အခန်း (၂၂၉-၂၃၀)

အခန်း (၂၂၉) ယစ်မူးအိပ်မက် ဟင်းလင်းပြင် သားရဲ

ထို့နောက် နန်ကုန်းယွီသည် လက်လှမ်းကာ သစ်သီးဖျော်ရည်တစ်ခွက်ကို ကျူးကော့ချင်းဟွေ၏ ရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်၏။

"မရီးတော်... ခဏနေကျ ယွီရှင်းလေးကို ခေါ်သွားရဦးမှာဆိုတော့ အရက်တော့ မတိုက်တော့ဘူးနော်!"

ကျူးကော့ချင်းဟွေသည် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီးနောက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းသား!"

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီရှင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ယွီရှင်းလေး... ဘယ်ဟင်းက အကောင်းဆုံးပုံ ပေါက်နေလဲ... ဦးရီးတော် ခွံ့ကျွေးရမလား..."

နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းရှစ်ပွဲကို ကြည့်ကာ ကျောက်စိမ်းပုစွန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဦးရီးတော်... သမီး အဲဒါ စားချင်တယ်!"

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပုစွန်တစ်ကောင်ကို ကောက်ယူကာ သူမကို ခွံ့ကျွေးလိုက်၏။

သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ပုစွန်ကို ဝါးစားရင်း မပီမသဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အင်း... အရမ်း အရသာရှိတာပဲ!"

"အရသာရှိရင် အများကြီးစား... ဟင်းတိုင်းကို မြည်းကြည့်ရအောင်... ဟုတ်ပြီလား..."

နန်ကုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့!"

ကျူးကော့ချင်းဟွေသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းသား... သူမကို သိပ်အလိုမလိုက်ပါနဲ့... အရှင်မင်းသား ညစာစားတာကို နောက်ကျသွားစေလိမ့်မယ်!"

"ရပါတယ်!"

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ဗိုက်ဝနေပါပြီ... မရီးတော် တို့သာ စားကြပါ!"

ကျူးကော့ချင်းဟွေသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း ရနံ့များ၏ မြှူဆွယ်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ အုပ်စုနှင့်အတူ ဝင်စားလိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွီမှာ နန်ကုန်းယွီရှင်းကို ပြုစုနေရသဖြင့် မစားရသေးသည်ကို မြင်သောအခါ စူးရှင်းမုန်းနှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ်တို့မှာ ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူ့ကို တစ်ခါတစ်ရံ ခွံ့ကျွေးကြလေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် သူမ၏ အစားအစာကို စားရင်း "ယစ်မူးလေပြေညင်း" ဝိုင်အရက်ကို တစ်ခါတစ်ရံ သောက်ကာ သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တွေဝေနေပေ၏။

သူမသည် နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအမျိုးသားကို ပိုပိုပြီး သဘောကျလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

‘သူက ပြီးပြည့်စုံလွန်းတယ်

ဒါပေမဲ့ အရမ်းပြီးပြည့်စုံနေတာကလည်း ကောင်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ’

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို လှမ်းကြည့်လေ့ရှိရာ နန်ကုန်းယွီ၏ အစေခံများသည် သူ့ကို ပုံမှန်မဟုတ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

‘ပိုင်ချီချီတောင်မှ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ’

ထိုအချက်က သူမကို အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိစေသည်။

သူမ သဘောကျသော အမျိုးသားသည် အရမ်းပြီးပြည့်စုံလွန်းနေခြင်းက ကောင်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်လောက်ပေ။

နန်ကုန်းယွီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသည့်အလား မော့ကြည့်ကာ ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်ကို အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ငုံ့ကာ အစားအစာအပေါ် အာရုံစိုက်နေဟန် ဆောင်လိုက်၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပိုင်ချီချီသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဝမ်းနည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ တူကို မသိမသာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိလေသည်။

ခဏအကြာတွင်။

ဧည့်သည်များနှင့် အိမ်ရှင်များသည် ညစာကို အပြည့်အဝ စားသုံးခဲ့ကြပြီးနောက် အားလုံး အနောက်ဘက်ဥယျာဉ်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် နန်ကုန်းယွီ၏ လက်ကိုဆွဲကာ ရှေ့မှ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဦးရီးတော်ရဲ့ ဟင်းတွေက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ! ရှင်းအာ နေ့တိုင်း စားလို့ရမလားဟင်..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"အဲဒီလိုတော့ မရဘူးလေ... ဦးရီးတော်က စားဖိုမှူးမှ မဟုတ်တာ... နေ့တိုင်းတော့ ဟင်းမချက်ဘူး!"

