အခန်း (၄၀၇-၄၀၈)
Vol. 41 Ch. 407-408
အခန်း (၄၀၇) - ယင်းရန်၊ ယွီကျန်းကျောင်းတော်နှင့် ရှန်ကုန်းဂိုဏ်းမှ လုရုန်တို့၏ သုံးပွင့်ဆိုင်လျှို့ဝှက်မဟာမိတ်
“မှားသွားတယ်.... ဟုတ်လား”
ဟူချန်းလဲ့ တစ်ချက်ကြောင်အသွားရသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို အစွမ်းကုန် စေ့စပ်သေချာစွာ တွေးတောပြင်ဆင်ခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ လွဲချော်သွားသည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသေးသည် ဆိုပါလား။
သူ ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဟူချန်းရှီ၏ မျက်ဝန်းများက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“ဒီလောကမှာ ထာဝရ တည်တံ့တဲ့ မဟာမိတ်ဆိုတာ မရှိဘူး၊ အချိန်တွေ ပြောင်းလဲလာတာနဲ့အမျှ အရင်က မိတ်ဆွေဟာ အခုအချိန်မှာ ရန်သူ ဖြစ်လာနိုင်တယ်”
ဟူချန်းလဲ့ ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။
“အစ်ကိုကြီး.... အစ်ကိုကြီး ဆိုလိုတာက....”
“တန်ယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ လီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ အကျိုးအမြတ်နဲ့ အင်အားအပေါ်မှာပဲ အခြေခံပြီး တည်ဆောက်ထားတာ.... အခု လီကျင်ဟွမ် သေသွားပြီဆိုတော့ အဲဒီဆက်ဆံရေးကွင်းဆက်မှာ အကျိုးအမြတ်တစ်ခုတည်းပဲ ကျန်တော့တယ်.... အကျိုးအမြတ်ဆိုတာ လူ့စိတ်ကို လှုပ်ခတ်စေနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား.... အခုအချိန်မှာ အဲဒီမဟာမိတ်ကွင်းဆက်က သမိုင်းတစ်လျှောက် အားအနည်းဆုံး အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ”
ဟူချန်းရှီက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောသည်။
“ရန်သူဖြစ်သွားဖို့ဆိုတာ တစ်ညလောက်ပဲ”
“ငါတို့ဘက်က နည်းနည်းလေး ဆွပေးလိုက်ရုံနဲ့တင် ရပြီ”
ဟူချန်းလဲ့ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားသည်။ သူ ဤအချက်ကို လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ သူသည် ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ပုံသေအတွေးအခေါ်ဟောင်းကြီးကို ကိုင်စွဲပြီး အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်မိနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒါဆို.... ကန်းမျိုးနွယ်စုကော”
“ကန်းမျိုးနွယ်စုလား”
ဟူချန်းရှီက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“အဲ့တုန်းက ကန်းမျိုးနွယ်စုက လီမျိုးနွယ်စုနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါတို့ ဟူမျိုးနွယ်စုကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက ငါတို့ရဲ့ ခရမ်းရောင်စန္ဒကူး လုပ်ငန်းက သူတို့နဲ့ အကျိုးစီးပွားချင်း ဆန့်ကျင်နေလို့ပဲ၊ အခု မင်းတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အခြေတည်အဆင့် ရောက်ဖို့အတွက် ငါက ခရမ်းရောင်စန္ဒကူး လုပ်ငန်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်လို့ ကန်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ ငါတို့ကြားမှာ ဘာပဋိပက္ခမှ မရှိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရင်က ရန်ငြိုးကြီးခဲ့တာဆိုတော့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ကတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့”
ဟူချန်းလဲ့က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ပူးပေါင်းလို့မရမှတော့ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိဦးမှာလဲ”
ဟူချန်းရှီက သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ပူးပေါင်းလို့မရပေမဲ့ ရန်သူတော့ မဖြစ်ဘဲနေလို့ရတယ်လေ၊ ကန်းမျိုးနွယ်စုမှာလည်း သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ရှိနေတာပဲ”
‘အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်တာ ဟုတ်လား’
ဟူချန်းလဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သေချာ စဉ်းစားနေမိသည်။ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုဆိုသည်မှာ သူတို့ ဟူမျိုးနွယ်စုကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ ဟူမျိုးနွယ်စုသာ ယခင်က ရန်ငြိုးများကို သင်ပုန်းချေလိုက်ပါက ထိုစိုးရိမ်မှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
‘ဒါဆို လက်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ဘာလဲ’
ဟူချန်းရှီက အသေးစိတ်ကို ဆက်မရှင်းပြတော့ဘဲ အမိန့်ကို တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်တော့သည်။
“အငယ်ကောင် စောနက ပြောသွားတဲ့ စကားတွေထဲမှာ မှန်တဲ့အချက်တွေ ရှိပါတယ်၊ ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ သဘောထားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လီကျင်ဟွမ် သေချင်ယောင်ဆောင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လော့ထျန်းအဖွဲ့ရဲ့ ကူညီမှုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အားလုံး ထည့်စဉ်းစားရမယ်”
“အဲ့တော့ အငယ်ကောင်.... မင်း တန်ယွမ်ဂိုဏ်းဆီ သွားပြီး သူတို့ရဲ့ သဘောထားကို သွားစုံစမ်းချေ”
“ဒုတိယညီ.... မင်းက လီကျင်ဟွမ် သေသွားတဲ့ သတင်းကို အပြင်မှာ အကျယ် ဖြန့်လိုက်၊ အထူးသဖြင့် လီမျိုးနွယ်စုနဲ့ ရန်ငြိုးရှိတဲ့သူတွေနဲ့ အကျိုးစီးပွား ပတ်သက်နေတဲ့သူတွေဆီကိုပေါ့.... ပြီးတော့ လီမျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ပြီး လီကျင်ဟွမ်ကြီး တကယ် သေတာလား၊ သေချင်ယောင်ဆောင်တာလားဆိုတာ စုံစမ်း”
ဟူချန်းနူက မနေနိုင်ဘဲ ဖြတ်မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် လက်ပါလို့ ရလား”
ဟူချန်းရှီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး
