အခန်း (၂၂၃-၂၂၄)

အခန်း (၂၂၃) မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ဆုံခြင်း

"ရှောင်ယွီ... မင်းက မင်းသမီး တစ်ပါး တင်မြှောက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါနဲ့ သက်ဆိုင်သေးတာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်္ဂလာပွဲကို ကြီးမှူးပေးလို့ ရတယ်လေ..."

နန်ကုန်းကျင်းချီသည် နန်ကုန်းယွီကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရပေ၏။

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုတော်... ငါက မိန်းမလှလေးတွေဆို ဘယ်တော့မှ မငြင်းဘူး... တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့ကျရင် သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ဇနီး ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်တောင် နောင်တမရနဲ့နော်..."

နန်ကုန်းကျင်းချီက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ဘာကို နောင်တရရမှာလဲ... အိမ်သာ မြန်မြန်ပြန်တော့..."

"ကောင်းပြီလေ... လောလောဆယ်တော့ ဒီအစေခံမလေးကို ငါ မတတ်သာဘဲ လက်ခံထားလိုက်ပါ့မယ်..."

နန်ကုန်းယွီက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး နန်ကုန်းကျင်းချီထံသို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ အပြုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

နန်ကုန်းကျင်းချီမှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ထွက်သွားနိုင်ကြောင်း အချက်ပြကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

တံခါးပေါက်မှ ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် နန်ကုန်းယွီသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတော်... ကျိုးရှောင်ဝေး ဆိုတဲ့ နာမည်က သိပ်နားထောင်လို့ မကောင်းဘူး ထင်တယ်... သူ့ကို ကျိုးယွီဝေး လို့ ပြောင်းခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ..."

"မင်းသဘောပဲ..."

နန်ကုန်းကျင်းချီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စကားမပြောနိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သူ့ကို ကျီယွီဝေ့ လို့ ပြောင်းခေါ်ခိုင်းရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဖုန်းရှန်း ခန်းမဆောင်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်အန်းကျစ်သည် စကားပြောချင်သော်လည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်၏။

နန်ကုန်းကျင်းချီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ပြောစရာရှိလို့လား..."

ရှောင်အန်းကျစ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ 'ဒူး' ခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျန်းပေ့မင်းသား က ကျီယွီဝေ့ ကို ထားထားဖို့ ရည်ရွယ်နေတာက အရှင်မင်းကြီး ကို စမ်းသပ်ချင်လို့ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီး အနေနဲ့ သူ ဒီလို ရမ်းကားနေတာကို သည်းခံနိုင်ပါသလား..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းကျင်းချီသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်အန်းကျစ်... မင်းက တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ...မင်း ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"ဒီအစေခံ မလုပ်ရဲပါဘူး... အရှင်မင်းကြီး သေချာ စစ်ဆေးတော်မူပါ..."

ရှောင်အန်းကျစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စွာ ပြောလိုက်၏။

နန်ကုန်းကျင်းချီ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွားပြီး ရေခဲတမျှ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တော်တော်လေးကို သတ္တိရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်..."

ရှောင်အန်းကျစ်မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး လူသတ်ချင်စိတ်ကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

အရှင်မင်းကြီး က ဒီကိစ္စလေးအတွက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လူသတ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နိုင်မှာလဲ’

ရှောင်အန်းကျစ်သည် ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ရာ နန်ကုန်းကျင်းချီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ငါ့ရဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသားကြားမှာ ရန်ငြိုးဖွဲ့အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... ငါ့နောက်ကို နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက် လိုက်လာရုံနဲ့ မင်းကို ငါ မသတ်ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား..."

