝက မှတ်ဉာဏ်များကို လုံးဝသန့်စင်ဆေးကြောခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့ဖြစ်ရာ... ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်၏ အမြင့်ဆုံး အလားအလာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ အကယ်၍ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် စောင့်ရှောက်ပေးမည့် လမ်းပြပေးသူ မရှိခဲ့လျှင်... ရင်ဆိုင်ရမည့် ဘေးအန္တရာယ်မှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ထွားကျိုင်းဆုဖြိုးသော ထိုရဟန်းငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး -

"ဒီကြီးမားလှတဲ့ ရေစက်ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးကိုတော့... ငါကပဲ အပိုင်သိမ်းယူလိုက်တော့မယ်"

သူမ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ကရုဏာသက်သော မျက်နှာရှိသည့် ထိုသက်တော်ရှည် ဆရာတော်ကြီးကိုမူ... သူမအနေဖြင့် လုံးဝဥဿုံ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဆရာတော်ကြီး၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် အလားအလာမှာ လုံးဝကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့်... အကယ်၍ ကြီးမားလှသော အထူးရေစက်ကံကြမ္မာနှင့် မဆုံတွေ့ခဲ့လျှင်၊ အဆင့် (၃) အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ပင် ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မစွမ်းသာတော့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း... ဆရာတော်ကြီးနှစ်ဦး၏ ဘေးတွင်ရှိနေသော ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေပုံရသော်လည်း... အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်း အလွန်တရာ မြင့်မားလှပေသည်။

"မွေးရာပါ သစ်သားစိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား တွေ ပြည့်နှက်နေရုံတင်မကဘဲ... ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် တွေပါ ကျန်ရှိနေသေးတာကိုး။ ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဒါဆို ဒါက နတ်ဘုရားလောကက အဖိုးတန်နတ်ဆေးပင် တစ်ပင်ရဲ့ လူဝင်စားဘဝ ဖြစ်နေတာလား"

ကြားပန်းဖြူမယ်တော် ၏ မျက်ဝန်းအစုံကြား၌ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွန်းနီ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အပိုင်ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း... ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် ထူးဆန်းအံ့ဩသွားရသည်။

"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နတ်ဘုရာူအငွေ့အသက်တွေက အလွန်ပဲ ဖြူစင်သန့်ရှင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ အကယ်လို့ နတ်ဆေးပင်ရဲ့ လူဝင်စားဘဝသာ မှန်မယ်ဆိုရင်၊ သူ့ရဲ့ မူလရုပ်ခန္ဓာအစစ်အမှန်ကို ငါ မြင်တွေ့နိုင်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့... ဘာဖြစ်လို့ သာမန်သစ်သားစိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ်ပဲ မြင်တွေ့နေရတာလဲ"

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးလိုက်မိသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ပေတိုကျမ်းစာ ကိုမူ မည်သည့် သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့မျှ ထည့်သွင်း၍ သိမ်းဆည်းနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ထို့အပြင်... ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌လည်း မည်သည့် သိုလှောင်အိတ်မျှ ရှိမနေသဖြင့်... ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းကျမ်းစာကို လက်ထဲ၌ အမြဲတမ်း ကိုင်ဆောင်ထားရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရှေးဟောင်းအော်ရာအငွေ့အသက်များကို အမြဲမပြတ် ခံစားရင်းဖြင့် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းကို တရွေ့ရွေ့ ပြန်လည်နိုးထစေခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင်... မရေမတွက်နိုင်သော ဟင်းလင်းပြင်အာရုံခံစားမှုများကြားမှ... သူမသည် ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရပြီး၊ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အငွေ့အသက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

သူမသည် လက်ညှိုးကို သာသာယာယာ ပင့်တင်လိုက်ရာ... ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ထိုထက်မြက်လှသော ရှေးဟောင်းဓားရှည်သည် ချက်ချင်းပင် လည်ပတ်မှုနှုန်း အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်သွားခဲ့ပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများသည် "ဒေါင်ဒေါင်ဒေါင်" ဟူသော ပြင်းထန်လှသည့် မြည်ဟီးသံများနှင့်အတူ... ဗုဒ္ဓဓာတ်တော်၏ ရွှေရောင်အလင်းကာရံကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆက်တိုက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဤဓာတ်တော်သည် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသော ထိပ်သီးဆရာတော်ကြီးတစ်ပါး ချန်ထားခဲ့သော ရတနာဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း...

၎င်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့်... သူမအနေဖြင့် စိတ်စွမ်းအားအနည်းငယ် အသုံးပြုလိုက်ရုံမျှဖြင့်တင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင်... အကယ်၍ စိမ်းပြာရောင် ပိတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုအမျိုးသမီးသာ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်မကူညီခဲ့လျှင်... ယခုအချိန်တွင် ဓာတ်တော်၏ ရွှေရောင်အလင်းကာရံကြီးမှာ သူမ၏ လက်ချက်ကြောင့် ပြာအတိ ဖြစ်နေခဲ့ပြီမှာ ကြာလှပေပြီ။

ယခုအချိန်တွင်မူ...ကြာပန်းဖြူမယ်တော် ‌သည် ရင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားရသဖြင့်... ချက်ချင်းပင် အပြတ်အသတ် သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး၊

မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများကို ပိုမို၍ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လျှင်... ဆရာတော်ကြီးများနှင့် ယွန်းနျန်း တို့ သုံးဦးစလုံးသည် မျက်နှာအမူအရာ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်သွားကြရကာ၊ မိမိတို့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအိုစွမ်းအားအားလုံးကို အကုန်အစင် ထုတ်ဖော်၍ အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်ကြတော့သည်။

ယွီရှူးဆရာတော်ကြီးသည် မျက်နှာထက်၌ မချိတင်ကဲ ဖြစ်သွားရကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး -

"သွားပြီ... ကြည့်ရတာ ငါတို့တွေ လီတာအိုဆရာ ရောက်လာတဲ့အထိ တောင့်ခံထားနိုင်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး ထင်တယ်"

ဝူရှဲရဟန်းသည်လည်း မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်ထားမိသည်။

ဤဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ရူးသွပ်သွားသည်မသိရဘဲ... ယခုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်အဝါကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြှင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း... ယွန်းနျန်းသည် ရုတ်တရက် စိတ်ထဲမှ အာရုံခံစားမိလိုက်သဖြင့်၊ ခေါင်းကို မော့ကာ ဝေးလံလှသော ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ... တောက်ပလှသော လျှပ်စီးအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းလာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ရုတ်တရက်ပင်...

ထိုအလင်းတန်းသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ မြေပြင်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး... လေထုထဲ၌ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ရုပ်အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

တာအိုဆရာလူငယ်လေးသည် ဆန်းကြယ်လှသော မှော်လွန်းပျံ ပေါ်မှ သာသာယာယာပင် မြေပြင်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်းသည် လီယန်ချူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသော မျက်ဝန်းစုံဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

လီယန်ချူက သူမကို ကြည့်ကာ သာသာယာယာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက်... လက်ညှိုးကို သာသာယာယာ ဝေ့ယမ်းကာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ အချက်ပြလိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်လှသော အော်ရာအငွေ့အသက်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး... နဂါးတစ်ကောင်အလား ပျံသန်းနေသော ထိုရှေးဟောင်းဓားရှည်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားအောင် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲခြေဖျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရကာ... မျက်ဝန်းစုံကြား၌ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေရပြီး၊ ရှေ့မှောက်ရှိ ထိုတာအိုဆရာလူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း -

"သူ... သူပါလား"

အကယ်၍ လွန်ခဲ့သောအချိန်က သူမအနေဖြင့် လီယန်ချူကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် ဖိနှိပ်သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိခဲ့သော်လည်း... ကောင်းကင်လူသား များကို နဂါးကိုးကောင်မီးလျှံအုပ်ဆောင်း ဟူသော ရတနာဖြင့် တိုက်ရိုက်မီးရှို့သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် လီယန်ချူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အစွမ်းအစကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင်မူ... သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ကူးမျိုး လုံးဝဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မိမိကိုယ်တိုင် 'မြေပြင်နတ်ဘုရား' အဆင့်သို့ လုံးဝပြန်လည်မရောက်ရှိသေးသရွေ့... ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေးနှင့် လုံးဝရန်သူမဖြစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း... ကင်းခြေများမိစ္ဆာကြီးမှာမူ ရှေ့မှောက်ရှိ အခြေအနေများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို လုံးဝမသိရှိရှာချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ မှော်အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီးနောက်... လူသားအသွင်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ရာ၊ မျက်နှာအမူအရာ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလှသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးပြီး ဆန်းပြယ်လှသော ဝတ်စုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားလျက်... ခါးတွင်မူ စိမ်းပြာရောင် ကျောက်စိမ်းများစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည့် ရွှေရောင်ခါးပတ်ကြီးကို ပတ်ဆင်ထားကာ...

