အခန်း (၂၉၉-၃၀၀)

အခန်း(၂၉၉)

အန်ဂိုရာမြို့ကနေ ထွက်လာပြီး တစ်ပတ်လောက် ခရီးနှင်ရုံနဲ့တင် ဘတ်ချ်ရောခ့်မြို့ကို ရောက်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီမြို့ဟာ တစ်ချိန်က တရားမျှတပြီး ပြည်သူတွေအပေါ် သစ္စာရှိလှပါတယ်ဆိုတဲ့ မြို့စားမင်းတစ်ဦး အုပ်ချုပ်ခဲ့တဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့ ဖလဲယားကော့ပ်ဆိုတဲ့ အာဏာသစ်တစ်ခုက မြို့ကို သိမ်းပိုက်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူလည်း မြို့စားမင်းအရာကနေ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရရှာတယ်။

ဘတ်ချ်ရောခ့်မြို့ဟာ ကွင်းစ်နယ်မြေရဲ့ အတွင်းပိုင်းဘက်က နယ်မြေအတော်များများနဲ့ ဆက်စပ်နေပြီး ကွင်းစ်နယ်မြေရဲ့ အောက်ဘက်အစွန်းပိုင်းနဲ့ ကျန်တဲ့နယ်မြေတွေကို ချိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့ အဓိက လမ်းဆုံအချက်အချာနေရာလည်း ဖြစ်နေပြန်တယ်။ ပထဝီဝင်အနေအထားအရ သိပ်ကို အရေးပါလွန်းလို့လည်း ဖလဲယားကော့ပ်က ဒီမြို့ကို ပထမဆုံး မျက်စိကျပြီး ကျူးကျော်ခဲ့တာ နေမှာပေါ့။

အရင်တုန်းကတော့ ပြည်တွင်းပြည်ပက ကုန်သည်တွေ စုံစုံလင်လင်နဲ့ စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ကုန်စည်ဖလှယ်ခဲ့ကြတဲ့ နေရာလေးဟာ အခုတော့ ဘယ်သူမှ အဝင်အထွက်လုပ်လို့မရအောင် မီးလျှံအတားအဆီး အမိုးအကာကြီးနဲ့ လုံးဝအထီးကျန် ပိတ်ဆို့ခံထားရတဲ့ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လို့နေပါပြီ။ ကွင်းစ်နယ်မြေ အောက်ဘက်ကနေ မြို့ရဲ့ အခြေအနေကို သေသေချာချာမသိဘဲ ဝင်ဖို့ကြိုးစားကြတဲ့ ကုန်သည်အချို့ဆိုရင် ဖလဲယားကော့ပ်ရဲ့ ကင်းသမားတွေက ချက်ချင်းပဲ အတင်းအကျပ် မောင်းထုတ်ပြီး မထွက်သွားရင် အင်အားသုံးမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တာကို ခံကြရတယ်။ ဖလဲယားကော့ပ်ရဲ့ အမှတ်အသားဖြစ်တဲ့ မီးလျှံတံဆိပ် ပါတဲ့ မြင်းလှည်းတွေပဲ မြို့ထဲကို ဝင်ခွင့်ရတာပါ။

အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ လူတစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်တည်း ခရီးနှင်လာပြီး ကင်းသမားတွေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြိုးစားလာခဲ့တယ်။

ကင်းသမားတွေက သူတို့ရဲ့ လှံတွေကို ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဖြတ်ပိတ်လိုက်ရင်း စကားဆိုတယ်။

"ဖလဲယားကော့ပ်အဖွဲ့ပဲ အတွင်းထဲကို ဝင်ခွင့်ရှိတယ်"

ဒီအခါမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အဲဒီလူက သူ့ရဲ့ ခေါင်းစွပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်လိုက်ပြီး ကင်းသမားတွေကို သူ့မျက်နှာ ပြလိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကင်းသမားတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ လူမိသွားသလိုမျိုး ပြူးကျယ်သွားပြီး အဲဒီနောက်မှာတော့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုတွေ အရိပ်ထင်လာခဲ့တယ်။ ဒီလူက ဖလဲယားကော့ပ်ရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဖလဲယားကော့ပ် နယ်မြေပြင်ပက ကိစ္စအဝဝကို တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်ရသူ မဟုတ်ပါလား။

