အခန်း ၅၇

အခန်း (၅၇)

“ဒေါ်လေးစွန်းက ကျွန်မရဲ့ ချောစာပို့စခန်းကို အမြဲလာနေကျ ဖောက်သည်လေ၊ သူတို့မိသားစုက အွန်လိုင်းကနေ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ဝယ်ချင်တိုင်း ကျွန်မကိုပဲ အကူအညီ တောင်းနေကျ၊ သူ့သားကလည်း အပြင်ကနေ ပစ္စည်းတွေ ခဏခဏ လှမ်းပို့လေ့ရှိတော့ ကျွန်မတို့ဟာ တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေကြပြီလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်၊ အကယ်၍ ရှင်က ဒီလက်ပံပင်တွေကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ဈေးနှုန်းညှိနှိုင်းပေးဖို့ ကျွန်မ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်ရှင်”

ရှုလီသည် အလွန်ပင် ရိုးသားလှသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ ထိုအခါ ရန်အာဟူသည် သံသယစိတ်ဖြင့် အနားသို့တိုးကာ လှမ်း၍ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“နင် တစ်ခုခု ထပ်ပြီး ကြံစည်ထားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

ယခင်က အွန်လိုင်းပေါ်တွင် လူထု၏ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာအောင် မီးမွှေးခဲ့သူများမှာ ထိုပြိုင်ပွဲဝင်များပင် ဖြစ်သည်ကို သူသည် မမေ့သေးပေ။

ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် အရင်းရှင်များ နောက်ကွယ်တွင် ထောက်ပံ့နေသည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်များအား အသားလွတ် ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

သို့ဖြစ်ရာ ဤအမျိုးသမီးသည် အမှန်တကယ် စေတနာကောင်းနေပါမည်လော။

ရန်အာဟူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ရှုလီ၏ မျက်နှာတွင် နေရခက်သော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားကာ တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

“အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက်တော့ ကျွန်မ အမှားဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ အားလုံးက ရှင့်အပေါ် အထင်လွဲခဲ့ကြတာပါ”

လင်းယန်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောကြားလေသည်။

“လင်းယန်... ငါ နင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါကို ငါ့ရဲ့ အမှားအတွက် တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဒါလေးတော့လုပ်ပေးပါရစေ”

ပြီးခဲ့သည့် မီးရှူးမီးပန်း အလှဆင်ပြိုင်ပွဲသည် ရှုလီအား လင်းယန်အပေါ် ထားခဲ့သော ရန်လိုမုန်းတီးစိတ်များကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်မိစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အဂတိတရားဖြင့် ကြည့်ခဲ့သော အမြင်များကြောင့် တစ်ဖက်လူအား အထင်လွဲခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤအစီအစဉ်သည် သာမန်လူတန်းစားများထဲမှ ရွေးချယ်ခံထားရသူများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း မဟုတ်ပါလော။

လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းဖြင့် ပထမဆုကို ရယူရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းယန်အား ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေရန် မသင့်တော့ကြောင်း သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အခြားသော ပြိုင်ပွဲဝင် သုံးဦး၏ သဘောထားးကို မပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း မိမိ၏ သဘောထားကိုမူ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လင်းယန်သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်နေမိသည်။

လိုကွတ်ပင်များသည် အလွန် တန်ဖိုးမကြီးသော်လည်း အပင်နှစ်ရာခန့် တစ်ပြိုင်နက် ဝယ်ယူလျှင် ငွေပမာဏ မနည်းလှပေ။

ထို့ကြောင့် ဈေးနှုန်းကို ညှိနှိုင်းနိုင်မည်ဆိုပါက လိုက်လျောမည်မှာ မလွဲမသွေပင်ဖြစ်သည်။

မိမိတို့၏ အရင်းအနှီးကို ချွေတာနိုင်မှသာ လိုအပ်သည့် နေရာများတွင် ထိရောက်စွာ သုံးစွဲနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“မလိုပါဘူးရှင်”

ရှုလီသည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ မေးမြန်းသည်။

“အကယ်၍ ရှင် ဒီနေ့ မအားဘူးဆိုရင် အခုပဲ ဒေါ်လေးစွန်းတို့ အိမ်ကို သွားပြီးတော့ ဒီအကြောင်း ပြောကြည့်ကြမလား”

