အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အခန်း (၁၇၁)

မကြာခင်မှာ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ မွေးနေ့ရောက်တော့မှာပါ။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော် တက်ဂယူနဲ့အတူ ဂယ်လာရီကုန်တိုက် ဆီကို ဦးတည်လိုက်ကြတယ်။

ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးက အီလက်ထရောနစ်ပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဂိမ်းတွေကလွဲရင် ဈေးဝယ်ထွက်ရတာကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားကြတာ မဟုတ်ဘူး။

ချမ်းသာလို့ ပိုက်ဆံကို အလွန်အကျွံ ဖြုန်းတီးတာထက် ပိုပြီး ဆိုးတာက ပိုက်ဆံ လုံးဝမသုံးတာပါ။

စီးပွားရေး စနစ်တစ်ခု ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လည်ပတ်နိုင်ဖို့ဆိုရင် ချမ်းသာတဲ့သူတွေက ပိုက်ဆံကို တက်တက်ကြွကြွ သုံးစွဲဖို့နဲ့ အခွန်တွေကို သေချာပေးဆောင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော်တို့က ရှာဖွေနိုင်တဲ့ ပမာဏနဲ့ ယှဉ်ရင် ပိုက်ဆံ သုံးစွဲမှု သိပ်မရှိဘူးလို့ ပြောရမယ်။ (ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ အများကြီး လုပ်နေတာတော့ မှန်ပေမဲ့ပေါ့)

ရုံးပိတ်ရက် မဟုတ်တဲ့ မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်မှာတောင် ကုန်တိုက်ထဲမှာ လူတွေနဲ့ စည်ကားနေခဲ့တယ်။ နာမည်ကြီး ဇိမ်ခံအမှတ်တံဆိပ် ဆိုင်တွေရဲ့ ရှေ့မှာဆိုရင် လူတွေ တန်းစီနေကြတာ ရှည်လျားနေတာပါပဲ။

ကံကောင်းတာက ကျွန်တော်တို့က ကြိုတင်မှာယူထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လာယူတာ ဖြစ်လို့ တန်းစီစရာမလိုဘဲ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။

ဆိုင်ထဲကို ရောက်တာနဲ့ တက်ဂယူက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်တယ်။

“ဆိုင်ထဲမှာ လူလည်း မရှိဘဲနဲ့ အပြင်မှာ ဘာလို့ တန်းစီခိုင်းနေတာလဲ မသိဘူး”

“ဝန်ထမ်းနဲ့ ဝယ်သူ တစ်ဦးချင်းစီအလိုက် အကောင်းဆုံး ဝန်ဆောင်မှု ပေးနိုင်အောင်လို့တဲ့လေ”

“ဒါမှမဟုတ် လူအနည်းငယ်ပဲ ဝင်နိုင်တဲ့ အဆင့်မြင့်ဆိုင်ကြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြချင်လို့ နေမှာပေါ့”

“အဲဒါလည်း ပါရင် ပါမှာပေါ့”

ကျွန်တော် အိတ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ငွေပေးချေလိုက်တယ်။

ဈေးနှုန်းကို ကြားတော့ တက်ဂယူ က အံ့ဩသွားရတယ်။

“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စျေးကြီးရတာလဲ။ အိတ်တစ်လုံးကို ဝမ် ၁၀ သန်းကျော် ပေးရတယ်ဆိုတာ တကယ်ကော အဆင်ပြေရဲ့လား”

“ဒါဆို တီဗီတစ်လုံးကို ဝမ် သန်း ၅၀ ကျော် ပေးရတာကော အဆင်ပြေလို့လား”

“တီဗီကတော့ စျေးကြီးလေလေ စွမ်းဆောင်ရည် ပိုကောင်းလေလေပဲလေ”

“အိတ်လည်း ဒီလို သဘောတရားပဲလေ”

“အိတ်ကကော စွမ်းဆောင်ရည် ပိုကောင်းလာလို့လား”

“ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အမြင်က ပိုပြီး မြင့်တက်လာတာလေ”

စျေးနှုန်းနဲ့ တန်ဖိုးကြားက ကွာဟချက် ကြီးမားလေလေ ပိုပြီး စျေးကြီးတယ်လို့ ခံစားရလေလေပါပဲ။ ဒါက ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေလို့ ခေါ်တဲ့ အရာတွေရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာ တစ်ခုပါ။

ကျွန်တော် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ သုံးသုံး အမေကတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားအရ ဒီလို ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေကို ကိုယ်တိုင် ဝယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

“ဒါကြောင့်မလို့ သားဖြစ်သူက လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရမှာပေါ့။ စျေးနှုန်းကို သိရင် ငါ့အမေက နည်းနည်း လန့်သွားနိုင်ပေမဲ့ စိတ်ထဲကနေတော့ သဘောကျနေမှာ သေချာတယ်”

တက်ဂယူက သူ့လက်တွေကို ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့တယ်။

“ဒီရောက်တုန်း ရောက်ခိုက် ငါ့အစ်မအတွက်ပါ တစ်ခုခု ဝယ်ပေးရမလား။ အိတ် ဒါမှမဟုတ် ဖိနပ်မျိုးပေါ့”

“ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ”

ကျွန်တော်လည်း အယ်လီ အတွက်ပါ လက်ဆောင် ဝယ်ပေးရင်ကောင်းမလား။

“ဒါနဲ့ သူတို့ ရောက်လာသင့်နေပြီနော်”

“ဟမ်။ ဘယ်သူ လာမှာလဲ”

“ရာထူးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်က မင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ ဒီအချိန်လောက်ဆို ရောက်လာတော့မှာ”

“တကယ်ကြီးလား……”

ကျွန်တော် စကားတောင် မဆုံးသေးခင်မှာပဲ ဆိုင်ထဲကို အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လမ်းလျှောက် ဝင်လာခဲ့တယ်။

သူက အရပ်ရှည်ရှည်၊ သွယ်သွယ်လျလျနဲ့ လှပတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ H-line စကတ်နဲ့ ပိုးသားအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ကနေ အဖြူရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ထပ်ဝတ်ထားတယ်။

သူ လမ်းလျှောက်လာတဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ဒေါက်ဖိနပ်သံတွေက လေထုထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေခဲ့တယ်။

သူက တက်ဂယူ ပြောတဲ့ ‘ရာထူးကြီးတဲ့သူ’ ဆိုတာကို အလွယ်တကူ သိနိုင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အပြင်မှာ တန်းစီစရာမလိုဘဲ ဆိုင်ထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်လာခဲ့သလို ဝန်ထမ်းတွေအားလုံးကလည်း လန့်ဖျန့်သွားပြီး သူ့ကို ပြိုင်တူ ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်ကြလို့ပဲ။

သူတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျာယာခတ်သွားကြတာလဲ။

ကျွန်တော့်ရှေ့က အမျိုးသမီးက နွေးနွေးထွေးထွေး ပြုံးပြပြီး လက်လှမ်းပေးလာတယ်။

“မင်္ဂလာပါ။ စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူ”

“အစ်မက ဘယ်သူလဲခင်ဗျ”

သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်တယ်။

“ကျွန်မက ဂယ်လာရီကုန်တိုက် ရဲ့ အမှုဆောင်ဒါရိုက်တာ ဟွမ်ဂျူယွန် ပါ”

“အာ… ဟုတ်ကဲ့။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

ဒါနဲ့ ဟွမ်ဂျူယွန် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။

ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ အမှုဆောင် ဖြစ်လာတယ်ဆိုတော့ သူက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူလို့ တွေးမိပေမဲ့လည်း……

“ဖေဖေ့ဆီကနေ စီအီးအို အကြောင်းတွေ အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်”

“ဖေဖေ ဟုတ်လား”

“အာ… ကျွန်မဖေဖေရဲ့ နာမည်က ဟွမ်ဟျွန်းဂျောင် လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ဒီကုန်တိုက်ရဲ့ မန်နေဂျာကြီးပေါ့”

“သဘောပေါက်ပါပြီ”

တစ်စုံတစ်ယောက် ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ၊ ချမ်းသာတဲ့ မိဘတွေ ရှိနေတာကလည်း အရည်အချင်းတစ်မျိုးပဲလေ။

လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိကြပေမဲ့ အများစုကတော့ မိသားစု စီးပွားရေးကိုပဲ ဆက်ခံဖို့ ရွေးချယ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့်မလို့ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက ချေဘော တွေဟာ လုပ်ငန်းအပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ အာရုံစိုက် လုပ်ကိုင်နိုင်ကြတာပေါ့။

သူက မိတ်ကပ်ကို နည်းနည်းလေး ထူထူခြယ်သထားပေမဲ့ တော်တော်လေးတော့ လှပတဲ့သူပါ။

ငယ်ပုံရပေမဲ့ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်နှောင်းပိုင်း ဒါမှမဟုတ် သုံးဆယ်အစောပိုင်းလောက် ရှိမယ့်ပုံပါပဲ။

အမှုဆောင် ဟွမ်ဂျူယွန် က သူ့ဆံပင်တွေကို နောက်ဘက် သပ်ချလိုက်ရင်း ပြောလာတယ်။

“ကျွန်မ စီအီးအို ပတ်ဆန်းယော့ နဲ့လည်း အရင်က ဆုံဖူးပါတယ်”

“တကယ်ကြီးလား”

OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတွေက ပြည်ပမှာပဲ အဓိက လည်ပတ်နေတာ ဖြစ်လို့ ပြည်တွင်းက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကြီးတွေနဲ့ ဆက်စပ်မှု သိပ်မရှိလှဘူး။

ဒါပေမဲ့ K ကုမ္ပဏီရဲ့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတွေကျတော့ အခြေအနေ မတူပါဘူး။ Startup အသေးစားလေးတွေအဖြစ် စတင်ခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး လုပ်ငန်းစုကြီးတွေနဲ့ ပိုပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လာကြတာပါ။

အများစုကတော့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ကပဲ ကိစ္စအဝဝကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် စီနီယာ ဆန်းယော့ ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ကိုင်တွယ်တတ်တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူက စီးပွားရေးလောကမှာ အဆက်အသွယ်မျိုးစုံကို တည်ဆောက်ထားနိုင်တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

“ကျွန်မက စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူ နဲ့ တကယ် တွေ့ချင်နေခဲ့တာလေ။ ဒီမှာ ဆုံရတာ အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ သူငယ်ချင်းနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်နေတာ ထင်တယ်”

“ဟုတ်ကဲ့။ အမေရဲ့ မွေးနေ့ နီးနေလို့ပါ”

အမှုဆောင် ဟွမ်ဂျူယွန် က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောတယ်။

“ဩော်။ အမျိုးသမီးအိတ်ကို ဘာလို့ ဝယ်နေတာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ။ အမေ့အတွက် လက်ဆောင် ဖြစ်နေတာကိုး”

“ဟုတ်ကဲ့။ ပြီးတော့ ဒီရောက်တုန်း ရည်းစားအတွက်ပါ လက်ဆောင် ဝယ်သွားမလို့ စဉ်းစားထားပါတယ်”

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူ နည်းနည်း အံ့ဩသွားပုံရတယ်။

“ဩော်။ စီအီးအို မှာ ရည်းစား ရှိနေပြီပဲ”

အပြင်မှာ တန်းစီနေတဲ့ လူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ စကားပြောလာကြတယ်။

“ဘာလဲဟ။ ဟိုလူက ကန်ဂျင်ဟူ လား”

“တကယ်ပဲ သူ ဖြစ်နေတာပဲ။ အရင်က တီဗီမှာ တွေ့ဖူးတယ်”

“တကယ်ကြီးလား။ ဝိုး အံ့ဩစရာပဲ”

“ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ ကိုရီးယားမှာ အချမ်းသာဆုံးလူ ဖြစ်နေတာပေါ့လေ”

“ဒါနဲ့ သူ့ဘေးက အားကစားဝတ်စုံနဲ့ လူက ဘယ်သူလဲ”

ကြည့်ရတာ ဈေး ဆက်ဝယ်ဖို့ အဆင်မပြေတော့ဘူး ထင်တယ်။

အမှုဆောင် ဟွမ်ဂျူယွန် ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က အကြည့်တွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဆက်ပြီး စကားပြောနေခဲ့တယ်။

“အတော်ပဲ။ နေ့လယ်စာ စားမယ့် အချိန်လည်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် အတူတူ ထမင်းစားကြမလား။ ကျွန်မအနေနဲ့ စီအီးအို ဆီကနေ ကြားချင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ”

ဒါက စီးပွားရေး ကိစ္စလား ဒါမှမဟုတ် တခြား ကိစ္စလားဆိုတာ ကျွန်တော် သဲသဲကွဲကွဲ မသိရတာမလို့ ပင်ပန်းဖို့ ကောင်းပါတယ်။

ကျွန်တော် ဈေးဝယ်အိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။

“ဖိတ်ခေါ်တာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ အလုပ်တချို့ ရှိနေလို့ပါ”

ဟွမ်ဂျူယွန် က စိတ်ပျက်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး ကတ်ပြားကို ကမ်းပေးလာတယ်။

“အဲလိုလား။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကတ်ပြားပါ။ နောက်တစ်ခါ လာဖြစ်ရင် အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လိုက်ပါနော်။ VIP အခန်းထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး ဈေးဝယ်နိုင်အောင် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”

ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ကတ်ပြားကို ပြန်ပေးလိုက်တယ်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်”

“လမ်းခရီး အဆင်ပြေပါစေရှင်”

ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ထဲက ထွက်ပြီး ကားပေါ် တက်ခဲ့ကြတယ်။

တက်ဂယူက ကားမောင်းရင်းနဲ့ ပြောလာတယ်။

“ဟိုအမျိုးသမီးက မင်းကို စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ ပုံပဲ”

“အလုပ်ကိစ္စကြောင့် ဖြစ်မှာပါ”

“မဖြစ်နိုင်တာ။ Dating sim ဂိမ်းတွေ ကစားခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံအရ ဆိုရင် သူ့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှု window က ပေါ်နေတာ သေချာတယ်”

“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”

ဒါပေမဲ့ ကားက ကုန်တိုက်ရဲ့ ကားပါကင်ကနေတောင် မထွက်ရသေးခင်မှာပဲ ဖုန်းထဲကို စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့တယ်။

[ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ ကုန်တိုက်ကို လာရောက်လည်ပတ်ပေးတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါကျရင် ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးချင်လို့ အဆင်ပြေမယ့် အချိန်ရှိရင် အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်ပေးပါနော်။

- ဟွမ်ဂျူယွန်]

တက်ဂယူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောလာတယ်။

“တွေ့လား။ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား”

“…….”

ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘဲ အဲဒီဖုန်းနံပါတ်ကို Block လိုက်တယ်။

ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံမှာ ချေဘော တွေ ပေါ်ပေါက်လာတာဟာ ကိုရီးယားစစ်ပွဲအပြီး စီးပွားရေး အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာတဲ့ ကာလမှာ စတင်ခဲ့တာပါ။

ပထမမျိုးဆက် ချေဘော အရေအတွက်က သိပ်ပြီး မများလှဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက် ရောက်တဲ့အခါမှာ သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က နှစ်ဆမက တိုးပွားလာခဲ့ပြီး တတိယနဲ့ စတုတ္ထမျိုးဆက်တွေ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ရေတွက်လို့မရနိုင်တော့တဲ့အထိ များပြားလာခဲ့တယ်။

လူတွေ ဒီလောက်အထိ များပြားလာပြီး ရာထူးနေရာတွေက ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတဲ့အတွက် သူတို့ကို နေရာချပေးနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတွေကို ရေဘဝဲ လက်တံတွေလိုမျိုး ချဲ့ထွင်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မလို့ လုပ်ငန်းစုကြီးတွေက စားသောက်ဆိုင်တွေနဲ့ မုန့်တိုက်တွေလိုမျိုး နယ်ပယ်တွေအထိ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေး နယ်ပယ်ကို ချဲ့ထွင်လာကြတယ်။

အမေရိကန် အသုံးအနှုန်းနဲ့ ပြောရရင်တော့ NFL လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတစ်ခုက ဟော့ဒေါ့နဲ့ ပီဇာတွေကို လိုက်လံ ရောင်းချနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ဂိုဂျွန်ဟျွန်း ကတော့ အဲဒီလို များပြားလှတဲ့ စတုတ္ထမျိုးဆက် ချေဘော တွေထဲက တစ်ယောက်ပါ။

သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်က သတင်းတွေမှာ အကျယ်တဝံ့ ဖော်ပြခံရခြင်း မရှိဘဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ဆောင်းပါးတချို့သာ ထွက်ပေါ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း မင်္ဂလာခမ်းနားမှုကတော့ တကယ့်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားလွန်းပါတယ်။

နိုင်ငံရေးနဲ့ စီးပွားရေးလောကက အထူးသီးသန့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများကြီး တက်ရောက်ခဲ့ကြသလို မြေယာ၊ အခြေခံအဆောက်အဦးနဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ဝန်ကြီးဟောင်းနဲ့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန က ကင်မြောင်ဂျွန် လိုမျိုး ပါမောက္ခတွေလည်း တက်ရောက်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါ့အပြင် ရှင်ယူရီ အပါအဝင် ရင်းနှီးတဲ့ အတန်းဖော်တွေလည်း တော်တော်များများ တက်ရောက်ခဲ့ကြပုံပါပဲ။

အစောပိုင်းက ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ကျွန်တော်ကတော့ မင်္ဂလာလက်ဆောင်ပဲ ပေးပို့ခဲ့တယ်။

ယွန်ဆွန်းအာဟာ သူ့ရဲ့ အိမ်မက်တွေကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီလား။

“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”

အယ်လီ ရဲ့ မေးခွန်းကြောင့် ကျွန်တော် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်တယ်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

“တကယ်ကြီးလား။ နောက်တစ်ခါ အတွေးလွန်နေပြန်ပြီလား”

“ဆောရီးပါ”

နတ်မျက်စိကို မြင်ရတဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ကျွန်တော် အတွေးတွေ ထဲ မျောပါသွားတတ်လို့ အခုဆိုရင် အဲဒီလို အတွေးလွန်သလိုမျိုး ဖြစ်တာက အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါပြီ။

အယ်လီက စိတ်ကောက်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ နှုတ်ခမ်းလေး ဆူလိုက်တယ်။

“နားထောင်နေရဲ့လား။ ငါ ရာထူးတိုးသွားပြီဟ”

“နားထောင်နေပါတယ်၊ သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပြီး နားထောင်နေတာပါ”

ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်လောက်မှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတတ်ကြတာမလို့ အယ်လီ က ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတာဟာ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းပါတယ်။

သူ့ရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုဟာ ကိုရီးယားရုံးခွဲမှာ ဝန်ထမ်း အင်အား မလုံလောက်မှုကြောင့်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ဥပဒေရေးရာအဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဟာ အာရှရုံးခွဲကနေ ယာယီ စေလွှတ်ထားတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး အခု သူ ပြန်သွားတဲ့အခါမှာ နေရာလွတ် ဖြစ်သွားလို့ အယ်လီ က ရာထူးတိုးသွားတာပါ။

ဒါပေမဲ့ အဓိက အကျဆုံး အကြောင်းရင်းကတော့ အယ်လီ ရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ့်ကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တာကြောင့်လို့ပဲ ကျွန်တော်ယူဆပါတယ်။

လူတွေကတော့ ရုံးခွဲမန်နေဂျာနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိလို့ ရာထူးတိုးတာလို့ အတင်းပြောကြမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အလုပ်နဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြားတတ်တဲ့ အစ်မ အိုဟျွန်းဂျူး ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားအရ ဆိုရင်တော့ အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားပါ။

အယ်လီက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောတယ်။

“ငါ့ရဲ့ လစာလည်း နည်းနည်း တိုးသွားသေးတယ်။ အဲဒါကို အောင်ပွဲခံတဲ့အနေနဲ့ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို အားလုံးကို ငါ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်”

ကျွန်တော်က အံ့ဩချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“ရာထူးလည်း တိုးတယ်၊ လစာလည်း တိုးတယ်ဆိုပြီး နေ့လယ်စာပဲ ကျွေးမှာလား”

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် အယ်လီက မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ် လုပ်ရင်း ပြန်ပြောတယ်။

“ဓနရှင် အရင်းရှင်ကြီးက ပစ္စည်းမဲ့ လစာစား ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ဘာတွေ မျှော်လင့်နေတာလဲ”

ဒီလို ပြောနေပေမဲ့လည်း အယ်လီ ရဲ့ လစာက ဒေါ်လာ သုံးသိန်းကို ကျော်လွန်နေတာပါ။ အပိုဆုကြေးဘောနပ်စ် မျိုးစုံကို ထည့်သွင်းတွက်ချက်မယ်ဆိုရင် ဒေါ်လာ ငါးသိန်းထက်တောင် ကျော်လွန်နိုင်ပါတယ်။

“ငါတို့တွေ ဒါကို ဂုဏ်ပြုဖို့အတွက် လူစု လုပ်သင့်တယ်”

“အာ…. အဲဒါ အကြံကောင်းပဲ”

ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း ကော်ဖီတစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။

မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ပဲ ရာသီဥတုက နွေရာသီကို အပြည့်အဝ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပါပြီ။

အပြင်ဘက်မှာ နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ လင်းထိန်နေခဲ့တယ်။ အပြင်မှာ အနည်းငယ်လောက် လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့တင် ချွေးတွေက တရွှဲရွှဲ ထွက်လာနိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်နဲ့ တက်ဂယူ နှစ်ယောက်လုံးက အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်ကြဘူး။ ဒါကြောင့်မလို့ လတ်တလော နေ့ရက်တွေမှာတော့ လေအေးပေးစက်အောက်မှာပဲ နေ့တိုင်း အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့ကြတာပါ။

တစ်ဖက်မှာလည်း အယ်လီကတော့ ရက်တွေ ကြာလာလေလေ ပိုပြီး လှပလာလေလေပါပဲ။ သူ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ချိတ်ပြီး ကော်ဖီသောက်နေတဲ့ ပုံစံက ဓာတ်ပုံအလှရိုက်ကွင်းတစ်ခုလိုမျိုး ဖြစ်နေတာပါ။

လူတွေက ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေကြတာကို ကြည့်ရင် ဒါက ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာတင် လှနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။

“နွေရာသီ အားလပ်ရက်ကို ဘယ်လို ကုန်ဆုံးဖို့ စဉ်းစားထားလဲ”

“အားလပ်ရက် ဟုတ်လား”

“နွေရာသီလို့ ပြောရင် အားလပ်ရက်ကို ပြေးမြင်ရမှာပေါ့။ ပြီးတော့ အားလပ်ရက်လို့ ပြောရင်လည်း နွေရာသီပဲလေ”

“လတ်တလောမှာ Golden Gateက အလုပ်တွေများနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ကိုရီးယားရဲ့ ငွေကြေးဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ချက်တွေဟာ ကမ္ဘာမှာ အတင်းကြပ်ဆုံး စာရင်းထဲမှာ ပါဝင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မလို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ထုတ်ကုန်အသစ်တွေကို မိတ်ဆက်ခြင်းမပြုခင်မှာ ဥပဒေရေးရာအဖွဲ့က ကိုရီးယားရဲ့ ဥပဒေတွေနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို အမြဲတမ်း ပြန်လည်သုံးသပ်နေရလို့ အလုပ်များနေခဲ့တာပါ။

အယ်လီက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလာတယ်။

“ဒါပေမဲ့လည်း အားလပ်ရက်တော့ သွားရမှာပဲလေ။ မဟုတ်ရင် ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်နေရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ”

ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ”

သူ့ရဲ့ စကားက ရုံးဝန်ထမ်းတိုင်း ကိုယ်ချင်းစာနိုင်မယ့် စကားမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

“သွားချင်တဲ့ နေရာ ရှိလား”

အယ်လီ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားတယ်။

“မော်ဒိုက် သွားရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ ငါ အဲဒီကို သွားချင်နေတာ ကြာပြီ”

“မော်ဒိုက် ဟုတ်လား”

“နင် မရောက်ဖူးသေးဘူးမလား”

“နာမည်ပဲ ကြားဖူးတာ”

အိန္ဒိယသမုဒ္ဒရာထဲမှာ တည်ရှိတဲ့ မော်ဒိုက်ဟာ ကျွန်းပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်းတစ်ကျွန်းချင်းစီတိုင်းကို ဇိမ်ခံအပန်းဖြေစခန်းတွေအဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ထားတာပါ။

သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် အားလပ်ရက် အပန်းဖြေဖို့နဲ့ ဟန်းနီးမွန်း ထွက်ဖို့အတွက် နာမည်ကြီးတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။

ကျွန်တော် ဘာအတွေးမှမရှိဘဲ ပြောလိုက်တယ်။

“အားလုံးအတူတူ သွားကြရင် ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ”

“အားလုံးအတူတူ ဟုတ်လား”

ပြောပြီးခါမှပဲ ကျွန်တော်ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိရဲ့လားလို့ တွေးမိသွားတယ်။ နွေရာသီ အားလပ်ရက်ကို အဖွဲ့လိုက်ကြီး သွားဖို့ တကယ်လိုအပ်လို့လား။

အဲဒီလို အတွေးပွားနေတဲ့အချိန်မှာ အယ်လီက လက်ခုပ်တီးပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလာတယ်။

“အာ…. နင့် အမေကိုပါ တစ်ပါထဲ ခေါ်သွားရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ သူ အရင်က ပြည်ပခရီးစဉ်တွေ သိပ်မသွားဖူးဘူးလို့ ပြောဖူးတယ်လေ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ဆန်ဖရန်စစ္စကို ကို ခေါ်သွားတုန်းကလည်း သူ တော်တော်လေး ပျော်နေခဲ့တာဟ”

ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးကြည့်လိုက်တယ်။

“နင့်အတွက် နေရခက်မနေဘူးလား”

“မခက်ပါဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်ကလည်း ငါတို့ တကယ့်ကို ပျော်ခဲ့ကြတာပဲလေ”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလပ်ရက် သွားတယ်ဆိုတာ အပန်းဖြေစခန်းမှာ စားလိုက် အိပ်လိုက်၊ ပြီးရင် ကမ်းခြေကို တစ်ခါတလေ သွားလိုက်ပဲ လုပ်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့…… တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား။

“အစ်မ အိုဟျွန်းဂျူးကော အားရဲ့လား မသိဘူး”

အယ်လီက စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ပြောတယ်။

“ငါ ဂျက်စီကာ ကို နားချကြည့်ပါ့မယ်။ ရုံးခွဲမန်နေဂျာသာ အားလပ်ရက် သွားရင် တခြား ဝန်ထမ်းတွေလည်း စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အားလပ်ရက် ယူနိုင်ကြမှာပဲလေ”

ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။

ဒီလို သဘောတရားအရ ဆိုရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ရှေ့ဆောင်လမ်းပြပြီး အားလပ်ရက် ယူသင့်တယ်။ လတ်တလောမှာ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ရတာ ဖြစ်လို့ ဒါက စိတ်အပန်းဖြေဖို့နဲ့ ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပါပဲ။

မော်ဒိုက်……

တွေးလိုက်ရုံနဲ့တင် ပြာလဲ့နေတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးက မျက်စိရှေ့မှာ လှိုင်းထနေသလို ခံစားရတယ်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ကျွန်တော် မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး။

“ငါ ဘီကီနီ သွားဝယ်ရမယ်”

“ဖူးးးး”

ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော် ကော်ဖီတွေ သီးပြီး ပြန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။

အယ်လီက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မေးတယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကမ်းခြေမှာ ဘီကီနီ ဝတ်တာက သဘာဝကျတဲ့ အရာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

“အဲ-အေးပါ။ အဲဒါ ဟုတ်ပါတယ်”

အယ်လီက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို သေချာ စိုက်ကြည့်လာတယ်။

“နင် ထူးထူးဆန်းဆန်း တစ်ခုခု တွေးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ရတယ်။

“မတွေးပါဘူး၊ သေချာပေါက် မတွေးပါဘူး”

“ထတော့”

“ဘယ်သွားမလို့လဲ”

“ပြောနေရင်းလက်စနဲ့ ဘီကီနီ သွားဝယ်ကြစို့”

“ဩော်…. အဲလိုလား”

ကျွန်တော် ဒီအားလပ်ရက်မှာ သေချာပေါက် ခရီးသွားရမယ်။

အလုပ်ဆင်းပြီးတဲ့နောက်

ကျွန်တော် တက်ဂယူနဲ့အတူ အခန်းသီးသန့်ပါတဲ့ အီဇာကာယာ ဆိုင်လေးကို ဦးတည်လိုက်ကြတယ်။ အဆာပြေ မုန့်တွေနဲ့ သောက်စရာတွေကို မှာယူပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဟင်နရီ ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။

ဒီလိုမျိုး စုဝေးဖြစ်ကြတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ဟင်နရီ မှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ်နဲ့ ပြောစရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ။

သူက ထိုင်ထိုင်ချင်းပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား မေးလာတော့တယ်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

“ဘာကို ပြောတာလဲ”

“မင်းတို့ ငါ့ကို ကူညီမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဘာမှ မထူးရတာလဲ”

တက်ဂယူက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

“ဘာကို ကူညီရမှာလဲ”

အဲဒီစကားကြောင့် ဟင်နရီက ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားရတယ်။

“ဂျက်စီကာ ရဲ့ ကိစ္စမှာ မင်းတို့ ငါ့ကို ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်မလား”

ကျွန်တော်နဲ့ တက်ဂယူ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြတယ်။

“ငါတို့ အဲလို ပြောခဲ့လို့လား”

ဟင်နရီက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်လာတယ်။

“သေချာပေါက် ပြောခဲ့တာပေါ့။ ငါ့နားနဲ့အထိ သေသေချာချာ ကြားခဲ့ရတာ”

“……”

ငါတို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ် ထင်ပါရဲ့။

တက်ဂယူက လက်ပိုက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ပုံမှန်ဆိုရင် အနောက်တိုင်းသားတွေက သူတို့ရဲ့ အချစ်ရေးကို ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြေရှင်းကြတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဟင်နရီက စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြန်အော်တယ်။

“အဲဒါက တကယ့်ကို လူမျိုးရေး ခွဲခြားတဲ့ အမြင်ပဲ။ လူဖြူတွေက အချစ်ရေးမှာ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွဲနိုင်ကြတယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ။ ငါတို့လည်း ကိုယ်သဘောကျတဲ့ မိန်းကလေးရှေ့ ရောက်ရင် အူတူတူ အတတနဲ့ အလွဲလွဲအချော်ချော် ဖြစ်တတ်တာပဲလေ”

ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ”

“ဘယ်သူကြားကြား ဒါက တကယ့်ကို ကြွားဝါနေတဲ့ စကားကြီးလို့ပဲ ထင်မှာသေချာတယ်”

အခန်း (၁၇၂)

ပြန်တွေးကြည့်ရင် ကျွန်တော် ကူညီမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သိပ်ပြီး စိတ်ထဲမရှိခဲ့ဘူး။

ဆင်ခြေပေးရမယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်အလုပ်တွေနဲ့ကိုယ် ရှုပ်နေခဲ့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ဟင်နရီ ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောက်နေခဲ့ပုံရတယ်။

“စိတ်အေးအေးထားပါဦး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။

ဟင်နရီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပုံစံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။

“ငါ ဘယ်လို ခံစားနေရမလဲဆိုတာ မင်း စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ”

သူက သူ့ရဲ့ နက်ကတိုင်ကိုပါ လျှော့လိုက်ပြီး ဆိုဂျူ နောက်တစ်ခွက်ကို မော့ချလိုက်သေးတယ်။

သူက ဆိုဂျူဆိုတာ ဘာမှန်းကော သေသေချာချာ သိရဲ့လား။

အစပိုင်းမှာတော့ သူက ကိုယ့်ဘာကိုယ် ခွက်ထဲ ထည့်သောက်နေပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ ထည့်သောက်ရမှာကို ပျင်းလာပုံရပြီး ပုလင်းလိုက် မော့သောက်တော့တယ်။ လူဖြူတစ်ယောက် ဆိုဂျူကို ဒီလိုမျိုး အငမ်းမရ မော့သောက်နေတာကို ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။

သူ ဒီလောက်အထိ ရုန်းကန်နေရတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်။ ဂျိန်း ကလည်း သူ့ကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို တောင်းဆိုထားခဲ့တာလေ။

သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကောင်း ရှိမလား။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူ့လက်ထဲက ဆိုဂျူပုလင်းကို လှမ်းလုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“သောက်တာ ခဏရပ်ပြီး နားထောင်ဦး။ အမှန်တော့ မင်းအတွက် အစီအစဉ်တစ်ခု ငါပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ”

ဟင်နရီက ကျွန်တော့်ကို သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လာတယ်။

“တကယ်ကြီးလား”

“ဒီတစ်ခေါက် နွေရာသီ အားလပ်ရက်ကို ခရီးအတူတူ သွားကြမလို့ စဉ်းစားထားတာ”

တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ကို မယုံနိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး မေးတယ်။

“အဲဒီ အားလပ်ရက် ခရီးစဉ်က ဟင်နရီ အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစီအစဉ် ဟုတ်လို့လား”

“……”

ဟုတ်တယ်။ အခြေအနေက အဲလိုပဲ ဖြစ်သွားတာ။

အစ်မ အိုဟျွန်းဂျူး မှာ ရည်းစားမရှိတာ တောင်မှ ဟင်နရီ က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အနားမကပ်နိုင် ဖြစ်နေရလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရိုးရိုးလေးပါပဲ။

အစ်မအိုဟျွန်းဂျူး က အလုပ်ထဲမှာပဲ စိတ်နှစ်ထားလွန်းလို့ ဘာgapမှကို ချန်မထားခဲ့တာကြောင့်ပါ။

“အားလပ်ရက် သွားကြရင်တော့ အနည်းဆုံးတော့ အားလပ်ချိန် နည်းနည်း ရလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါဆိုရင် အခွင့်အရေးတွေလည်း ရှိလာနိုင်တယ်လေ။ ဟုတ်တယ်မလား”

သေချာပေါက်တော့ ကျွန်တော် အာမမခံနိုင်ပါဘူး။ အစ်မ အိုဟျွန်းဂျူး ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားအရ ဆိုရင် အားလပ်ရက် ခရီးစဉ်မှာပါ အလုပ်တွေကို သယ်လာရင် သယ်လာဦးမှာပါ။

ဟင်နရီ ကတော့ ကောင်းကင်ကနေ ကျလာတဲ့ ကြိုးစကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရသလိုမျိုး မျက်နှာ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ။ ဒီကျေးဇူးကို ငါ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး”

“အာ… ဒါက အဲလောက်အထိ ကျေးဇူးတင်ရမယ့် အရာလည်း မဟုတ်ပါဘူး……”

“ဒါနဲ့ မင်းတို့က ဘယ်နေရာကို သွားဖို့ စဉ်းစားထားတာလဲ”

“မော်ဒိုက် ကို သွားမလို့ စဉ်းစားထားတာ”

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အယ်လီ က အဲဒီကို သွားချင်နေလို့လေ။

ဟင်နရီက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။

“အတော်ပဲ ဖြစ်သွားတာပဲ။ ငါ့အဖိုးရဲ့ Villa က မော်ဒိုက်မှာ ရှိတယ်ကွ”

“တကယ်ကြီးလား”

တက်ဂယူက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာနဲ့ မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးတယ်။

“Villaက မော်လ်ဒိုက်မှာ ရှိနေတာ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ”

ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပါဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့……

“Villaက မော်ဒိုက်မှာတင် ရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကာရစ်ဘီယံ နဲ့ မြေထဲပင်လယ် အပါအဝင် တခြား နေရာတွေမှာလည်း ရှိသေးတယ်”

ဂိုးမန်း မိသားစုက နဂိုကတည်းက နာမည်ကြီးတဲ့ ငွေကြေးဆိုင်ရာ မျိုးရိုးအနွယ် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

ဒါကြောင့်မလို့ သူတို့ဟာ ကမ္ဘာအနှံ့မှာ အိမ်ခြံမြေတွေကို ဟိုးအရင်ကတည်းက ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်။ အဲဒီ Villaကလည်း အဲဒီ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲက တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါက အချမ်းသာဆုံး လူတန်းစားတွေရဲ့ လူနေမှုဘဝပုံစံပဲ မဟုတ်လား။

တည်းခိုဖို့ နေရာကို သီးသန့် ဘွတ်ကင်လုပ်နေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။

CarOS ရဲ့ အလိုအလျောက် မောင်းနှင်မှု နည်းပညာကို ချပြပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မော်တော်ယာဉ် လုပ်ငန်းကဏ္ဍက ကိုယ်ပိုင် ရှင်သန်ရေး နည်းလမ်းတွေကို ရှာဖွေခဲ့ကြတယ်။

အလိုအလျောက် မောင်းနှင်မှု ကဏ္ဍမှာ ဦးဆောင်နေတဲ့ နည်းပညာ ကုမ္ပဏီတွေ ဖြစ်ကြတဲ့ Nikola၊ Guvl နဲ့ NPL တို့က နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ မိတ်ဖက်အဖြစ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက် သွားမယ်လို့ ကြေညာခဲ့ကြတယ်။

သူတို့က အသီးသီး သီးခြားစီ တီထွင်ထားတဲ့ နည်းပညာတွေကို တစ်ခုထဲအဖြစ် ပေါင်းစည်းဖို့၊ မူပိုင်ခွင့်တွေကို မျှဝေဖို့နဲ့ နောင် အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွေမှာ အတူတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားဖို့ သဘောတူညီခဲ့ကြတာပါ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်တော့ CarOS ဆန့်ကျင်ရေး မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီး ပေါ်ပေါက်လာတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကနေ ပေါင်းစပ်အကျိုး သက်ရောက်မှုတွေ ထွက်ပေါ်လာနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့လည်း CarOS ရဲ့ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ လိုက်မီဖို့ဆိုတာတော့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ ရောင်းချတဲ့အဆင့်အထိ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ စိန်ခေါ်မှုတွေကလည်း တော်တော်လေး ကြီးမားနေဦးမှာပါပဲ။

ဒါဆိုရင် အွန်ဆောင်း မော်တာကော ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ။

လောလောဆယ်မှာတော့ သူတို့က အစိုးရနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဟိုက်ဒရိုဂျင် မော်တော်ယာဉ်တွေ တီထွင်ထုတ်လုပ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြပါတယ်။ နှစ်ဝက်နောက်ပိုင်းမှာ မိတ်ဆက်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဟိုက်ဒရိုဂျင် မော်တော်ယာဉ်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်က တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို အစိုးရကလည်း ခိုင်မာတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေ ပေးထားခဲ့တယ်။

သမ္မတ ပတ်ဆီဟျွန်း ရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းက ငွေစုဘဏ် အကြပ်အတည်း ဖြစ်ပြီးကတည်းက အောက်ခြေကို ထိုးဆင်းသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ လတ်တလောမှာတော့ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။

အဲဒါကတော့ တခြား မဟုတ်ဘဲ မြောက်ကိုရီးယား ကိစ္စပါပဲ။

နိုင်ငံတကာရဲ့ ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုတွေ ရှိနေပေမဲ့လည်း မြောက်ကိုရီးယားက နျူကလီးယား ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွေနဲ့ ဒုံးကျည်စမ်းသပ်မှုတွေကနေတစ်ဆင့် ကိုရီးယားကျွန်းဆွယ်ရဲ့ တင်းမာမှုကို မြှင့်တင်နေခဲ့တာပါ။

ပတ်ဆီဟျွန်း ကတော့ ရေဆာနေတဲ့ ငါးတစ်ကောင်လိုမျိုး နေ့တိုင်း မီဒီယာ ရှင်းလင်းပွဲတွေ ပြုလုပ်ပြီး မြောက်ကိုရီးယားကို ဖိအားပေးဖို့ NSC (အမျိုးသားလုံခြုံရေးကောင်စီ) ကို ခေါ်ယူကျင်းပနေခဲ့တယ်။ အဲဒီ ဖိအားပေးမှုရဲ့ တကယ့် ထိရောက်မှုကတော့ မရေရာပေမဲ့ ပြည်တွင်းက ထောက်ခံမှုတွေကို စုစည်းဖို့အတွက်ကတော့ သေချာပေါက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့်မလို့ပဲ သူ့ရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ဝန်းကျင်အထိ ပြန်လည် ဦးမော့လာခဲ့တယ်။ ဒါက “ခိုင်မာတဲ့ ထောက်ခံသူ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အခြေအမြစ်မရှိတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာက အတိုက်အခံပါတီမှာ ရှိနေတာပါ။