အခြားသူမဟုတ်ပါဘူး ဟက်စတု ပါပဲ။

"တောင်းပန်ပါတယ် အရာရှိမင်း... အရာရှိမင်း ဒီနေ့ ကြွလာမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ကြိုမသိခဲ့လို့ပါ" လို့ သူတို့က ကပျာကယာ ပြောဆိုရင်း လက်နက်တွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး မတ်မတ်ရပ်ကာ အလေးပြုလိုက်ကြတယ်။

ဟက်စတုက ဘာတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ တံခါးဝဆီ လျှောက်လှမ်းသွားတဲ့အခါ သူ လျှောက်သွားတာနဲ့အမျှ မီးလျှံအတားအဆီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက ဟပေးလိုက်တယ်။

ကင်းသမားတွေလည်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချနိုင်တော့တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒီလိုအမှားမျိုးက အလုပ်ပြုတ်ရုံတင်မကဘဲ ပိုဆိုးရင် လက်တစ်ဖက်ပါ ဖြတ်ခံရနိုင်တာမျိုးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဟက်စတုရဲ့ စိတ်အခြေအနေက သိပ်ကို ကောင်းမွန်နေပုံရပြီး ဒီလိုကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်သွားတာကတော့ တကယ့်ကို ထူးထူးဆန်းဆန်းပါပဲ။

"ဟူး... အရာရှိမင်း ဟက်စတု ဘာတွေ စိတ်ချမ်းသာနေလဲတော့ မသိဘူး၊ ငါတို့ အဆူမခံရတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ရမှာပဲ" လို့ ကင်းသမားတစ်ယောက်က ဆိုတယ်။

ဒီအတောအတွင်းမှာ ဟက်စတုက ဘတ်ချ်ရောခ့်မြို့ရဲ့ လမ်းမတွေထက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့တယ်။

သူ ကြည့်လိုက်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဖလဲယားကော့ပ်က မြို့စားမင်းရဲ့ လက်ထဲကနေ ဒီနေရာကို လွတ်မြောက်အောင်သိမ်းပိုက်တုန်းက ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲရဲ့ အကြွင်းအကျန် အထောက်အထားတွေကို မြင်တွေ့နေရတုန်းပါပဲ။ ကျောက်ခင်းလမ်းတွေက ဟောင်းလောင်းပေါက်တွေ ဖြစ်နေပြီး သေတ္တာခွံတွေကလည်း ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်နေတာမို့ မြင်းလှည်းတွေ ဖြတ်သန်းဖို့ နေနေသာသာ မြင်းတွေတောင် သေတ္တာခွံတွေကို တိုက်မိပြီး မလဲရုံတမယ် သွားလာနေရရှာတယ်။ အိမ်တွေနဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို ထိမှန်ခဲ့တဲ့ ဥက္ကာပျံမန္တန်တွေကြောင့် မြေပြင်ပေါ်မှာ ကျန်ရစ်တဲ့ ကျောက်ခဲအကျိုးအပဲ့တွေနဲ့ သစ်သားစတွေကို သန့်ရှင်းရေးသမားတွေက လိုက်လံ တံမြက်စည်းလှည်းနေကြရတယ်။

တစ်ဖက်မှာလည်း ဒီအိမ်တွေမှာ နေထိုင်ခဲ့ကြတဲ့ မြို့ခံပြည်သူတွေခမျာ နေ့စဉ်ဘဝ ရှင်သန်နိုင်ဖို့အတွက် ဖလဲယားကော့ပ်က ပေးတဲ့ ရိက္ခာတွေနဲ့ ယာယီတဲလေးတွေမှာပဲ ကပ်မှီနေထိုင်နေကြရရှာတယ်။ တကယ့်ကို ရင်နာစရာ ကောင်းလှတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။

ဘားကပ်စ်က ခြေလှမ်းတွေကို သွက်သွက်လှမ်းရင်း အရင် မြို့စားမင်းရဲ့ ရဲတိုက်ဆီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ ရောက်လာတာနဲ့ ရဲတိုက်တံတားက ချက်ချင်းပဲ အောက်ကို အော်တို ကျဆင်းလာပြီး ကင်းသမားအချို့က သူ့ကို အထဲအထိ လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးကြတယ်။

"အခြား အရာရှိတွေလည်း အထဲမှာ စောင့်နေကြပါတယ် အရာရှိမင်း ဟက်စတု... သူတို့က ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ်တွေကို မျှော်လင့်နေကြတာပါ" လို့ ကင်းသမားတစ်ယောက်က ဆိုတယ်။

ဟက်စတု က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အတွင်းဘက်ဆီ ဆက်လျှောက်သွားတယ်။

