အခန်း ၃၉
Vol. 4 Ch. 39
အခန်း (၃၉) - ချင်ဖုန်းဂိုဏ်း၏အဝင်ဝ
စားသောက်ဆောင်အတွင်းရှိ လူအားလုံးသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထန်ရွေ့ကို နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။
ထန်ရွေ့ကလည်း မည်သည့်အရာများ မဖြစ်ခဲ့သလို ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူသည် လင်းဖန်၏ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် ပြုံးပြကာ ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြခဲ့သည်။
လင်းဖန်ကမူ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါက်စီနှင့် ဆန်ပြုတ်ကိုသာ ဆက်လက်စားသောက်နေလေသည်။
ထန်ရွေ့၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနှင့် စိတ်မလောတတ်သော စရိုက်ကိုမူ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်သည်။
ရှေးစကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်လော။ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တတ်သူကို မကြောက်နှင့်၊ သင့်ကို ပြုံးပြနိုင်ဆဲဖြစ်သူကိုသာ ကြောက်ရမည်။
ထိုကဲ့သို့သောလူမျိုးသည် အခွင့်အရေးကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းတတ်ပြီး အခွင့်သာသည်နှင့် ကျောပြင်ကို ဓားဖြင့် ချောင်းထိုးတတ်ကြပေသည်။
ထိုသို့တွေးတောရင်း လင်းဖန်သည် သူ၏နံနက်စာကို အလျင်အမြန်ပင် စားသောက်လိုက်တော့သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လင်းဖန်နှင့် ဟိုမင်တို့သည် ၎င်းတို့၏အိတ်များကို ပြင်ဆင်ကာ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။
သူတို့ရှေ့တွင် ခြေကျင်ခရီး တစ်ဝက်ခန့် လျှောက်လှမ်းရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
“အားရှီ၊ မင်းက ဒါနဲ့ဆို စွမ်းရည်စမ်းသပ်ပွဲကို ဒုတိယအကြိမ် ဝင်ဖြေတာပဲ။ အဲဒီအကြောင်းလေး ပြောပြပါဦး”
လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မတူညီတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို စမ်းသပ်တာ။ ခွန်အား၊ ခံနိုင်ရည်နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေတွေပေါ့”
အားရှီက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
အတူတကွ သွားလာနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများက စွမ်းရည်စမ်းသပ်ပွဲအကြောင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြရာ လင်းဖန်က သတင်းအချက်အလက် ပိုမိုသိရှိနိုင်ရန် အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေလိုက်သည်။
“ကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေ ဟုတ်လား၊ အဲဒါက ဘာလဲ”
“မင်းမသိဘူးလား၊ ကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေဆိုတာ ကိုယ့်မှာ မွေးရာပါပါလာတဲ့ပါရမီအလိုက် ကွဲပြားသွားတာလေ။ ဓားစွမ်းရည်၊ ဆေးဖော်စပ်မှု၊ လက်နက်သွန်းလုပ်မှု၊ အစီအရင်နဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကျင့်ကြံမှုဆိုပြီး အမျိုးမျိုး ရှိတယ်”
“ဘယ်ကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေက အကောင်းဆုံးလဲ”
“ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းအတွက်တော့ ဓားကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေက အကောင်းဆုံးပဲ။”
လမ်းသွားလမ်းလာအားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းငြိမ့်ကြလေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းသည် ၎င်းတို့၏ချင်ဖုန်းဓားသိုင်းကြောင့် လူသိအများဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဓားတောင်ထွတ်မှ ဖြစ်ပေသည်။
“ရုပ်ခန္ဓာကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေဆိုတာကရော ဘာလဲ”
“ရုပ်ခန္ဓာကျင့်ကြံတဲ့ အမြုတေလား။ ရနိုင်သမျှထဲမှာ အညံ့ဆုံးပဲ။ သူတို့က ရုပ်ခန္ဓာကိုပဲ လေ့ကျင့်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ အားအင်သုံး နည်းလမ်းတွေကိုပဲ သုံးကြတာ”
“တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ လူတွေပဲ”