ကိုရီးယားပါတီရဲ့ ဘေးမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စုစည်းထားတဲ့ ကွန်ဆာဗေးတစ် အုပ်စုနဲ့မတူဘဲ ပရိုဂရက်ဆစ် အုပ်စုကတော့ ပါတီ ဖျက်သိမ်းလိုက်၊ ပြန်ဖွဲ့လိုက်နဲ့ တရုန်းရုန်း ဖြစ်နေခဲ့ကြတယ်။ လွှတ်တော်အမတ်တွေက Lego ရုပ်ဆက်သလိုမျိုး ပါတီတွေ ကွဲလိုက်၊ ပြန်ပေါင်းလိုက်နဲ့ ကူးပြောင်းနေခဲ့ကြတာပါ။

ကြည့်နေတဲ့သူတွေအတွက်တောင် ရှုပ်ထွေးဖို့ ကောင်းပါတယ်။ တကယ့်ကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေပါပဲ။ အစိုးရ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ဖို့ မလွယ်ကူတော့ဘူးဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေကလည်း အခုကတည်းက ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပါပြီ။

ကျွန်တော်တို့ စီအီးအို ရုံးခန်းထဲမှာ စုဝေးပြီး စားသောက်ကြတယ်။

စီနီယာ ဆန်းယော့ ကတော့ အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်ရင်းနဲ့ ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းနေတာပါ။ သူက တစ်လကို ဝမ် သန်း ၂၀ ကျော် တန်တဲ့ စျေးကြီးတဲ့ Penthouse မှာ နေထိုင်ပြီး သဘောကျတဲ့ ကားမှန်သမျှကို တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝယ်ယူတတ်တယ်။ လတ်တလောမှာဆိုရင် Lamborghini ကားတစ်စီးကိုတောင် စာချုပ်ချုပ်ထားခဲ့သေးတယ်လေ။

“ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က စီနီယာ တွဲနေတဲ့ မင်းသမီးနဲ့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ”

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ ခဏတာ တွဲလိုက်ရုံပဲ ဖြစ်သွားတာပေါ့”

“စီနီယာတို့က Situationship အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာကို ကြည့်ရင် တော်တော်လေးတော့ ခရီးပေါက်ခဲ့တယ်လို့ ယူဆလိုက်ရမလား”

စီနီယာဆန်းယော့ က ပဲခေါက်ဆွဲကို နယ်ရင်းနဲ့ ပြောလာတယ်။

“အဲဒါထက် OTK Gate ဆီကနေ ဟောပြောပွဲ လုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချက်တွေ ရနေတုန်းပဲ။ မင်း ဘာမှ မစဉ်းစားမိဘူးလား”

“ကျွန်တော့်မှာ ဘာအတွေးမှ မရှိပါဘူး”

လူမှုကူညီရေး လုပ်ငန်းတွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် OTK ကုမ္ပဏီနဲ့ Golden Gate တို့ ပူးပေါင်းပြီး စတင်ခဲ့တဲ့ OTK Gate ရဲ့ လျှောက်လွှာတွေက ပိတ်သွားခဲ့တာ ကြာလှပါပြီ။

မရေတွက်နိုင်တဲ့ လူငယ်အများအပြားဟာ နောက်ထပ် Google ဒါမှမဟုတ် Facebook ဖြစ်လာဖို့ အိပ်မက်တွေနဲ့ အဲဒီနေရာမှာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုးစားနေခဲ့ကြတယ်။ ရလဒ်အနေနဲ့ အဲဒီရုံးခန်းတွေ ရှိတဲ့ အလွှာတွေဟာ ၂၄ နာရီပတ်လုံး မီးတွေ အမြဲတမ်း လင်းထိန်နေခဲ့တာပါ။

လျှောက်လွှာတွေက ဆက်တိုက် ရောက်ရှိနေခဲ့ပေမဲ့ နေရာက ပြည့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့ လက်ရှိ ကုမ္ပဏီတွေ ထွက်သွားမှသာ အသစ် ထပ်မံ ဝင်ရောက်နိုင်မယ့် အခြေအနေ ဖြစ်နေပါတယ်။

လောလောဆယ်မှာတော့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပြီး အဆောက်အဦးထဲမှာ နေရာလွတ်တွေ ပေါ်လာမှသာ တိုးချဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။

“မင်း သွားပြီးတော့ ကောင်းတဲ့ အမြင်အဆန်းလေးတွေ ဝေမျှပေးရင် ကောင်းမှာပဲ”

“ကျွန်တော့်မှာ တကယ် ပြောစရာ ဘာမှမရှိလို့ပါ”

လူတွေကတော့ ကျွန်တော်က အနာဂတ်ရဲ့ စီးပွားရေး လမ်းကြောင်းတွေကို အတိအကျ ခန့်မှန်းနိုင်တယ်လို့ ထင်နေကြတာပါ။

သေချာပေါက် ဒါက ကြီးမားတဲ့ အထင်မှားမှုတစ်ခုပါပဲ။ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားမလဲ၊ ဘယ်လို လုပ်ငန်းတွေ ထွန်းကားလာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။

ကျွန်တော်က ပင်ကိုသိစိတ် ကိုပဲ အခြေခံပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီအစား စီနီယာ ဆန်းယော့ ဒါမှမဟုတ် စီနီယာကီဟုမ် တို့တွေ သွားပြီးတော့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ဝေမျှပေးရင် ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ Golden Gate ကလည်း လက်တွေ့ကျတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေ ပေးနေတာပဲလေ။

ပဲခေါက်ဆွဲ စားရင်းနဲ့ သတင်းကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်က သတင်းထောက်တွေရဲ့ ရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ ကင်မရာ မီးတွေက တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေခဲ့တာပေါ့။

တက်ဂယူက အံ့ဩသွားရတယ်။

“ဟိုအမျိုးသမီးက ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ”

အဲဒါကတော့ တခြား မဟုတ်ဘဲ ကုန်တိုက်မှာ ဆုံခဲ့တဲ့ အမှုဆောင်ဒါရိုက်တာ ဟွမ်ဂျူယွန် ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

“သူ အဲဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

“ပြဿနာတချို့ ရှိနေလို့ ဖြစ်မှာပါ”

မီဒီယာတွေမှာ လတ်တလော ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံဖိုင်တစ်ခုကြောင့် ဒီအခြေအနေက ဖြစ်ပွားခဲ့တာပါ။

ကုန်တိုက်က အဝတ်အထည် လုပ်ငန်းငယ်တွေကို ဆိုင်ခန်းတွေ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ ညွှန်ကြားတဲ့အခါမှာ အဲဒီလုပ်ငန်းရဲ့ ပိုင်ရှင်က လာရောက်ပြီး အသနားခံခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမှုဆောင်ဒါရိုက်တာ ဟွမ်ဂျူယွန် က ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဆဲဆိုမှုတွေကို ၁၅ မိနစ်ခန့် ဆက်တိုက် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အဲဒါတင်မကဘဲ ပစ္စည်းတွေကိုပါ လှမ်းပေါက်ခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ အသံကို နားထောင်ကြည့်ရုံနဲ့တင် ရူးသွပ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် အော်ဟစ်သောင်းကျန်းနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီလုပ်ငန်းပိုင်ရှင်က ငိုယိုပြီး အသည်းအသန် အသနားခံတော့မှသာ သူက ဆဲဆိုတာကို ရပ်တန့်ခဲ့တယ်။

အဲဒီ အသံဖိုင် ထွက်လာတဲ့အခါမှာ လူတွေက တကယ့်ကို စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီအချိန်အထိတော့ ဟွမ်ဂျူယွန် နဲ့ ကုန်တိုက်ဘက်က ဘာထုတ်ပြန်ချက်မှ မလုပ်ခဲ့ကြဘူး။ အချိန်ကြာလာရင် ပြည်သူတွေရဲ့ အမြင်က ငြိမ်သက်သွားလိမ့်မယ်လို့ အရင်အတိုင်းပဲ ထင်နေခဲ့ကြတာ။

ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီ အသံဖိုင်ကနေစပြီး တခြားသော မတရားမှုတွေကလည်း ကန်စွန်းဥတွေကို တူးဖော်လိုက်သလိုမျိုး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့တာပဲ။

အဲဒီဆိုင်ခန်းဟာ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ နှစ်ကြိမ်တောင် ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ရတာ ဖြစ်ပြီး ရွှေ့ပြောင်းတိုင်းမှာလည်း အတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်မှုတွေကို အသစ် ပြန်လုပ်ခဲ့ရတာပါ။

ကုန်တိုက်နဲ့ မူပိုင် စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ အတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်ရေး ကုမ္ပဏီကတော့ တခြား မဟုတ်ဘဲ ဟွမ်ဂျူယွန် နဲ့ သူ့ရဲ့ မောင်လေး ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီ ဖြစ်နေခဲ့တာလေ။

ဒါတင်မကသေးဘဲ သူတို့က ပရိုမိုးရှင်း ပွဲတွေကို ခဏခဏ ကျင်းပပြီး အဲဒီ ကုန်ကျစရိတ်တွေကို လုပ်ငန်းငယ်တွေအပေါ် ပုံချခဲ့သလို ဝန်ထမ်းတွေကိုလည်း ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စတွေမှာ အစေခံတွေလိုမျိုး ခိုင်းစေခဲ့ကြသေးတယ်။

ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ရှေ့မှာတင် လူတစ်ယောက်ကို ပါးရိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေပါ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာပါ။

တက်ဂယူက ခေါင်းညိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတယ်။

“သူ ကုန်တိုက်ကို ရောက်လာတုန်းက ဘာလို့ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက တင်းမာနေရလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ Darth Vader ရဲ့ ဇာတ်ဝင်တေး ဖွင့်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာလေ”

ဩော်….ဒါကြောင့်မလို့ ဝန်ထမ်းတွေက သူ ပေါ်လာတာနဲ့ လန့်ဖျန့်သွားကြတာကိုး။

စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာက အဲဒီ အသံဖိုင်ကို ပေါက်ကြားအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူက အဲဒီ လုပ်ငန်းငယ်ရဲ့ ပိုင်ရှင် မဟုတ်ဘဲ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ ကုန်တိုက် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပါပဲ။

အဲဒီ ဝန်ထမ်းက အပြစ်မရှိတဲ့ လုပ်ငန်းငယ် ပိုင်ရှင်ဟာ ဆဲဆိုခံရပြီး ငိုနေတာကို မြင်တော့ ဒါက မတရားဘူးလို့ ခံစားရပြီး သတင်းပို့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ပြောပြချက်အရ ဆိုရင် ဒီလို အပြုအမူတွေက အသစ်အဆန်း မဟုတ်ဘဲ ဟွမ်ဂျူယွန် က ကုန်တိုက်ထဲမှာ တကယ့် ဘုရင်မတစ်ပါးလိုမျိုး စိုးမိုးနေခဲ့တာပါ။

ဒါတောင်မှ ဆိုင်ခန်းတွေက ကုန်တိုက်ကနေ နှင်ထုတ်ခံရမှာကို ကြောက်လို့ ဘာမှ မပြောရဲဘဲ အောင့်အည်းနေခဲ့ကြတာလေ။

သူက စကားနားမထောင်တဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေကို ဂယ်လာရီကုန်တိုက် တင်မကဘဲ တခြားသော ကုန်တိုက်တွေနဲ့ Mall တွေမှာပါ ဆိုင်ခန်းဖွင့်ခွင့် မရအောင် ပိတ်ဆို့ပစ်မယ်လို့ ခဏခဏ ခြိမ်းခြောက်လေ့ ရှိတယ်။

ဒီအချက်တွေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါမှာ ပြည်သူတွေရဲ့ အမြင်က ပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့ပြီး ဂယ်လာရီကုန်တိုက် ကို သပိတ်မှောက်တဲ့အထိ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မန်နေဂျာကြီး ဟွမ်ဟျွန်းဂျောင် က သူ့ရဲ့ သမီးကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်လိုက်ရသလို အမှုစစ်ရုံးကလည်း အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့တဲ့အတွက် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေကို စတင်ခဲ့တော့တယ်။

“ဟင်း… အရင်က တွေ့တုန်းကတော့ သူက ဆက်ဆံရေး အဆင်ပြေမယ့် ပုံစံရှိခဲ့တာလေ”

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် စီနီယာ ဆန်းယော့ က ရယ်မောလိုက်တယ်။

“အဲဒါကတော့ OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ စီအီးအို ရှေ့မှာမလို့ပေါ့ကွ။ သူက လုပ်ငန်းငယ် ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ ရှေ့မှာပဲ ဒေါသ မထိန်းနိုင်တဲ့ ရောဂါ ဖြစ်တာလေ”

“……”

ဘယ်လို ဒေါသ မထိန်းနိုင်တဲ့ ရောဂါက ကြည့်နေတဲ့ လူအပေါ် မူတည်ပြီး ဖြစ်ပွားနိုင်ရတာလဲ။

ကံကောင်းတာကတော့ အခုအချိန်မှာ သူဟာ အဲဒီရောဂါ ပျောက်ကင်းသွားပုံရပါတယ်၊ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ စကားပြောလာခဲ့တယ်။

“ပြည်သူတွေကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မကြောင့်မလို့ စိတ်ဒဏ်ရာ ရခဲ့တဲ့သူတွေကိုလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပါတယ်”

သတင်းထောက်တွေက ပြိုင်တူပဲ မေးခွန်းတွေ မေးမြန်းခဲ့ကြတယ်။

“တခြားသူတွေကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆဲဆိုခဲ့တာ မှန်ပါသလား”

“ဝန်ထမ်းတွေကို ပါးရိုက်ခဲ့တာကို ဝန်ခံပါသလား”

“မိတ်ဖက် ကုမ္ပဏီတွေအပေါ် မတရား နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြပေးပါ”

သူ ဘာများ ပြန်ပြောနိုင်မှာလဲ။

“အမှုစစ်ရုံးရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားပါ့မယ်”

အဲဒီ စကားနဲ့အတူ သူက အမှုစစ်ရုံးထဲကို လမ်းလျှောက် ဝင်သွားခဲ့တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလို ကိစ္စမျိုးနဲ့ သူ အဖမ်းခံရမှာ မဟုတ်တာတော့ သေချာပါတယ်။ တခြားသော ချေဘော တွေလိုပဲ နောင်တရချင်ယောင်ဆောင်ပြီးရင် စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းကို ပြန်လာမှာပါပဲ။

ချေဘော တွေရဲ့ မတရား နှိပ်စက်မှု အရှုပ်တော်ပုံတွေကို ခဏခဏ မြင်တွေ့နေရတာ ဖြစ်လို့ အခုဆိုရင် ဒါက မဆန်းတော့တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။

“ချေဘော တွေ အမှုစစ်ရုံးကို ဝင်သွားတာကို ငါတို့ ဘယ်တော့မှ မမြင်ရတော့ဘဲ နေမလဲ မသိဘူး” လို့ တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလာတယ်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း အဲဒီကို နှစ်ခေါက်တောင် ရောက်ဖူးတာနော်”

“……”

ဒါနဲ့ ငါက ဘာအပြစ်လုပ်မိခဲ့လို့လဲ။

အလုပ်ဆင်းပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် အယ်လီ နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။

သူက အလုပ်တွေ ပြီးတဲ့နောက် ည ၁၁ နာရီ ဝန်းကျင်လောက်မှ ချိန်းထားတဲ့ နေရာကို ရောက်လာခဲ့တာပါ။

“ဆောရီးပါ။ ငါ အရမ်း နောက်ကျသွားတယ်”

“ရပါတယ်”

လတ်တလောမှာ Golden Gate ရဲ့ ကိုရီးယားရုံးခွဲက တကယ့်ကို အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာပါ။ သူတို့က မြို့တော် နယ်ပယ်တွေနဲ့ မြို့ကြီးတွေမှာ ရုံးခွဲတွေ စတင် ဖွင့်လှစ်နေခဲ့ကြသလို ရန်ပုံငွေ ရှာဖွေမှုတွေကိုလည်း စတင်ခဲ့ကြတယ်။