“လီမျိုးနွယ်စုရဲ့ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူ တချို့ကို သတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို စမ်းသပ်ကြည့်လို့ရတယ်၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး”
ဟူချန်းနူ၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ကောင်းပြီ.... ဒါဆိုရင် အတိုးလေး အရင်ယူထားတာပေါ့”
“ဒါဆို အစ်ကိုကြီးကော ဘာလုပ်မှာလဲ” ဟု ဟူချန်းလဲ့က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။
ဟူချန်းရှီ၏ မျက်ဝန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ငါကိုယ်တိုင် ကန်းမျိုးနွယ်စုဆီ သွားပြီး ငါတို့ရဲ့ စေတနာကို ပြသရမယ်”
အစီအစဉ်ချပြီးနောက် ညီအစ်ကို သုံးဦး ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ တံခါးအပြင်သို့ မထွက်ရသေးမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အလည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“တန်ယွမ်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်လား”
ဟူချန်းလဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တစ်ချက် မှင်တက်သွားမိသည်။ သူ အစ်ကိုကြီးကို အလိုလို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အစ်ကိုကြီးက သူ့အား ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အမှန်ပင်။ လောကတွင် ထာဝရ တည်တံ့သော မဟာမိတ်ဟူ၍ မရှိဘဲ၊ အရာအားလုံးသည် အမြဲ ပြောင်းလဲနေသည်သာ ဖြစ်သည်။
....
ချင်းဟွာမြစ်ကမ်းဘေးတွင် တောင်တန်းကြီးများစွာ သွယ်တန်းတည်ရှိနေသည်။
အထီးကျန်ဆန်လှသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် နီရဲသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးကွာသော လွင်ပြင်ကြီးကို လှမ်း၍ ငေးကြည့်နေသည်။
လီမျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေမှာ ထိုနေရာတွင် တည်ရှိပြီး အိမ်ခြေများမှာ တောင်ခြေတစ်လျှောက် စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားကြသည်။ တောင်အောက်ရှိ လွင်ပြင်ကြီးတွင်မူ ရနံ့အမျိုးမျိုး သင်းပျံ့နေသော ဆေးပင်စိုက်ခင်းများစွာ ရှိနေသည့်အပြင် ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်ငါး သုံးမျိုးကို မွေးမြူထားသည့် ကြီးမားလှသော ငါးကန်ကြီး သုံးကန်လည်း ရှိနေသည်။ ဤရတနာများနှင့် အခြေခံအဆောက်အအုံများကို မြင်တွေ့ရလျှင် မည်သည့် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူမဆို မနာလိုစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးကျိန်းစပ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။
လော့ချန်သည် ဤနေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်ဖူးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ သို့သော်လည်း လီကျင်ဟွမ် မကွယ်လွန်မီက ပြုလုပ်ခဲ့သော အပြုအမူများကို တွေးမိသည့်အခါတွင်မူ သူ ရင်ထဲမှ လောဘစိတ်ကို နှိပ်ကွပ်လိုက်နိုင်သည်။
လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းနှင့် ဘောင် ရှိရမည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ပြင် ဤကြီးမားလှသော အသားတုံးကြီးကို အလွယ်တကူ ဝါးမြိုရန် ဆိုသည်မှာလည်း မလွယ်ကူလှပေ။
သူ့အကြည့်များက ဆေးပင်စိုက်ခင်းများနှင့် ငါးကန်များဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။ သာမန်အချိန်များတွင် ထိုနေရာ၌ လူသားများနှင့် ကျင့်ကြံသူအမြောက်အမြား မျိုးနွယ်စုလုပ်ငန်းကို ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်နေကြစမြဲ ဖြစ်သော်လည်း လီကျင်ဟွမ် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ လီမျိုးနွယ်စု နယ်မြေအတွင်း၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ် တေးဂီတသံများ၊ အဖြူရောင် အလံများနှင့် နာရေးစက္ကူများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
လော့ချန်၏ အကြည့်များက တဝေါဝေါ စီးဆင်းနေသော ချင်းဟွာမြစ်ကြီးနှင့် ကမ်းနှစ်ဖက်ရှိ တောင်တန်းကြီးများဆီသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကိုမူ အပြင်သို့ မထုတ်လွှတ်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့လုပ်ပါက ရန်သူအား လန့်ဖျန့်သွားစေနိုင်ခြင်းကြောင့်ပင်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသော ပကတိမျက်လုံးများကိုသာ သုံး၍ သေသေချာချာ အကဲခတ်နေခဲ့သည်။
နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လော့ချန် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။
“ကြည့်ရတာ လီမျိုးနွယ်စုဆိုတဲ့ အသားတုံးကြီးကို မျက်စိကျနေတဲ့သူတွေ တကယ်ပဲ မနည်းလှဘူးပဲ”
ဤအရပ်ဒေသမှာ ဒန်ရှားတောင်ကဲ့သို့ပင် ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်ကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် မြေငှားခ ပေးဆောင်ရသော်လည်း ထိုမြေငှားခနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီမျိုးနွယ်စု၏ ဝင်ငွေမှာ ဆယ်ဆ၊ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုများပြားလှသည်။
သို့သော် ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်တွင် သတ်မှတ်မထားသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိသည်။