"အာ..."

နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ မျက်နှာလေး ညှိုးကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဦးရီးတော်က ဘယ်လောက်ကြာမှ တစ်ခါ ချက်တာလဲဟင်..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"စိတ်အခြေအနေပေါ် မူတည်တာပေါ့... စိတ်ကြည်ရင် ချက်မယ်... စိတ်မကြည်ရင် မချက်ဘူး!"

"အိုး..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ထိုစကားကို နားလည်ရန် ကြိုးစားရင်း တွေးတောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူမသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ဦးရီးတော်... ဘယ်အချိန် စိတ်ကြည်တာလဲဟင်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အားလုံး ဝိုင်းရယ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဟီးဟီး..."

"ဟားဟား"

နန်ကုန်းယွီသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ချီကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ယွီရှင်းလေးကို တွေ့ရလို့ ဦးရီးတော် အရမ်း ပျော်တယ်... မင်း ခဏခဏ လာလည်ရင် မင်းအတွက် အထူးအစီအစဉ် ပေးဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်!"

"အထူး အစီအစဉ်..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ခေါင်းလေးစောင်းကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘာလဲဟင်..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ယွီရှင်းလေး အတွက် အထူးချက်ပြုတ်ပေးတာကို ပြောတာပါ!"

"အာ... ကောင်းလိုက်တာ!"

နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း အပြုံးများဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး သူ့ကို ချိုမြိန်စွာ နမ်းလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးရီးတော်…ရှင်းအာ သေချာပေါက် ခဏခဏ လာလည်ပါ့မယ်!"

"ကောင်းပါပြီ!"

နန်ကုန်းယွီသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသူများအားလုံးသည် ထူးဆန်းသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ အမူအရာများလည်း ကွဲပြားသွားကြ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ပန်းရုံများကြားမှ သားရဲငယ်လေးတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာသည်။ ကြောင်နှင့်တူသော်လည်း အမြီးကိုးချောင်း ပါရှိပြီး နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးချောမွေ့သော အမွေးများနှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မျက်လုံးများ ရှိပေ၏။

သားရဲကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားသည်။

"ဒါက ဘာလဲဟင်... အရမ်းလှတာပဲ!"

နန်ကုန်းယွီက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီရှင်းကို အကာအကွယ်ပေးသည့်အနေဖြင့် ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်ကာ သားရဲငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း က ငါရဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် မှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

သားရဲငယ်လေးသည် အားလုံးကို သတိထား၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီကို အာရုံစိုက်လိုက်ကာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"စီနီယာ... ကျွန်မက လိုက်လံဖမ်းဆီးခံနေရရင်း ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!"

သားရဲငယ်လေး စကားပြောသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီရှင်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဦးရီးတော်... သူ စကားပြောတတ်တယ်…ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်လဲ!"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ သားရဲငယ်လေးကို ထပ်မံကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် သားရဲ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် သွေးစွန်းနေသော အရာများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရှိနေပြီး အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း အားနည်းနေသဖြင့် ဒဏ်ရာရနေကြောင်း ပြသနေပေသည်။

သူက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး သားရဲငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။

"အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း မင်း မြန်မြန် ထွက်သွားသင့်တယ်!"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ အသံလွှင့်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာက သေမျိုးနယ်ပယ် ပဲ... မင်း မြန်မြန် ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်... မင်းသာ ငါ့လူတွေကို ဒုက္ခပေးမယ်ဆိုရင် မင်း အကျိုးဆက်တွေကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်'’

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် သားရဲငယ်လေးမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး ကြီးမားသော အကြောက်တရားက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေသလို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ကျွန်မ ဒဏ်ရာရထားလို့ပါ... အဆင့်ကျသွားပြီး လောလောဆယ် ပြန်သွားလို့ မရသေးပါဘူး... စီနီယာ့အနားမှာ ခဏလောက် နေခွင့်ပြုပါလားဟင်... နောက်ကျရင် အများကြီး ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်..."

