အခန်း (၂၂၅-၂၂၆)

အခန်း (၂၂၅) အောင်သွယ်တော်ကြီး၏ အခက်အခဲ

"အစ်မ ချွန်းကျီ... ကျွန်မကို ပြောပြပေးပါနော်... တောင်းပန်ပါတယ်..."

ချွန်းကျီသည် ရှောင်ဝေးကို အနည်းငယ် သံသယဝင်စွာ ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း ရှောင်းဝေးသည် ချွန်းကျီ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

ချွန်းကျီသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး ပြန်လာပြီ!"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ဝေး၏ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် ခေါင်းကို အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နန်ကုန်းယွီသည် မည်သည့်အချိန်က အတွင်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မသိတော့ချေ။

"အစေခံက... မင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ရှောင်ဝေးသည် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ နန်ကုန်းယွီကို မကြည့်ရဲဘဲ သူ မည်မျှကြားသွားသလဲ ဆိုသည်ကိုလည်း မသိရချေ။

‘နေပါဦး... ဒါက မှားနေတာပဲ!

သူမ ဘာမှ မှားယွင်းတဲ့စကား မပြောခဲ့မိပါဘူး... ဘာလို့ ကြောက်နေရတာလဲ’

ထိုသို့ တွေးမိရင်း ရှောင်ဝေးသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"ချွန်းကျီ... မင်းတို့ အလုပ်ရှုပ်နေရင်လည်း ဆက်လုပ်ကြပါ... မရှိရင်လည်း အနားယူကြပါ... ငါ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ မဏ္ဍပ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်ဝေးကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးရှောင်ဝေး ဆိုတဲ့နာမည်က သိပ်ပြီး နားထောင်လို့ မကောင်းဘူး... ဒီကစပြီး မင်းကို ကျိုးယွီဝေ့ လို့ပဲ ခေါ်မယ်!"

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှောင်ဝေး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်းသား... ကျွန်မ..."

သို့သော် သူမ ဆက်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် နန်ကုန်းယွီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"အများကြီး မတွေးပါနဲ့... ကျိုးယွီဝေ့ ဆိုတာ မင်းရဲ့ နာမည်ပါ... မင်းသားစံအိမ်ထဲမှာတော့ မင်းကို ရှောင်ဝေး လို့ပဲ ခေါ်မှာပါ!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ရှောင်ဝေးသည် သံသယနှင့် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်လေသည်။

"မင်းအလုပ်ကို သေချာလုပ်... မင်းသားစံအိမ်မှာ ဆက်နေနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် မဏ္ဍပ်သို့ သွားကာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူလိုက်လေသည်။

ရှောင်ဝေးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ လေးလံနေပေ၏။

သူမ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များ ပေါက်ကြားသွားပြီဟု သူမ အမြဲတစေ ခံစားနေရသည်။

‘ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ’

သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များသာ ပေါက်ကြားသွားပါက နန်ကုန်းယွီက ဘာလို့ သူမကို ထားထားပြီး အစေခံမလေးအဖြစ် ဆက်ဆံနေရတာလဲ…

ရှောင်ဝေးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ပြန်မမေးရဲချေ။

အကယ်၍ နန်ကုန်းယွီက မသိဘဲနဲ့ သူမက အခုလို မေးမိလိုက်ရင် ရှီးလန်အင်ပါယာကို ပြန်ပို့ခံရမလား၊ သို့မဟုတ် ချင်းယိုအင်ပါယာ နန်းတော်သို့ ပို့ခံရမလား ဆိုတာ စိုးရိမ်နေရ၏။

ထိုအချိန်တွင် ချွန်းကျီသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ မှာကြားလိုက်သည်။

"မင်းအလုပ်ကို သေချာလုပ်... အသံကို တိုးတိုးလုပ်... သခင်လေး အနားယူနေတာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... အစ်မ ချွန်းကျီ..."