‘မြေကို ငါ မင်းတို့ကို ငှားထားပြီးပြီ၊ မင်းတို့ ဘယ်လို စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်မလဲဆိုတာ မင်းတို့ကိစ္စပဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီအသီးအပွင့်တွေကို မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ကာကွယ်နိုင်မလားဆိုတာကလည်း မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ပဲ’ ဟူသော စည်းမျဉ်းအား လူတိုင်း မပြောဘဲ နားလည်ထားကြသည်။ အကယ်၍ ယခင်က ဒန်ရှားတောင်ကဲ့သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပျက်စီးနေသော အခြေအနေမျိုးဆိုလျှင် အခြားအင်အားစုများ သို့မဟုတ် တစ်ကိုယ်တော် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများက မျက်စိကျမည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် လီမျိုးနွယ်စုသည် ဤမြေရိုင်းကို အစွမ်းကုန် အဆင့်မြှင့်တင်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤနေရာကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် မည်သည့်အင်အားမျှ စိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ အဆင်သင့် အသီးအပွင့်များကို ရရှိခံစားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ငါသာ ဒီအသားတုံးကြီးကို ကာကွယ်ပေးချင်ရင်တော့ တော်တော်လေး အားစိုက်ရမယ့် ပုံပဲ”
သူသည် ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဆိုးစွမ်းအားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မှင်ကဲ့သို့ မည်းနက်လှသည့် အလံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တခြားမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်သန့်စင်အလံပင် ဖြစ်တော့သည်။
“ထွက်ခဲ့”
သူ ဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်သန့်စင်အလံအတွင်းမှ မည်းနက်လှသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော တစ္ဆေစစ်သူကြီး တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နေမင်းကြီးက အထက်တွင် တောက်ပနေသော်လည်း သူ့အတွက် ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မရှိပေ။ ဝိညာဉ်တစ်ကောင်သည် တစ္ဆေစစ်သူကြီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင် လူ့လောက၏ နေရောင်ခြည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
လော့ချန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ္ဆေစစ်သူကြီးသည် ချက်ချင်း ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်သော အမူအရာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
ရှောင်ဟေးကို ကြည့်ကာ လော့ချန် ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်မိသည်။
ထိုစဉ်က တစ်ကိုယ်တော် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော ထူရှန်း၏ ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုပြီးနောက် ရှောင်ဟေးသည် အချိန်အတော်ကြာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း လော့ချန်သည် ဤဝိညာဉ်သန့်စင်အလံကို အမြဲတစေ သန့်စင်မွမ်းမံခဲ့ရာ ယခုအခါ ၎င်းသည် ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက် အဖြစ်သို့ တိုးတက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံနှင့်လည်း ခွဲခြားမရအောင် ဆက်သွယ်မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အလံ အတွင်းရှိ တစ်ဦးတည်းသော အဓိကဝိညာဉ်ဖြစ်သော ရှောင်ဟေးသည်လည်း သူ့အား သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒီနေရာမှာ စောင့်ကြပ်နေ၊ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ယောက် လီမျိုးနွယ်စုကို တိုက်ခိုက်လာတာနဲ့ ငါ့ဆီ ချက်ချင်း သတင်းပို့”
ရှောင်ဟေးက အသံအက်အက်ဖြင့် ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပို၍ ရိုသေသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။
လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်သန့်စင်အလံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး ထိုတောင်တန်းကြီးအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်ခြင်းအစီအရင်ကို ခင်းကျင်းလိုက်သည်။ ဤတောင်တွင် ချီစွမ်းအင် မရှိသည့်အပြင် လီမျိုးနွယ်စုစံအိမ်နှင့်လည်း အလွန် ဝေးကွာလှသည်။ လီမျိုးနွယ်စုကို မျက်စိကျနေသူများသည် ဤမျှလောက်အထိ ဝေးကွာသောနေရာသို့ လာရောက်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
ရှောင်ဟေးသာ ဤနေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေပါက ရန်သူများ သတိပြုမိရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်နည်းပါးလှသည်။ လော့ချန် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် ဖြစ်သလို၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ အစီအစဉ်များ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါက ဆုတ်ခွာရန်အတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ်လည်း ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မအောင်မြင်ခင် ရှုံးနိမ့်မှုကို ကြိုတွေးထားရမည် မဟုတ်လော။ သူ့အနေဖြင့် လီမျိုးနွယ်စုအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးမည် ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်လွန်ကြက်သွန်ဖြစ်သွားခဲ့ပါက မိမိ အသက်ကိုမူ အလဟဿ အဆုံးရှုံးခံမည် မဟုတ်ပေ။
အစီအစဉ်များ ချမှတ်ပြီးနောက် လော့ချန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် လမ်းတစ်ဝိုက်ကို ကွေ့ပတ်သွားပြီးနောက် မကြာခင်မှာပင် ဒန်ရှားတောင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သို့သော်လည်း တောင်ထဲသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် သူ့ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားရ၏။
တောင်အပြင်ဘက်တွင် လူရိပ်တစ်ခုသည် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။
“မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”
ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိတော့သည်။
....