ရှောင်အန်းကျစ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ထင်ဟပ်သွား၏။

"အရှင်မင်းကြီး ချမ်းသာပေးပါ ဒီ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး အရှင်မင်းကြီး ချမ်းသာပေးပါ "

သို့သော် နန်ကုန်းကျင်းချီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး ထာဝရ နှုတ်ဆိတ်သွားအောင် လုပ်လိုက် ”

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အရိပ်တစ်ခုသည် ရှောင်အန်းကျစ်၏ နောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို သတိလစ်အောင်ရိုက်ကာ သယ်ဆောင်သွားလေ၏။

ရှောင်အန်းကျစ်သည် သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် နန်ကုန်းကျင်းချီ၏ ရင်ထဲတွင် နန်ကုန်းယွီ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မယိမ်းမယိုင် တည်ရှိနေကြောင်းကို သိရှိမသွားခဲ့ချေ။

နန်ကုန်းယွီက စေ့စပ်ထားသူကို လိုချင်ရုံသာမက မိဖုရားကို လိုချင်ပါကလည်း

မပေးနိုင်တာမဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။

နန်ကုန်းကျင်းချီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လာပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

" ဒီကောင်လေးက မိန်းမလှလေးတွေကို တကယ် သဘောကျမယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး... သူ့ကို ပေးဖို့ မိန်းမလှလေး နည်းနည်းလောက် စုဆောင်းပေးရမလား..."

သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ့အတွေးကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... သူကိုယ်တိုင်ပဲ သွားစုဆောင်းပါစေ... သူကိုယ်တိုင် လုပ်မှ ပိုပြီး အောင်မြင်မှု ခံစားရမှာပေါ့..."

နန်ကုန်းကျင်းချီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ မတွေးတောတော့ချေ။

......

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

နန်ကုန်းယွီသည် ဖုန်းရှန်း ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာလာပြီး နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်သည် ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို ဝင်တိုက်မိလေ၏။

"အာ..."

ကလေးငယ်လေးသည် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူမကိုယ်သူမ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လေထဲတွင် အမှန်တကယ် ပျံသန်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပေ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူမ၏ နားထဲတွင် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကလေးလေး... မင်းနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

ကလေးငယ်လေးသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချောမောခန့်ညားသော အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်က သူမကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကလေးငယ်လေးသည် မရှက်မကြောက်ဘဲ နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်ကာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သမီးနာမည်က နန်ကုန်းယွီရှင်း လို့ ခေါ်တယ်... အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်ကကော ဘယ်လိုခေါ်လဲဟင်..."

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်ကို သူမ မြင်တွေ့ရ၏။

"မင်းရဲ့ ခမည်းတော် က ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရင်ပြောပြ... အဲဒီကျမှ ငါ့နာမည်ကို ပြောပြမယ်..."

ကလေးငယ်လေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ခမည်းတော်... အစ်ကိုကြီးက ခမည်းတော် ဧကရာဇ် ကို ပြောတာလား... ခမည်းတော် နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲဆိုတာ သမီး မသိဘူးလေ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် ဤကလေးလေးက ဘယ်သူ့ကလေးလဲဆိုတာကို နားလည်သွားပြီး ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိလေသည်။

သူသည် လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေပြေညင်းလေးက နန်ကုန်းယွီရှင်းကို သယ်ဆောင်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျဆင်းစေလိုက်၏။

သူက တိုးညှင်းစွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ယွီရှင်းလေး... မင်းရဲ့ ခမည်းတော် နာမည်က ဧကရာဇ် နန်ကုန်းကျင်းချီ လို့ ခေါ်တယ်... ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ကို အစ်ကိုကြီး လို့ ခေါ်လို့မရဘူး... ဦးရီးတော် လို့ ခေါ်ရမှာ... သိလား..."

"ဦးရီးတော်..."

"အင်း..."

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... ဦးရီးတော်က မင်းကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးမယ်နော်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် ကျောက်စိမ်းဖြူ ဆွဲသီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲပေးလိုက်သည်။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးတစ်စက် ထွက်လာပြီး ဆွဲသီးထဲသို့ ပျံသန်းသွားကာ သခင်အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ပြီးစီးစေလိုက်၏။

"ဝါး... အရမ်းလှတာပဲ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးရီးတော်..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ဆွဲသီးကို ငုံ့ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်ပြီး ဤဦးရီးတော်ကို တိုက်ရိုက် အသိအမှတ်ပြုလိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ယွီရှင်းလေး... ခမည်းတော် အားတဲ့အချိန်ကျရင် ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်နော်... ဦးရီးတော်က မင်းကို အရသာရှိတာတွေ လုပ်ကျွေးမယ်..."

