အခန်း ၅၆
Vol. 6 Ch. 56
အခန်း (၅၆)
ခြံဝင်းအတွင်းဝယ် လင်းယန်သည် အပြင်ဘက်မှ ခွေးဟောင်သံကို ကြားရလေသည်။ သူသည် အမွေးဝါ၏ အမွေးအမှင်များကို ပွတ်သပ်နေကာ ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်၏။
“သူ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးနေစရာ မလိုပါဘူး၊ သူက အပြင်မှာပဲ လျှောက်သွားနေရတာကို နှစ်သက်တာ မဟုတ်လား”
“ဒါကြောင့် သူ့ကို အပြင်မှာပဲ ပိုပြီး လည်ပတ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ ဒါမှလည်း သင်ခန်းစာရပြီး ဘာအလုပ်မှ မရှိဘဲ တစ်နေ့လုံး အပြင်ထွက်နေတာမျိုးကို ရပ်တန့်သွားမှာ ဖြစ်တယ်”
ရန်အာဟူသည် တွေးတောနေမိလေသည်။
“ရွာထဲက ခွေးမလေးတစ်ကောင်ကောင်ကို သဘောကျသွားတာများလား”
ဟန်ဟော့၏ မိတ်လိုက်ရာသီသည် ဤမျှစောစီးစွာ ရောက်ရှိလာခြင်းလော။
ရန်အာဟူသည် ခွေးတစ်ခါမျှ မမွေးဖူးသဖြင့် ထိုအကြောင်းအရာကို ကောင်းစွာ နားမလည်နိုင်ပေ။
“ရွာဦးကျောင်းက မိသားစုမှာ ငွေတွေ အများကြီး ရှိနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘေးအိမ်က အဒေါ်လျူရဲ့ မိသားစုကပဲ ချမ်းသာလာလို့လား”
လင်းယန်သည် သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော အမူအရာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောကြားလိုက်သည်။
“ခွေးမလေး ဟုတ်လား၊ ဟန်ဟော့က ခွေးတွေကို သဘောကျတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဝံပုလွေမလေးကို သဘောကျနေတာ၊ မဟုတ်ရင် မင်းအာရုံစိုက်တာ ခံချင်လို့ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းမှန်သမျှကို ခိုးထုတ်သွားပါ့မလား”
ရန်အာဟူသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။
“ဝံပုလွေမလေး ဟုတ်လား၊ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ခွေးတစ်ကောင်က ဝံပုလွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတူရှိနိုင်မှာလဲ၊ အခုဆိုရင် ဝံပုလွေတွေက နိုင်ငံတော်က ကာကွယ်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေဖြစ်နေပြီ၊ ပြီးတော့ ဒီ ဟတ်စကီခွေးကလည်း တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်တာပဲ”
ဒါက သူ နေ့တိုင်း လီဘာရဲ့ ချစ်သူဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်မက်နေတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။
“ငြင်းခံရပြီးရင်တော့ သူတို့ သင်ခန်းစာရသွားကြမှာပါ”
လင်းယန်သည် သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို များစွာ ထည့်သွင်းမစဉ်းစားပေ။ ၎င်းမှာ ဟန်ဟော့၏ တစ်ဖက်သတ် ဆန္ဒသာ ဖြစ်လေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ရှုလီ ရောက်ရှိလာ၏။
“လင်းယန်၊ ရှင် အိမ်မှာ ရှိလား”
“ဟေး၊ ဘာလို့ ခွေးကို အပြင်မှာ သော့ခတ်ထားရတာလဲ”
လင်းယန်သည် ရှုလီ၏ အသံကို ကြားရမှသာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလေသည်။
“မင်း ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ”
ဟန်ဟော့သည်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူကာ အိမ်ထဲသို့ ခိုးဝင်လာခဲ့၏။
ထိုအခါမှသာ အမွေးဝါနှင့် ကျားပေါက်လေးက သူ၏ ခွေးထမင်းပန်းကန်ကို ဘေးသို့ ကန်ထုတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာ။
သူ အပြင်ထွက်သွားတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားလို့လဲ။
နှစ်နာရီတောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား။
ဤကြောင်ကြီးက သူ၏ သတ္တဝါအပေါ် မည်သို့များ ထိုကဲ့သို့ ပြုမူဝံ့ရသနည်း။