တိတ်ဆိတ်လှသော လော့ထျန်းခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ရှင်းကျုံးဟန့်က ထပ်မံ၍ စကားဆိုလာသည်။
“ကိစ္စက အဲ့လိုပါပဲ.... အဲဒီ ယင်းရန်က ယွီကျန်းကျောင်းတော်နဲ့ ပူးပေါင်းထားရုံတင်မကဘဲ ရှန်ကုန်းဂိုဏ်းနဲ့ပါ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်လည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး”
အထက်တွင် ထိုင်နေသော လော့ချန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။
ကြာမြင့်စွာ မတွေ့ရတော့သော ရှင်းကျုံးဟန့်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော သတင်းဆိုးကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ စိတ်ရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သူတို့က ရှန်ကုန်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးနဲ့ ပူးပေါင်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လုရုန် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ ပူးပေါင်းတာလား”
“လုရုန် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖို့များပါတယ်”
ရှင်းကျုံးဟန့်က မသေချာသလို ပြောပြီးနောက် ပြန်လည် စဉ်းစားကာ အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတစ်ယောက်တည်းပဲဆိုတာ ကျွန်တော် သေချာပါတယ်”
“ကျွန်တော် သိရသလောက်တော့ ရှန်ကုန်းဂိုဏ်းက အခုအချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို အပြင်ဘက်ကို ရွှေ့ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဖေးချန်းချူးက ထျန်းလန်မြို့ကြီးရဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး လုပ်ငန်းက ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်လွန်းလို့ ဆက်ပြီး မပတ်သက်ချင်တော့ဘူးလို့ သိရတယ်”
လော့ချန်က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းက ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ သုံးစု ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ရဲ့ လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို ဦးတည်နေတယ်လို့ အသေအချာ ပြောနိုင်ရတာလဲ”
“အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လုရုန်ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ဆီ ဆက်သွယ်ခဲ့တာကတော့ အမှန်ပဲ၊ ထျန်းယင်းတောင်နဲ့ ယွီကျန်းကျောင်းတော်တို့က ဘာဖြစ်လို့ သဘောတူခဲ့ကြလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် သိပ်မသိရသေးဘူး”
စကားဆုံးသွားသည့်နောက် လော့ချန် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားရသည်။ သူနှင့် ရှန်ကုန်းဂိုဏ်းကြားတွင် ပဋိပက္ခ အနည်းငယ် ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း အသက်နှင့်လဲရမည့်အထိ ကြီးမားလှသည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းကို နောက်ပိုင်းတွင် ဂိုဏ်းချုပ် ဖေးချန်းချူးက ထပ်မံ၍ ပြဿနာမရှာတော့သည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သိနိုင်သည်။
ဖေးချန်းချူး မလှုပ်ရှားလျှင် ရှန်ကုန်းဂိုဏ်းဘက်မှလည်း လှုပ်ရှားမည် မဟုတ်ပေ။
သူ့ကြောင့် မျက်နှာပျက်ခဲ့ရသော လုရုန်သည် တစ်ကိုယ်တည်းသမားဖြစ်သဖြင့် အားကိုးစရာ အင်အားမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုလူသည် စစ်ကူများ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု လော့ချန် မထင်ထားခဲ့မိချေ။
မာနချင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုကြောင့်လော သို့မဟုတ် ဒုတိယအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကြောင့်လော သို့မဟုတ် မနာလိုဝန်တိုမှုကြောင့်လော။
ရုတ်တရက် ရှင်းကျုံးဟန့်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်အလား စကားဆိုလာသည်။
“ထျန်းယင်းတောင်နဲ့ ယွီကျန်းကျောင်းတော်တို့က.... အခြေတည်ဆေးလုံးအတွက် လာကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
လော့ချန် မှင်တက်သွားရသည်။
“အခြေတည်ဆေးလုံး ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်ဗျ”
ရှင်းကျုံးဟန့်က ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် သေချာနေသည်။
“သူတို့ မျိုးနွယ်စုနှစ်စုလုံးမှာ ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများကြီး ရှိကြပေမဲ့၊ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူကတော့ တစ်ယောက်စီပဲ ရှိကြတယ်၊ လေလံပွဲတွေမှာ ထွက်လာတဲ့ အခြေတည်ဆေးလုံး အရေအတွက်ကလည်း တော်တော်လေး ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတယ် မဟုတ်လားဗျာ”
“ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်တို့ လော့ထျန်းအဖွဲ့က ထျန်းလန်မြို့ကြီးကို ရောက်လာတာ ခြောက်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး၊ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးလေးယောက် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်၊ ကြားရသလောက်တော့ မကြာခင်က တစ်ယောက် ကျရှုံးသွားခဲ့ပေမဲ့၊ အခုအချိန်မှာ အဖွဲ့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးကလည်း အဆင့်တက်ဖို့ ထပ်ပြီး ကြိုးစားနေပြန်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လော့ထျန်းက လေလံပွဲကနေ အခြေတည်ဆေးလုံး တစ်လုံးတည်းကိုပဲ လေလံဆွဲခဲ့တာလေ၊ ဆေးလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့တင် လူလေးငါးယောက်က အခြေတည်အဆင့်ကို ဆက်တိုက် ကြိုးစားနိုင်နေကြတယ်၊ အပြင်မှာတော့ လော့ထျန်းအဖွဲ့က တစ်နေရာရာက ရတနာတွေကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ဖြစ်၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့တာ ဖြစ်ဖြစ် အခြေတည်ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ပျံ့နှံ့နေခဲ့တာ ကြာပြီ၊ မနာလိုဖြစ်နေတဲ့သူတွေက တကယ့်ကို မနည်းလှဘူး”
လော့ချန်၏ မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားရတော့သည်။ ဤသတင်းသည် လော့ထျန်းအဖွဲ့အား တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်ခိုက်တော့မည်ဟု ကြားရခြင်းထက် သူ့အား ပိုမို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ
အခန်း (၄၀၈) - နှင်းဖုံးနေသော ဂူဗိမာန်ရှေ့မှ အထီးကျန်ခြေလှမ်း
အကယ်၍ လော့ထျန်းအဖွဲ့တွင် အခြေတည်ဆေးလုံး အမြောက်အမြား ရှိနေသည်ဟူသော သတင်းသာ ထွက်ပေါ်သွားပါက ရွှေအမြုတေအဆင့်အောက်ရှိ မည်သည့်အင်အားစုမဆို လာရောက် ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားကြမည်မှာ ဧကန်မလွဲပင်။ လုရုန်နှင့် ထိုလူစုမှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဒုက္ခများ ရောက်လာနိုင်ပေသည်။
ရှင်းကျုံးဟန့်သည် ဤသို့ သုံးသပ်ပြပြီးနောက် အခြေအနေကို ပြန်လည် နားလည်သွားပုံရသည်။
သူ လော့ချန်အား သံသယမျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ခေါင်းဆောင်လော့.... လော့ထျန်းအဖွဲ့မှာ တကယ်ပဲ အခြေတည်ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရှိတာလား”
လော့ချန် မဆိုင်းမတွဘဲ ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ.... ဘယ်ကရလို့ ရှိရမှာလဲ၊ မရှိဘူး”
ရှင်းကျုံးဟန့်က ယုံတစ်ဝက် မယုံတစ်ဝက်ဖြင့်
“ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်လော့ကို ယုံချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်က အင်အားစုတွေကတော့....”
စကားမဆုံးသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ကမူ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။
လော့ချန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။
ရှင်းကျုံးဟန့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း ဆိုသည်။
“ဒီကိစ္စတွေက ကျွန်တော်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး.... ခေါင်းဆောင်လော့က ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ ကျေးဇူးရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ ထျန်းယင်းတောင်က ယင်းရန်က ကျွန်တော့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို သတ်ခဲ့တဲ့ ရန်သူကြီးပဲ၊ သူတို့သာ တကယ် စလှုပ်ရှားလာရင် ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်လော့ကို အစွမ်းကုန် ကူညီမှာပါ”
“မိတ်ဆွေရှင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လော့ချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ဂါရဝပြုရင်း “ဒီရက်ပိုင်း မင်း ဒန်ရှားတောင်မှာပဲ ခဏ တည်းခိုနေပါလား” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ရှင်းကျုံးဟန့်ကလည်း ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် တစ်ကိုယ်တည်းသမားဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်လည်း တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယင်းရန်ဆိုသူမှာ အိမ်ထဲတွင်သာ အမြဲပုန်းနေပြီး အပြင်ထွက်လျှင်လည်း ယွီကျန်းကျောင်းတော်မှ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် အမြဲ အတူသွားလေ့ရှိသဖြင့်သာ သူ ကလဲ့စားမချေနိုင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ထိုသူများသည် လော့ထျန်းအဖွဲ့၏ အခြေတည်ဆေးလုံးများကို လောဘတက်နေကြပြီဖြစ်ရာ လော့ချန်အနေဖြင့်လည်း အင်အားချင်း မျှခြေဖြစ်စေရန် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လိုနေသည် မဟုတ်ပါလော။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် ကလဲ့စားချေရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
....