ရှောင်ဝေးသည် တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပန်းအိုးများကို ဆက်လက် ပြုပြင်နေလေ၏။

သူမတွင် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံမှုရှိထားသဖြင့် စိတ်ကို ခွဲခြားထားနိုင်သည်။ မဟုတ်ပါက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားနိုင်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ရှောင်ဝေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"မင်းလို ကောင်မလေးကို ငါ ခြောက်လှန့်ပစ်မယ်"

နန်ကုန်းယွီသည် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူမကို လျစ်လျူရှုကာ နတ်ဘုရား အသိဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း နေရာလွတ် ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ယင်နှင့်ယန် နိယာမ ကို ဆင်ခြင်နေလိုက်လေသည်။

......

ဝမ်ဟွာမျှော်စင်။

အောင်သွယ်တော်ကြီးသည် မနေ့က နေ့လယ်ပိုင်းကတည်းက စိုးရိမ်စိတ်များနှင့် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မနေ့ညက သူမသည် သူဌေးကြီးကို သွားတွေ့ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူဌေးကြီးက သူမကို မတွေ့ခဲ့ချေ။

ဒုတိယသူဌေးကလည်း သူမသည် ကျန်းပေ့မင်းသားကို ပြစ်မှားမိကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် သူမကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့သည်။

" ဟမ်... မင်းတို့ကတော့ အလုပ်ပြီးမှ ငါ့ကို မသိသလို လုပ်သွားကြတာပေါ့..."

အောင်သွယ်တော်ကြီးသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူမ မသေချင်ချေ။

ယခုအခါ ဝမ်ဟွာမျှော်စင်သည် သူမကို ကျောထောက်နောက်ခံ မပေးတော့သော်လည်း သူမနှင့် ဆက်သွယ်နေသော လူနှစ်ဦးမှာမူ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ဆီကနေ ငါ အကူအညီ တောင်းရတော့မှာပဲ!"

ယခုအချိန်တွင် သူမနှင့် ဆက်သွယ်နေသော လူသုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူမ ဘယ်သူ့ကို အရင်သွားတွေ့ရမလဲ…

အောင်သွယ်တော်ကြီးသည် တွေးတောနေစဉ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဝင်လာခဲ့သည်။

"အဒေါ်ကြီးဟုန်... ခုလေးတင် ရောက်လာတဲ့ စာသုံးစောင်ပါ... အဒေါ်ကြီးအတွက်ပါ..."

အောင်သွယ်တော်ကြီးမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ယူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။

သူမသည် ပထမစာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ကြိမ်ဆဲလိုက်သည်။

'ခွေးအိုကြီး!'

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယစာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တတိယစာကို ကြည့်လိုက်၏။

စာသုံးစောင်လုံးကို ဖတ်ပြီးနောက် အောင်သွယ်တော်ကြီးမှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"အဒေါ်ကြီးဟုန်... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

အမျိုးသမီးငယ်က စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူမအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်၏။

အောင်သွယ်တော်ကြီးသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... မင်း အပြင်ထွက်သွားတော့..."

အမျိုးသမီးငယ်သည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် ထွက်သွားလေ၏။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အောင်သွယ်တော်ကြီး၏ တင်းမာနေသော အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားသည်။

"သေစမ်း... မင်းတို့ သုံးယောက်လုံးက ငါနဲ့ ချက်ချင်း အဆက်ဖြတ်ချင်နေကြတာပေါ့..."

တကယ်ပဲ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

စာသုံးစောင်လုံးက သူမနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်လိုက်ကြောင်း၊ ထပ်မံ၍ မဆက်သွယ်တော့ဘဲ သူတို့ဆီသို့ မလာတော့ရန် ပြောဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

'ယောက်ျားတွေအားလုံးကတော့ ဘောင်းဘီဆွဲတင်ပြီးရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်မခံချင်ကြတဲ့ လူဆိုးတွေပဲ!' ဆိုသော စကားပုံကို သက်သေပြနေသည်။

အောင်သွယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ခါးသီးသွားသည်။

"အခုအချိန်မှာ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

......

ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်။

ကျင့်ကြံခန်းထဲ၌ ပိုင်ချီချီသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

သူမသည် ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ နန်ကုန်း နဲ့ တွေ့ရတာ တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာပဲ... ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ပိတ်ဆို့နေခဲ့တဲ့ အဟန့်အတား ကနေ နောက်ဆုံးတော့ ဝိညာဉ်သခင်အဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ..."

"အင်း... အချိန်ကို ကြည့်ရတာ စောသေးတယ်... ခဏလောက် ထပ်ပြီး စိတ်ငြိမ်အောင် ထိုင်ပြီးမှ ညနေကျရင် အပြင်ထွက်တော့မယ်!"

ပိုင်ချီချီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ လင်းလက်သွားပြီး စကားအနည်းငယ် ရေရွတ်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ ဆက်လက် ကျင့်ကြံလိုက်လေ၏။

......

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်လေးများ ပေါ်လာ၏။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ယင်နှင့်ယန် နိယာမ ကို ဆင်ခြင်ရတာ တကယ်ပဲ ပိုလွယ်ကူတာပဲ!"

တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူသည် ယင်နှင့်ယန် နိယာမကို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဖြစ်ပေ၏။

အမှန်တကယ်တော့ သူ ယင်နှင့်ယန် တာအို အကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး ကြိုသိထားလို့လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မဟုတ်ပါက အရင်တုန်းက အလင်း၊ အမှောင်နှင့် အရိပ် နိယာမများအတွက်ဆိုလျှင် သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်ရက်ကျော်အထိ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ဓား၊ လေ နှင့် မိုးကြိုး နိယာမများအတွက်ဆိုလျှင် လပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရသေး၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ မတွေးတောတော့ချေ။

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ကံကြမ္မာ၊ အကြောင်းအကျိုး စသည့် အဆင့်အမြင့်ဆုံး နိယာမများကို နားလည်သဘောပေါက်ချင်သည့်အခါ သီးသန့်ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံကို ဝယ်ယူရန် စဉ်းစားရပေမည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံတွေက သူအတွက် ထိရောက်မှု မရှိတော့ပေ။

ဤကိစ္စကို နောက်မှ စဉ်းစားမည်။

နန်ကုန်းယွီသည် ထ၍ ကိုယ်လက်ဆန့်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ချိုးယဲ့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ချိုးယဲ့... တစ်ခု ခု လိုအပ်လို့လား..."

ချိုးယဲ့သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ သခင်လေးနဲ့ ပတ်သက်နေတာမို့လို့ ကျွန်မတို့ ဆုံးဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲနေတာပါ..."

"အို..."

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ချိုးယဲ့၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေပြီး ရယ်မော၍ ပြောလိုက်၏။

"ဝမ်ဟွာမျှော်စင်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူ အောင်သွယ်တော်ကြီးလေ... သူမက တံခါးဝမှာ နှစ်နာရီကျော်လောက် ဒူးထောက်နေတာ... သခင်လေးကို တွေ့ပြီး တောင်းပန်ချင်ပါတယ် တဲ့!"

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

"သူမက ငါ့ကို ပြစ်မှားမိတာမှ မဟုတ်တာ... ဘာလို့ ငါ့ကို တောင်းပန်ရမှာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ချိုးယဲ့သည် ခေါင်းခါယမ်း၍ ပြုံးလိုက်၏။

"သခင်လေးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီက သူတို့အပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိနေတာလေ..."

"မနေ့က ရှောင်ဝေးကို ရွေးယူတုန်းက သခင်လေး ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကြောင့် သူမ နားလည်မှုလွဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားနေမိသည်။

သို့သော် သူ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း သူပြောလိုက်သော စကားများသည် နားလည်မှုလွဲစရာ မရှိဟု ခံစားနေရ၏။

ထိုအချိန်တွင် ချိုးယဲ့က ဆက်လက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ဒီကိစ္စကြောင့် ဝမ်ဟွာမျှော်စင်ရဲ့ နောက်ကွယ်က သူဌေးက သူမကို အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်လိုက်တယ်လို့ ကြားရတယ်... အခု သူမမှာ သွားစရာနေရာ မရှိတော့ဘူး... တွေ့ချင်လား..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိသည်။

သူမအပေါ် ဤမျှအထိ ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အခန်း (၂၂၆) ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင် ၏ ရည်ရွယ်ချက်

နန်ကုန်းယွီသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"သူမကို တွေ့စရာ မလိုပါဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ..."