အမွေးဝါသည် ဟန်ဟော့ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။
“အူးဝူးးးး”
အချို့သော သူတွေသည် သူတို့ မိသားစုထဲမှာ မြှောက်ပင့်တတ်တဲ့သူကို သည်းမခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်လေ။
“မင်းက မိုက်မဲတဲ့ ခွေးပဲ၊ အဲဒါကို နားမလည်ဘူးလား…သခင်က မင်းအကြောင်းကို ပြောနေတာ၊”
ဟန်ဟော့သည် ရွှေဝါရောင် ကျားပေါက်လေးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။
ခွေးတစ်ကောင်နှင့် ကျားတစ်ကောင်တို့သည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။
လင်းယန်သည် မူလက ရှုလီအား သူ့ကို ဆက်သွယ်ရန် လိုအပ်သည်များ ရှိမရှိ မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အိမ်ရှိခွေးနှင့် ကျားပေါက်လေးတို့သည် ရန်ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျားမကြီးမှာမူ သူ၏ သားဖြစ်သူကို ကူညီရန် အဆင်သင့်မရှိဘဲ သူ၏ ဘေးတွင် အေးအေးဆေးဆေးပင် လဲလျောင်းနေလေသည်။
သူမ၏ အမြင်အရမူ ဤသည်မှာ ကလေးများ ဆော့ကစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် လူကြီးများက ကြားဝင် မနှောက်ယှက်သင့်ဟု ယူဆထား၏။
“အူးဝူး အူးဝူး”
ဤမိုက်မဲသော ခွေးသည် သူ၏ အမွေးအမှင်များကို ကိုက်ဖြတ်ရဲသည်လား။
သူ၏ သခင်သည် သူ၏ အမွေးအမှင်များကို အချစ်ဆုံး ဖြစ်သည်ကို မသိလေသလော။
ရွှေဝါရောင် ကျားပေါက်လေးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး အရှုံးမပေးဘဲ ဟန်ဟော့၏ နားရွက်ကို ပြန်လည်ကိုက်ခဲလေသည်။
ဟန်ဟော့သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်တော့၏။
“မင်းတို့နှစ်ကောင် အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း”
လင်းယန်သည် သူတို့ကို အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးသွားသဖြင့် ကျားပေါက်လေးကို မလိုက်ကာ ဟန်ဟော့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းတို့က အိမ်ထဲမှာ ရန်ဖြစ်ရအောင်အထိ အားနေကြတာလား”
“မင်းက အပြင်မှာတော့ အလိုလိုက်ခံရဖို့ ကြိုးစားနေပြီး အိမ်မှာတော့ ပြသနာလာရှာတယ်ပေါ့လေ”
“မင်းတို့ နှစ်ကောင်လုံးကို ဒီည ညစာ မကျွေးဘဲ အပြစ်ပေးမယ်၊ မဟုတ်သေးဘူး၊ မင်းတို့အားလုံးက သန်မာနေကြတာပဲ၊ အလုပ်အချို့ လုပ်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ ဒီနေ့ အပြင်ထွက်ပြီး ငန်းတွေကို လိုက်မောင်းရမယ်ဆိုတဲ့ အလုပ်နဲ့ မင်းတို့ကို အပြစ်ပေးမယ်”
လင်းယန်သည် နောက်ဖေးခြံထဲတွင် ငန်းဖြူကြီး အချို့ကို မွေးမြူထားလေသည်။ နံနက်တိုင်းတွင် သူသည် နောက်ဖေးခြံတံခါးကို ဖွင့်ပေးကာ ကြက်များနှင့် ငန်းဖြူကြီးများကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပြုထား၏။
သို့သော် ထိုငန်းများသည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အချို့မှာ ညဘက်တွင် အိမ်သို့ ပြန်မလာချင်ကြပေ။
ကြက်မကြီးမှာမူ အလွန်ပင် ယဉ်ပါးလေသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်တွင် အိမ်သို့ ပြန်မရောက်သေးသော ငန်းဖြူကြီးများကို လိုက်လံရှာဖွေရန် တစ်စုံတစ်ဦး လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။
လင်းယန်သည် ထိုတာဝန်ကို ဟန်ဟော့နှင့်အမွေးဝါ ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။
ကျားပေါက်လေးသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်လိုက်၏။
ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်နဲ့လဲ။ သူသည် ဤစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော မြှောက်ပင့်တတ်သည့် ကောင်နှင့် အတူ အလုပ်မလုပ်လိုပေ။