မုတ်ဆိတ်မွှေးများကိုလည်း အလွန်ပင် သေသေချာချာနှင့် သပ်ရပ်စွာ ရိတ်သင်ထားသဖြင့်... တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် 'သပ်ရပ်လှပသော ရုပ်ဆိုးကြီး' တစ်ဦးအလား တင်စားနိုင်ပေသည်။

သူသည် လီယန်ချူ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်လျှင်... မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့် -

"ဘယ်ကနေ လွင့်စင်လာတဲ့ တာအိုဆရာစုတ်လဲ... မင်းရဲ့ ခွေးမျက်လုံးကို သေသေချာချာ ဖွင့်ကြည့်စမ်း၊ ဒီနေရာက ကိစ္စတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရဲတာ... အသက်မလိုချင်တော့ဘူးလား "

ကင်းခြေများမိစ္ဆာသည် ဝူရှန်းမယ်တော်ကြီး၏ လမ်းညွှန်ပြသမှုကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့်... မိမိ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကောင်းကင်ကြီးမျှလောက် ကြီးမားလှသော ကျောထောက်နောက်ခံ အင်အားစုကြီး ရှိနေသည်ဟု ရင်ထဲ၌ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရင်ဘတ်ကို မတ်ထားလျက် စကားပြောဆိုရာတွင် အလွန်ပင် ရဲတင်းပြီး မောက်မာနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှေ့မှောက်ရှိ ဆရာတော်ကြီး သုံးဦးစလုံးမှာ လူ့လောက၌ အလွန်ပင် သန်မာထက်မြက်လှသော ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း... မိမိ၏ ဆရာသခင်မ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့်တင် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့်ပင် ကင်းခြေများမိစ္ဆာသည် ယခုအချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ အားကိုးရာအပြည့်ရှိနေသဖြင့် စကားပြောဆိုရာတွင် အလွန်ပင် ရင့်သီးလှခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုရှေးဟောင်းဓားရှည်ကြီး ရိုက်ခွဲခြေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီးနောက်... ဝူရှရဟန်းသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဗုဒ္ဓဓာတ်တော်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားလိုက်ကာ...

၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံးသည် လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း... သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဝတ်စုံဖြူအမျိုးသမီး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့်... ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲမှလည်း မည်သို့မျှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

လီယန်ချူက ကင်းခြေများမိစ္ဆာကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် -

"ဘာလဲ... မင်းက အတော်လေးကို ရဲတင်းနေတာလား"

ကင်းခြေများမိစ္ဆာက ရင်ဘတ်ကို ပိုမို၍ မတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း... မျက်နှာထက်၌ ခန့်မှန်းရခက်လှသော မောက်မာမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် -

"မင်း ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလို့လား... ဒီနေရာက ကိစ္စတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရဲတာ... ငါ ကိုယ်တိုင် မင်းရဲ့ အရေခွံကို တိုက်ရိုက်ဆွဲခွာပစ်မယ် "

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်လိုက်မိသည်။

မူလက သူမအနေဖြင့် ရှေ့မှောက်ရှိ ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေးနှင့် မိမိတို့ကြားရှိ ရန်ငြိုးရန်စများကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်မလားဟု တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း...

ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ ခြေဖျားနားရှိ ကင်းခြေများမိစ္ဆာက ဤမျှအထိ မောက်မာရဲတင်းစွာ စကားပြောဆိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ... သူမ၏ ရင်ထဲ၌ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း"

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်က မထိန်းနိုင်ဘဲ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ကင်းခြေများမိစ္ဆာသည် မိမိ၏ ဆရာသခင်မကို အလွန်အမင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေသူ ဖြစ်သဖြင့်... ယခုကဲ့သို့ အေးစက်လှသော အော်ဟစ်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားရပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ မျက်နှာပျက်သွားရှာတော့သည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်‌ေတာ်က လီယန်ချူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ညင်သာပျော့ပျောင်းသော လေသံဖြင့် -

"အော်မေတောင်တန်း က တာအိုမိတ်ဆွေက ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို သတ်ဖြတ်ခြေဖျက်ခဲ့ပြီးပြီမို့... ကျွန်မတို့ကြားက ရန်ငြိုးရန်စတွေဟာလည်း ကောင်းမွန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒီနေ့ကိစ္စကတော့ တကယ့်ကို အထင်လွဲမှုတစ်ခုပါပဲ... တာအိုမိတ်ဆွေက သူတို့နဲ့ သိကျွမ်းတယ်ဆိုတာ ကြိုတင်သိရှိခဲ့ရင်... ကျွန်မအနေနဲ့ လုံးဝ တိုက်ခိုက်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကင်းခြေများမိစ္ဆာသည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားရကာ... မိမိ၏ ဆရာသခင်မကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

သူသည် ရင်ထဲ၌ မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အရှင်မ... အရှင်မက ဒီတာအိုဆရာစုတ်ကို မျက်နှာသာပေးလွန်းနေပါပြီ။ သူက ဘာကောင်မို့လို့လဲ... ကျွန်တော်တို့ တိုက်ရိုက်ပဲ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရအောင်ပါ"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ရန်လိုလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်‌ေတာ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားရကာ... ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ ဤယုတ်မာလှသော တပည့်စုတ်ကို လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ရိုက်သတ်ပစ်ချင်သော စိတ်ကူးများ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာရတော့သည်။

'ဘာဖြစ်လို့ ငါ စုဆောင်းခဲ့တဲ့ တပည့်တွေအားလုံးဟာ... ဒီလောက်အထိ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးမယ့် ကောင်တွေချည်းပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ '

လီယန်ချူသည် မျက်နှာအမူအရာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းစုံကမူ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပေသည်။ သူသည် ကင်းခြေများမိစ္ဆာ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ကာ -

"မင်းရဲ့ စကားတွေက... တကယ့်ကို များလွန်းလှတယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ... ကင်းခြေများမိစ္ဆာသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးပြင်အလယ်၌ အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းစုံကြား၌ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ ဆရာသခင်မသည် မိမိ၏ နောက်ကွယ်၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့်...

ကြောက်နေစရာ အကြောင်းမရှိချေ

သူသည် မိမိ၏ နတ်ဘုရားအတတ်များကို ထုတ်ဖော်၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း... ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားအားလုံးသည် ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေး၏ လက်ဝါးပြင်အောက်တွင် မည်သို့မျှ ထုတ်ဖော်၍ မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရတော့သည်။

ကင်းခြေများမိစ္ဆာသည် ရင်ထဲ၌ ဒုန်းခနဲ ဖြစ်သွားရကာ...

သွားပြီ... တကယ့် ထိပ်သီးပညာရှင်အကြမ်းစားကြီးနဲ့ တိုးပြီ

သူသည် လီယန်ချူ၏ စူးရှလှသော မျက်ဝန်းစုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ... ချက်ချင်းပင် မျက်နှာထားကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဖားပြုံး ပြုံးပြလိုက်ရင်း -

"ဒါက... ဒါက အထင်လွဲ..."

သို့သော်လည်း သူ၏ စကားမဆုံးသေးခင်မှာတင်... လီယန်ချူက လက်ဝါးကို မြှောက်ကာ သူ၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဖြန်း

ဤရိုက်ချက်သံမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်ပြတ်သားလှပေသည်။

သက်တမ်းတစ်ထောင်ကျော် ကျင့်ကြံထားပြီး ဝူရှန်းမယ်တော်ကြီး၏ ဘေးတွင် နတ်ဘုရားအတတ်များကို ဆည်းပူးခဲ့ဖူးသော ဤကင်းခြေများမိစ္ဆာကြီးသည်... လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့်တင် ပါးစပ်အတွင်းရှိ သွားများအားလုံး တိုက်ရိုက်ကျိုးကြေပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ သပ်ရပ်လှသော ရုပ်ဆိုးမျက်နှာကြီးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် မုန့်လုံးကြီးအလား ဖူးဖူးယောင်တက်သွားရတော့သည်။

ဖြန်းဖြန်း

နောက်ထပ်လည်း ဘယ်ပြန်ညာပြန် လက်ဝါးရိုက်ချက် နှစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ကင်းခြေများမိစ္ဆာသည် တစ်ကိုယ်လုံး ဇီဝိတိန်ချုပ်ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားရကာ၊ ပါးစပ်အတွင်းမှ သွားများအားလုံး အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီး သွေးစိမ်းများစွာ တဟုန်ထိုး စီးကျလာတော့သည်။

သနားစရာကောင်းလှသည်မှာ... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ရှိနေပြီး ကင်းခြေများ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာလည်း သံမဏိအလား မာကျောလှသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်၌ မည်သည့်ခုခံနိုင်စွမ်းမျှမရှိဘဲ ဖြစ်နေရရှာတော့သည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော် ‌က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်

"ဒီမိစ္ဆာကောင်က တာအိုမိတ်ဆွေကို ရင့်သီးစွာ စော်ကားခဲ့တာမို့... တိုက်ရိုက် ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်ရင်လည်း ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နောက်ပိုင်းမှ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြတာပေါ့"

ကင်းခြေများမိစ္ဆာသည် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အခြေအနေကြားမှ မိမိ၏ ဆရာသခင်မ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ... တစ်ကိုယ်လုံး လက်ဖျားခြေဖျားများ အေးစက်သွားရကာ -

"အရှင်မ... အရှင်မအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒီအတိုင်းကြီး စွန့်ပစ်ထားခဲ့လို့ မရဘူးလေ..."