"နောက်ပြီး သူမက ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... ဒီကိစ္စက ငါ့ကြောင့်ဖြစ်သွားတာဆိုတော့ သူမကို လျော်ကြေးတစ်ခုခု ပေးလိုက်ပါ!"

ချိုးယဲ့က အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ဘယ်လိုလျော်ကြေးမျိုးက သင့်တော်မလဲဟင်..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"သူမက အရင်တုန်းက ဝမ်ဟွာမျှော်စင် ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူ မဟုတ်လား... အပြစ်သားတို့၏ ဂီတခန်းမ ဆီကို လူလွှတ်ပြီး စကားနည်းနည်းလောက် ပြောပေးလိုက်ပါ... အဲဒီမှာ သူမကို အငယ်တန်း စီမံခန့်ခွဲသူ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ချိုးယဲ့က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ ကောင်းတဲ့အကြံပဲ... အပြစ်သားတို့၏ ဂီတခန်းမ ဆိုတာ အင်ပါယာ ထဲက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ရာဇဝတ်သားတွေ စုဝေးရာနေရာဖြစ်ပြီး ဝမ်ဟွာမျှော်စင် နဲ့လည်း အနည်းငယ် ဆင်တူတယ်လေ... သူမ အဲဒီကိုသွားတာ သင့်တော်ပါတယ်!"

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... သွားပြီးတော့ သူမကို အကြောင်းကြားလိုက်... ပြီးရင် အစီအစဉ်တွေ လုပ်ပေးလိုက်ပါ... မင်းကိုယ်တိုင် သွားလုပ်စရာ မလိုပါဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပင်ပန်းစေနဲ့!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ချိုးယဲ့သည် ပြုံးလျက် လှည့်ထွက်သွားလေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုင်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် တုန်းရွှယ် အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"သခင်လေး... သခင်မလေး ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင် က သခင်လေးကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်... သခင်လေး တွေ့မလားဟင်..."

"သခင်မလေး ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်..."

နန်ကုန်းယွီမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို တစ်ချက်ချင်း သတိမရဖြစ်သွား၏။

တုန်းရွှယ်က သတိပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... သူမက ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင် ပါ!"

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီး ဤသို့သော လူတစ်ယောက်ရှိခဲ့ကြောင်းကို ပြန်လည်သတိရသွားလေ၏။

သူနဲ့ သိပ်မရင်းနှီးတဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မ တစ်ယောက်ပေါ့!

ဒါပေမဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးလာတဲ့အထိ ဒီလူကို သိပ်မမြင်ဖူးသလို သူမနဲ့လည်း ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး။

သူမက ငါ့ကို ဘာလာတွေ့တာလဲ။

နန်ကုန်းယွီသည် မိစ္ဆာနက်ဓားပြဂိုဏ်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူတစ်ဦးကို သတိရသွားပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သူမကို ခေါ်လာခဲ့ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

တုန်းရွှယ်သည် လှည့်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားပြီး များမကြာမီ မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာလေသည်။

မိန်းမငယ်လေးသည် ပန်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားကို သိမ်မွေ့စွာ ပေါ်လွင်စေ၏။

သူမ၏ မိတ်ကပ်မှာလည်း အလွန်သေသပ်လှပပြီး သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားသည့်အလား သူမ၏ ဖြူဝင်းလှပသော မျက်နှာလေးကို ပိုမို ဆွဲဆောင်မှုရှိစေပေသည်။

သူမ၏ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်မှာ သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော မင်ရှင်းယွဲ့နှင့် အလွန်တူညီနေပြီး သူမမှာ ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင် ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှ၏။