ဟန်ဟော့သည်လည်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေကာ ဟောင်လေသည်။
“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်”
ဘာလို့ တခြားသူနဲ့ အတူ မရှိရတာလဲ။ ဘာလို့ ခွန်အားသာရှိပြီး ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ဒီကြောင်ကြီးနဲ့ သူ့ကို အတူတူ တာဝန်ပေးရတာလဲ။
ဟတ်စကီး ခွေးများသည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းသော မျိုးစိတ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဦးနှောက်မရှိသော ဤကဲ့သို့သော ကြောင်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အခါ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်ကြရလေသည်။
လင်းယန်သည် အေးစက်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“အဲဒါ မင်းတို့ ပြဿနာပဲ၊ ဒီည ခြောက်နာရီ မထိုးခင် ငန်းတွေအားလုံး ပြန်မရောက်လာဘူးဆိုရင် မင်းတို့ နှစ်ကောင်လုံး ဒီတစ်ပတ်လုံး ဘာမှ စားရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ဘာသာ အပြင်မှာ ထွက်ပြီး အမဲလိုက်စားကြ၊ မင်းတို့မှာ အားအင်တွေ အပြည့်ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား”
ဟန်ဟော့နှင့် ကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်လုံးသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ခရမ်းသီးညှိုးသကဲ့သို့ နွမ်းလျသွားကြတော့သည်။
ခဏတာမျှက ရှိခဲ့သော မာနထောင်လွှားသည့် အမူအရာများမှာ အဘယ်မှာ ရှိတော့သနည်း။
ကျားပေါက်လေးသည် ဟန်ဟော့ကြောင့် သူပါ အပြစ်ပေးခံရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဟန်ဟော့အား ပိုမို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။
သူသည် အဖြူရောင် ကျားပေါက်လေးဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူ၏ အမွေးများကို လျက်ရင်းမှ အဖြူရောင် ကျားပေါက်လေးကို တိုင်တန်းနေတော့၏။
ထိုမြှောက်ပင့်တတ်သူက သူ့ကို ရိုက်နှက်နေစဉ်မှာ သင်က ဘာလို့ ကူညီဖို့ ရောက်မလာတာလဲ။
သူသည် အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေသေးရဲ့လား။
သူ့ညီအပေါ်မှာ ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံတာလား။
အဖြူရောင် ကျားပေါက်လေးကမူ သူ့ကို ဂရုမစိုက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အသံပြုလိုက်လေသည်။
“အော”
‘အမေက အမြဲပြောတယ်၊ ရန်ဖြစ်တဲ့ ကလေးတွေက ကလေးကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးတဲ့၊ ငါတို့ ကျားတွေက မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးရိုးက ဆင်းသက်လာတာ၊ တောရဲ့ ဘုရင်တွေလေ၊ မြှောက်ပင့်တတ်တဲ့ ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ အဲဒါက ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပဲ ကျဆင်းစေမှာ မဟုတ်လား’
ကလေးငယ် နှစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် လင်းယန်သည် ရှုလီအား ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။
“လင်းယန်၊ သင့်အိမ်က တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ၊ တိရစ္ဆာန်လေးတွေ အများကြီး မွေးထားတာပဲ၊ တစ်ခါတလေကျရင် တော်တော်လေး စည်ကားနေမှာပဲနော်”
လင်းယန်သည် သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်း မကောင်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆူညံနေတာတော့ အမှန်ပဲ”
“ဒါက ဒီနေ့မှ အသစ်ဖျော်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ပါ၊ မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး”
ရှုလီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။
လင်းယန်သည် ယခင်က သူမ ရောက်ရှိလာခြင်းအပေါ် ကြိုဆိုလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြသည်သာမက ယခင်ကလည်း သူမသည် ဝမ်တာ့လီတို့နှင့်အတူ ပြဿနာရှာရန် ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမအား အံ့အားသင့်စေသည်မှာ တစ်ဖက်လူသည် သူမအတွက် လက်ဖက်ရည်ကို ကိုယ်တိုင် ငှဲ့ပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
လင်းယန်၏ ပြုမူပုံကြောင့် ရှုလီသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကာ ဆိုလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ကျွန်မ ဒီနေ့ ဒီကို လာတာ ဘာကိစ္စမှ မရှိပါဘူး၊ ရွာသူကြီးဆီကနေ ရှင် သစ်သီးပင်တွေ အများကြီး ဝယ်ချင်နေတယ်လို့ ကြားလိုက်ရလို့ပါ”
လင်းယန်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ထိုအကြောင်းကို ရွာသူကြီးအား သူ အမှန်တကယ်ပင် ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။
သစ်သီးပင် အရေအတွက် အများအပြားကို ရယူခြင်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးရွာများတွင် သစ်သီးပင် ရောင်းချလိုသူ ရှိမရှိကို ရွာသူကြီးအား သူ မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“ကျွန်မ ဒီအကြောင်းကို သိထားတာ ရှိပါတယ်၊ ရှင် လိုကွတ်သီးပင် လိုချင်သလား၊ နောက်ရွာက အဒေါ်ဆွန်က လိုကွတ်သီးပင်တွေ စိုက်ပျိုးတယ်၊ သူမရဲ့ သားက ရှန်ဟိုင်းမှာ အောင်မြင်နေတယ်လို့ ကြားရတယ်၊ ဒါကြောင့် သူမက မိသားစုတစ်ခုလုံးကို အဲဒီကို ခေါ်သွားချင်နေတာ၊ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သစ်သီးခြံကို ဂရုစိုက်မယ့်သူ မရှိတော့လို့ ရောင်းချရတော့မှာ”
“လိုကွတ်သီးပင် ဟုတ်လား”
လင်းယန်သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။
“သူတို့ဆီမှာ ဘယ်နှစ်ပင်လောက် ရှိသလဲ”
၎င်းတို့ကို ဝယ်ယူခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ လာမည့်နှစ် မတ်လရောက်လျှင် လတ်ဆတ်သော လိုကွတ်သီးများကို အသုံးပြု၍ လိုကွတ်ရည် ပြုလုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
သူသည် ဤကျေးရွာသို့ ပြန်လာခြင်းမှာ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ လက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်သွားမည့် နေရာတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူထားလေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ယာတောအိမ် ကို ပြီးပြည့်စုံစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်၏။
“အပင် နှစ်ရာလောက် ရှိမယ် ထင်တယ်”
“သူတို့က ခြံမြေကိုပဲ ရောင်းတာ၊ သစ်သီးခြံကို မဟုတ်ဘူး”
လင်းယန်သည် ရှုလီ စိုးရိမ်နေသည်ကို သိသဖြင့် ပြုံးလိုက်ကာ ဆိုလိုက်၏။
“ကျွန်တော့် အဖိုးက ကျွန်တော့်အတွက် မြေကွက်တွေ အများကြီး ထားခဲ့ပါတယ်၊ သစ်သီးပင် နှစ်ရာလောက် စိုက်ဖို့က ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး”
သူ၏ အဖိုးသည် သူ့အတွက် ပိုက်ဆံပမာဏ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည် မဟုတ်သော်လည်း တန်ဖိုးအရှိဆုံးမှာ ကျေးလက်ရှိ မြေကွက်များပင် ဖြစ်လေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ အဖိုးသည် ရွာအတွင်း မြေကွက် အတော်အတန် များများပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့၏။
ထို့ကြောင့် သစ်သီးပင် နှစ်ရာမက၊ တစ်ထောင် သို့မဟုတ် ထိုထက်မက စိုက်ပျိုးရန်မှာပင် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိနိုင်ပါပေ။