ထျန်းလန်တောင်ထိပ်တွင်ဖြစ်သည်။
ဤနေရာသည် ရေတံခွန်ကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသဖြင့် တဝေါဝေါ မြည်ဟည်းနေသော ရေစီးသံများ မရှိဘဲ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်လှသည်။
လော့ချန်သည် နှင်းပွင့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဂူဗိမာန်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။ သူရပ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဂူဗိမာန်၏ ပိုင်ရှင်ထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။
လော့ချန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မတတ်သာဘဲ ပြန်လှည့်လာခဲ့ရသည်။
သူ၏ ဂူဗိမာန်သို့ ပြန်ရောက်ရှိချိန်တွင် လော့ချန်သည် လတ်တလော ဖြစ်ပေါ်နေသော ဒုက္ခများကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
ဒန်ရှားတောင်၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုအား မနာလိုဖြစ်ကာ လော့ထျန်းအဖွဲ့၏ အခြေတည်ဆေးလုံးကို မျက်စိကျနေသူများသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မဟုတ်ချေ။
ထိုသူများ မျက်စိကျနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာအောင် အောင့်အည်းသည်းခံနေခဲ့ကြပြီး လတ်တလောမှသာ လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဂိုဏ်းများ အလှည့်ကျ အုပ်ချုပ်ခြင်းနှင့် မြို့အုပ်ချုပ်သူ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်နေသော ဤထူးခြားသည့် အချိန်ကာလကြောင့်ပင်။
မည်သည့် အာဏာအပြောင်းအလဲမဆို ယာယီအားဖြင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ယူဆောင်လာတတ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးမှုများအတွင်း အောက်ခြေလူတန်းစားများမှာ မတတ်သာဘဲ ထိခိုက်နစ်နာကြရစမြဲ ဖြစ်သော်လည်း အလယ်ပိုင်း အင်အားစုများကမူ ၎င်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အကျိုးအမြတ် ရှာဖွေချင်ကြသည်။ အထက်တန်းလွှာများ အတွက်မူ ဤမငြိမ်မသက်မှုများသည် သူတို့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသရွေ့ ငြိမ်ငြိမ်ကြီး ထိုင်ကြည့်နေကြပေလိမ့်မည်။
ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် အာဏာလစ်ဟင်းမှုများစွာ ထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ကျမှ မြို့၏ အရှင်သခင်သစ်သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို အကြီးအကျယ် သိမ်းပိုက်ကာ မိမိတို့ဘက်တော်သား အင်အားစုများကို နေရာချထားပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းရာချီအတွင်း ထျန်းလန်မြို့ကြီးတွင် ကျင်လည်နေကြသော အသေးစား အင်အားစုများအားလုံးသည် ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေကြခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင်။
လော့ချန် ခန့်မှန်းမိသည်မှာ ဤကိစ္စကို အပြတ်မရှင်းနိုင်လျှင် နောက်ဆက်တွဲ ဒုက္ခများစွာ ရှိလာနိုင်ပေသည်။
လော့ထျန်းအဖွဲ့တွင် အခြေတည်ဆေးလုံးများ ထိုမျှအထိ အဘယ်မှာ ရှိနေနိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် ငြင်းဆိုပါစေ မည်သူကမျှ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လော့ထျန်းမှ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူသစ်များ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။
“ဒီကိစ္စက ရေခဲခံတပ်ရဲ့ သဘောထားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်၊ ရေခဲခံတပ်ဘက်ကသာ စကားတစ်ခွန်းလောက် ဟလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို လာပြီး ပြဿနာရှာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က ကျောက်စိမ်းနှင်းစက်ဆေးလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး လော့ထျန်းအဖွဲ့ ပျက်စီးသွားတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါ မထင်ဘူး”
လော့ချန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး နောက်ရက် ထို ဂူဗိမာန်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဤကိစ္စကို အဘွား ရှီပေါ်ရင်းအား သွားပြောလျှင်လည်း အပိုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကရုဏာမဲ့နတ်သမီးအား သွားရှာရန်မှာလည်း လမ်းကြောင်း ရှိမနေပေ။ သို့သော် ထိုဂူဗိမာန်တွင် နေထိုင်သော ထန်ထိုက်ကျင်းမှာမူ အခြေတည်အဆင့်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည့်အပြင် ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျှသာမက ရေခဲခံတပ်၏ ကိုယ်စားလှယ်လည်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ စကားတစ်ခွန်း ပြောပေးမည်ဆိုပါက လော့ချန်၏ သောကနှင့် အခက်အခဲ အားလုံးသည် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ဖြစ်သည်။
လော့ချန်သည် နှင်းပွင့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိုဂူဗိမာန်အပြင်ဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။