သို့သော်လည်း... ဤနေရာရှိ လူသားအားလုံးထဲတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ၏ စကားကို သေသေချာချာ ကြားလိုက်ရခြင်း မရှိချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ သွားများအားလုံး ရိုက်ခွဲခြေဖျက်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး မျက်နှာကြီးမှာ ဝက်ခေါင်းကြီးအလား ဖူးယောင်နေပြီး... သူ မည်သည့်စကားများကို ညည်းတွားနေသည်ကို မည်သူမျှ နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

လီယန်ချူသည် ကြာပန်းဖြူမယ်တော် ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာစုတ်ကြီးပေါ်၌ မျက်ဝန်းစုံကို ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ထားလိုက်ကာ -

"ဒီနေရာမှာ ဆုံတွေ့ကြတာကလည်း ရေစက်တစ်ခုပဲမို့... မင်းရဲ့ အသက်ကိုပါ ဒီနေရာမှာပဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချန်ထားခဲ့လိုက်တော့"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ ကင်းခြေများမိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကွဲအက်ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဤရိုက်ချက်မှာ ကင်းခြေများမိစ္ဆာ၏ ဇီဝလက္ခဏာအားလုံးကို လုံးဝချုပ်ငြိမ်းသွားစေရုံတင်မကဘဲ... သူ၏ အသက်ဝိညာဉ် ကိုပါ ချက်ချင်း ပြာအတိ ဖြစ်သွားအောင် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲခြေဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော် သည် မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားရတော့သည်။ သူမသည် 'မြေပြင်နတ်ဘုရား' အဆင့်ရှိသော ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး...ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းကြီးကို ကိုယ်တိုင်တည်ထောင်ခဲ့သော ဝူရှန်းမယ်တော်ကြီး ဖြစ်သည့်အတိုင်း... ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာထက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။

"တာအိုဆရာငယ်... ငါက နင့်ကို မျက်နှာသာပေးပြီးတော့ ဆက်လက်မငြင်းခုံချင်ရုံတင် ရှိတာကို၊ နင်က တကယ်ပဲ ငါက နင့်ကို ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ယွမ်မုန့်ကျောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ၌ ရှိစဉ်တုန်းကထက်... ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ အော်ရာအရှိန်အဝါမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်ထက်မြက်လာခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲရှိ ပေတိုကျမ်းစာ၏ ဆန်းကြယ်လှသော တရားဥပဒေသများကိုလည်း ပိုမို၍ နားလည်သဘောပေါက်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက မိမိအား လုံးဝခွင့်မလွှတ်နိုင်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ... သူမသည်လည်း မိမိ၏ မူလမိစ္ဆာအသွင်သဏ္ဌာန်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ရှိ အော်ရာအငွေ့အသက်များသည် အမြင့်ဆုံး ထိပ်သီးအဆင့်သို့ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး... ဖြူစင်လှသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်သည် သူမ၏ လက်ဝါးပြင်အလယ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုကြာပန်း၏ ပွင့်ဖတ်တစ်ခုချင်းစီမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဆန်းပြယ်အလင်းတန်းများစွာ ပြည့်နှက်နေလျက်... လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆင့်ကဲတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဒုန်း

လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုကြာပန်းကြီးကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲခြေဖျက်ပစ်လိုက်ပြီးနောက်... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြာပန်းဖြူမယ်‌တော် ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော် သည် ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤဖြူစင်လှသော ကြာပန်းမှာ သူမ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် ကျင့်ကြံထုတ်ဖော်ထားသော အလွန်အစွမ်းထက်လှသည့် တာအိုနတ်ဘုရားပုံရိပ် ဖြစ်သော်လည်း... ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေး၏ လက်ချက်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့်တင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟူ၍ သူမ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာစုတ်ကြီးမှ ကြီးမားလှသော အော်ရာအငွေ့အသက်များ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

လွန်ခဲ့သောအချိန် ယူမင်ဇာလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ၌ တုန်းက... သူမသည် ဤကျမ်းစာ၏ စွမ်းအားကို အခြေခံ၍သာ ကောင်းကင်လူသား ဖွင့်လှစ်လိုက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကြေးနီဖလားကြီး ကို... အခြားသော ကမ္ဘာမြေလောကဆီသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်လည်မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ကျမ်းစာ၏ စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဖိနှိပ်မှုအရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် အလွှာလွှာ အထပ်ထပ် ကွဲအက်သွားရကာ... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်ယောင်များစွာအဖြစ် ဟင်းလင်းပြင်ကြား၌ ပိတ်မိသွားခဲ့ရပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းရန်ပင် အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားရတော့သည်။

ဘေးတွင်ရှိနေသော ဆရာတော်ကြီးများနှင့် ယွန်းနျနတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားကြရကာ... ဤနတ်ဘုရားအတတ်နှင့် အော်ရာအငွေ့အသက်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားမိလိုက်ကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် ထူးဆန်းအံ့ဩသွားရသည်။ ဤရှေးဟောင်းကျမ်းစာစုတ်ကြီးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ဆန်းကြယ်လှသော ပြောင်းလဲမှုများစွာ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှိနေကာ...

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ရှပ်

ထက်မြက်လှသော တာအိုအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး... သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ပိတ်ဆို့ထားသော ဟင်းလင်းပြင်အတားအဆီးများအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၂၀၂၄) နတ်ဘုရားဓား

ဒုန်းး

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် တစ်ကိုယ်လုံး နောက်သို့ လွင့်ပျံထွက်သွားရကာ၊ ရင်ဘတ်ထက်ရှိ အဝတ်အစားများ ဆုတ်ပြဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သွေးစိမ်းအနည်းငယ် စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။ သူမ၏ ထွားကျိုင်းဆုဖြိုးလှသော ရင်သားအစုံမှာလည်း အဝတ်အစားအောက်မှ လှစ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လျှင် ဝူရှဲရဟန်းနှင့် ယွီရှူးဆရာတော်ကြီးတို့သည် ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီကာ ဘုရားစာကို အပြိုင်အဆိုင် ရွတ်ဆိုလိုက်ကြတော့သည်။

"ရုပ်သည် သုညတဖြစ်တယ်၊ သုညတသည် ရုပ်ဖြစ်တယ်ကွာ..."

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ လုံးဝရွေ့လျားသွားခြင်း မရှိချေ။

ဤမိန်းမမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသော ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့်... သူတို့သည် ဘေးမှနေ၍ ဝင်ရောက်မတိုက်ခိုက်ရသေးသော်လည်း၊ အကယ်၍ အခွင့်အရေးသာ ရရှိခဲ့လျှင် သူမအား အသေသတ်ရန် လက်နှစ်ချက်ခန့် ဝင်ရောက်ရိုက်နှက်ရန် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားကြခြင်း ဖြစ်၏။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည် ထိုအခြင်းအရာများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ... အဝတ်အစားများ ဆုတ်ပြဲနေသည်ကိုပင် လျစ်လျူရှုထားလျက် မျက်နှာအမူအရာ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်နေတော့သည်။ သူမသည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာကို ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုသည် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့်တင် ထိုပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကို တိုက်ရိုက် ကွဲအက်သွားအောင် ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး...

ချက်ချင်းပင် ညာလက်ကို နောက်သို့ ဆွဲဆန့်ကာ လက်သီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ အရှေ့မှောက်တွင် ဤရှေးဟောင်းကျမ်းစာ၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ကာကွယ်ထားသော ရွှေရောင်အလင်းကာရံကြီးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း...

လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်သည် ထိုအလင်းကာရံကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိကာ သွေးပေါက်တစ်ခု ချက်ချင်း ပွင့်ထွက်သွားရတော့သည်။

ထိုမျှတင်မကသေးဘဲ... ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ သွေးသားများပါ လုံးဝစုတ်ပြဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ ဖြူဖွေးလှသော ကျောရိုးဆစ်ကြီးတစ်ခုပင် အပြင်သို့ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရှာပြီး... အသက်လုကာ ကောင်းကင်စွန်းဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ကြံစည်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ရောက်ရှိသွားရုံမျှရှိသေး... လီယန်ချူသည် သူမ၏ နောက်ကျောပေါ်သို့ လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဂျွတ်

ကျောရိုးဆစ်ကြီး ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ဒုန်း

လီယန်ချူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အလယ်သို့ စုစည်းကာ ရိုက်ချလိုက်ရာ... သူမ၏ ဦးခေါင်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကွဲအက်ပျက်စီးသွားတော့သည်။

အလွန်ပင် ဆုတ်ပြဲပျက်စီးနေပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း အလွန်ပင် လှပဆန်းကြယ်လှသော ရုပ်ခန္ဓာအလောင်းကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ မြေပြင်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ထိုဝါးရောင်သန်းနေသော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာစုတ်ကြီးသည်လည်း မြေပြင်သို့ အတူတူ လွင့်စဉ်ကျဆင်းသွားခဲ့ရာ... လီယန်ချူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မိမိ၏ လက်ဝါးပြင်အလယ်သို့ ဖမ်းချုပ်သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ကျမ်းစာပေါ်မှ ဆန်းကြယ်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးကို အတင်းအကျပ် ရုန်းကန်တွန်းကန်ရန် ကြံစည်သော်လည်း...

လီယန်ချူက လက်ကို အနည်းငယ်မျှ ခွန်အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့်တင်... ကျမ်းစာပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများအားလုံး ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲ၌ အလွန်ပင် လိမ္မာကျိုးနွံစွာဖြင့် တည်ရှိနေတော့သည်။

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ အသက်ဝိညာဉ်သည် ရုပ်ခန္ဓာအတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ဖောက်ထွက်လာခဲ့ပြီး အပြင်လောက၌ အသွင်သဏ္ဌာန် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ အသက်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး... ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌လည်း ဆန်းပြယ်လှသော မှော်ရတနာများနှင့် လက်နက်အမြောက်အမြား တောက်ပလင်းလက်စွာဖြင့် ဆင်ယင်ထားပေသည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း -

"မင်း... မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"

သူမသည် ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်အံ့ဩနေမိသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ကြောက်ရွံ့ဒေါသထွက်နေမိသည်။ ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေးသည် မည်သည့်ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီး၏ လူဝင်စားဘဝ ဖြစ်နေသည်ကို သူမ မည်သို့မျှ တွေးတော၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သို့သော်လည်း တစ်ခုတော့ အပိုင်အတိအကျ သိရှိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေးသည် အမှန်စင်စစ်... မကြုံစဖူး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သိုင်းနတ်ဘုရား တစ်ဦးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သူသည် တတိယအဆင့်ရှိသော သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လုံးဝမဟုတ်ချေ။

လီယန်ချူသည် ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ အသက်ဝိညာဉ်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ...

လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ဝါးတစ်ချက် တိုက်ရိုက်ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ ကြာပန်းဖြူမယ်တော်၏ အသက်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်ကာ ပျက်စီးသွားရတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော တာအိုစွမ်းအားများသည် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။

သူမ၏ အသက်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာကျစ်လျစ်လှသည်မှာ မှန်သော်လည်း... ဤလက်ဝါးချက်အောက်၌မူ လုံးဝဥဿုံ ပြာအတိ ဖြစ်သွားရရှာတော့သည်။

" ကုသိုလ်မှတ် ၁ သိန်း ရရှိပါသည် "

လီယန်ချူသည် ရင်ထဲ၌ မည်သို့မျှ ထူးဆန်းအံ့ဩခြင်း မရှိချေ။

မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ လုံးဝပြန်လည်မရောက်ရှိသေးသော ထိပ်သီးပညာရှင်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်လျှင် ရရှိမည့် ကုသိုလ်စွမ်းအားမှာ... တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားဖြင့် ကြာပန်းဖြူမယ်တော်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ...

ဝူရှဲရဟန်းတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြရတော့သည်။

ယွန်းနျန်း၏ ရင်ဘတ်အစုံမှာလည်း လှိုင်းလုံးကြီးများအလား နိမ့်ချည်မြင့်ချည်နှင့် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး၊ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလျက် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရကာ -

"တကယ့်ကို... ကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ..."

သူမသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအော်ရာနှင့် အနည်းငယ် တူညီသော်လည်း... အဆင့်အတန်းချင်းမူ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားလွန်းလှသဖြင့်၊ မွေးရာပါ သစ်သားစိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိသော သူမအား တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ကြာပန်းဖြူမယ်တော်ကို ဤကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟူ၍...

ကြာပန်းဖြူမယ်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း တွေးမိခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူမသည် ကံကြမ္မာဘေးဒုက္ခများကြားမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက်... မိမိအား နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့်ထိုးခဲ့သော တပည့်ယုတ်ကို ကောင်းမွန်စွာ စီရင်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင်၊ ချင်းဝေတာအိုကျောင်းတော်အတွင်းမှ ‌ေပတိုကျမ်းစာ ကိုပါ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သဖြင့်... ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ကြီးမျှ ကြီးမားလှသော ရေစက်အခွင့်အရေး ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း... အခြားသော တပည့်ယုတ်တစ်ဦး၏ ဒုက္ခပေးမှုကြောင့်... ယခုအချိန်တွင် ဤတာအိုဆရာလူငယ်လေး၏ လက်ချက်ဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် အသေသတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရရှာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ထဲရှိ ထိုရှေးဟောင်းကျမ်းစာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... စာမျက်နှာအချို့ကို အေးအေးလူလူပင် လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကျမ်းစာအတွင်းရှိ စာလုံးများမှာ အလွန်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်လှပေရာ...

"အဲဒီနေ့တုန်းက ယွမ်မုန့်ကျောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အဲဒီလူနှစ်ယောက် ပြောနေကြတဲ့ စကားအရ... ချင်းဝေတာအိုကျောင်းတော်ထဲက ပေတိုကျမ်းစာ ဟာ ကြီးမားလှတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ကိန်းအောင်းနေပုံရတယ်"

ကျမ်းစာထက်မှ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များစွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်းစာ အတတ်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး... ကျမ်းစာပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများအားလုံးကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီးနောက်၊ ကမ္ဘာငယ် အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ထိုမျှတင်မကသေးဘဲ... ကြာပန်းဖြူမယ်တော် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်... သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြီးမားလှသော ကိုးကွယ်ပူဇော်မှု အရှိန်အဝါစွမ်းအားများသည် အပြင်လောကသို့ တဟုန်ထိုး လွင့်ပျံထွက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို တတ်မြောက်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့်... ဤကိုးကွယ်ပူဇော်မှု အရှိန်အဝါများသည် အလွန်ပင် သိပ်သည်းလွန်းလှသဖြင့် စစ်မှန်သော ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခုအလား ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့နေရတော့သည်။

သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းကြေးနီမီးအိမ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... မီးအိမ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး...

ထိုကြီးမားလှသော ကိုးကွယ်ပူဇော်မှု အရှိန်အဝါအားလုံးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးအိမ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားခဲ့ကြပြီး၊ မီးအိမ်ဆီအလား ကောင်းမွန်စွာ အနည်ထိုင်သွားကြတော့သည်။

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။ ထိုစွမ်းအားများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားရပြီး -

"ဒါက... အရင်တစ်ခေါက် ရရှိခဲ့တဲ့ ကိုးကွယ်ပူဇော်မှု အရှိန်အဝါစွမ်းအားတွေနဲ့ အရင်းအမြစ်တစ်ခုတည်းက လာတာပဲ"

ယခုအချိန်တွင်... ကြေးနီမီးအိမ်အတွင်းရှိ ကိုးကွယ်ပူဇော်မှု အရှိန်အဝါစွမ်းအားများသည် မကြုံဖူးလောက်အောင်ပင် ပြင်းထန်ထက်မြက်နေပြီ ဖြစ်ရာ...

မီးအိမ်၏ တန်ခိုးစွမ်းအားမှာလည်း ယခင်ကထက် လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မယ်တော်ကြီးကိုယ်တိုင်လည်း တွေးမိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက အဖိုးတန်လှသော ဤမှော်ရတနာကြီးမှာ... ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် ဤမျှလောက် တောက်ပလင်းလက်ခွင့် ထပ်မံရရှိလိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်၏။

လီယန်ချူသည် ကြေးနီမီးအိမ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ... ဝူရှဲရဟန်းနှင့် ယွီရှူးဆရာတော်ကြီးတို့သည် ရှေ့သို့ လှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြပြီး လီယန်ချူအား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြတော့သည်။

ယွန်းနျန်းသည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်နေမိဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် သာသာယာယာ ပုတ်လိုက်ရင်း -

"လန့်သေတော့တာပဲ... ဒီမိန်းမက တကယ့်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။ အကယ်လို့ ရှင်သာ နောက်ထပ် တစ်လှမ်းလောက် နောက်ကျပြီး ရောက်လာခဲ့ရင်... ကျွန်မကတော့ သူမရဲ့ ဓားချက်အောက်မှာ အသက်ပျောက်သွားရလောက်ပြီ"

လီယန်ချူက ပြောဆိုလိုက်သည်

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင်... သူမကို အနိုင်မယူနိုင်ရင်တောင်မှ၊ ဘေးကင်းအောင် ထွက်ပြေးဖို့ကတော့ ဘာမှပြဿနာမရှိပါဘူး။ မင်းက သတ္တိနည်းလွန်းလို့... အခြေအနေကို မှန်မှန်ကန်ကန် မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့တာပါ"

ယွန်းနျန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလျှင် မျက်နှာထက်၌ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် သူတို့ သုံးဦး၏ စကားများအရ... ဤကင်းခြေများမိစ္ဆာကြီးသည် ဤနေရာ၌ အပြစ်မဲ့လှသော ကလေးငယ် အမြောက်အမြားကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ကာ မိစ္ဆာအတတ်များ ကျင့်ကြံနေပြီး၊ လောကကြီးတွင် ဒုက္ခများစွာ ပေးနေခဲ့ကြောင်း အပိုင်သိရှိလိုက်ရသဖြင့် -

"လူသားတွေကို စားသောက်တဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေကိုတော့... ငါ မြင်ရင် တစ်ကောင် မြင်ရင် တစ်ကောင် သတ်ပစ်မယ်"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းစုံကြား၌ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ယခုခေတ်ကာလသည် လောကကြီး၏ ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးများစွာ ပေါ်ထွက်နေသော ခေတ်ကောင်းကြီး ဖြစ်သော်လည်း... တစ်ဖက်တွင်လည်း မိစ္ဆာကောင်များနှင့် သရဲတစ္ဆေများစွာသည် လူ့လောကကို ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် ဒုက္ခပေးရန် ပေါ်ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သတ်ပစ်သင့်ပေသည်။

ဝူရှဲရဟန်းက ပြောဆိုလိုက်သည်

"လီတာအိုဆရာက ဝေးလံလှတဲ့ နေရာကနေ ရောက်ရှိလာတာမို့... ကျောင်းတော်ဆီကို လိုက်ပါပြီး လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး သောက်ရင်း ခေတ္တမျှ အနားယူပါဦးဘုရား"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -

"ကောင်းပါပြီ"

သူသည် ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်နှင့် ကြီးမားလှသော ရေစက်ပတ်သက်မှု ရှိဖူးသည့်အပြင်... ဝူရှဲရဟန်းနှင့်လည်း ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရှိသဖြင့်၊ မည်သို့မျှ ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

