အခန်း ၄၄၃
Vol. 45 Ch. 443
အခန်း (၄၄၃)
နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်
မြောင်တောင်၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်းတွင်
မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုးသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းလာသော မဟာပဏ္ဍိတရွှေတောင်ပံကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ဆရာဦးလေးက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ။ ကျွန်တော် ရှုံးသွားပါတယ်”
မဟာပဏ္ဍိတရွှေတောင်ပံ၏ အမူအရာက တည်တံ့နေဆဲပင်။
“မိုးကြိုး နှစ်တွေတောင် ကြာပြီ။ မင်း ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိသေးပါလား”
မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုး ရှက်ရွံ့သွားဟန် ပြောသည်။
“ဆရာဦးလေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အရင်နှစ်တွေမှာ ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေးကုန်ဆုံးနေခဲ့မိတယ်”
အနီးအနားတွင် အေးအေးလူလူ လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ချူဖုန်း တည်ငြိမ်စွာ စကားဆိုလာသည်။
“မိုးကြိုး ဒီမှာပဲနေပြီး မင်းဆရာဦးလေးဆီကနေ လမ်းညွှန်မှုတွေ ပိုခံယူဦး။ ခုနစ်ရက်ကြာမှ ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”
မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုးသည် သူ့ဆရာက ဘာကို ရည်ရွယ်သည်ကို မသိသော်လည်း နာခံလိုက်၏။
ချူဖုန်း နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်၍ မဟာပဏ္ဍိတ ရွှေတောင်ပံမှာ သူ၏ အစီအစဉ်များကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်လေသည်။ သူ မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုး၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မိုးကြိုး မနက်ဖြန်ကစပြီး မင်းကို ခန်းမတွေဆီ ခေါ်သွားပြီး စိန်ခေါ်ခိုင်းမယ်”
“…”
မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုး ဆွံ့အသွားသည်။ ‘ခန်းမတွေကို စိန်ခေါ်မယ် ဟုတ်လား။ ဒါက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် ထဲမှာတောင် လုပ်လို့ရတဲ့ အရာမျိုးလား’
ချူဖုန်း မဟာပဏ္ဍိတရွှေတောင်ပံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အပျော်သဘောပဲ ကစားကြ။ လွန်လွန်ကဲကဲတော့ မဖြစ်စေနဲ့”
မဟာပဏ္ဍိတရွှေတောင်ပံ သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ပုတ်ပြလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ အလွန်ဆုံးရှိလှ အဲဒီကလေးတွေ သူတို့အခန်းထဲကနေ အပြင်မထွက်ရဲရုံပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်ဘူး။ တူလေးမိုးကြိုး လှုပ်ရှားရမှာ”
မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုး နားထောင်လေ ပို၍ ဇဝေဇဝါဖြစ်လေပင်။
‘သူတို့ တခြားမြင့်မြတ်နယ်မြေတွေကို ပြဿနာသွားရှာကြမလို့လား’
သို့သော် မေးခွန်းက နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်လာပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်တွင် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်များ ရှိသော်လည်း အခြား မြင့်မြတ်နယ်မြေတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပြန်လာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။
သို့ဆိုလျှင် ဦးရီးတော်ရွှေတောင်ပံ သူ့ကို ဘယ်နေရာကို ခေါ်သွားရန် ကြံရွယ်နေသနည်း။
နောက်တစ်နေ့တွင်မူ မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုးမှာ အဖြေကို ရရှိသွားသည်။ မဟာပဏ္ဍိတရွှေတောင်ပံက သူ့ကို ပြင်ပရေးရာဌာနသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုဌာန၏ အကြီးအကဲနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်စေ၏။
နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အင်အားချင်း တူညီကြသဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး သရေရလဒ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သွားသည်။
နောက်ရက်များတွင်လည်း မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုးသည် ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ မတူညီသော ဌာနအသီးသီးမှ အကြီးအကဲများနှင့် နေ့စဉ် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်။
မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူ့နာမည်က ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွား၏။
မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုးသည် အကြီးအကဲချူ၏ အမည်ခံတပည့်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြသောအခါ အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်ကြပြီး အကြီးအကဲချူ၏ ကြီးမြတ်မှုကို ချီးမွမ်းကြတော့သည်။
ခုနစ်ရက်ဟူသော အချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။