"အို... ဟုတ်ကဲ့..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ဦးရီးတော်သည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းတွင် အဝေးမှ ထောင့်ချိုးတစ်ခုတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာသည်။

"ဒီဦးရီးတော်က အရမ်းတော်တာပဲ…”

"ဘာကို အရမ်းတော်တာလဲ... ဘာလို့ ထပ်ပြီး လျှောက်ပြေးနေရပြန်တာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းတွင်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာကာ နန်ကုန်းယွီရှင်းကို မျက်စောင်းထိုး၍ ကြည့်လိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် သူမရှေ့မှ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မယ်တော်... သမီး အရမ်းချောတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... သူက သမီးရဲ့ ဦးရီးတော် တဲ့..."

"အရမ်းချောတယ်..."

နန်းတွင်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ နဖူးကို အကူအညီမဲ့စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မင်းက ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာကို ဘယ်သူက ချောတယ် ဆိုတာကို သိနေပြီလား..."

"ပြီးတော့ သူက မင်းရဲ့ ဦးရီးတော်လို့ ပြောတိုင်း ဦးရီးတော် ဖြစ်ရောလား... ဘာလို့ သူများပြောသမျှကို အကုန်ယုံနေရတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

"ဘာလို့ မယုံရမှာလဲ... ဦးရီးတော်က သမီးကို လက်ဆောင်တောင် ပေးသေးတယ်လေ..."

ထိုသို့ ပြောရင်း သူမသည် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဆွဲသီးကို ကိုင်မြှောက်ကာ ပြသလိုက်သည်။

"မယ်တော် ကြည့်လေ... ဦးရီးတော် ပေးတဲ့ ပစ္စည်းကလည်း အရမ်းလှတယ်နော်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အမျိုးသမီး၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။ သူမက လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

ထိုမှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်က ဤဆွဲသီးသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသော်လည်း တကယ့် ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။

"ရှင်းအာ... အဲဒါကို မယ်တော့်ကို ပြလို့ရမလား..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆွဲသီးကို အမျိုးသမီးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားဆဲဖြစ်၏။

အမျိုးသမီးသည် ယူကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် မသေချာမှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

သူမသည် ထူးခြားချက် တစ်စုံတစ်ရာကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ချေ။

"ရှင်းအာ... အဲဒီ ဦးရီးတော်က တခြား ဘာပြောသေးလဲ..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ခေါင်းလေးစောင်းကာ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်မှောင်လေးကို ကြုတ်လျက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဦးရီးတော်က ခမည်းတော် အားတဲ့အချိန်ကျရင် သမီးကို ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်ဆီ ခေါ်သွားပေးဖို့ ပြောတယ်... သူက သမီးအတွက် အရသာရှိတာတွေ လုပ်ကျွေးမယ်တဲ့..."

"ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် ဟုတ်လား..."

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။

"မင်း သေချာရဲ့လား... ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် လား... တခြား မင်းသားစံအိမ် မဟုတ်ဘူးမလား..."

"ဟုတ်တယ် မယ်တော်..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မယ်တော်... အဲဒီ ဦးရီးတော်ကို မယ်တော် သိလို့လား..."

အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"မယ်တော် မသိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာမည်ကိုတော့ ကြားဖူးတော့ ဒီလူကို မယ်တော် သိတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ထိုစကားများ၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားရင်း ခေါင်းစောင်းသွားလေသည်။

သို့သော် အမျိုးသမီးသည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီရှင်းကို ပွေ့ချီလိုက်၏။

"လာ... မယ်တော်နဲ့အတူ မင်းရဲ့ ခမည်းတော်ဆီ သွားကြရအောင်..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လိမ္မာစွာ မှီခိုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဆွဲသီးကိုမူ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။

အခန်း (၂၂၄) ဒီမေးခွန်းကို မင်း ရှစ်ခါတောင် မေးပြီးပြီနော်

ဖုန်းရှန်း ခန်းမဆောင်။

နန်ကုန်းကျင်းချီသည် နန်ကုန်းယွီကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် မကြာမီတွင် အစီရင်ခံစာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ နန်းတွင်းသက်တော်စောင့်များ၏ အသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ဟွေကိုယ်လုပ်တော် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... မင်းသမီးလေး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ထိုအသံကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းကျင်းချီသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိသည်။

"သူ ဘာလို့ ဒီနေရာ ရောက်လာတာလဲ..."