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"ဟင့်အင်း... မဖြစ်…”

သို့သော် သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးရီးတော်... သူက အရမ်း သနားဖို့ကောင်းတယ်... အိမ်ပြန်လို့မရဘူးတဲ့... ဦးရီးတော် သူ့ကို မွေးထားလိုက်ပါလားဟင်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျူးကော့ချင်းဟွေမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွား၏။

"ရှင်းအာ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့!"

သူမသည် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားပြောင်းလဲခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ထိုသားရဲငယ်လေးမှာ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ဝိုးတဝါး ခံစားမိနေပေရာ မည်သို့များ မဆင်မခြင် ပြုမူရဲမည်နည်း။

ထို့ပြင် အဆင့်ကျဆင်းသွားသည်ဆိုသောအချက်က သူမကို အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေပြီး ဤသားရဲငယ်လေးမှာ သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။

မည်သို့များ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထားခဲ့နိုင်မည်နည်း။

နန်ကုန်းယွီသည် လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူမကို မစိုးရိမ်ရန် အချက်ပြလိုက်ကာ နန်ကုန်းယွီရှင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

"ယွီရှင်းလေးက သနားတယ်ဆိုတော့... လောလောဆယ်တော့ သူ့ကို ထားထားလိုက်တာပေါ့!"

"ဟီးဟီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးရီးတော်!"

နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ ပါးပြင်ကို အားရပါးရ နမ်းလိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သားရဲငယ်လေးကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီအနောက်ဘက်ဥယျာဉ်မှာ နေလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီစံအိမ်ထဲက လူတွေ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဘေးနားက လူတွေကို ဒုက္ခပေးရဲရင်... ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို မွှေနှောက်ပြီးတော့ကို မင်းကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်... ဘယ်တော့မှ ဝင်စားလို့မရအောင် လုပ်ပစ်မယ်!"

သားရဲငယ်လေးမှာ တုန်ရီသွားပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

" ဒီနှိမ့်ချသော နတ်ဆိုးက မလုပ်ဝံ့ပါဘူး... လက်ခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ... ပြီးတော့ သခင်မလေးရဲ့ တောင်းဆိုပေးမှုအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သွေးစွန်းနေသည်များကို ဖယ်ရှားရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဘေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် သွားလှဲနေလိုက်လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ နန်ကုန်းယွီရှင်းက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဦးရီးတော်... သမီး သူနဲ့ ဆော့လို့ရမလားဟင်..."

"ရှင်းအာ!"

ကျူးကော့ချင်းဟွေမှာ စိုးရိမ်လွန်း၍ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။

‘သူမသမီးလေးက ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့နေရတာလဲ’

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မရီးတော်... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ!"

ထိုသို့ ပြောရင်း သူက သားရဲငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။

"ယစ်မူးအိပ်မက် ဟင်းလင်းပြင် သားရဲ ငါ့တူမလေးရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို မင်း ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မလား..."

သားရဲငယ်လေးမှာ တုန်ရီသွားသည်။

‘သူတို့မျိုးနွယ်စုက လောကကြီးမှာ မပေါ်ပေါက်တာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ကြာနေပြီ မဟုတ်လား…’’

ဤလူကြီးက သူတို့ရှိနေတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ…

သူမသည် အလျင်အမြန် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီး... သခင်မလေးနဲ့ ဆော့ရတာ ကျွန်မအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ... ပြီးတော့ ကျွန်မနာမည်က ကျိုယောင်ယောင် ပါ... ရှောင်ယောင် လို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်!"