ထိုနေ့နံနက်တွင် ချူဖုန်းသည် ကြာမြင့်လှသော အချိန်ကာလအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စောစောထကာ လူတိုင်း ပုံမှန်ကျင့်ကြံလေ့ရှိသော တောင်အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
စုဝေးနေသော တပည့်များမှာ သူတို့ဆရာသခင် စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားကြပြီး အားလုံးက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
“ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
“ထကြပါ”
ချူဖုန်း၏ အသံက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”
သူ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် သာမန်ကာလျှံကာ ထိုင်လိုက်ပြီး အကြည့်များက မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုးထံ ကျရောက်သွားသည်။
“မင်းရဲ့ မိုးကြိုးတာအိုအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုက လုံလောက်ပေမဲ့ အချို့သော လိုအပ်ချက်တွေရှိနေသေးတာကို ငါမြင်တယ်။ ငါပေးခဲ့တဲ့ ကျမ်းစာကို မင်း သေချာ မလေ့လာခဲ့ဘူး ထင်တယ်”
မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုး ပျာပျာသလဲ ဦးညွှတ်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဆရာ တပည့်က မိုးကြိုးကျမ်းစာကို ကြိုးကြိုးစားစား မလေ့လာချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ တပည့်က ဉာဏ်ထိုင်းလွန်းလို့ အထဲက တာအိုသဘောတရားကို သဘောမပေါက်နိုင်ခဲ့လို့ပါ”
“ဒီကိစ္စက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်လည်း ပါတယ်”
ချူဖုန်း သူ့ကို အပြစ်မတင်ပေ။ ထိုစဉ်က သူသည် မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုးကို သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး ထိုလူသည် ယခင်က မည်သည့် လမ်းစဉ်ကျမ်းစာကိုမျှ မကျင့်ကြံဖူးကြောင်း မေ့လျော့နေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူ နားမလည်နိုင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။
“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ငါ သေချာ စဉ်းစားခဲ့တယ်”
ချူဖုန်း ဆက်ပြောသည်။
“မင်းရဲ့ မိုးကြိုးကျမ်းစာအပေါ် သံသယတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့နဲ့ ငါ့ကိုယ်ပိုင် တာအိုကျမ်းစာတစ်စောင်ကို မင်းထံ လက်ဆင့်ကမ်းပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ”
“တပည့်က ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုး ဒူးထောက်ကာ ချူဖုန်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ချူဖုန်း လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုးကို အဝေးမှပင် ပင့်မ ထူပေးရင်းဆိုလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး ထိုင်ကြ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”
တပည့်များ ပြန်ထူးကာ အလှည့်ကျ ထိုင်လိုက်ကြ၏။
ချူဖုန်းနှင့် မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုးတို့သည် တစ်လှည့်စီ စကားဆိုကြပြီး ချူဖုန်း၏ ပြန်လည်ဖြေကြားချက်တိုင်းတွင် တာအိုသဘောတရားများ ပါဝင်နေသည်။
အချိန်အတန်ကြာ တာအိုအလင်းတန်းတစ်ခု မြောင်တောင်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အင်မော်တယ်အငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေ၏။
တပည့်များသည် မနာလိုစိတ်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန၏ တပည့်များ မဖြစ်ခဲ့ရလေခြင်း ဟု နောင်တရနေကြသည်။ သို့မှသာ ဌာနမှူးချူ၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုများကို သူတို့လည်း နာကြားခွင့်ရမည် မဟုတ်လော။
မနက်ခင်းအချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မဟာပဏ္ဍိတမိုးကြိုးသည် စိတ်မပါစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုမှပဲ တပည့်လိုအပ်ချက်တွေ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာ သေသေချာချာ သိပါတော့တယ်”
“အင်း ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လုပ်ပါ။ မေးစရာ မေးခွန်းတွေရှိရင် ငါ့ကို ပြန်လာမေးနိုင်တယ်”
ချူဖုန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။
စုဝေးနေသော တပည့်များမှာ သူ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေတော့၏။
“ကောင်းကောင်းသွားပါ ဆရာ”
ထိုအတောအတွင်း၊ လူရိုင်းဒေသတွင်
ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ သင်္ဘောပျံမှာ ခုနစ်ရက်နှင့် ခုနစ်ညတိုင်တိုင် ပျံသန်းခဲ့ပြီးနောက် အနောက်ဘက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
ပင်မသင်္ဘောကြီးပေါ်တွင် ချောင်ရို့ချန်သည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မဟာပဏ္ဍိတနှစ်ပါးနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့သည်။ သူတို့ သွားမည့်နေရာသို့ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော မေးခွန်းကို ထုတ်ဖော်မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဆရာဦးလေးတို့ ကျွန်တော် မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ”