သံသယရှိသော်လည်း နန်ကုန်းကျင်းချီသည် အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်၏။

"ဟွေကိုယ်လုပ်တော်... ရှင်းအာ ကို ခေါ်ပြီး ဝင်လာခဲ့ပါ..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက် ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာလေသည်။

"ခမည်းတော်..."

နန်ကုန်းကျင်းချီသည် နန်ကုန်းယွီရှင်းကို ပွေ့ချီကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ရှင်းအာ... ခမည်းတော်ဆီကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ လာရတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခမည်းတော်... ရှင်းအာ က ခမည်းတော်ကို လွမ်းလို့ မယ်တော်က ရှင်းအာ ကို ခေါ်လာတာလေ..."

"ရှင်းအာ က လိမ္မာလိုက်တာ... ခမည်းတော်လည်း မင်းကို လွမ်းနေတာ…”

နန်ကုန်းကျင်းချီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ယခုလေးတင် ဝင်လာသော ဟွေကိုယ်လုပ်တော်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဟွေကိုယ်လုပ်တော်... မင်းလာတာ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

"အရှင်မင်းကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ဟွေကိုယ်လုပ်တော်သည် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခုနက ရှင်းအာ က လျှောက်ပြေးနေရင်းနဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသား နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့... ပြီးတော့ လက်ဆောင်တစ်ခုတောင် ပေးလိုက်သေးတယ်... အဲဒီလက်ဆောင်ကို ကျွန်မ နားမလည်နိုင်လို့ အရှင်မင်းကြီး ဆီကို အထူးတလည် လာမေးရတာပါ..."

"အို..."

နန်ကုန်းကျင်းချီသည် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ရှင်းအာ က မင်းရဲ့ ဦးရီးတော်နဲ့တောင် သွားတွေ့ခဲ့သေးတာပေါ့... သူက မင်းကို ဘာလက်ဆောင် ပေးလိုက်တာလဲ... ခမည်းတော်ကို ပြလို့ရမလား..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဆွဲသီးကို အလျင်အမြန် မြှောက်ပြကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ခမည်းတော်... ဒါလေးပါ... အဲဒါကို ဆွဲထားရင် ရှင်းအာ က နွေးနွေးထွေးထွေးနဲ့ နေလို့ကောင်းတယ်..."

နန်ကုန်းကျင်းချီက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ရှင်းအာ... မင်းကို ဒီလက်ဆောင်က သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီးပြီလား..."

"သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတယ်... သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတယ် ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဟင်..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းလေးစောင်းကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ရာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေပေသည်။

နန်ကုန်းကျင်းချီက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ရှင်းအာ ရဲ့ သွေးက ဒီဆွဲသီးထဲကို ဝင်သွားပြီး ရှင်းအာ က အဲဒါနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတယ်လို့ ခံစားရတာကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတယ်လို့ ခေါ်တာပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ခေါင်းစောင်းကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှိသလိုပဲ... ဦးရီးတော်က သမီးကို ဆွဲပေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ရှင်းအာ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ အနီရောင်တစ်စက်က ဆွဲသီးထဲကို ပျံဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ်..."

"ခမည်းတော် ပြောတဲ့ ဆက်သွယ်မှုဆိုတာကလည်း တကယ်ပဲ... ရှင်းအာ က အဲဒါနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်... အဲဒါကို အမိန့်ပေးလို့တောင် ရသလိုပဲ..."

"အို..."

နန်ကုန်းကျင်းချီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ လင်းလက်သွား၏။

"ဒါဆို အဲဒါကို ဖျောက်ကြည့်လိုက်... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို သိမ်းဖို့ တွေးကြည့်လိုက်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်ရာ ဆွဲသီးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။

"ခမည်းတော်... ဦးရီးတော်ပေးတဲ့ ဆွဲသီး ပျောက်သွားပြီ..."