တစ်မနက်ခင်းလုံး ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်လူသည် ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ ရှိနေပြီး လတ်တလောတွင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခြင်း မဟုတ်သည်ကို သူ သေချာပေါက် သိသည်။
တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယခုအချိန်သည် ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြား မြို့၏ အကျိုးစီးပွားများကို လွှဲပြောင်းနေသော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် သူမ တံခါးပိတ်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဤကဲ့သို့ တွေ့ဆုံရန် ငြင်းပယ်နေခြင်းကြောင့် လော့ချန်၏ စိတ်ထဲဝယ် မသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
မွန်းတည့်ချိန်အထိ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသဖြင့် သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်လှည့်လာခဲ့ရတော့သည်။
တတိယမြောက်နေ့၊ နံနက်ခင်းတွင်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင်။
နှင်းပွင့်များ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေစဉ် ဂူဗိမာန်အတွင်း၌မူ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသည် ရှေ့မှ ရေမှန်ပြင်ကို ကြည့်နေကြပြီး ထိုမှန်ပြင်ထဲတွင် လော့ချန်၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်နှာကို တွေ့မြင်နေရသည်။
“တကယ်ပဲ လော့ချန်ကို မတွေ့တော့ဘူးလား” ဟု ရှီပေါ်ရင်းက မေးလိုက်သည်။
ထန်ထိုက်ကျင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ငါက သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ တွေ့ရမှာလဲ”
ရှီပေါ်ရင်းက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ကြားရသလောက်တော့ လက်တလော သူ ဒုက္ခအများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်၊ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများ သူ့ကို မျက်စိကျနေကြတယ်၊ တို့တွေက သူနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတာပဲ၊ ပြီးတော့ ရေခဲခံတပ်ရဲ့ အလံကိုတောင် သူတို့ကို သုံးခွင့်ပေးထားတာပဲ မဟုတ်လား.... နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးသင့်တာပေါ့”
“ငါတို့ ရေခဲခံတပ်ရဲ့ အလံကို သုံးပြီး မှီခိုနေတဲ့ အင်အားစုတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ အဲဒီလူတွေ ပြဿနာတက်တိုင်း ငါက လိုက်ပြီး ကူညီပေးနေရမှာလား” ဟု ထန်ထိုက်ကျင်းက ပြန်ပက်လိုက်သည်။
ရှီပေါ်ရင်း ဆွံ့အသွားရတော့သည်။
ထန်ထိုက်ကျင်းက နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ
“ဒါတင်မကသေးဘူး.... အဲဒီဒုက္ခတွေက လော့ချန်တစ်ယောက်တည်းဆီ ဦးတည်နေတာ မဟုတ်ဘူး”
“အမ်....”
“အဲဒီလူတွေ မျက်စိကျနေတာက ဒန်ရှားတောင်ပဲ၊ သူတို့ စိတ်ဝင်စားနေတာက လော့ထျန်းအဖွဲ့ဖြစ်ပြီး၊ မက်မောနေတာက သူတို့ဆီမှာ မရှိတဲ့ အခြေတည်ဆေးလုံးတွေပဲ၊ ဒါတွေအားလုံးက ငါတို့နှစ်ဖက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတဲ့ ကျောက်စိမ်းနှင်းစက်ဆေးလုံးနဲ့ လားလားမှ မသက်ဆိုင်ဘူး”
ရှီပေါ်ရင်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ လော့ထျန်းအဖွဲ့ဖြစ်စေ၊ ဒန်ရှားတောင်မှ လုပ်ငန်းဖြစ်စေ ကျောက်စိမ်းနှင်းစက်ဆေးလုံးနှင့် မဆိုင်ပေ။ လော့ချန် ရှိနေသရွေ့ ကျောက်စိမ်းနှင်းစက်ဆေးလုံး ရှိနေမည် ဖြစ်လေရာ ဤလုပ်ငန်းလည်း ပျက်စီးသွားမည် မဟုတ်ပေ။
လော့ချန်လည်း စောဒကတက်မည် မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမှာ ဤကိစ္စတွင် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသော ကရုဏာမဲ့နတ်သမီး၏ အမိန့်ပါဝင်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ငါ လတ်တလော အရမ်းအလုပ်များနေတယ်၊ ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းက လွှတ်လိုက်တဲ့သူဖြစ်တဲ့ ထောင်ဝမ်က နေ့တိုင်း ဆရာနဲ့ ကိစ္စကြီးတွေကို လာပြီး တိုင်ပင်နေတာဆိုတော့ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို လိုက်ပြီး မဖြေရှင်းပေးနိုင်ဘူး၊ လော့ချန် နောက်ထပ် လာပြီး နှောင့်ယှက်နေဦးမယ်ဆိုရင် အစ်မပဲ သူ့ကို သေချာပြောဆိုပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ”
ထန်ထိုက်ကျင်းက အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။
ရှီပေါ်ရင်းက “ကောင်းပါပြီ” ဟု ပြန်ထူးလိုက်၏။
ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးတစ်ယောက် အနေဖြင့် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ ဤဆွေးနွေးမှုများတွင် ပါဝင်ခွင့်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အချိန်အများစုတွင်မူ သူမသည် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့သာ ပြုမူနေရမြဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း မထွက်ခွာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသဖြင့် စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်မိပြန်သည်။