………………

ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီးနောက်... ဝူရှဲရဟန်းကိုယ်တိုင်ပင် အဖိုးတန်လှသော ရေနွေးကြမ်းတစ်အိုးကို စနစ်တကျ ခက်ယူ၍ တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျောင်းတော်ရဲ့ နောက်တောင်ကုန်းပေါ်မှာ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ပါ ... အသက်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင် ပေးနိုင်သလို၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး တာအိုစွမ်းအားတွေကို ပိုမိုစုစည်းစေတယ်... လီတာအိုဆရာ... မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး"

ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်တံ့လာခဲ့သော ဂိုဏ်းကြီး ဖြစ်သည့်အတိုင်း... အတွင်း၌ ဆန်းပြယ်လှသော ရတနာများနှင့် ဆေးပင်အမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရှေးယခင်က ကျင်းကွမ်းအဘိုးအိုသည် ဤကြီးမားလှသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီးကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်... အမှန်စင်စစ် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများနှင့် အားထုတ်မှုများစွာ အသုံးပြုခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက သာသာယာယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

သူသည် လက်ထဲရှိ ရေနွေးကြမ်းကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ... ဤဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်၏ အစွမ်းသတ္တိမှာ တာအိုကျောင်းရှိ ဆိုင်ရှင်မ စိုက်ပျိုး ထားသော အဖိုးတန်လက်ဖက်ရည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် လုံးဝလျော့နည်းခြင်းမရှိကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ဖက်ရည်အကြောင်းကို အလွန်အမင် နားမလည်လှသော်လည်း... ကောင်းမကောင်းကိုမူ အပိုင်ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိပေရာ -

"တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတယ်"

ဝူရှဲရဟန်းက ပြုံး၍ လျှောက်တင်လိုက်သည် -

"တာအိုဆရာက ကျွန်တော်တို့ကို ဘေးအန္တရာယ်တွေကြားကနေ အကြိမ်ကြိမ် ကူညီကယ်တင်ပေးခဲ့တာမို့... ဒီဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်တွေကို တာအိုဆရာအတွက် လက်ဆောင်ပေးအပ်ဖို့က အမှန်ပဲ သင့်တော်ပါတယ်.. ဒါပေမဲ့ ဒီအရာက စိုက်ပျိုးရတာ အလွန်ပဲ ခက်ခဲပြီး၊ တစ်နှစ်ကို ထွက်ရှိတဲ့နှုန်းကလည်း အလွန်ပဲ နည်းပါးလွန်းလို့... တာအိုဆရာ အလုပ်ရှုပ်မှာ စိုးရိမ်မိပါတယ် တာအိုဆရာ ပြန်သွားတဲ့အခါကျရင် ပိဿာ ၂၀ လောက် ယူဆောင်သွားပြီးတော့... အေးအေးလူလူ သောက်သုံးပါ"

လီယန်ချူသည် ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုဘဲ သာသာယာယာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"ဒါဆိုရင်တော့... ငါလည်း အားမနာတော့ဘူး"

အချင်းချင်း စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက်... လီယန်ချူသည် ဝူရှဲရဟန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းမှာ ယခင်ကထက် လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာလောက၏ တရားစွမ်းအားများသည်လည်း ပိုမို၍ ဖြူစင်သန့်ရှင်းလာနေခဲ့ပြီး... တတိယအဆင့် အနောက်ပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ချက် ရှိနေပုံရသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းစုံသည် ဝူရှဲရဟန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး... မျက်ဝန်းကြား၌ တာအိုမှော်အလင်းတန်းများ လျှပ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ၊ ထိုဗုဒ္ဓဓာတ်တော်ကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒီဓာတ်တော်က ဆရာတော်နဲ့ အလွန်ပဲ စည်းချက်ညီတယ်... ကြည့်ရတာ ရှေးဘဝတုန်းက ဆရာတော်ကိုယ်တိုင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာ ဖြစ်ပုံရတယ်"

ဝူရှဲရဟန်းက ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုမျိုး အာရုံခံစားမိပါတယ်.. မူလကတော့ ဒီဘဝမှာ မိမိရဲ့ ပါရမီအရည်အချင်းက အလွန်ပဲ မြင့်မားလွန်းလို့လို့ ထင်နေခဲ့တာ၊ မထင်မှတ်ဘဲနဲ့ ရှေးဘဝက ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရေစက်အခွင့်အရေးတွေကို ပြန်လည်စားသုံးနေရတာပဲ"

သူသည် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ထွားကျိုင်းပြီး မျက်နှာထက်၌ သောကရောက်နေသော အမူအရာ ရှိသော်လည်း... အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ချန်နိုင်ငံ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ မည်သူမျှ ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်သော ထိပ်သီးပါရမီရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ရှေးယခင်က လောကကြီး၏ တာအိုစည်းမျဉ်းများ အလွန်ပင် တင်းကျပ်နေချိန်၌ပင်... ဝူရှဲရဟန်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ ဖောက်ထွက်၍ တတိယအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုခေတ်ကာလတွင် အသက်အငယ်ရွယ်ဆုံးသော တတိယအဆင့် ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေသည်။

ယခုကဲ့သို့သော ခေတ်ကောင်းကြီးတွင်... သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းမှာ အလွန်အမင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖောက်ထွက်သွားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း၊ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာကျစ်လျစ်လှသဖြင့်... အချိန်တန်လျှင် မိမိ၏ မူလအဆင့်အတန်းကို ပြန်လည်ရရှိသွားမည် ဖြစ်ပြီး၊ ဤဓာတ်တော်ကိုလည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။

"အဲဒီအချိန်ကျရင်... လူ့လောကမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ထပ်မံတိုးပွားလာဦးမှာပဲ"

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။

ယွန်းနျန်းသည် ဘေးမှနေ၍ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အလွန်ပင် လောကီလောကမှ ကင်းလွတ်ကာ အေးချမ်းလှပြီး... ကိုယ်ပေါ်၌ သာမန် စိမ်းပြာရောင် ပိတ်ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ သူမ၏ လှပချောမောလှသော ရုပ်ရည်ကိုမူ မည်သို့မျှ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သူမသည် ကြည်လင်အေးမြလှသော တောင်ကျစမ်းရေတွင်းလေးတစ်ခုအလား ရှိနေပြီး... ဤနေရာ၌ ထိုင်နေရုံမျှဖြင့်တင် ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လူများ၏ စိတ်အာရုံကို လုံးဝအေးချမ်းသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီးနောက်... ယွန်းနျန်းက လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ နေရတာ တကယ်ပဲ ပျင်းစရာကောင်းတယ်... မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ ဝေမြို့ကိုပဲ ပြန်လိုက်ခဲ့တော့မယ်လေ"

လီယန်ချူက ပြောဆိုလိုက်သည်

"ကောင်းပြီ"

ယွန်းနျန်းသည် သူမ၏ နူးညံ့လှသော ဆံနွယ်များကို နားနောက်သို့ သာသာယာယာ သပ်တင်လိုက်ရင်း... ဆန်းပြယ်လှသော အပြုံးတစ်ချက်ကို ပြုံးပြလိုက်တော့သည်။

………………

ဝေမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီးနောက်... ယွန်းနျန်းသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း အတွင်း၌ အခြေချနေထိုင်ခဲ့ပြီး... ဆိုင်ရှင်မ အတွက် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အဖိုးတန်လှသော ပန်းမန်များနှင့် ဆေးပင်များကို သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် လက်ထဲ၌ ထို ပေတိုကျမ်းစာ ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက်... သူမ၏ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်လှသော မျက်န်းအစုံကြား၌ ခေတ္တမျှ မိန်းမောတွေဝေနေမိပြီး...

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲငယ်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့သည်။

ယွန်းနျန်းကမူ ခန္ဓာကိုယ်ကို သာသာယာယာ ကုန်းလိုက်ရင်း... ဟေမန္တပန်းပင်လေးများကို ရေလောင်းပေးနေခဲ့သည်။

သာမန် စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံလေးသည် သူမ၏ မဟော်ဂနီအလား လှပဆန်းကြယ်လှသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်စေပြီး... ခြေထောက်တွင်မူ သစ်သားဖိနပ်လေးတစ်စုံကို စီးနှင်ထားလျက်၊ မျက်နှာထက်၌လည်း နီမြန်းကာ လှပဆန်းကြယ်လှသော အသားအရေ ရှိနေပေသည်။

ရေလောင်းပြီးနောက်...ဆိုင်ရှင်မ စိတ်ကူးယဉ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်... သူမသည် အစ်မကြီး၏ ဘေးတွင် သာသာယာယာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ မိမိအတွက် ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ကို အေးအေးလူလူ ငှဲ့လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင်လည်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ရှိနေသော်လည်း...ဆိုင်ရှင်မ ဖတ်ရှုနေသည်မှာ ‌ေပတိုကျမ်းစာ ဖြစ်ပြီး၊ ယွန်းနျန်း ဖတ်ရှုနေသည်မှာမူ လီယန်ချူကိုယ်တိုင် စိတ်ကြိုက်ပြင်ဆင် ရေးသား ထားသော 'အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း ကျမ်းစာ ပင် ဖြစ်၏။

စာအုပ်အတွင်းရှိ မူလအဓိပ္ပာယ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း... ၎င်းထဲ၌ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးစိတ်သန်းများနှင့် ဆန်းပြယ်လှသော အချက်အလက်များစွာ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ယွန်းနျန်းသည် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။

လောကတွင် အနှိုင်းမဲ့လောက်အောင် လှပချောမောပြီး မူးယစ်စရာကောင်းလှသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ဆိုင်ရှင်မ နှင့်... အလွန်ပင် စိတ်နေသဘောထား ဖြူစင်ရိုးသားကာ ချစ်စဖွယ်ကောင်းလှသော ယွန်းနျန်း...

ဤလှပချောမောလှသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အတူတူ ရှိနေကြခြင်းမှာ... အမှန်စင်စစ် လောက၌ အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းလှသော အနုပညာပန်းချီကားချပ်ကြီးတစ်ခုအလား တင်စားနိုင်ပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်...

ဆိုင်ရှင်မသည် စိတ်ကူးယဉ်နေရာမှ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ပြီး... စာအုပ်ကို အာရုံစိုက်ကာ ဖတ်ရှုနေသော ယွန်းနျန်းကို ကြည့်လိုက်ရင်း သာသာယာယာ ပြုံးကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်စာမျက်နှာအထိ ရောက်သွားပြီလဲ..."

ယွန်းနျန်းသည် စာအုပ်ပေါ်မှ မျက်ဝန်းစုံကို လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး ညင်သာသော လေသံဖြင့် -

"မဟာမျောက်မင်းက နတ်နန်းတော်ရဲ့ အဖိုးတန်မက်မွန်သီးတွေကို ခိုးယူစားသောက်ပြီး... ကောင်းကင်ဘုံက နတ်မင်းတွေအားလုံး ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးတဲ့ အခန်းကို ရောက်နေပါပြီ အစ်မ"

ဤစာအုပ်ကို ဆိုင်ရှင်မသည် လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက အကြိမ်ကြိမ်ပင် ဖတ်ရှုဖူးခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့်... သူမက သာသာယာယာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

"မင်းက ဒီစာအုပ်ကို အတော်လေး သဘောကျတာလား..."

ယွန်းနျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -

"မဟာမျောက်မင်း က တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းလွန်းပါတယ်... ကောင်းကင်ဘုံက နတ်မင်းကြီးတွေ၊ ကြယ်တာရာ နတ်မင်းတွေနဲ့ နတ်စစ်သူကြီးတွေအားလုံးနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေအလား ပတ်သက်နိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ... အဲဒီ မက်မွန်ဥယျာဉ်ထဲက မက်မွန်သီးတွေကလည်း နှစ်ပေါင်း ၉ ထောင်ကျမှ တစ်ကြိမ်ပဲ ရင့်မှည့်တာမို့၊ အဲဒါကို စားသုံးလိုက်ရင် တိုက်ရိုက်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံကို ပျံသန်းပြီး နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလွန်းပါတယ်"

ယွန်းနျန်းသည် ပြောလေလေ ပိုမို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ မျက်ဝန်းစုံကြား၌ ဝမ်းမြောက်လှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ...

သူမသည် ဆိုင်ရှင်မကို ကြည့်လိုက်ပြီး

"အစ်မ... ကောင်းကင်ယံထက်မှာ တကယ့်ကို ဒီလောက်အထိ များပြားလှတဲ့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့... ဒီလိုမျိုး အဖိုးတန်လှတဲ့ မက်မွန်သီးတွေ တကယ်ပဲ ရှိနေတာလားဟင်"

ယွန်းနျန်းနှင့် ဆိုင်ရှင်မတို့သည်လည်း အချင်းချင်း ညီအစ်မများအလား ရင်းနှီးစွာ ပတ်သက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ သည် စစ်မှန်လှသော မိဖုရားကြီးတစ်ပါးအလား တည်ငြိမ်လှသောအရှိန်အဝါရှိပြီး... သူမသည် ထိုစကားကို ကြားလျှင် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားရကာ၊ ခေါင်းကို မော့၍ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း -

"အင်း... ရှိနိုင်ပါတယ်"

ယွန်းနျန်း၏ မျက်ဝန်းစုံကြား၌ အလင်းတန်းများ ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့ပြီး -

"တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှတာပဲ... ဒါဆိုရင် ဒါက သာမန်ဝတ္ထုပုံပြင်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲနဲ့၊ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေတာပေါ့"

ဆိုင်ရှင်မ က မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး -

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီ မဟာ မျောက်မင်းကြီး အကြောင်းကိုတော့ အစ်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး"

ယွန်းနျန်းသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားရကာ... ဆိုင်ရှင်မ စကား၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရှာတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြန်ပြီး... ညင်သာစွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"အကယ်လို့ မင်းသာ ကောင်းကင်ဘုံကို ပျံသန်းပြီးတော့... နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအဖြစ် သွားရောက်လုပ်ဆောင်ခွင့် ရမယ်ဆိုရင်၊ မင်း သွားချင်လား..."

ယွန်းနျန်းသည် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရပြီး -

"အာ... ကျွန်မ ဒီကိစ္စကို တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပါဘူး... ကျွန်မကော နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်လို့လားဟင်"

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -

"သဘာဝကျကျ အခွင့်အရေး ရှိတာပေါ့... မင်း နတ်ဘုရားမ လုပ်ရတာကို သဘောကျလား"

ယွန်းနျန်းသည် စိတ်ထဲမှ ခေတ္တမျှ သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်... ဖြူစင်ရိုးသားစွာဖြင့် -

"ကျွန်မလည်း သေသေချာချာ မသိပါဘူး... နတ်ဘုရားမ လုပ်ရတဲ့ အရသာက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မသိရသေးလို့ပါ"

ဆိုင်ရှင်မသည် အလွန်ပင် စိတ်ကြည်နူးစွာဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"နတ်ဘုရားမ လုပ်ရတာက တကယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းတယ်... မလုပ်တာကပဲ အကောင်းဆုံးပါ"

ယွန်းနျန်းသည် အမှန်စင်စစ် အလွန်ပင် ဉာဏ်ပညာထက်မြက်သူ ဖြစ်သော်လည်း... ယနေ့တွင် ဆိုင်ရှင်မမည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းလှသည့် စကားများကို ပြောဆိုနေသည်ကိုမူ လုံးဝနားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းစုံကြား၌ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း... အချို့သော ကိစ္စရပ်တွေကိုတော့... မိမိအနေနဲ့ မလုပ်မဖြစ် လုပ်ဆောင်ရတာမျိုး ရှိတတ်တယ်"

ယွန်းနျန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးလဲ အစ်မ..."

ဆိုင်ရှင်မက မျက်တောင်ကို သာသာယာယာ ခတ်လိုက်ရင်း -

"ပြောပြလို့ မရဘူး... အပြင်ကို ပြောလိုက်ရင် အစွမ်းမထက်ဘဲ နေလိမ့်မယ်"

ယွန်းနျန်းသည် ပိုမို၍ ဝေဝါးသွားရတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်မက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး... အစ်မ မင်းကို မှော်ရတနာများ သန့်စင်ခြင်းအတတ် ကို သင်ကြားပေးမယ်... မင်း တတ်မြောက်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့"

ယွန်းနျန်းသည် လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်မကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း -

"ကောင်းပါပြီ အစ်မ"

………………

ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်း၌...

လီယန်ချူသည် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ ကို ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေခြင်း မရှိချေ။ သူ၏ ဒူးပေါ်တွင်မူ အလွန်ပင် ရှေးဟောင်းပြီး ထက်မြက်လှသော ဓားရှည်တစ်စင်း ကန့်လန့်ဖြတ် တည်ရှိနေခဲ့သည်။

"သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီး... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေအားလုံးကို... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာပဲ အကုန်အစင် အသုံးပြုရတော့မယ် ထင်တယ်"

သူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓား သည်... အရင်တစ်ခေါက် စနစ်တကျ မွမ်းမံမြှင့်တင်စဉ်တုန်းက ကုသိုလ်မှတ် ၁ သန်း ၆ သိန်းကျော်အထိ အသုံးပြုခဲ့ရသော်လည်း... အမှန်စင်စစ်တွင်မူ နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသော ရတနာ' တစ်ခုအဖြစ်သို့ လုံးဝကူးပြောင်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ထိပ်သီးပညာရှင် အမြောက်အမြားကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့်... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကုသိုလ်စွမ်းအားများသည် ၃ သန်းကျော်အထိ အပြည့်အဝ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံထဲမှ ဆန်းကြယ်လှသော မဟာတာအို၏ ကောင်းကင်ဘုံမြည်ဟီးသံကို အခြေခံ၍ လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် ၃ သန်း ၂ သိန်းကို ချက်ချင်းပင် အကုန်အစင် အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်... တောက်ပလင်းလက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုသည် တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားပေါ်မှ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများစွာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေခဲ့ပြီး...

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျန့်ကျောင်းဓားသည် သူ၏ လက်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ကာ၊ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူသည် ကြိုတင်၍ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ မူလသံခိုက်ဓာတ် မဟာမှော်အစီအရင် ကို ကြိုတင်၍ တည်ဆောက်ထားခဲ့ရုံတင်မကဘဲ... မိမိပိုင်ဆိုင်ထားသော နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိ ရတနာ အမြောက်အမြားကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်၍ ကာကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နတ်ဘုရားဓား မိုရှဲ၊ ကောင်းကင်ဖဲကြိုး ၊ မီးလျှံလှံ၊ ရှူယီဘူးသီး...