သို့သော် နန်ကုန်းကျင်းချီက ပြုံးလျက် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။

"ရှင်းအာ လိမ္မာတယ်... ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါကို အပြင်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်ရင် ထွက်လာလိမ့်မယ်..."

"ဟင်..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလျင်အမြန် တွေးလိုက်လေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဆွဲသီးသည် သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွား၏။

"တကယ်ပဲ ပေါ်လာပြီ... အရမ်း အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ..."

နန်ကုန်းကျင်းချီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှင်းအာ... ဒီဆွဲသီးက ဘာအတွက် သုံးလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

"ဘာအတွက်သုံးတာလဲ... သမီး မသိဘူးလေ..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရ၏။

နန်ကုန်းကျင်းချီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဒီဆွဲသီးက သခင်အသိအမှတ်ပြုပြီးသွားပြီဆိုတော့... မင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမှ မရလိုက်ဘူးလား..."

"သတင်းအချက်အလက်..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

"ရှိသလိုပဲ... ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးတယ်၊ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးတယ်၊ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံပေးနိုင်တယ်တဲ့..."

"ခမည်းတော်... ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် ဆိုတာ ဘာလဲဟင်..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အဲဒါက အရမ်းတော်တာလား..."

နန်ကုန်းကျင်းချီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ သိလိုက်သည်။ ဧကရာဇ် ရတနာသည် မည့်သည့်အရာမှ ရိုးရှင်းတာ မရှိဘူးဆိုတာ မှန်ပေသည်။

နန်ကုန်းလော့ချန်၏ ဧကရာဇ် ရတနာ ဖြစ်သော နဂါးဧကရာဇ် ဓား ကို မြင်ဖူးသဖြင့် နန်ကုန်းကျင်းချီသည် ဤဆွဲသီးမှာလည်း အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာဖြင့် ဧကရာဇ် ရတနာ ဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်ပေ၏။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းအာ... ခမည်းတော် ပြောတာကို နားထောင်... ဒီပစ္စည်းကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သိမ်းထားလိုက်... တခြားသူတွေကို မပြောပြနဲ့ တခြားသူတွေကိုလည်း ပေးမကြည့်နဲ့... ကြားလား…”

"ဘာလို့လဲဟင်..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။

"ဒီပစ္စည်းက ဒီလောက်လှတာကို ဘာလို့ ပေးမကြည့်ရတာလဲ..."

"စကားနားထောင်လေ..."

နန်ကုန်းကျင်းချီက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ရာ နန်ကုန်းယွီရှင်းသည် နှုတ်ခမ်းလေး ဆူကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လိမ္မာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

"ရှင်းအာက လိမ္မာတယ်..."

နန်ကုန်းကျင်းချီသည် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"မင်း လိမ္မာနေသရွေ့ နောက်ကျရင် မင်းရဲ့ အဒေါ်ကို မင်းရဲ့ ဦးရီးတော်ဆီ အလည်သွားဖို့ ခမည်းတော်က ပြောပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

"ဟုတ်ကဲ့... ခမည်းတော် ကတိတည်ရမယ်နော်..."

ဦးရီးတော်ဆီ အလည်သွားရမည်ကို ကြားသည်နှင့် နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာလေသည်။

‘ဦးရီးတော်က သူမအတွက် အရသာရှိတာတွေ လုပ်ကျွေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ…’’

နန်ကုန်းကျင်းချီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ခမည်းတော်က ပြောရင် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးမှာပေါ့..."

"ဟီးဟီး... ကျေးဇူးပါ ခမည်းတော်..."

နန်ကုန်းယွီရှင်းက ရယ်မောလိုက်၏။

"ဦးရီးတော်က ခမည်းတော် အားတဲ့အချိန်ကျရင် သမီးကို ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်ဆီ ခေါ်သွားဖို့ ပြောတယ်... သူက သမီးအတွက် အရသာရှိတာတွေ လုပ်ကျွေးမယ်တဲ့... အခုတော့ အဒေါ်နဲ့အတူ သွားလို့ရပြီ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းကျင်းချီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ကြောင်အမ်းနေသော ဟွေကိုယ်လုပ်တော်ထံသို့ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"လက်ဆောင်ကိစ္စကိုတော့ ပြင်ပလူတွေကို သွားမပြောနဲ့... ဒီပစ္စည်းက ပစ္စည်းကောင်းပဲ... အဆင့်မြင့်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ ထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ဟွေကိုယ်လုပ်တော်သည် သတိမဝင်သေးသော်လည်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ..."

