အခန်း (၁၇၉-၁၈၀)

အခန်း။ ၁၇၉

ညမိစ္ဆာသည် ထိုနေရာတွင် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ဆက်လက်ဝပ်နေခဲ့သည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကောင်းကင်ယံထက်၌ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် လွင့်မျောလာခဲ့ပြီး ဆန်းဝူမြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာပင် တဖွဲဖွဲရွာသွန်းသော မိုးဖွဲလေးများ စတင်ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း လူသူကင်းမဲ့၍ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်ငြားလည်း ညမိစ္ဆာမှာမူ မှောက်ရက်အနေအထားဖြင့်ပင် မလှုပ်မယှက် ဆက်ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏အကြည့်များကိုမူ မြို့တံခါးဆီသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့မိသည်။

အခြားသော အကြောင်းရင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဆန်းဝူမြို့တော်အတွင်းသို့ လူမည်မျှအထိ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သိရှိလိုခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်... ညမိစ္ဆာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျုံ့သွားခဲ့ရသည်။

မိုးဖွဲများကြားတွင် ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရသော်လည်း ထိုသူကို မည်သည့်နေရာတွင်မဆို သူ သေချာပေါက် မှတ်မိနိုင်သည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မုရုံမိသားစု၏ ဘိုးဘေး မုရုံချီပင်။

နံပါတ် ၁၃ ၏ ပြောပြချက်အရ သူတို့သည် ရုပ်ဖျက်ထားခဲ့ကြရုံတင်မက တူညီသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းချင်း တူညီနေပါက မည်သူမျှ ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သော လျှို့ဝှက်အဆင့်မြင့် အာရုံဖျောက်နည်းစနစ်ကိုပါ အသုံးပြုထားခဲ့ကြခြင်းပင်။

အကယ်၍ မုရုံချီကသာ စကားပြောဆိုပြီး သူတို့၏ အခြေအနေကို ဖွင့်ချလိုက်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု သက်သက်မျှသာရှိသော အခြေအနေမှာ ဤကဲ့သို့ အသက်လုတိုက်ပွဲအဆင့်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် မုရုံချီသည် ဟွမ်ချွမ်းအဖွဲ့မှ နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် ကိစ္စတွင် အလိုအလျောက် သွယ်ဝိုက်၍ တာဝန်ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ထိုပူးတွဲတရားခံကြီးက ဆန်းဝူမြို့တော်အတွင်းမှ ထွက်ခွာရန် ကြံစည်နေကာ သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ညမိစ္ဆာသည် မြို့အတွင်းသို့ လူများဝင်ရောက်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ထိုနေရာ၌

ဆက်ဝပ်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်များမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထရပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် မြို့ပြင်ပဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော မြင်းခွာသံများကြောင့် ရွှေရောင်ကြွေပြားများပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သော သူ၏လက်နှစ်ဖက်မှာ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

ချွင်ခနဲ

မိုးရေများကို ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်လာသော မြင်းခွာသံများနှင့်အတူ ဆည်းလည်းသံများမှာ မိုးရွာသွန်းနေသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ညမိစ္ဆာ၏ စိတ်လုံးလုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ရပြီး “ကုန်းလင်တောင်က လူတွေလည်း ရောက်လာကြပြီပေါ့” ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

ကုန်းလင်တောင်ဆိုသည်မှာ အရှေ့အိုင်တစ်ခွင်ရှိ ပါရမီအဆင့် နှစ်ပွင့်အရှိန်အဝါရှိသော အဖွဲ့အစည်းကြီးများကိုပင် ကျော်လွန်လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည့် တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းကြီးက အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ ၅၀ ဆုကြေးငွေအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေခြင်းပင်။

၎င်းမှာ လုံးဝ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိချေ။

အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ ၅၀ ဟူသည် သူတို့ကဲ့သို့သော သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်အမင်း များပြားလှသော ပမာဏဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် အခကြေးငွေဖြင့် ရောင်းချလျက် အလုပ်အကျွေးပြုတတ်သော ကုန်းလင်တောင်ကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအတွက်မူ အလွန်အမင်း နည်းပါးသော ပမာဏပင်။

အဆင့်နှစ်ပွင့်ရှိသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုထံတွင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရောင်းချလျက် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များကို ဖယ်ရှားပေးမည်ဆိုပါက အနည်းဆုံး အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ ရာဂဏန်းမျှကို လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်သည်။

ထို့ပြင် ဂိုဏ်းရာပေါင်းများစွာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကဲ့သို့ပင် အရှေ့အိုင်ရှိ ကုန်းလင်တောင်သည်လည်း ဂိုဏ်းခွဲငယ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး ပျံသန်းနိုင်သော ငါးကျွန်းထက် စွမ်းအားနည်းပါးသည်မှာ မှန်သော်လည်း အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ ၅၀ မျှသာရှိသော ဆုကြေးငွေအတွက်မူ လာရောက်လက်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျဆင်းစေနိုင်ခြင်းကြောင့်ပင်။

သူသည် တွေးတောနေဆဲမှာပင် အသစ်ရောက်ရှိလာသော လူများမှာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