ရဲတိုက်ထဲကို သူ ဝင်လိုက်တာနဲ့ တစ်နေရာလုံးမှာ ဖလဲယားကော့ပ်ရဲ့ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေ ပြည့်နှက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ မျက်နှာကျက်ကနေ လိမ္မော်ရောင် မီးလျှံအတားအဆီးတွေ တွဲလောင်းကျနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က မီးလောင်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လိမ္မော်ရောင် ကော်ဇောတွေကို ခင်းကျင်းထားတယ်။ အရင်က ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ မြို့စားမင်းရဲ့ ပန်းချီကားတွေကိုလည်း ဖြုတ်ချပြီး လိမ္မော်ရောင် မှူးမတ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းမွေးနဲ့ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးရဲ့ ပုံတွေနဲ့ အစားထိုးထားတယ်။

ကင်းသမားတွေက သူ့ကို စားသောက်ဆောင်ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့အခါ စားပွဲပေါ်မှာ ရွာတစ်ရွာလုံး စားလို့လောက်မယ့် ကောင်းမွန်လှတဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်လို့နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက စားပွဲမှာ ထိုင်နေကြတာ ခုနစ်ယောက်တည်းပါပဲ။

ပိုပြီး ထူးခြားတာကတော့ စားပွဲရဲ့ အဆုံးက ခန့်ညားထည်ဝါလှတဲ့ ရာဇပလ္လင်လို ထိုင်ခုံကြီးက အလွတ်ဖြစ်နေတာပါ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူတို့ရဲ့ ဘုရင်ကတော့ ရှိမနေခဲ့ပါဘူး။

"ဟက်စတု... ဒါက တကယ့်ကို မျှော်လင့်မထားတဲ့ အံ့ဩစရာပဲ" လို့ စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ခွက်ကို မြှောက်ရင်း ဆိုလိုက်တယ်။ "ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာ က ငါတို့ လာမယ့်အချိန်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်ရတာပဲ"

"အဲဒါ တကယ်ဆိုရင်တော့ အံ့ဩစရာပဲ" လို့ စကားပြောလိုက်တဲ့ လူရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသမီးက ဆိုတယ်။ "ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာလေ၊ ရှင်က ရှင့်အလုပ်မှာ ဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်တာလား" လို့ သူမက နောက်ပြောင်တဲ့ သဘောနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

ဟက်စတုက စားပွဲရဲ့ ရှေ့ဆုံးက ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ ဖလဲယားကော့ပ်ရဲ့ အရာရှိအားလုံးက သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။

စားပွဲပေါ်က ဖယောင်းတိုင်မီးတွေက တုန်ခါနေပြီး ဟက်စတု ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်တာနဲ့ အခန်းထဲက အရိပ်တွေကလည်း လှုပ်ခတ်သွားခဲ့တယ်။

"ကဲ... ဘာလဲ၊ ငါတို့ကို ဒီလိုကြီး စောင့်ခိုင်းမနေပါနဲ့" လို့ ဟက်စတုရဲ့ ဘေးတည့်တည့်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူက ခြေဆောင့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဟက်စတု က မပြောခင် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာ မှာ ဘယ်လို ပြိုင်ဘက်မှ မရှိတော့ပါဘူး၊ ဖလဲယားကော့ပ်အနေနဲ့ အင်အား အများကြီး သုံးစရာမလိုဘဲ ဒီနယ်မြေကို လွယ်လွယ်ကူကူ သိမ်းပိုက်နိုင်ပါတယ်" လို့ သူက တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ကျန်တဲ့ အရာရှိ ခုနစ်ယောက်လုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြတယ်။ သူတို့က ဒီရလဒ်ကို မမျှော်လင့်ထားတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ မြန်ဆန်လိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားကြဘူးလေ။

"ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းက ဘာဖြစ်မလဲ" လို့ ပလ္လင်ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူက မေးတယ်။ သူက ဒုတိယအာဏာအရှိဆုံး လူပေါ့။

ဟက်စတု က ချောင်းထပ်ဟန့်လိုက်ပြီး အကြံပြုချက်တစ်ခု ပေးတယ်။ "ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာ က ရှင်းလင်းသွားပြီဆိုတော့ အရာရှိမင်း အာဆိုနီးယပ်စ် အနေနဲ့ ကိုယ်တိုင် အင်အားတွေ စေလွှတ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" လို့ သူက ဆိုတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တတိယ အာဏာအရှိဆုံးသူကို စေလွှတ်ပြီး အခြေစိုက်စခန်းကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