"ကဲ... ရှင်းအာ ကို ခေါ်သွားပြီး ဆော့ခိုင်းလိုက်တော့..."

နန်ကုန်းကျင်းချီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"ရှင်းအာ က ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် ကို အလည်သွားချင်ရင် အစ်မတော်အကြီးဆုံး ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယ အစ်မတော် ကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်... မင်း စိတ်မချရင်လည်း အတူတူ လိုက်သွားလို့ ရတယ်..."

"ကျွန်မ အမိန့်တော်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်..."

ဟွေကိုယ်လုပ်တော်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များတွင် တွေးတောဟန်များ ပါဝင်နေလေ၏။

......

ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်။

ရှောင်ဝေးသည် မူးရာမှ နိုးထလာပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် အတွင်းဆောင်ထဲ၌ ချွန်းကျီနှင့်အတူ ပန်းအိုးတစ်အိုးကို ပြုပြင်ပေးနေ၏။

"အစ်မ ချွန်းကျီ... မနေ့ညက ဟင်းပွဲတွေနဲ့ အရက်တွေက တကယ်ပဲ မင်းသား ကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာလားဟင်..."

ချွန်းကျီက သူမကို စကားမပြောနိုင်စွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝေး... ဒီမေးခွန်းကို မင်း နိုးလာကတည်းက ရှစ်ခါတောင် မေးပြီးပြီနော်... အဲဒါတွေက တကယ်ပဲ သခင်လေး လုပ်ခဲ့တာလို့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ငါ အတိအကျ ပြောလိုက်မယ်... ထပ်မမေးနဲ့တော့နော်..."

"အိုး..."

ရှောင်ဝေးသည် အလျင်အမြန် ပါးစပ်ပိတ်သွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယများ ပိုမိုများပြားလာလေ၏။

ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသား…

အသက် သုံးနှစ်အရွယ်နဲ့ ဧကရာဇ်မြို့တော်ထဲ တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး လူသတ်ရဲတဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသား က ဟင်းချက်ပြီး အရက်တောင် ချက်တတ်သေးတယ်လား

ပြီးတော့ တော်တော်လည်း အရသာရှိတာပဲ။

မနေ့ညက ဟင်းပွဲတွေနဲ့ ဝိုင်အရက်ကို ပြန်တွေးမိပြီး ရှောင်ဝေး၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တံတွေးများ ယိုစိမ့်လာကာ လည်ချောင်းထဲတွင် မြိုချလိုက်မိလေသည်။

သူမ အသက် နှစ်ဆယ် နီးပါး နေလာခဲ့တာတောင် ဤမျှ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းပွဲတွေ မစားဖူးသလို ဤမျှ ကောင်းတဲ့ အရက်မျိုးလည်း မသောက်ဖူးသေးပေ။

‘မဟုတ်သေးဘူး...

အခုတော့ စားဖူးသွားပြီပေါ့…’’

ရှောင်ဝေးသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဘေးတွင် အပင်များကို သေချာစွာ ညှပ်နေသော ချွန်းကျီကို ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်မ ချွန်းကျီ... မင်းသားအကြောင်း ကျွန်မကို ပြောပြလို့ ရမလားဟင်..."

ချွန်းကျီ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ အများကြီး စုံစမ်းချင်နေရတာလဲ... မင်းသားစံအိမ်မှာ အလုပ်ကို သေချာလုပ်နေရင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မင်း သိလာမှာပေါ့..."

သို့သော် ရှောင်ဝေးက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။

"အစ်မ ချွန်းကျီ နားမလည်ပါဘူး... မင်းသားက ကျွန်မရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်လေ... အဲဒါကြောင့် သူ့ကျေးဇူးကို ဆပ်နိုင်ဖို့ သူ့အကြောင်း ပိုသိချင်လို့ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ချွန်းကျီက သူမကို သံသယဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကိစ္စများမှာ ဤမျှ ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ခံစားနေရပေသည်။