ဤနတ်ဘုရားအဆင့်ရှိ ရတနာ ၄ စင်းစလုံးသည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ကောင်းမွန်စွာ ပိတ်ဆို့ကာကွယ်ထားကြတော့သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားသည် ကောင်းကင်ယံထက်၌ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းဝဲပျံနေခဲ့သည်။

ကုသိုလ်မှတ် ၃ သန်း ၂ သိန်းကို အသုံးပြုလိုက်သော ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ... လီယန်ချူသည် အခြားသော မှော်ရတနာများကို မြှင့်တင်ရန် လုံးဝရွေးချယ်ခြင်း မပြုခဲ့ဘဲ၊ ၎င်းစွမ်းအားအားလုံးကို ကျန့်ကျောင်းဓားတစ်ခုတည်းပေါ်သို့သာ အပြည့်အဝ ပုံအော၍ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျန့်ကျောင်းဓားသည် ကောင်းကင်ထက်၌ ပျံသန်းနေစဉ်...မီးလှံ သည် ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထက်မြက်လှသည့် ဓားအရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့်၊ ရှေ့သို့ တိုးထွက်ကာ ပြင်းထန်စွာ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်မိကြတော့သည်။

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်

ဆက်တိုက်ပင် အကြိမ်ကြိမ်... တောက်ပလှသော အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် အချင်းချင်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိနေကြပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုသည် အပြင်လောကသို့ တရွေ့ရွေ့ လွင့်ပျံထွက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းပင်ဖဲကြီုး သည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းတစ်ခုလုံးကို ကောင်းမွန်စွာ လွှမ်းမိုးကာကွယ်ထားသဖြင့်... ယခုကဲ့သို့သော မွမ်းမံမြှင့်တင်မှု ဖြစ်စဉ်ကြောင့် ဤနေရာတစ်ခုလုံး ပြာအတိ ဖြစ်သွားရမည့် ဘေးအန္တရာယ်မှ အပြည့်အဝ ကင်းဝေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နတ်ဘုရားဓား မိုရှဲသည်လည်း ဤမျှလောက် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့်... ရုတ်တရက် ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး၊ ဖြူဖွန်းလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ... ကျန့်ကျောင်းဓား၊ မီးလှံတို့နှင့်အတူ တစ်နေရာတည်း၌ ပြင်းထန်စွာ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်

အလင်းတန်းနှစ်ခုနှင့် နီရဲလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုတို့သည်... ကောင်းကင်ယံထက်၌ အဆက်မပြတ် အချင်းချင်း လည်ပတ်ကာ ရိုက်ခတ်မိနေကြတော့သည်။

ရှူယီဘူးသီး မှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှပေသည်။ သူသည် ဘေးမှနေ၍ အေးအေးလူလူပင် ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး၊ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူး လုံးဝမရှိချေ။

ဤဓား၊ လှံနှင့် ဓားရှည်တို့ မည်မျှပင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ဖြစ်စေ... သူသည် ကောင်းပင်ဖဲကြိုး ၏ ဘေးတွင် ကောင်းမွန်စွာ မှီတင်းနေလျက်... နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော မှော်အလင်းတန်းများကိုသာ သာသာယာယာ ထုတ်ဖော်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်... အရာရာအားလုံး ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိ ရတနာအားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ... ကျန့်ကျောင်းဓားသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ အေးအေးလူလူပင် ပြန်လည်ကျဆင်းလာတော့သည်။

လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ဓားသွားပေါ်သို့ သာသာယာယာ တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ... ကျန့်ကျောင်းဓားထံမှ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော မြည်ဟီးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ အရှင်သခင်အား ကောင်းမွန်စွာ တုံ့ပြန်နေသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ယခုလက်ရှိ တန်ခိုးစွမ်းအားမှာ 'သိုင်းနတ်ဘုရား' အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့်...

ကျန့်ကျောင်းဓားသည် ၁၅ ကြိမ်မြောက်အထိ စနစ်တကျ မွမ်းမံမြှင့်တင်ခြင်းကို ခံထားရသော်လည်း... ရှေးယခင်ကကဲ့သို့ လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်စေမည့် နာကျင်မှုမျိုး လုံးဝဖြစ်ပေါ်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဤမွမ်းမံထားသော ကျန့်ကျောင်းဓားကို အလွန်ပင် လွယ်ကူချောမွေ့စွာဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေရာ -

"ဒီလောက်အထိ များပြားလှတဲ့ ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုခဲ့ရတာ... နောက်ဆုံးတော့ ကျန့်ကျောင်းဓားကို နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိတဲ့ ရတနာ တစ်ခုအဖြစ်အထိ အောင်မြင်စွာ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ"

လီယန်ချူသည် သာသာယာယာ ပြုံးလိုက်ရင်း... လက်ထဲမှ ဓားကို အသုံးပြု၍ လေထုထဲ၌ ဓားကွက်အချို့ကို လျင်မြန်စွာ ကစားလိုက်ရာ၊ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဓားအရှိန်အဝါ အမြောက်အမြားသည် ကျန့်ကျောင်းဓားထက်မှ တရွေ့ရွေ့ လွင့်ပျံထွက်လာခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ပြင်းထန်ထက်မြက်လှပေရာ...

ထိုမျှတင်မကသေးဘဲ... ဓားကိုယ်ထည်အတွင်း၌လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော 'တုန်ခါမှုစည်းချက်' တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီဓားက အလွန်ပဲ ထက်မြက်လွန်းလှရုံတင်မကဘဲ... ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ တုန်ခါမှုစည်းချက်ကလည်း ရန်သူတွေရဲ့ လက်နက်တွေကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်ရုံနဲ့တင် လွယ်လွယ်ကူကူ ကွဲအက်ပျက်စီးသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိတယ်"

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်တွေးတော ဆုံးဖြတ်လိုက်နိုင်သဖြင့် ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဓားသိုင်းတစ်ကွက်ကို အားရပါးရ လေ့ကျင့်လိုက်ရာ... အလွန်ပင် လျင်မြန်ဆန်းကြယ်ပြီး ပြင်းထန်ထက်မြက်လှပေသည်။

သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကုသိုလ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ... ယခုအချိန်တွင် ၃ ထောင်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း၊ ရရှိလာသော ရလဒ်ကမူ မကြုံစဖူး ထူးကဲလှပေသည်။

"ဒီလိုမျိုးဆိုရင်တော့... ၁၅ ကြိမ်မြောက်အထိ စနစ်တကျ မွမ်းမံမြှင့်တင်လိုက်ရင် နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိတဲ့ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ... ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာရှိတဲ့ တခြား ရတနာတွေကိုလည်း ဆက်လက်ပြီးတော့ မြှင့်တင်လို့ ရနိုင်တာပေါ့"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းစုံကြား၌ စဉ်းစားတွေးတောဟန်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိစ္ဆာကောင်များကို သတ်ဖြတ်၍ ကုသိုလ်စွမ်းအားများစွာကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနိုင်မည့် နေရာတစ်ခုကို လိုအပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မိစ္ဆာလောက က အလွန်ပဲ ဘေးအန္တရာယ်များလှသလို... ငရဲလောက ကလည်း အလွန်ပဲ ဆန်းကြယ်လှတယ်... ဒီနေရာနှစ်ခုစလုံးက အမှန်စင်စစ် ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေကို စုဆောင်းဖို့အတွက် တကယ့်ကို အကောင်းဆုံး နေရာတွေပဲ"

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် စီစဉ်တွေးတောလိုက်သော်လည်း... မကြာမီမှာပင် ထိုစိတ်ကူးကို ချက်ချင်း ပြန်လည်စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာလောကဖြစ်စေ ၊ မ‌ေငရဲလောကဖြစ်စေ... ၎င်းနေရာများ၌ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားလှသော အထွတ်အထိပ် ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးများစွာ ကိန်းအောင်းနေနိုင်သဖြင့်... အကယ်၍ သေသေချာချာ မပြင်ဆင်ဘဲ စွန့်စားဝင်ရောက်သွားခဲ့လျှင်၊ မထင်မှတ်ထားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးများနှင့် ဆုံတွေ့ရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

"အဲဒါထက်... အပြင်လောကကနေ ကျူးကျော်လာတဲ့ မိစ္ဆာတွေ ရှိနေတဲ့... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နယ်မြေတစ်ခုခုကိုပဲ ရှာဖွေပြီး အားရပါးရ ဝင်ရောက်သတ်ဖြတ်တာက ပိုပြီးတော့ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။

ထို့နောက်... သူသည် တာအိုကျောင်းအတွင်း၌သာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ကျန့်ကျောင်းဓားကို စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ရင်း... ၎င်းထဲ၌ ကိန်းအောင်းနေသော တာအိုလျှို့ဝှက်ချက်များကို အမြဲမပြတ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော တုန်ခါမှုစည်းချက်မှာ ပိုမို၍ ပြင်းထန်ထက်မြက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... သာမန်မှော်ရတနာများမှာ ၎င်းနှင့် တစ်ချက်မျှ ထိမှန်ရုံမျှဖြင့်တင် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်ပျက်စီးသွားကြရတော့သည်။

လီယန်ချူက ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ... နတ်ဘုရားဓား မိုရှဲ၊ လဲ့ချွဲချိတ်၊ မီးလှံ ကဲ့သို့သော စစ်မှန်လှသည့် နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိ ရတနာများသာလျှင်... ဤတုန်ခါမှုဒဏ်ကို ကောင်းမွန်စွာ တောင့်ခံထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင်... ကျန့်ကျောင်းဓားထက်မှ အရှိန်အဝါများသည် အလွန်ပင် အတွင်းသို့ စုစည်းငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ၊ အပြင်ပန်းကြည့်လိုက်လျှင် မည်သည့်ဘေးအန္တရာယ်မျိုးမျှ မရှိတော့သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

လီယန်ချူက ၎င်းအား မိမိ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ရာ... သာမန်အတိုင်း ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသော ဓားရှည်တစ်စင်းကို ဆင်ယင်ထားသည့်အလား ရှိနေတော့သည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သောအခါ... သူသည် ဆိုင်ရှင်မ နှင့်အတူ ဆန်းကြယ်လှသော ဒချိကျင့်စဉ်များကို အတူတူ ကျင့်ကြံကြတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ ခြေတံအစုံမှာ အလွန်ပင် ဖြောင့်စင်းပြီး ဆူဖြိုးလှပေရာ... အနက်ရောင် ပိုးခြေအိတ် ကို ဆင်ယင်လိုက်သောအခါတွင်မူ မကြုံစဖူး ထူးကဲလှသော ဆွဲဆောင်မှုများကို ပိုမို၍ ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ဆိုင်ရှင်မမှာ အလွန်ပင် ဆူဖြိုးလှသော ရင်သားအစုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အပြင်... ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာလည်း မည်သူမဆို မိန်းမောသွားစေလောက်အောင် ပြည့်စုံလွန်းလှသဖြင့်... လီယန်ချူအား အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ နှစ်သက်မိစေတော့သည်။

…………

မိစ္ဆာလောက ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော နေရာတစ်ခု၌...