အားလုံးက အာဆိုနီးယပ်စ်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသမီးဆီ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြတယ်။

သူမကတော့ ဖလဲယားကော့ပ် အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ တတိယမြောက် ဩဇာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တဲ့ ဘလေဇဲလ် ပါပဲ။

အာဆိုနီးယပ်စ်က ဘားကပ်စ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးခွန်းထုတ်တယ်။

"ဘလေဇဲလ်က ငါတို့ ဘုရင်ရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ထပ်တူ အလေးအနက်ထားရတဲ့ သိပ်ကို အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ၊ ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာ မှာ ဘယ်လို ပြိုင်ဘက်မှ မရှိတော့ဘဲ သူမအတွက် ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိနိုင်ဘူးဆိုတာ မင်း သေချာရဲ့လား"

ဒီလူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဟက်စတု ခပ်လန့်လန့် ဖြစ်သွားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖယောင်းတိုင်မီး တုန်ခါသွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ် အရိပ်ကျသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူ ပိုပြီး တည်ငြိမ်သွားတယ်။

"လျှောက်တွေးမနေပါနဲ့ အာဆိုနီးယပ်စ်... ငါ့ကိုယ်ငါ ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်" လို့ ဘလေဇဲလ်က ကန့်ကွက်ပြောဆိုတယ်။ "ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ ဖလဲယားကော့ပ်က ပြိုင်ဘက် အသေးအဖွဲလေးကို ကြောက်နေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား"

အာဆိုနီးယပ်စ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း "ငါက သတိကြီးကြီး ထားရုံတင်ပါ ဘလေဇဲလ်... တို့ဘုရင်က မင်းကို အစားထိုးလို့မရတဲ့ သိပ်ကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရတနာတစ်ခု အပ်နှင်းထားတာ၊ အဲဒါကို လုံးဝ အပျောက်အပျက်မရှိစေဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အားလုံး ခေါင်းပြတ်ကုန်လိမ့်မယ်" လို့ ဆိုတယ်။

ဘလေဇဲလ်က ဟက်စတုကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်ရင်း "ရှင် အဲဒီကို လမ်းပြပေးရမယ်နော် ဟက်စတု" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီလေ" လို့ အာဆိုနီးယပ်စ်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်။

"ဘလေဇဲလ်က ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာ မှာ ငါတို့ရဲ့ အာဏာကို ခိုင်မာအောင် လုပ်လိမ့်မယ်၊ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကိုယ့်နယ်မြေတွေကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ကြတယ်၊ ငါတို့ ကွင်းစ်နယ်မြေရဲ့ တောင်ဘက်ပိုင်းမှာ အခြေစိုက်စခန်းကို အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ရမယ်"

ကျန်တဲ့ အရာရှိတွေလည်း အာဆိုနီးယပ်စ်ရဲ့ စကားကို ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ခွက်တွေကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး စားပွဲပေါ်က မြိန်ဖွယ်ရာ အစားအစာတွေကို ဆက်လက် သုံးဆောင်ကြတယ်။

အခြား အရာရှိတွေကတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောရင်း အဝစားနေကြဆဲမှာပဲ ဘားကပ်စ်က သန့်စင်ခန်း သွားချင်တယ်ဆိုပြီး သီးသန့်ခွဲထွက်လာခဲ့တယ်။

သူ အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ဖယောင်းတိုင်မီးတွေက တုန်ခါနေတယ်။

ဘားကပ်စ်က ဖယောင်းတိုင်မီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ခန်းလုံး ညဘက် ကောင်းကင်ယံလို မှောင်အတိ ကျသွားတော့တယ်။

ဘယ်သူမှ မရှိတော့တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးကလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

"ဖာသာ ရောက်ပါပြီ... အို စလိုင်းမ် နတ်ဘုရား၊ ကိုယ်တော် အမိန့်ရှိခဲ့တဲ့အတိုင်း ကျွန်ုပ် ဆောင်ရွက်ပြီးပါပြီ၊ ကျန်တဲ့ အရာရှိတွေကတော့ ကိုယ်တော့်ရဲ့ ကရုဏာတော်ဟာ သူတို့ရဲ့ အရိပ်တွေဆီအထိ ပျံ့နှံ့နေပြီဆိုတာကို လုံးဝ ရိပ်မိမနေကြပါဘူး"

* * * * * * * *

စာစဉ်(၂၅)

အခန်း(၃၀၀)