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီရှင်းကို အောက်ချပေးကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"သွားလေ... သူမက သဘောတူတယ်တဲ့!"

"ဟီးဟီး... ရေးဟေး!"

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ကျိုယောင်ယောင်ထံသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ကျိုယောင်ယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အခန်း (၂၃၀) အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြခြင်း

"သူမနဲ့ ကောင်းကောင်း ဆော့ပေးပါ... မင်းအတွက် အကျိုးရှိစေရမယ်!"

နန်ကုန်းယွီ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေ၏။

"ဒါပေမဲ့ သူမ ဒဏ်ရာရသွားရင် မင်းက သူမထက် ပိုဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်!"

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုယောင်ယောင်သည် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ရှောင်ယောင် နားလည်ပါပြီ!"

နန်ကုန်းယွီရှင်းနှင့် ကျိုယောင်ယောင်တို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးကော့ချင်းဟွေက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"အရှင်မင်းသား တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် မရီးတော်... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... သူက ယွီရှင်းလေးကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်ရဲပါဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျူးကော့ချင်းဟွေသည် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဆက်လက်၍ မပြောတော့ချေ။

နန်ကုန်းယွီသည် ထိုဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

တာအိုအရှင်မြတ်အဆင့် နတ်ဘုရားအရိပ်တမန်တော် စောင့်ရှောက်ပေးနေသဖြင့် ဂရုမစိုက်ထားလျှင်တောင် ပြဿနာတက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"ဟိုဘက်မှာ သွားထိုင်ကြရအောင်!"

နန်ကုန်းယွီသည် ကျိုယောင်ယောင်ကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ မလှမ်းမကမ်းရှိ မဏ္ဍပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ထိုအဖွဲ့က ထိုင်လိုက်ကြ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် အချိန်ဟင်းလင်းပြင် ကုန်သည်အသင်းမှ ဝယ်ယူထားသော ဝိညာဉ်ဖရဲစေ့တစ်ပန်းကန်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အားလုံးက အတူတကွ ထိုင်ကာ ဖရဲစေ့များကို စားရင်း ကြားဖူးခဲ့သော ကောလာဟလများကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် မဏ္ဍပ်လက်ရန်းတွင် ထိုင်ကာ လူများစကားပြောနေသည်ကို နားထောင်ရင်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပိုမို တည်ငြိမ်လာသလို ခံစားရပေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စူးရှင်းမုန်းကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်၏။

"သခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်..."

စူးရှင်းမုန်းမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး အခြားသူများလည်း လှမ်းကြည့်လာကြသည်။

"သူတို့ နိုးလာပြီ... ရှင်းပြဖို့ ကူညီပေးဦး!"

နန်ကုန်းယွီ စကားပြောနေစဉ် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ထိုသုံးဦးကို လွှတ်ပေးလိုက်လေ၏။

တကယ်တော့ သူတို့ သုံးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းလိုလို နိုးလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လာပြီး စူးရှင်းမုန်းနှင့် နန်ကုန်းယွီတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ အားလုံး အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။

"ထင်ယောင်ထင်မှား အသစ်လား..."

သူတို့သုံးဦးသည် အံ့အားသင့်စွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်လိုက်ရာ စူးရှင်းမုန်းက ခေါင်းခါယမ်း၍ ပြုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး... သခင်လေး က ငါတို့ကို ပြန်ခေါ်လာပေးတာ!"

စူးရှင်းမုန်းသည် သူတို့သုံးဦးကို အချိန်အတော်ကြာ ရှင်းပြလိုက်မှသာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို ယုံကြည်အောင် ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့လေ၏။

ချက်ချင်းပင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးတစ်ခုက နန်ကုန်းယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသည်။

"သခင်လေး... ချင်းလင်က သခင်လေးကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ!"