“ရို့ချန် လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ မေးပါ”
မဟာပဏ္ဍိတပါပေါင် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့တပ်ဖွဲ့တွေက မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ အနီးအနားမှာ ဒီလောက်အထိ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာတာ။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ဒါကို သိသွားရင် သူတို့ ထွက်ပြေးသွားမှာကို ဦးလေးတို့ မစိုးရိမ်ဘူးလား”
မဟာပညာရှိပါပေါင် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဒီစစ်ချီမှုက ငရဲကိုးထပ်မြင့်မြတ်နယ်မြေနဲ့ သိုင်းကွက်ဖလှယ်မှုလုပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ လုပ်ဆောင်တာ။ ဒီတစ်ကြိမ် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ဖိနှိပ်တာဟာ ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော် တစ်ခုတည်းရဲ့ လုပ်ဆောင်မှု မဟုတ်ဘူး”
“မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲမှာ မဟာပဏ္ဍိတ အများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ။ ကြားရသလောက်တော့ သူတို့ အဲဒီမဟာပဏ္ဍိတကို သူတော်စင်အဆင့်ဆီ တစ်ချက်တည်းနဲ့ တွန်းပို့ပေးနိုင်ဖို့ သွေးပူဇော်တဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခုကို ကျင်းပဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြတယ်။ဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပဲ ငရဲက်ိုးထပ်မြင့်မြတ်နယ်မြေက မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ပူးတွဲနှိမ်နင်းဖို့ ငါတို့ ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်နဲ့ ဓားကြီးမြင့်မြတ်နယ်မြေတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်”
“ဦးလေး စကားပုံတစ်ခုရှိတယ်။ လေလုံတဲ့တံတိုင်းဆိုတာ မရှိဘူး။ ပြကွက်တစ်ခု ပြရုံတင်နဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူးလေ။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ဖို့အတွက် အရင်ဆုံး ငါးစာကျွေးရပါလိမ့်မယ်”
ချောင်ရို့ချန် စကားပြောပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာ ကစားရင်း သူ့ရှေ့မှ လူနှစ်ဦးကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့သည်။
သူက မြင့်မြတ်သားတော် ဖြစ်သော်လည်း ဤစစ်ဆင်ရေး၏ ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ပေ။ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု များလွန်းပါက အခြားသူများကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်း မေးလိုက်သည်။
“ရို့ချန် မင်းမှာ အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရှိလို့လား”
ချောင်ရို့ချန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏
“ကျွန်တော် နတ်ဘုရားခန္ဓာကို နိုးထစပြီး မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း အနီးအနားမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ခရီးသွားနေတယ်လို့ စီနီယာတို့ကို ပြောရင် အဲဒီလူတွေ ဘယ်လို ရွေးချယ်မှုမျိုးကို လုပ်ကြမလဲ”
“မင်း ငါးစာအဖြစ် ဟန်ဆောင်ချင်တာလား”
ထိုနှစ်ယောက်စလုံးမှာ ငတုံး မဟုတ်ကြသဖြင့် ချောင်ရို့ချန်၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာပဲ”
ချောင်ရို့ချန် မေးလိုက်သည်။
“ဆရာဦးလေးတို့က ကျွန်တော် အန္တရာယ်ရှိမှာကို စိုးရိမ်နေကြတာလား”
“ဟုတ်တယ်။ သွေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းဟာ ငါတို့ ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်ကို မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ သူတို့မှာ အနည်းဆုံး မဟာပဏ္ဍိတ ခုနစ်ပါး ရှိနေသေးတယ်။ မင်းအနေနဲ့ အဆင်အခြင်မဲ့ စွန့်စားမှုမျိုးကို မလုပ်သင့်ဘူး”
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်းက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ချောင်ရို့ချန် ပြုံးလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်မှာ သာမန်သူတော်စင်တွေကိုတောင် ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ ဝှက်ဖဲတစ်ခု ရှိတယ်။ ဘယ်သူက ကျွန်တော်နဲ့အတူ ကျားဂူထဲကို အတူဝင်ရဲလဲ။ ဗဟိုချက်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ မဟာပဏ္ဍိတ ခုနစ်ပါးစလုံးကို ဖိနှိပ်မယ်လေ”
ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြလေ၏။
မဟာပဏ္ဍိတပါပေါင် မေးလိုက်တော့သည်။
“ရို့ချန် မင်းမှာ သာမန်သူတော်စင်တွေကို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ ဝှက်ဖဲတစ်ခု ရှိနေတာ သေချာလား”