ရွှေလမ်းမကြီး ဖော်ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းက အဆင်ပြေပြေနဲ့ အရှိန်ရနေတယ်။ ယူနာ့ ကျေးဇူးကြောင့် ဘူးလ်ရန်ကုမ္ပဏီနဲ့ ဘားကပ်စ်ကုမ္ပဏီ နှစ်ခုလုံးကို ရီနေးတားကုမ္ပဏီဆီ အောင်အောင်မြင်မြင် လွှဲပြောင်းပေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မိုက်ကယ်ဟာ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးနဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာတစ်ခုလုံးကို ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ထဲ သွတ်သွင်းနိုင်ခဲ့တယ်။

ဘူးလ်ရန်ကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲမှာ တောင်တန်းတွေနဲ့ မိုင်းတွင်းတွေ အများကြီးပါဝင်နေပြီး ဒါတွေက တူးဖော်ရယူဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ ရတနာသိုက်ကြီးတွေပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ကွန်ကရစ်နဲ့ ဘိလပ်မြေ ထုတ်လုပ်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေ အများကြီး ထွက်ရှိနိုင်တာမို့ ဒါက တကယ်ကို အသုံးဝင်လွန်းလှတယ်။ မိုက်ကယ်ဟာ ရှီနာနဲ့အတူ မိုင်းတွင်းတစ်ခုချင်းစီဆီ သွားရောက်ပြီး ရီနေးတားကုမ္ပဏီ လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရရှိသွားတဲ့ အရင်းအမြစ်အသစ်တွေကို စာရင်းလိုက်မှတ်နေတယ်။

"ဒီတောင်တန်းတွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းမှာ သံရိုင်း၊ ကျောက်မီးသွေး၊ ကြေးနီနဲ့ ထုံးကျောက်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်" လို့ ရှီနာက သူမရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ထဲ ရေးမှတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်အတွက် ရီနေးတားကုမ္ပဏီကို တိုးချဲ့တဲ့နေရာမှာ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုက ငွေကြေးမလုံလောက်လို့ မဟုတ်ဘဲ လူအင်အားရော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းပါ အရင်းအမြစ်တွေ ရှားပါးနေတာကြောင့်ပဲ ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အသုံးပြုနေတဲ့ သတ္တုတွေနဲ့ တွင်းထွက်ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို လူပုနိုင်ငံတော်နဲ့ ကင်းစ်နယ်မြေဘက်က အခြားမိုင်းတွင်းအနည်းငယ်ကနေပဲ အဓိက ရယူနေရတာလေ။

သူတို့ နေ့စဉ်တူးဖော်ရရှိတဲ့ သတ္တုရိုင်းနဲ့ တွင်းထွက်ပစ္စည်းအားလုံးရဲ့ ပမာဏကို အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် တစ်ရက်ကို တန်ချိန် တစ်သောင်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒီပမာဏက ကြည့်ရင်တော့ များပြားလှတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ရဲ့ နယ်မြေဒေသအားလုံးနဲ့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင်တော့ တကယ်ကို နည်းပါးလွန်းလှတယ်။

မိုက်ကယ်အနေနဲ့ လူပုနိုင်ငံတော်နဲ့ အခြားအရင်းအမြစ်တွေဆီကနေ နေ့စဉ်ရရှိနေတဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း တန်ချိန် ခုနစ်ထောင်နီးပါးကို ကင်းစ်နယ်မြေထဲမှာပဲ ဆက်ထိန်းထားပြီး ရီနေးတားနိုင်ငံတော်အတွက် အသုံးပြုရမှာ ဖြစ်တယ်။ အခုအချိန်မှာတောင်မှ သဲကန္တာရနယ်မြေထဲက သူတို့ရဲ့ နယ်မြေကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဆက်လက်တည်ဆောက်နေရတုန်းပဲ။

တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းတွေ အပြီးသတ်နိုင်ဖို့အတွက် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အမြောက်အမြား လိုအပ်နေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေ၊ အိမ်တွေနဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ချင်နေကြတဲ့ ကင်းစ်နယ်မြေထဲက မြို့ကြီးပြကြီးတွေနဲ့ မြို့နယ်တွေဆီက တောင်းဆိုချက်တွေကိုတော့ မိုက်ကယ် တစ်ချက်ကလေးတောင် ထည့်မတွက်ရသေးဘူး။ သူတို့ကလည်း သူတို့ရဲ့ နယ်မြေတွေကို သဲကန္တာရထဲက သုခဘုံလိုမျိုး ခေတ်မီတိုးတက်စေချင်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ တင်ပြချက်တွေကို လောလောဆယ် ငြင်းပယ်ထားရတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါတွေကို လုပ်ဆောင်ပေးဖို့အတွက် သူ့မှာ အရင်းအမြစ် လုံလုံလောက်လောက် မရှိသေးလို့ပဲ။