ရုပ်ခန္ဓာကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေနှင့် ပတ်သက်သည့် စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းဖန်မှာ စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။
၎င်းမှာ သူ၏စနစ်ကပေးသော ရုပ်ခန္ဓာအဆင့်မြှင့်တင်မှုနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်။
သို့သော် ဤလမ်းသွားလမ်းလာများက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အထင်သေးရသနည်း။
“ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းတယ်လို့ ပြောရအောင် သူတို့က ဘာဖြစ်လို့လဲ”
မြင်းမြီးဆံထုံး ထုံးထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ခါးထောက်လျက် ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့် လမ်းသွားလမ်းလာကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမက ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့တွေ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ပင်ပန်းမှုတွေကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရလဲဆိုတာ နင်တို့ သိလို့လား”
“ပြီးတော့ သူတို့တွေသာ မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ရင် သွေးတစ်စက်ပဲ ကျန်ရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်တယ်ဆိုတာကိုကော နင်တို့ သိရဲ့လား”
သူမ၏ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးများ ဖောင်းနေပုံမှာ အမျက်ထွက်နေသော်လည်း ချစ်စရာကောင်းနေပြန်သည်။
ထိုလမ်းသွားလမ်းလာသည် သူ၏စကားမှားသွားကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် မိန်းကလေးငယ်ကို ဦးညွတ်ကာ အလျင်အမြန်ပင် တောင်းပန်လိုက်တော့သည်။
“ဟွန်း၊ အဲဒါမှပေါ့။ နောက်တစ်ခါ နင် အဲဒီလို ထပ်ပြောတာကို ငါမတွေ့ပါစေနဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ...”
ထိုလမ်းသွားလမ်းလာမှာ သူမ၏နောက်ခံကို မသိရှိသဖြင့် ပြဿနာမဖြစ်လိုသောကြောင့် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ပြေးသွားလေသည်။
သူမသည် ထိုလမ်းသွားလမ်းလာနောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ လင်းဖန်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
သူမသည် လင်းဖန်အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူ၏သန်စွမ်းကျစ်လျစ်သော ရုပ်ခန္ဓာကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရှုနေတော့သည်။
“ငါက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရေးတောင်ထွတ်က ကျန်းရှီပဲ။ နင် ငါတို့တောင်ထွတ်ကို လာကိုလာရမယ်။ နင့်ရဲ့ အခုရှိတဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ဆိုရင်...”
ကျန်းရှီက လင်းဖန်၏ကျောကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။
ဘုန်း…
“အား...”
သူမ၏လက်ဖဝါးမှာ နာကျင်သွားသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိလေသည်။
သူမလက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းဖန်၏မာကျောသော ကျောပြင်ကြောင့် နီမြန်းပြီး ရောင်ကိုင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ကျေးဇူးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သွားရတော့မယ်”
လင်းဖန်က ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းများကို သွက်သွက်လှမ်းလိုက်လေသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ မကြာခင် ငါတို့ ပြန်ဆုံကြမှာပါ”
ကျန်းရှီက လင်းဖန်နှင့် ဟိုမင်တို့၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
လင်းဖန်သည် ခရီးဆက်လာရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။
‘တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပဲ’
ဤမျှအထိ ပွင့်လင်းလွန်းသောလူနှင့် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် သူမနှင့် ထပ်မံပတ်သက်ရန် မလိုလားချေ။ သူမ၏ သရုပ်မှန်ကို သူ သေချာမသိနိုင်သေးသောကြောင့်ပင်။
မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်လိုသည့်အသိစိတ်ကြောင့် လင်းဖန်အနေဖြင့် ဦးစွာရှောင်ထွက်သွားခြင်းက ပို၍ဘေးကင်းလိမ့်မည်ဟု ခံစားရလေသည်။