ဤနေရာကို မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်း၌ ချိတ်ပိတ် ထားသော နဂါးရေတွင်း ဟူ၍လည်း ခေါ်ဆိုကြပြီး... ၎င်းမှာ အောက်ခြေကို မမြင်တွေ့နိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသော ရှေးဟောင်းရေတွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ကာ၊ ရေတွင်းဝမှာမူ ရှစ်ကွက်အစီရင် အသွင်သဏ္ဌာန် ရှိပေသည်။

ဤနဂါးရေတွင်း၏ ဘေးပတ်ပတ်လည် မိုင်အနည်းငယ်အတွင်းသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့်... ရေတွင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော စူးစူးဝါးဝါးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သရဲတစ္ဆေများနှင့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဆိုးများ၏ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများကို ပြင်းထန်စွာ ကြားရမည် ဖြစ်သဖြင့်၊ မည်သူမဆို ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

နဂါးရေတွင်း၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တစ်ခုလုံးမှာ... သက်ရှိဟူသမျှ လုံးဝကင်းလွတ်နေသော သေမင်းတမန်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များနှင့် ဘေးအန္တရာယ်များ လွှမ်းမိုးနေသဖြင့်... သာမန်မိစ္ဆာကောင်များပင်လျှင် ဤနေရာသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချဉ်းကပ်ခြင်း မပြုရဲကြချေ။

သက်ရှိများ လုံးဝကင်းလွတ်နေပြီး... အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်အေးစက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ... ထိုနဂါးရေတွင်းအတွင်းမှ လူသားများအားလုံးကို မျက်နှာနီမြန်းသွားစေနိုင်လောက်သော... အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အလွန်ပင် နူးညံ့ပြီး ညည်းတွားနေသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်မသိရဘဲ... နောက်ဆုံးတွင် ရေတွင်းဝမှ လူရုပ်အမူအရာတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖောက်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

၎င်းမှာ မျက်ခုံးအစုံမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား လှပဆန်းကြယ်လှသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး... ကိုယ်ပေါ်၌ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီးတစ်ခုကို ခြုံလွှဲထားလျက်၊ အသားအရေမှာ ဆီးနှင်းများအလား ဖြူဖွေး ဝင်းပနေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် နဂါးရေတွင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး... သူမ၏ ဖြောင့်တန်းလှသော ခြေတံအစုံကို လေထုထဲ၌ သာသာယာယာ ဝေ့ယမ်းကစားနေခဲ့သည်။

သူမ၏ နဖူးထက်တွင်မူ ချွေးစက်များစွာဖြင့် ဆံနွယ်များ ချက်ချင်းပင် စိုစွတ်နေခဲ့ပြီး၊ မျက်နှာထက်၌လည်း နီမြန်းလှသော အသွေးအရောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရာ...

၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ် ကျိရုယန် ပင် ဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်းရှိ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသော စစ်မှန်သည့် မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ရှေးယခင် မဟာရှမင်းဆက် ကာလတုန်းက... သူမသည် သွေးပင်လယ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ကိုယ်တိုက်တည်ထောင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ကမ္ဘာမြေလောကရှိ ထိပ်သီးပညာရှင် အမြောက်အမြား၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သွေးပင်လယ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြီး လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီးနောက်... သူမသည်လည်း အခြားသူများ၏ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးမှုကြောင့် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်းသို့ ပြန်လည်ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းခဲ့ရရှာသည်။

ထိုအချိန်တွင်... ကျိရုယန်သည် သာသာယာယာပင် ခုန်လိုက်ပြီး... သူမ၏ ဆူဖြိုးလှသော ခြေတံအစုံကို လှုပ်ရှားကာ ဤနဂါးရေတွင်း သေမင်းတမန်နယ်မြေအတွင်းမှ လှမ်းထွက်ခဲ့တော့သည်။

နဂါးရေတွင်း၏ အောက်ခြေတွင်မူ... ကြီးမားလှသော သက်ရှိမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ တရွေ့ရွေ့ ပေါ်ထွက်လာနေခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမည်းရောင် စကေးအကြေးခွံများမှာလည်း အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့ရာ... တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ကျိရုယန်သည် နဂါးရေတွင်းမှ မိုင်အနည်းငယ်ခန့် လှမ်းထွက်လာခဲ့ပြီးနောက်... သန်မာထွားကျိုင်းလှသော အမျိုးသားတစ်ဦး လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ခါးတွင် ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနှင်ထားလျက် ရှိနေပြီး... ၎င်းမိစ္ဆာကောင်မှာ ရှေးဟောင်းခေတ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သားရဲကြီးနှင့် အနည်းငယ် တူညီသော်လည်း၊ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်လျှင်မူ လုံးဝမတူညီချေ။ ကိုယ်ပေါ်၌ မိစ္ဆာမှော်စာလုံးများစွာ ရစ်ပတ်နေခဲ့ပြီး အရှိန်အဝါ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ထိုသန်မာလှသော အမျိုးသားသည် မိမိစီးနှင်ထားသော မိစ္ဆာကောင်ကို မောင်းနှင်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဆီးကြိုလိုက်ကာ...

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်ယင်ထားလျက် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား မူးယစ်စရာကောင်းလှသော ကျိရုယန်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း၊ အလျင်အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

မူလက... သူသည် အနီးနားသို့ လာရောက်၍ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုခဲ့သော်လည်း... နဂါးရေတွင်း အောက်ခြေတွင် ရှိနေသော ထိုထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးက သူ့ကို လုံးဝမျက်နှာသာမပေးခဲ့ဘဲ၊

ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းသံတစ်ချက်တည်းဖြင့်တင်... သူ၏ အသက်ဝိညာဉ်ကို ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားစေခဲ့သဖြင့်၊ မတတ်သာဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

ကျိရုယန်းက ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော အပြုံးတစ်ချက်ကို ပြုံးလိုက်ရင်း

"သဘာဝကျကျ... အောင်မြင်သွားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို အပြင်ကို လုံးဝအသံမထွက်စေနဲ့... ငါတို့ နောက်ထပ် အစွမ်းထက်တဲ့လူ နှစ်ယောက်လောက်ကို ထပ်မံရှာဖွေပြီး ပူးပေါင်းလိုက်ပြီး ဒီနေရာက တားဆီးထားတဲ့ အစီအရင်အတားအဆီးတွေကို ဖြိုခွဲပြီးတော့... လူ့လောကထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ကြတာပေါ့"

ထိုသန်မာလှသော အမျိုးသားသည် မျက်ဝန်းစုံကြား၌ ဝမ်းမြောက်လှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... ရှေ့သို့ တိုးကာ ကျိရုယန်၏ သွယ်လျလှသော ခါးအစုံကို လှမ်းဖက်လိုက်ရင်း -

"တကယ့်ကို... မင်းကိုယ်တိုင် ထွက်မှပဲ အဆင်ပြေတော့တာပဲ"

ကျိရုယန်က ခန္ဓာကိုယ်ကို သာသာယာယာ အနည်းငယ် ရုန်းလိုက်ပြီး... သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ရုန်းထွက်လိုက်ရင်း -

"ဒီနေရာက နဂါးရေတွင်းနဲ့ အလွန်ပဲ နီးကပ်လွန်းသေးတယ်... နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားထဲမှာ ဖြူစင်တဲ့ ဆက်ဆံရေးပဲ ရှိတာ ပိုပြီးတော့ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်၊ ငါ့ကို လာပြီးတော့ လက်ရဲဇက်ရဲ မလုပ်ပါနဲ့"

ထိုသန်မာလှသော အမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရကာ... မိမိ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် စိမ်းစိုလှသော ကောင်းကင်ကြီး ရှိနေရုံတင်မကဘဲ၊ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုပါ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးတက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဆက်တိုက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး... အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်မှ ညင်သာစွာဖြင့် -

"အင်း... သိပါပြီ"

ကျိရုယန်သည် ခြေလှမ်းအချို့ကို သာသာယာယာ လှမ်းလိုက်ရာ... တိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ နဂါးရေတွင်း၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ထိုသန်မာလှသော အမျိုးသားသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး... နဂါးရေတွင်း တည်ရှိရာ နေရာဆီသို့ နက်ရှိုင်းလှသော မျက်ဝန်းစုံဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်မိကာ၊ မျက်နှာအမူအရာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေလျက် -

"နဂါးအနွယ်စုဝင်တွေရဲ့ အစွမ်းအစက... တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ တောင့်တင်းခိုင်မာလွန်းတာလား..."