တည်ဆောက်ဖို့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းလည်း မလုံလောက်သလို လုပ်ပေးမယ့် အလုပ်သမားလည်း မပြည့်စုံဘူးလေ။ နေ့စဉ်ရရှိနေတဲ့ သတ္တုရိုင်းနဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေထဲက ကျန်ရှိနေတဲ့ တန်ချိန် သုံးထောင်ကို ခွဲဝေပေးနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် ရွှေလမ်းမကြီး တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရမယ့် သဘော ဖြစ်နေတယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ မိုက်ကယ်က ကွင်းစ်နယ်မြေဘက်ကို နယ်မြေချဲ့ထွင်ဖို့ပဲ ဦးစားပေးထားတယ်။

တကယ်တော့ ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာကို ရွှေလမ်းမကြီးရဲ့ လမ်းခွဲတစ်ခုအနေနဲ့ ထည့်သွင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့မှာ ရိက္ခာနဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေ တဖြည်းဖြည်း ပြတ်လတ်လာနေပြီ ဖြစ်တယ်။ အန်ဂိုရာမြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်ဆီ နယ်မြေဆက်ချဲ့ထွင်နိုင်ဖို့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေ လုံလုံလောက်လောက် ပြန်စုဆောင်းမိအောင် လအနည်းငယ်လောက် ငြိမ်နေရတော့မယ်လို့တောင် သူတွေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဘူးလ်ရန်ကုမ္ပဏီရဲ့ လက်ဝယ်မှာ ရှိနေတဲ့ သဘာဝသယံဇာတ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာအတွက် အဖြေကို ရှာတွေ့သွားပြီဆိုတာ သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်။

"နေကောင်းပါစေ ဆရာ...ဒါက ရိုင်းပျရာကျမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့...ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ပြုတ်သွားကြပြီလားခင်ဗျာ"

မိုက်ကယ်တစ်ယောက် ရီနေးတားရဲ့ စီးပွားရေးကိစ္စတွေကို စဉ်းစားတွေးတောနေတုန်း ဘူးလ်ရန်ကုမ္ပဏီက မိုင်းလုပ်သားအချို့ သူ့ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အင်္ကျီအဖြူနဲ့ ဘောင်းဘီအညိုတွေပေါ်မှာ ကျောက်မီးသွေးတွေနဲ့ ညစ်ပတ်ပေရေမှုတွေ ပေကျံနေပြီး တစ်လကျော်လောက် ဖွတ်လျှော်ထားခြင်း မရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။

နေ့စဉ် မိုင်းတွင်းထဲမှာ ၁၂ နာရီကြာအောင် အချိန်ကုန်ဆုံးပြီး အတွင်းက မီးခိုးတွေနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကို ရှူရှိုက်ထားရတာကြောင့် သူတို့ မျက်လုံးတွေက နီရဲနေကြတယ်။ ကုမ္ပဏီကို ရီနေးတားဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တဲ့သတင်းကို သူတို့ ကြားသိထားကြတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မရေမရာ ဖြစ်နေကြတယ်။ သူတို့ ကြားဖူးသလောက်ဆိုရင် ရီနေးတားက လူတွေဟာ အိုင်းရွန်းမေဒင်ရဲ့ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခံထားရတာမို့ ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာထဲကို သူတို့ ယူဆောင်လာတဲ့ အဲဒီ သတ္တုစက်ရုပ်ကြီးတွေနဲ့ပဲ သူတို့နေရာမှာ အစားထိုးခံရလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေကြတာ။

"ဆန့်ကျင်ဘက်ကြီးပါပဲဗျာ၊ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အကူအညီကို အရင်ကထက် ပိုပြီး လိုအပ်နေတာပါ" လို့ သူက သူတို့ကို စိတ်အေးသွားအောင် အာမခံလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က ရှီနာ့ဘက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှီနာက ရှေ့ကို တက်လှမ်းသွားပြီး မိုင်းလုပ်သားတွေကို သူတို့ရဲ့ အလုပ်အကိုင်အသစ်အကြောင်း ရှင်းပြပေးလိုက်တယ်။