ပုံမှန် ရန်ပုံငွေတွေဟာ ငွေချေးစာချုပ်၊ စတော့ရှယ်ယာ၊ ပြည်တွင်း ဒါမှမဟုတ် ပြည်ပ၊ Index ဒါမှမဟုတ် Active fund စသဖြင့် ဘယ်လို ထုတ်ကုန်တွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမလဲဆိုတာကို ကြိုတင် ဆုံးဖြတ်ပြီးမှ ရန်ပုံငွေကို ရှာဖွေကြတာပါ။

ဒါပေမဲ့ Golden Gate ကတော့ Blind fund အမျိုးအစားကို ရှာဖွေနေတာပါ။ နာမည်အတိုင်းပဲ Blind fund ဟာ ဘယ်လို ထုတ်ကုန်တွေမှာ ဘယ်လိုမျိုး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမလဲဆိုတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကြိုတင် ထုတ်ပြန်ခြင်း မရှိပါဘူး။

ဒါတင်မကသေးဘဲ ဒါက Closed-end fund အမျိုးအစားပါ။ အချိန်မရွေး ပြန်လည် ထုတ်ယူနိုင်တဲ့ Open-end fund နဲ့မတူဘဲ Closed-end fund ကတော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု သက်တမ်း မပြည့်မချင်း ပိုက်ဆံကို ပြန်ထုတ်လို့ မရပါဘူး။

သဘာဝကျကျပဲ အာမခံချက် လည်း မရှိသလို ဘယ်လို ဆုံးရှုံးမှုမျိုးကိုမဆို ဝယ်ယူသူကပဲ တာဝန်ယူရမှာပါ။

ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေဟာ ရန်ပုံငွေ မန်နေဂျာရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အပ်နှံကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မလို့ ခိုင်မာတဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း မရှိဘဲနဲ့တော့ ဒီလို ရန်ပုံငွေမျိုးကို ရှာဖွေဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ Golden Gate က ကမ္ဘာ့အဆင့် ၁ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ် (IB) မဟုတ်လား။ ပြည်တွင်းက အာမခံ ကုမ္ပဏီအားလုံးကို ပေါင်းလိုက်ရင်တောင်မှ Golden Gate ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ချမ်းသာတဲ့သူတွေက တိုးဝှေ့ပြီး လာရောက် အပ်နှံကြတာ ဖြစ်လို့ ဝမ် သန်း ၅သောင်း တန် ရန်ပုံငွေဟာ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ပိတ်သွားခဲ့တယ်။

“နင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားကတည်းက တွေ့ရဖို့ တော်တော် ခက်သွားတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။

အယ်လီက စိတ်ကောက်ချင်ချင် ပုံစံနဲ့ ပြောတယ်။

“ဒီလို ဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ရာထူးတိုးတာကို လက်မခံခဲ့ပါဘူး”

သူ့ရဲ့ ပုံစံလေးက ချစ်စရာကောင်းနေတာမလို့ ကျွန်တော် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

“အစ်မ အိုဟျွန်းဂျူး ကော ဘာလုပ်နေလဲ”

“သူကတော့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ”

“ညဘက်စားဖို့ အဆာပြေ မုန့်တချို့ ဝယ်ပြီး သွားတွေ့ရမလား”

ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို အယ်လီက ခေါင်းယမ်းပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်တယ်။

“ဟင့်အင်း၊ ဒီနေ့တော့ ရုံးကို ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး”

“ခရီးသွားဖို့ အစီအစဉ်တွေ ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား”

“ကြာပေါ့။ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကြားထဲကတင် အချက်အလက်တွေကို သေသေချာချာ ရှာဖွေပြီးသွားပြီ”

အားလပ်ရက် ခရီးသွားရမယ့် အသိကြောင့် သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ပုံပါပဲ။

တကယ်လို့ ကုမ္ပဏီကသာ သူ့ကို တားဆီးမယ်ဆိုရင် ဒါက ပြဿနာအကြီးကြီး ဖြစ်လာလောက်မှာပါ။

“အဲဒါထက် နင့်အတွက် လက်ဆောင် ငါ့မှာပါလာတယ်”

“လက်ဆောင် ဟုတ်လား”

အယ်လီက သူ့ရဲ့ အိတ်ထဲကနေ စက္ကူနဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ စတုရန်းပုံ သေတ္တာလေးကို ထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကမ်းပေးလာတယ်။

ကျွန်တော် အံ့ဩသွားရတယ်။

“ဒီနေ့က ထူးခြားတဲ့ နေ့မလို့လား”

ကျွန်တော့်မွေးနေ့လည်း မဟုတ်ပါဘူး…… ငါ မေ့သွားတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အထိမ်းအမှတ်နေ့ ရှိနေလို့လား။

အယ်လီက နောက်ပြောင်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောတယ်။

“လက်ဆောင်ပေးဖို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ နေ့ ဖြစ်နေဖို့ လိုလို့လား။ အခုအချိန်အထိ ငါကပဲ ကန်ဂျင်ဟူ ဆီကနေ အမြဲတမ်း လက်ခံခဲ့တာ ဖြစ်လို့ ဒီတစ်ခါတော့ ငါလည်း တစ်ခုခု ပြန်ပေးချင်လို့ပါ”

“တကယ်ကြီးလား”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ခံစားချက်တွေ လှိုင်းထသွားခဲ့ရတယ်။

“အခု ဖွင့်ကြည့်လို့ ရမလား”

“ရတာပေါ့”

ကျွန်တော် စက္ကူထုပ်ကို သေသေချာချာ ခွာလိုက်တယ်။

သေတ္တာထဲမှာ ရှိနေတာကတော့ နာရီတစ်လုံး ဖြစ်ပြီး Rolexတံဆိပ်ပါ။

ကျွန်တော် တုန်လှုပ်သွားရတယ်။

“ဒါက တော်တော်လေး စျေးကြီးမှာပဲ”

“လခစား ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ငါ့အတွက်တော့ စျေးကြီးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါက ရာထူးလည်း တိုးပြီဆိုတော့ ကန်ဂျင်ဟူ နဲ့ လိုက်ဖက်မယ် ထင်လို့ အကုန်အကျခံပြီး ဝယ်လိုက်တာ”

အယ်လီက တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြောလာတယ်။

“ပတ်ကြည့်ပါဦး”

သူ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်တော် နာရီကို လက်ကောက်ဝတ်မှာ ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကြိုးကို ကြိုတင် ညှိထားသလိုမျိုးပဲ ကွက်တိ ဖြစ်နေတာပါ။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရနဲ့ နာရီကို ကြည့်ဖို့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပေမဲ့ ရုတ်တရက် ကြီးမားတဲ့ မလုံခြုံမှု ဝေဒနာကြီးကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ငါ တစ်ခုခု အရေးကြီးတာကို လွဲချော်နေသလိုပဲ……

အဲဒါက ဘာ ဖြစ်မလဲ။

ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားတာကို မြင်တော့ အယ်လီက လှမ်းမေးတယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သဘောမကျလို့လား”

ကျွန်တော် ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲလို မဟုတ်……”

ရုတ်တရက် ကျွန်တော် ပျို့အန်ချင်သလို ဖြစ်လာပြီး ခေါင်းတွေ အသည်းအသန် မူးနောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ယိမ်းယိုင်သွားတဲ့အခါမှာ အယ်လီက အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရတယ်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

သူက စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ ချက်ချင်း ထလာပြီး ကျွန်တော့်အနားကို တိုးလာခဲ့တယ်။

ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ……

အယ်လီက ကျွန်တော့်ကို ကိုင်ထားရင်းနဲ့ တစ်ခုခုကို အော်ပြောနေခဲ့ပေမဲ့ နားထဲမှာ တအုန်းအုန်း မြည်နေတဲ့အတွက် ကျွန်တော် သေသေချာချာ မကြားရဘူး။ အမြင်အာရုံတွေကလည်း ဝေဝါးလာခဲ့ပြီး ရှေ့က အရာတွေကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရတော့ဘူး။

ဒါက အဲဒီတုန်းက အခြေအနေနဲ့ အတူတူပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အရင်က ကြိုတင်သိမြင်ခဲ့တဲ့ နိမိတ်အာရုံတစ်ခုက မျက်စိရှေ့မှာ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့တော့တယ်။

-ဆန်ဖရန်စစ္စကို ငလျင်-