နန်ကုန်းယွီကို မြင်ချိန်တွင် သူမသည် အနည်းငယ် ညွှတ်နူးဂါရဝပြုလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသာယာသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေး ယွီ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို ထရန် အချက်ပြကာ လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်၏။

"အစ်မတော် ယွင်ယောင် ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် ခေါင်းမော့လာရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး စကားလုံးတစ်ထောင်လောက် ပြောချင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ထို့နောက် သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"မောင်လေး အတွေ့အကြုံရှာရာကနေ ပြန်ရောက်လာပြီလို့ ကြားတာနဲ့ ယွင်ယောင် က မောင်လေးကို လာတွေ့ပြီး စကားပြောချင်လို့ အထူးတလည် လာခဲ့တာပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။ ကိစ္စများမှာ ဤမျှ မရိုးရှင်းကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် လက်စွပ်ကို သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများနှင့် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ လက်ဆောင်သေတ္တာတစ်ခု သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာလေ၏။

"ဒါတွေက မောင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာ ကြားတာနဲ့ ယွင်ယောင် အထူးတလည် လုပ်လာတဲ့ မုန့်လေးတွေပါ... မောင်လေး မကြိုက်မှာကိုတော့ စိုးရိမ်မိပါတယ်..."

"မောင်လေးဆီမှာ ဘာမှ မလိုဘူးဆိုတာ ယွင်ယောင် သိပါတယ်... ဒါကြောင့် ယွင်ယောင်ရဲ့ စေတနာကို ပြသဖို့အတွက် မုန့်လေးတွေကို ကိုယ်တိုင် လုပ်လာခဲ့ရတာပါ!"

နန်ကုန်းယွီမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မတော် ယွင်ယောင်... ထိုင်ပါဦး ”

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မောင်လေး"

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် လက်ဆောင်သေတ္တာကို စားပွဲပေါ်တွင် သပ်ယပ်စွာ ချထားလိုက်ပြီး ဘေးတွင် ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် လက်ဆောင်သေတ္တာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အထူးတလည် ထူးခြားနေပုံမရသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များ ရွှေ့သွားချိန်တွင် သူ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားလေ၏။

လက်ဆောင်သေတ္တာကို ဖောက်ထွင်း၍ မုန့်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူသည် ကာလကြာရှည်စွာ မေ့လျော့နေခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ပြန်လည်သတိရသွားပုံရပေသည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူသည် ဤဝမ်းကွဲအစ်မနှင့် အနည်းငယ် ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူ ကြီးကြပ်ရေးရုံး တွင် ရှိနေစဉ် ကလေးဘဝက မြို့တော်တွင်းသို့ တပ်များဦးဆောင်ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့အတွက် မုန့်များကို မကြာခဏ လာပို့ပေးလေ့ရှိသည်။

သူမက နှစ်နှစ်ကျော်လောက် အထိ ဆက်တိုက် လာပို့ပေးခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးက သူ့ကို မျက်နှာချိုသွေးချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးခဲ့သဖြင့် သူ အများကြီး မစဉ်းစားခဲ့ဘဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်ပင် လူမလွှတ်ခဲ့ချေ။

မထင်မှတ်ထားဘဲ ထူးခြားတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိတဲ့ အဲဒီမုန့်တွေကို ဒီနေ့ ပြန်တွေ့လိုက်ရတာပဲ။

နန်ကုန်းယွီမှာ အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယများ ဖြစ်သွား၏။

သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ မနေနိုင်ဘဲ တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ်တော့ ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်၏ အစေခံမလေး ဖြစ်နေပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ အတိတ်က သူ့အတွက် မုန့်များ ပေးပို့ခဲ့သူမှာ ဤဝမ်းကွဲအစ်မပင် ဖြစ်နေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် အနောက်မြူခိုးအင်ပါယာ နယ်မြေအတွင်းရှိ ယောင်ရှီးချိုင့်ဝှမ်း၏ တပည့်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ပြန်မလာခဲ့တော့ချေ။

နန်ကုန်းယွီက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရယ်မောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွား၏။

"မောင်လေး... ပျော်စရာကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိလို့လားဟင်..."