"ရှင်တို့အားလုံး စုစုပေါင်း လူအင်အား ဘယ်လောက်ရှိလဲ" လို့ သူမက မေးလိုက်တယ်။

မိုင်းလုပ်သားတစ်ယောက်က "ကျွန်တော်တို့ စုစုပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါး ရှိပါတယ်၊ ဒီမှာ သုံးရာရှိပြီး ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ဂရက်ဖ်တက်ကလတ်စတာရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ပျံ့နှံ့နေကြတာပါ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။

ရှီနာက ဒါကို သေချာလေး မှတ်စုထဲ ထည့်ရေးလိုက်တယ်။

"ပြီးတော့ တစ်ရက်ကို ရှင်တို့ ဘယ်လောက်အထိ တူးဖော်နိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ"

မိုင်းလုပ်သားတွေအားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရှီနာ့ကို ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမလဲဆိုတာ မသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြတယ်။ "ကျွန်တော်တို့ အဲဒီ ကွန်တိန်နာပုံး အကြီးကြီးနှစ်ပုံးစာလောက်တော့ စုဆောင်းနိုင်ပါတယ်"

သူတို့က မိုင်းတွင်းဝအနီးမှာရှိတဲ့ အလွန်ကြီးမားတဲ့ သိုလှောင်ပုံးကြီးဆီ ညွှန်ပြလိုက်ကြတယ်။

မိုက်ကယ်က နိုဗာကို အဲဒီ သိုလှောင်ပုံးတွေက ပမာဏ ဘယ်လောက်ဆံ့လဲလို့ မေးလိုက်တယ်။

[သိုလှောင်ပုံးတစ်ပုံးချင်းစီက တန်ချိန် ၂၀၀ ဝန်းကျင်အထိ ဆံ့ပါတယ်]

"ဒါဆို သူတို့က သတ္တုရိုင်းနဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း တန်ချိန် ၄၀၀ ဝန်းကျင်လောက် စုဆောင်းနိုင်တယ်" လို့ မိုက်ကယ်က တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ရှီနာကလည်း သူမရဲ့ မှတ်စုထဲ အမြန်ကူးရေးလိုက်တယ်။

"အခြား မိုင်းတွင်းတွေကလည်း နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဒီလို ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း ပမာဏအတိုင်းပဲ တူးဖော်ရရှိနိုင်ပါတယ်" လို့ မိုင်းလုပ်သားက ထပ်လောင်းပြောပြတယ်။

မိုက်ကယ် တစ်ခုချင်းစီကို ပေါင်းစပ်တွက်ချက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဘူးလ်ရန်ကုမ္ပဏီဟာ တစ်ရက်ကို သတ္တုရိုင်းနဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း တန်ချိန် ၁,၂၀၀ ဝန်းကျင်လောက် တူးဖော်ပေးနေတာ ဖြစ်တယ်။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းအတွက်တော့ ဒါက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။

ရှေးကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်က ဒီကုမ္ပဏီဟာ ပစ္စည်းတွေ တူးဖော်တဲ့နေရာမှာ ဘယ်လောက်အထိ အရည်အချင်းရှိလဲဆိုတာကို သက်သေပြနေတယ်။ ဒါကို သူ မျှော်လင့်ထားသင့်တာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကုမ္ပဏီနှစ်ခုလုံးဟာ ရီနေးတားရဲ့ လက်အောက်ခံ မဖြစ်လာခင်ကတည်းက ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီး ၅၀၀ စာရင်းထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တာလေ။

"ကောင်းပါပြီ" လို့ ရှီနာက ပြောရင်း သူမရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။

"သခင်ကြီးမိုက်ကယ်က ရှင်တို့အားလုံးကို ရီနေးတားကုမ္ပဏီဆီ နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုပါတယ်၊ ရှင်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး လုပ်ငန်းတာဝန်ကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ တရားဝင် ဝန်ထမ်းတွေ ဖြစ်လာဖို့ပါပဲ၊ ဒါဟာ ခင်ဗျားတို့မှာ ပါရမီအစွမ်း မနိုးထရသေးဘူးဆိုရင် နိုးထခွင့် ရရှိတော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူးနော်၊ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရီနေးတားပါရမီရှင်အင်ဂျင်နီယာတွေ ဒီကိုလာပြီး တူးဖော်ရေးလုပ်ငန်းတွေ ပိုမိုမြန်ဆန်လာအောင် ပတ်လမ်းစနစ်တွေ၊ တူးဖော်ရေးစက်တွေနဲ့ လေဝင်လေထွက်ပေါက်တွေကို စတင်တည်ဆောက်ပေးကြတော့မှာ"