လင်းယန်သည် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

“ရတာပေါ့”

သူသည် ရှုလီနှင့်အတူ နောက်တစ်ရွာသို့ တောလမ်းအတိုင်း သွားချိန်တွင် ရန်အာဟူအား အိမ်စောင့်အဖြစ် ထားရစ်ခဲ့သည်။

ရှီးရွှေကျေးရွာ ဝန်းကျင်ရှိ ရွာများအားလုံးသည် များသောအားဖြင့် ရွာကြီးသော်လည်း လူဦးရေ ကျဲပါးလှသည်။

အကြောင်းမှာ လူငယ်အများစုသည် မြို့ပြများသို့ တက်၍ အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေကြကာ ကျေးလက်တွင် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရန် စိတ်မပါကြတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကီလိုမီတာတစ်ဆယ်ကျော် ရှည်လျားသော တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ ဤသို့လမ်းလျှောက်ရခြင်းမှာ လင်းယန်အတွက် ပုံမှန် ဖြစ်သော်လည်း တောင်တက်လမ်းကို မကျွမ်းကျင်သော ရှုလီမှာမူ အမောတကော ဖြစ်ကာ ဟောဟောဒေါဒေါ သက်ပြင်းချနေရလေသည်။

“ပြန်တဲ့အခါကျရင်တော့ လမ်းဟောင်းကနေ ပတ်မသွားတော့ဘဲ ဒီတောင်ကိုပဲ တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကြတာပေါ့၊ အဲဒါမှ ပိုနီးမှာ”

ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော တောင်တန်းကြီးကို ညွှန်ပြကာ လင်းယန် ပြောသည်။

တောင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားခြင်းသည် ယခုလာခဲ့သော လမ်းထက် ပို၍ နီးကပ်မည် ဖြစ်သည်။

ရှုလီသည်လည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုပေ။

“ဟိုးရှေ့မှာ မြင်နေရတာ ဒေါ်လေးစွန်းတို့ အိမ်ပဲ”

မနီးမဝေးတွင် အုတ်နီခဲများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်ကလေးတစ်လုံး ရှိသည်။

အိမ်၏ ပတ်ပတ်လည်ကို ဝါးခြံစည်းရိုးများဖြင့် ကာရံထားရာ အလွန်ပင် ကျေးလက်ဆန်လှသည်။

အိမ်ရှေ့တွင်လည်း အမိကြက်မကြီးတစ်ကောင်နောက်သို့ ကြက်ပေါက်ကလေးများ တသီတတန်း လိုက်ပါလျက် အစာရှာဖွေနေကြသည်။

ဒေါ်လေးစွန်းသည် စကာတောင်းကလေးအား ကိုင်လျက် အမိုးပေါ်မှ ဆီးသီးခွံခြောက်များကို လိုက်လံ သိမ်းဆည်းနေလေသည်။

ရှုလီကို မြင်သည်နှင့် ဒေါ်လေးစွန်းသည် အလွန် ဝမ်းသာသွားကာ လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်သည်။

“ဟော... ရှောင်ရှုပါလား၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲအေ”

ရှုလီသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားကာ ပြောသည်။

“ဒေါ်လေးစွန်းရှင့်... ဒေါ်လေးဆီကို ချောထုပ် နှစ်ထုပ် ရောက်နေတာနဲ့ ကျွန်မလည်း ဒေါ်လေးဆီ လာစရာ ရှိတာနဲ့ တစ်ခါတည်း သယ်လာပေးတာပါ၊ ဒေါ်လေးကိုယ်တိုင် လာယူနေရမှာ စိုးလို့ပါ”

ထိုအကြောင်းအရာကို ကြားလိုက်သည့်အခါ ဒေါ်လေးစွန်းမှာ ပို၍ပင် ပြုံးပျော်သွား၍ ဆိုသည်။