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး!"

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားလေသည်။

အရှက်မရှိသော သူမ၏ ဖခင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရပြီး အတိတ်က သူ့ကို တကယ်ပဲ ခင်မင်ချင်ခဲ့ပုံရသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှန်ကွမ်ထျန်းရှင်းနှင့် ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်တို့ မတည့်ကြောင်း သူမ သိထားသဖြင့် သူ့ထံသို့ ကိုယ်တိုင် မချဉ်းကပ်ရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နန်ကုန်းယွီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"လာလည်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မတော် ယွင်ယောင်... မပြန်ခင် ညစာစားသွားပါဦး..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ လင်းလက်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မောင်လေး... ယွင်ယောင် မောင်လေးကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်..."

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး!"

နန်ကုန်းယွီက လက်အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ကိုက်လိုက်ပြီး သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်သည့်အလား မေးလိုက်သည်။

"မောင်လေးမှာ အခုချိန်ထိ အိမ်ထောင်မရှိသေးဘူးဆိုတော့... သဘောကျတဲ့သူ ရှိနေပြီလားဟင်..."

နန်ကုန်းယွီမှာ မှင်တက်သွားပြီး သူမ ဤသို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ချက်ချင်းပင် သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ကို သဘောကျတဲ့သူတွေ အများကြီးပါ... ဘေးနားက တစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း အဲဒီအထဲက တစ်ယောက်ပဲလေ!"

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် တုန်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်လေးများ ပေါ်လာလေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။

"မောင်လေး... အစ်မက အတည်ပြောနေတာပါ... သူက မောင်လေးရဲ့ အစေခံမလေးလေ!"

နန်ကုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"'သဘောကျတဲ့သူ' ဆိုတာက

ကျွန်တော်သဘောကျတဲ့သူကို ပြောတာပါ... မယ်တော်နဲ့ တခြားလူတွေကလွဲရင် ကျွန်တော် သဘောကျတဲ့သူတိုင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ 'သဘောကျတဲ့သူ' ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ!"

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

နန်ကုန်းယွီက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်မတော် ယွင်ယောင်... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုမေးရတာလဲ... ကျွန်တော့်ကို ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့များလား..."

သို့သော် ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာသွားလေ၏။

"မောင်လေး... တကယ်တော့... အစ်မက မောင်လေးကို အမြဲတမ်း သဘောကျနေခဲ့တာပါ... ဒီနေ့ ဒီလာတာလည်း အစ်မရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ပြောဖို့ လာခဲ့တာပါ…”

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင် ဤသို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် သူ့ကို ကလေးဘဝက မုန့်များ မကြာခဏ ပေးခဲ့သည်ကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာတော့ မဟုတ်ပေ။

နန်ကုန်းယွီ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် လွင့်မျောသွား၏။

"အစ်မတော် ယွင်ယောင်... တကယ်တော့...ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး အစ်မတော်က ကျွန်တော့်ကို ဒီစကားလာပြောတာ လူမှားသွားပြီ ထင်တယ်..."

"မောင်လေး... အစ်မက..."

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

သူမ ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်ယွီ... ဒုတိယ အစ်မတော် ရောက်လာပြီလေ... ကိုယ်တိုင် လာမကြိုတော့ဘူးလား..."

ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာလေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မတော် ယွင်ယောင်... ဒီကိစ္စကို နောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့!"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် အပြင်သို့ လျှောက်သွားလေ၏။

သူသည် မိန်းမလှလေးများကို အလွန်သဘောကျသည်မှာ မှန်သော်လည်း ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် ရှန်ကွမ်ထျန်းရှင်း၏ သမီးဖြစ်ပြီး ရှန်ကွမ်မိသားစု၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ခံစားချက်များကို မသိရသေးမီတွင် သူမနှင့် မဆင်မခြင် အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်သည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ နန်ကုန်းယွီ၏ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

နန်ကုန်းယွီ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှေနှင့် အခြားသူများ အတွင်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုသူများအထဲတွင် မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်အချို့လည်း ပါဝင်နေလေသည်။