နန်ကုန်းယွီသည် သူမ၏ ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

"ရပါတယ်... ငါ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

ထိုဝိဉာဥ်သားရဲနှစ်ကောင်သည် ချင်းလင်ကို အားကျစွာ ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ရိုင်းပြစွာ မခုန်ဝင်ရဲကြချေ။

သို့ပေမယ့်သူတို့​အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ မူလပုံစံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ နန်ကုန်းယွီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်၍ သူ့ကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ကြလေ၏။

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ ထိုနှစ်ကောင်၏ ခေါင်းများကို ပုတ်ပေးလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကျင့်ကြံဖို့ မမေ့ဘူးပဲ"

ချင်းလင်သည် နန်ကုန်းယွီကို အချိန်အတော်ကြာ ဖက်ထားပြီးမှ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။

သူမ ဆက်မဖက်ထားချင်၍ မဟုတ်ဘဲ လူများစွာ၏ အကြည့်များကြောင့် အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်‌နေသဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအဖွဲ့ မဏ္ဍပ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ချင်းလင်သည် လူအများ၏ နောက်ပြောင်သောအကြည့်များကို ပြုံးလျက် ဂါဝရပြုကာ တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီရှင်းသည်လည်း ကျိုယောင်ယောင်နှင့်အတူ ပြေးလာပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသည်။

သူမသည် ချိုက်ယဲ့ နှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဦးရီးတော်... ဒီအစ်မနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ... သူတို့က တော်တော်လေး လှလာတယ်နော်!"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီနှစ်ယောက်က သားရဲနတ်ဆိုးမျိုးနွယ် တွေလေ... သူတို့က လူအသွင်ပြောင်းနိုင်သလို နတ်ဆိုးပုံစံနဲ့လည်း နေနိုင်တယ်... အခုက သူတို့ရဲ့ နတ်ဆိုးပုံစံပေါ့"

"အို..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းက နားလည်သွားသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ငယ်လေးဖြင့် ငွေရောင်နှင်းခဲကို ညွှန်ပြလိုက်၏။

ချိုက်ယဲ့သည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် မျက်တောင်အနည်းငယ် ခတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ကျိုယောင်ယောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဦးရီးတော်... ရှောင်ယောင် ကရော လူအသွင်ပြောင်းလို့ ရလားဟင်..."

"ရတယ်!"

နန်ကုန်းယွီသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခု သူမ ဒဏ်ရာရနေပြီး အခြေအနေက နည်းနည်း ထူးခြားနေလို့ လောလောဆယ် လူအသွင်မပြောင်းနိုင်သေးဘူး!"

"အို..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းက နားလည်သွားသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးတော့ဘဲ အနည်းငယ် အိပ်ငိုက်နေပုံရလေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ တာအိုယန်နတ်ဆိုးမျက်လုံးကိုပင် အသုံးပြုလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မှားယွင်းမှု မတွေ့ရချေ။

ထိုအခါမှသာ သူမကို ကျူးကော့ချင်းဟွေထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မရီးတော်... ယွီရှင်းလေးက နည်းနည်း အိပ်ငိုက်နေပုံရတယ်... ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်!”

ကျူးကော့ချင်းဟွေသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းသား... ဒုက္ခမပေးပါနဲ့... ကျွန်မပဲ သူမကို ပြန်ခေါ်သွားပါ့မယ်!"

ကျူးကော့ချင်းဟွေ စကားပြောနေစဉ် နန်ကုန်းယွီရှင်းမှာ အိပ်မောကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့ ဆော့ရတာ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းသွားပုံရသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"မရီးတော် အားတဲ့အချိန်ကျရင် သူမကို ဒီကို လာကစားခိုင်းပါ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မကြာခင် ကျွန်တော် သူမနဲ့ အချိန်အများကြီး ဖြတ်သန်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်လို့ပါ"

"အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဦးရီးတော်..."

ကျူးကော့ချင်းဟွေက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မရီးတော်ကို ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ... ကျွန်တော် မကြာခင် မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... ဒီမှာ အကြာကြီး နေဖြစ်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး!"