နှစ်နာရီခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူတို့သည် ချင်ဖုန်းဂိုဏ်း၏တောင်ခြေသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
လင်းဖန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တိမ်တိုက်များအကြား တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖုံးကွယ်နေသော တောင်ထွတ်ကြီးငါးခုကို နောက်ခံအဖြစ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင်မူ ဂိုဏ်း၏ဗဟိုရင်ပြင်သို့ ဦးတည်ထားသော အဖြူရောင်လှေကားထစ်ကြီးများ ရှိနေသည်။
မီးခိုးရောင်တာအိုဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နက်များကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်ကာ ဓားများကိုကိုင်ဆောင်ထားသော ဂိုဏ်းတပည့်နှစ်ဦးသည် လှေကားခြေရင်း၌ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။
လင်းဖန် လှေကားပေါ်သို့ တက်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် တပည့်နှစ်ဦးက သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းရန် အမူအရာဖြင့်တားမြစ်လိုက်လေသည်။
“သူတို့တွေ လူစုံအောင် စောင့်နေပုံရတယ်”
လင်းဖန်က ပြောရင်း ပေါက်စီအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ဟိုမင်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
စမ်းသပ်မှုမှာ မကြာမီစတင်တော့မည်ကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။
အင်အားအချို့ကို ဖြည့်တင်းထားခြင်းက ပို၍ကောင်းပေလိမ့်မည်။
ဆာလောင်နေပြီဖြစ်သော ဟိုမင်သည် မဆိုင်းမတွပင် ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ အားရပါးရကိုက်ဝါးလိုက်လေသည်။
သူက ပါးစပ်အပြည့်မုန့်များကို ဝါးနေရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အခုတော့ ငါ တကယ်ရင်ခုန်လာပြီ။ ငါ ဓားတောင်ထွတ်ကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်တာပဲ။ ဒါက ငါ့အဖေ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ ဆန္ဒလေ”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း လုပ်နိုင်မှာပါ။ ငါ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါမယ်”
လင်းဖန်က သူ့ကို အားပေးစကားဆိုလိုက်သည်။
လင်းဖန်၏ကူညီမည်ဟူသော စကားမှာ စိတ်ရင်းအမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ဟိုမင် ဂိုဏ်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ သူ့အတွက်လည်း အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။
သတင်းအချက်အလက်စုဆောင်းခြင်း၊ အရင်းအမြစ်များမျှဝေခြင်း သို့မဟုတ် လင်းဖန်အတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်းများတွင်ပင် ကူညီပေးနိုင်သည်။
လင်းဖန်အတွက် အကူအညီလိုအပ်လာမည့် အခြေအနေများစွာ ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလော။
သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း လူများစွာ တဖွဲဖွဲရောက်ရှိလာကြသည်။
မြင်းရထားများဖြင့် ရောက်ရှိလာသော အထက်တန်းလွှာသခင်လေးများပင် ပါဝင်ပေသည်။
ထန်ရွေ့သည် မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းလာစဉ် ထုံးစံအတိုင်း ပြုံးရွှင်နေလေသည်။
သူ၏အစေခံများသည် ရထားပေါ်မှ စည်ပိုင်းနှစ်ခုကို အလျင်အမြန်ထုတ်ယူကာ ရေငတ်နေသူများအတွက် လက်ဖက်ရည်များ လိုက်လံတိုက်ကျွေးကြသည်။
“သခင်လေးထန်ရွေ့က တကယ်ကြင်နာတတ်တာပဲ”
“သူက ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ကိုဖြစ်သင့်တဲ့သူပဲ”
“ဒီလက်ဖက်ရည်ကြောင့် တော်သေးတာပေါ့။ သူ့ရဲ့စေတနာကို ငါ အမြဲမှတ်ထားမယ်”
ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် လာရောက်သူများသည် ထန်ရွေ့၏အပြုအမူအတွက် ချီးမွမ်းစကားများ အသီးသီးဆိုကြလေသည်။
လင်းဖန်ကမူ စိတ်ဝင်စားပုံမပြပေ။ ထိုထန်ရွေ့မှာ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေသည်ကို သူ၏မုဆိုးအာရုံက သိရှိနေသည်။
ထိုအခိုက် ကောင်းကင်ထက်မှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး၏ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီး ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာချေတော့သည်။