“လော့ချန်ရဲ့ ပုံစံက သူကိုယ်တိုင် ကြိုးစားတည်ဆောက်ထားတဲ့ အရာကို လွယ်လွယ်နဲ့ စွန့်လွှတ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး၊ တကယ်လို့ ဒုက္ခကြီးကြီးမားမား ကြုံရရင် သူ့အသက်တောင် အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်”
ထန်ထိုက်ကျင်း၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး ရှီပေါ်ရင်းကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်မ နင် သူ့ဆီကနေ ဘာတွေ ယူထားသေးတာလဲ”
ရှီပေါ်ရင်း၏ မျက်နှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။
ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ လေထုမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း လေးလံသွားရသည်။
ထိုအချိန် ဂူဗိမာန်၏ အပြင်ဘက်၌မူ....။
နှင်းပွင့်များက ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လာရောက်ရိုက်ခတ်နေလေသည်။
ယခုအခါတွင်မူ လော့ချန်၏ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်အာရုံများသည်လည်း ပြန်လည်၍ ကြည်လင်ပြတ်သားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ရေခဲခံတပ် မျက်စိကျသူမှာ သူတစ်ဦးတည်း ဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ် မှီခိုနေသည့် လော့ထျန်းအဖွဲ့ကိုမူ မျက်လုံးထဲပင် မထည့်ချေ။ ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ရာဂဏန်းနှင့် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ဆိုသည်မှာ ရေခဲခံတပ်ကဲ့သို့သော အင်အားကြီးဂိုဏ်းကြီးများ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ပုရွက်ဆိတ်လေးများမျှသာ ဖြစ်သည်။
လော့ထျန်းအဖွဲ့က သူ့အပေါ် မှီခိုနေပြီး သူသည်မူ ရေခဲခံတပ်အပေါ် မှီခိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မှီခိုသူ၏ မှီခိုသူကိုမူ သူတို့ တာဝန်ယူမည် မဟုတ်ချေ။ လော့ထျန်းအဖွဲ့သည်လည်း လော့ချန်အပေါ်တွင်သာ သစ္စာခံခြင်းဖြစ်ပြီး ရေခဲခံတပ်အပေါ် သစ္စာခံခြင်း မဟုတ်ပေ။ လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရေခဲခံတပ်အပေါ် သံယောဇဉ် မရှိချေ။ ထိုသို့တွေးကြည့်ပါက ရေခဲခံတပ်သည် လော့ထျန်းအဖွဲ့ ကြုံတွေ့ရမည့် ဒုက္ခများအတွက် လုံးဝ ဝင်ရောက်ကူညီပေးမည် မဟုတ်ပေ။
ဤအမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် လော့ချန်တွင် ထန်ထိုက်ကျင်းနှင့် တွေ့ဆုံရန် စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
နှင်းပွင့်များကြားတွင် ကွယ်ပျောက်နေသော ထိုဂူဗိမာန်ကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်မဆိုးသလို နာကျည်းခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။
“တချို့ ကိစ္စရပ်တွေက ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီးပဲ ဖြေရှင်းရမယ်”
သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းအား ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး မြင်တွေ့ရသော်လည်း အံ့သြခြင်း မရှိကြပေ။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ နောက်ပိုင်းရက်များတွင် လော့ချန်တစ်ယောက် တစ်ကြိမ်မျှ ရောက်မလာတော့ခြင်းပင်။ ၎င်းက ဆင်ခြေပေါင်းများစွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ရှီပေါ်ရင်းအတွက် သဲထဲရေသွန် ခံစားချက်ကို ရရှိစေခဲ့သည်။
ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းမှ ထောင်ဝမ် နှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ထန်ထိုက်ကျင်း ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
“ကောင်လေး လက်လျှော့သွားပြီလား”
“မသိဘူး.... ဒါပေမဲ့ ကြားရသလောက်တော့ သူ မနက်ဖြန်ကျရင် ချင်းဟွာမြစ် လီမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် နာရေးကို သွားဦးမယ်လို့ သိရတယ်”
“ဟားဟား.... ဒီလောက် ဒုက္ခပင်လယ်ဝေနေတဲ့ အချိန်မှာတောင် အပြင်ထွက်ပြီး မျက်နှာပြဦးမလို့လား၊ တကယ် အသက်ကို မနှမြောတဲ့လူပဲ”
“ညီမ.... တကယ်ပဲ သူ့ကို မကူညီတော့ဘူးလား”
ထန်ထိုက်ကျင်း အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားရသည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း အစ်မဖြစ်သူက လော့ချန်ဆီမှ အကျိုးအမြတ် မည်မျှ ရထားသည်ကို တကယ်ပင် သိချင်မိသွားသည်။
ရှီပေါ်ရင်းကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါကတော့ ကောင်လေးက လူရည်မွန်လေးလို့ ထင်လို့ပါပဲ၊ နောက်ပိုင်းမှာလည်း ဆက်ပြီး ဆက်ဆံရဦးမှာဆိုတော့ ဒီလောက်ကြီး လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး”
“အစ်မ နင် စိတ်မပူသင့်တာတွေ ပူမနေပါနဲ့”
ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ လေထုမှာ ထပ်မံ၍ ငြိမ်သက်သွားရပြန်သည်။
ရှီပေါ်ရင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမထက် အာဏာရှိသော ဂိုဏ်းတူညီမလေးနှင့် ထပ်မံ၍ အငြင်းမပွားတော့ပေ။
ထန်ထိုက်ကျင်းက သူမကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ဒီကိစ္စနဲ့ပက်သက်ပြီး ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပြီးသားမို့လို့၊ အစ်မ နောက်ထပ် စကားအများကြီး ပြောဖို့မလိုတော့ဘူး”