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျူးကော့ချင်းဟွေသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရသော်လည်း ထပ်ပြီး မပြောတော့ချေ။

"ဒီနေ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား... ရှင်းအာ ကို ကျွန်မ ပြန်ခေါ်သွားပါတော့မယ်!"

"အင်း..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး စူးရှင်းမုန်းထံသို့ စားစရာသေတ္တာတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ရှင်းမုန်း... မရီးတော် ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါဦး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

စူးရှင်းမုန်းက သဘောတူလိုက်ပြီး ကျူးကော့ချင်းဟွေနှင့်အတူ နန်းတော်ထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူမသည် သူတို့ကို နန်းတော်တံခါးအထိ လိုက်ပို့ကာ စားစရာသေတ္တာကို ကျူးကော့ချင်းဟွေထံသို့ ကမ်းပေးပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့လေ၏။

ကျူးကော့ချင်းဟွေ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် ဆက်မနေတော့ဘဲ မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေး... အစ်မ ပြန်တော့မယ်... နှစ်ရက်လောက်နေရင် မောင်လေးကို လာတွေ့ဦးမယ်နော်"

"အစ်မတော် ယွင်ယောင်... ခဏလောက် ထပ်မနေတော့ဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်၏။

"မနေတော့ပါဘူး!"

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်သည်။

"အစ်မ အရင်က ပြောခဲ့တာတွေကို... မောင်လေး စိတ်ဝင်စားရင် စဉ်းစားပေးလို့ ရပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘာဝကျစွာ နားလည်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... အစ်မတော် ကိုလည်း ပိုပြီး စဉ်းစားပေးပါ့မယ်"

"အင်း"

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး နန်ကုန်းယွီသည် တုန်းရွှယ်ကို ဧည့်သည်အား လိုက်ပို့ရန် အလျင်အမြန် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မဏ္ဍပ်ထဲတွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် ညီအစ်မများနှင့် ပိုင်ချီချီတို့သာ "ဧည့်သည်များ" အဖြစ် ကျန်ရှိတော့၏။

ပိုင်ချီချီသည် နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း... ဝမ်လင်း က အခုထိ မနိုးသေးဘူးလားဟင်..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။

"သူမရဲ့ တာအို နှလုံးသား က နည်းနည်း လိုအပ်နေသေးတယ်... အခု ဆဋ္ဌမအဆင့်မှာ ရောက်နေတယ်... တာအိုမိတ်ဆွေ ပိုင်... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် သူမကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပါတယ်... ဘာမှ ဖြစ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး!"

ပိုင်ချီချီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ချီချီ လည်း အခု ပြန်တော့မယ်နော်"

"ကောင်းပါပြီ"

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ချိုးယဲ့သည် ပိုင်ချီချီနှင့်အတူ ထွက်သွားလေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မတော် နှစ်ယောက်... အနားယူဖို့ လိုပြီလား... အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပေးရမလား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး... ဒီည ငါ တရားကျင့်မလို့... သေချာ တရားမကျင့်ရတာ တော်တော်ကြာနေပြီလေ!"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် လှည့်ကာ လင်လန် နှင့်အတူ ထွက်သွားလေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် နန်ကုန်းရိုရွှေကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ခေတ္တမျှ ရုန်းကန်နေရပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော် သူမသည် နန်ကုန်းယွီအနားမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ညင်သာစွာ ကိုက်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... ဖူရုန်း က ဒီနေ့ နည်းနည်း များသွားတယ်... မနက်ဖြန် သူမ ထနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

ဖူရုန်းမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းမြောက်မြားစွာ ပေါ်လာလေ၏။ ‘သူမ ဒီနေ့ အများကြီး သောက်ခဲ့သလို မခံစားရပါဘူး’

သို့သော် သူမ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူမ၏ သခင်က သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယ အစ်မတော်... တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ခေါ်လိုက်ပါနော်"

"ကောင်းပါပြီ"

နန်ကုန်းရိုရွှေသည် ပြုံးလျက် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

အားလုံး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏ဘေးရှိ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုယောင်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။