ရှီနာက ရီနေးတားရဲ့ ဝန်ထမ်းဖြစ်လာရင် ရရှိမယ့် အကျိုးခံစားခွင့်တွေအကြောင်း တရစပ် ရှင်းပြနေတာကြောင့် မိုင်းလုပ်သားတွေခမျာ လုံးဝကို အံ့အားသင့်ပြီး ဆွံ့အကုန်ကြတယ်။ ပါရမီအစွမ်း နိုးထခွင့်လား။ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်မှာ အမြဲတမ်း နေထိုင်ခွင့်လား။ ငွေကြေး အကျိုးခံစားခွင့်တွေလား။ ဒါတွေအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလိုမျိုး မယုံနိုင်စရာ စကားလုံးတွေ ဖြစ်နေတယ်။

"သခင်ကြီးမိုက်ကယ်ကိုသာ ယုံကြည်လိုက်စမ်းပါ" လို့ ရှီနာက သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ်။

မိုင်းလုပ်သားတွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ သိချင်လို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်ပြီး မိုက်ကယ်ရှိရာဆီ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တယ်။

"ကျွန်တော်တို့ အလုပ်အကိုင်ကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်တာတင်ပဲ တကယ်ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီဗျာ၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်" လို့ သူက ရိုးရိုးသားသား ပြောရှာတယ်။

မိုက်ကယ်နဲ့ ရှီနာ နှစ်ယောက်လုံးက ခေါင်းခါလိုက်ကြတယ်။ "ခင်ဗျားတို့က အခုဆို ရီနေးတားရဲ့ လူတွေ ဖြစ်သွားကြပြီလေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က မိမိကိုယ်ကို ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ပဲ သတ်မှတ်ထားတာ"

သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အဆင့်မြင့်စွမ်းရည် ဖြစ်တဲ့ ဆုလာဘ် အပ်နှင်းခြင်း ကို အသက်သွင်းလိုက်တယ်။

မိုင်းလုပ်သားဟာ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကနေ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်ဖြူဖြူကြီး ထွက်ပေါ်လာတာကို မြင်ပြီး လန့်သွားခဲ့တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်မရှိတဲ့ အသံတစ်သံက သူ့ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ နားမလည်နိုင်တဲ့ စကားလုံးတွေကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေသလိုမျိုး နွေးထွေးတဲ့ ခံစားမှုကြီးတစ်ခုက သူ့ဆီ စီးဆင်းလာတယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အလင်းရောင်က မှေးမှိန်သွားပြီး မိုင်းလုပ်သားက မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ အသစ်စက်စက် တောက်ပမှုတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ဒါက အရာအားလုံးကို သဘောပေါက် နားလည်သွားတဲ့ အကြည့်မျိုးပဲ။ အခုဆို သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တန်ခိုးအစွမ်းတွေ ရှိနေပြီ၊ သူ့ဆီ အပ်နှင်းခြင်းခံလိုက်ရတဲ့ တန်ခိုးအစွမ်းပေါ့။

ဒါက သူ့ကို ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေကို ခံစားသိရှိနိုင်စေတယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒါတွေကို အလိုအလျောက် စုဆောင်းနိုင်စေပြီး စွမ်းအင်ပင်လယ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ အလွန်သေးငယ်တဲ့ ဒြပ်စင် အမြုတေ ကလေးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘဲ အခုဆိုရင် ပထဝီဝင်ဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အသိပညာတွေကလည်း သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စွဲထင်သွားခဲ့ပြီ။

[ပါရမီအစွမ်း: အဆင့်-အေ တွင်းထွက်သယံဇာတ စုဆောင်းသူ]

"ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်အကိုင်သစ်အပေါ် ဘယ်လိုထင်လဲ" လို့ မိုက်ကယ်က သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။

မိုင်းလုပ်သားက ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "သခင် ပေးသနားတော်မူတဲ့ အသိပညာတွေရယ်၊ အခု ကျွန်တော်တို့ကို ပေးတော့မယ့် နည်းပညာတွေရယ်နဲ့ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ သခင့်အတွက် နေ့တိုင်း သတ္တုရိုင်း တန်ချိန် ၅,၀၀၀ နီးပါးကို သေချာပေါက် တူးဖော်ပေးနိုင်ပါတယ်ဗျာ" လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။

* * * * * * * *