“အိုကွယ်...၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဖုန်းလေးတစ်ချက် ဆက်လိုက်ရင် ရတာပဲကို၊ အခုတော့ နင့်ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ၊ ညည်းလို မိန်းကလေး တစ်ယောက်အတွက် ဒီလို တောင်တက်လမ်းမျိုးကို လျှောက်ရတာ မလွယ်ဘူး၊ ကြည့်စမ်းပါဦး... ချွေးတွေလည်း သံနေတာပဲ၊ လာ... အထဲမှာ ခဏ ထိုင်ကြဦး” ရှုလီနှင့် အခြားသူများအား ခြံထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ထိုင်ခုံပုလေး နှစ်လုံးကို ချပေးသည်။

“ရေလေး ဘာလေး သောက်ပြီး ခဏ နားကြဦးအေ”

ရှုလီသည် ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် အမောဖြေကာ ဆို၍ စကားလမ်းကြောင်းခင်းလေသည်။

“ဒေါ်လေးစွန်း... ဒေါ်လေးတို့ အိမ်က လက်ပံပင် နှစ်ရာကျော်ကို ရောင်းဖို့ ရှိတယ်ဆို၊ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းက သစ်သီးပင်တွေ ဝယ်ချင်နေလို့ပါ”

“ဪ... ညည်း သူငယ်ချင်းကိုး”

ဒေါ်လေးစွန်းသည် သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် အိမ်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်သည်။

“အဖိုးကြီးရေ... မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့စမ်းပါဦး၊ ရှောင်ရှု ရောက်နေတယ်ဟေ့၊ အပင်တွေ ဝယ်ချင်တဲ့သူလည်း ပါလာတယ်”

အဘိုးစွန်းသည် သူ၏ ဆေးတံကြီးအား ခဲလျက် အေးအေးလူလူပင် ထွက်လာကာ ပြန်ထူးသည်။

“လာပြီဗျို့... လာပြီ”

“အဘိုးစန်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ ခြေထောက်က ဂေါက်ရောဂါကော သက်သာရဲ့လား”

ရှုလီသည်မေးမြန်း၏။

“သက်သာပါပြီအေ... အခုဆိုရင် မိုးရွာတဲ့ ရက်တွေမှာတောင် သိပ်မနာတော့ဘူး၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်က ညည်း ဝယ်ပေးလိုက်တဲ့ ဆေးကပ်ခွာကြောင့်ပဲ၊ ငါ့သားအရင်းတောင် ညည်းလောက် စိတ်မရှည်ဘူး”

အဘိုးစွန်း သည် ပြုံးကာ လင်းယန်အား ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

“ရှောင်ရွှီ... ဒါက ညည်းရဲ့ ရည်းစားလား”

အဘိုးစွန်းနှင့် ဒေါ်လေးစွန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ရှုလီကို အလွန် ချစ်ခင်ကြသည်။

ရှုလီမှာမူ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“အဘိုးစန်းကလည်း... အထင်မလွဲပါနဲ့၊ ဒါက ကျွန်မ သူငယ်ချင်းပါ၊ ဒီနေ့တော့ လိုကွတ်ပင် ကိစ္စ ပြောဖို့ ခေါ်လာတာပါ”

သူမသည် လင်းယန်အပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသဖြင့် တစ်ခုခု ကူညီပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

အချစ်ရေးဆိုသည့် ကိစ္စမျိုးကိုမူ သူမ လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။

ဒေါ်လေးစွန်းမှာမူ အားရပါးရ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“အလို... အေရယ်၊ ဘာတွေ ရှက်နေတာလဲ၊ ညည်းလို တော်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို ငါ့သားသာ အိမ်ထောင်မရှိသေးရင် ငါကတော့ ချွေးမ တော်ချင်တာ၊ အကယ်၍ ညည်းသာ အဖော်အဖက် ရှာချင်တယ်ဆိုရင် ဒေါ်လေးကို ပြော၊ ငါတို့ရွာမှာ လူတော် လူကောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ငါ မိတ်ဆက်ပေးမယ်”

ရှုလီသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြနေမိသည်။

“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ မိန်းမရာ၊ အိမ်မှာ ဧည့်သည် ရောက်နေတာကို၊ အလုပ်အကြောင်းပဲ ပြောကြရအောင်” အဘိုးစန်းသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား ဟန့်တားလိုက်သည်။

“ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ မောင်ရင်က ငါတို့ရဲ့ လိုကွတ်ပင်တွေကို ဝယ်ချင်တာလား”

ဒေါ်လေးစန်းသည် လင်းယန်အား လှည့်၍ မေးသည်။

လင်းယန်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မိတ်ဆက်စကားဆိုသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်က ဘေးကရှီးရွှေရွာက လင်းယန်ပါ၊ အခု ယာတောအိမ် အပန်းဖြေစခန်းကို ဖွင့်ထားပါတယ်၊ မူလက စပျစ်ပင်တွေ အတော်များများ စိုက်ထားပေမဲ့ အခု လုပ်ငန်းကို ထပ်ပြီး ချဲ့ထွင်ချင်လို့ပါ၊ လိုကွတ်ပင်တွေ ရောင်းဖို့ရှိတယ်လို့ ရှုလီပြောတာနဲ့ ကြည့်ချင်လို့ လိုက်လာခဲ့တာပါ”

အဘိုးစန်းသည် လင်းယန်အား အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဆိုသည်။

“မောင်ရင်ကို ငါတစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို ရှိသားပဲ”

ဒေါ်လေးစွန်းသည်လည်း ထောက်ခံလေသည်။

“ဟုတ်ပ အဖိုးကြီးရယ်၊ ကျွန်မလည်း တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တူနေသလိုပဲလို့ စဉ်းစားနေတာ”

ထိုအခါ အဘိုးစွန်းသည် မေးလိုက်သည်။

“မောင်ရင်က လင်းယုံအန်ရဲ့ မြေးများလား”

လင်းယုံအန်ဆိုသည်မှာ လင်းယန်၏ အဘိုးဖြစ်ပေသည်။

“အဘိုးနဲ့ အဘွားက ကျွန်တော့်အဘိုးကို သိကြတာလား” လင်းယန်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းသည်။

အဘိုးစွန်းသည် သူ၏ ပေါင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဟုတ်ပြီပေါ့၊ ဒါကြောင့်လည်း မြင်ဖူးသလို ဖြစ်နေတာ၊ မောင်ရင့် အဘိုးဟာ တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ”

ဒေါ်လေးစွန်းသည်လည်း သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

“အရင်တုန်းက ဒီဝန်းကျင်က ရွာတွေမှာ မောင်ရင့်အဘိုးကို မသိတဲ့သူ မရှိသလောက်ပဲ၊ တစ်ရွာလုံး တစ်ရွာလုံး ဒုက္ခရောက်တိုင်း မောင်ရင့်အဘိုးက လက်တွဲကူညီခဲ့တာ၊ သူဟာ ဒီဒေသမှာ အတော်ဆုံး တောင်သူနဲ့ အတော်ဆုံး မုဆိုးလည်း ဖြစ်တယ်လေ၊ ဒီတောင်ကြော တစ်ခုလုံးကို သူကတော့ လက်ဝါးပေါ် တင်ထားသလို အကုန်သိတာပေါ့၊ တောကောင်တွေ ဘယ်မှာရှိတယ်၊ တောကြက်တွေ ဘယ်မှာနေတယ်ဆိုတာ မောင်ရင့်အဘိုးက အကုန်သိတယ်၊ အခုလို မြေးဖြစ်သူက ရှီးရွှေရွာကို ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ မင်းတို့လို လူငယ်တွေက အပြင်လောကကြီးကို ပိုပြီး မက်မောကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ”

အမှန်တကယ် ဤပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးရွာများသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ကမှ အင်တာနက် အသုံးပြုခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်လောက၏ ဆွဲဆောင်မှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူငယ်များသည် ကျေးလက်တွင် မည်သို့လျှင် အခြေချလိုပါမည်နည်း။

လင်းယန်၏ ရင်ထဲတွင်မူ လှုပ်ရှားသွားလေသည်။လူတိုင်းသည် သူ၏ အဘိုးအား သိရှိကြသည်ဆိုပါက၊ သူ၏ မိဘများ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကိုလည်း သိနိုင်မည်လားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကလေး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။