နီရဲသော မြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းလာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မြို့ရိုးထက်ရှိ ညမိစ္ဆာနှင့် စစ်သည်တော်များ၏ အာရုံကို တစ်ပြိုင်တည်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။

သူမသည် အလွန်အမင်း လှပချောမောလှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးများ၏ ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့သည်။

မိုးရွာသွန်းနေသော ညဉ့်နက်အတွင်း၌ မြင်းကို စီးနင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မိုးရေတစ်စက်မျှပင် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိမှန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

မိုးရေများမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေး ပတ်ပတ်လည်တွင် အလိုအလျောက် ပျံ့လွင့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရသည်။

"ဟဲ့"

ထိုအမျိုးသမီးသည် နီရဲသော မြင်းကြီးကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူမသည် မြို့ရိုးထက်ရှိ စစ်သည်တော်များကို ကြည့်လျက် "မြို့တံခါး ဖွင့်စမ်း" ဟု အော်ဟစ် မိန့်ကြားလိုက်တော့သည်။

စစ်သည်တော်များ၏ ဘေးနားရှိ မုရုံသီသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်းအောက်ထပ်ရှိ စစ်သည်တော်များအား "မြို့တံခါး ဖွင့်ပေးလိုက်ပါ" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကျွိ….

လေးလံလှသော သံသစ်သား မြို့တံခါးကြီးက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပွင့်ဟသွားခဲ့တော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ညမိစ္ဆာသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောချလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ခုန်ချကာ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ဆက်လက်၍ စောင့်ကြည့်နေရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။ ကုန်းလင်တောင်မှ လူများပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီဖြစ်ရာ ဆန်းဝူမြို့တော်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိသွားခဲ့ရသည်။

အဓိကအချက်မှာ သူသည် မီတာတစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်း၌ ကုန်းလင်တောင်မှ လူများ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းထံမှ သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရန် လုံးဝ ယုံကြည်မှု မရှိခြင်းကြောင့်ပင်။

မိုးရေများ သူကိုယ်ပေါ်သို့ ထိမှန်သည့် အသံနှင့် ကြွေပြားများပေါ်သို့ ထိမှန်သည့် အသံမှာ ကွဲပြားခြားနားလှသဖြင့် ကုန်းလင်တောင်မှ လူများက သေချာပေါက် ကြားသိသွားနိုင်သည်။

နောက်ကျိနေသော ရေထုအတွင်းမှ ငါးခိုးဖမ်းမည့် ကိစ္စရပ်ကိုမူ ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည့် အခါကျမှသာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရပေလိမ့်မည်။

မြို့ရိုးအောက်ခြေ၌မူ မြင်းခွာသံများ နီးကပ်လာခဲ့ပြီးနောက် မုရုံချီသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ပြင်ပမှ ဝင်ရောက်လာသော လူသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည်လည်း သူမကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထိုသူနှစ်ဦးသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြမိသည်။

မုရုံချီက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စတင်၍ "ကုန်းလင်တောင်က ဘယ်သူများ ရောက်ရှိလာတာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလားဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်အေးစက်စွာဖြင့်ပင် "လင်းယွန်း" ဟု ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မုရုံချီ၏ မျက်မှောင်များမှာ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကာ ဆက်လက်၍ "လင်းယွန်း ဟုတ်လား... ဘယ်လို လေပြင်းတွေက မင်းကို ဆန်းဝူမြို့တော်ဆီအထိ သယ်ဆောင်လာခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ သိချင်မိပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။

လင်းယွန်းဆိုသူသည် ကုန်းလင်တောင်၏ အစောင့်အရှောက်ကြီး သုံးဦးအနက် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာမူ နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ်၏ ထိပ်ဆုံးအဆင့်တွင် ရပ်တည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပျံသန်းနိုင်သော ငါးကျွန်း၏ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး သုံးဦး သို့မဟုတ် လောကပြင်ပတွင် အေးငြိမ်းစွာ သီးသန့်နေထိုင်ကြသော ဘိုးဘေးကြီးအချို့မှတစ်ပါး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူမကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

မုရုံချီသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။

သူမက ဒီဆန်းဝူမြို့တော်ထဲမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။

ခဏအကြာတွင် လင်းယွန်းသည် မုရုံချီကို တစ်ချက်မျှ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး "မုရုံချီ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုရုံချီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လင်းယွန်းသည် ရယ်မောလိုက်ရင်း "မင်းက ငါ့ထက်အရင် ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ခိုက်ကြရမှာပဲ။ အခုပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မုရုံချီသည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး လင်းယွန်းတစ်ယောက် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

နေပါဦး သူမ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

မုရုံချီသည် အလျင်အမြန်ပင် "မိန်းကလေးလင်းယွန်း... ကျွန်တော်က မင်းနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့..." ဟု မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊

လင်းယွန်းက မုရုံချီ၏စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် "အားလုံးက မသေမျိုးဂိုဏ်းကြောင့်ပဲ။ ဝမ်ပင်းရဲ့ ခေါင်းအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဆုကြေး အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲတွေက တစ်ယောက်တည်းပဲ ရနိုင်မှာဖြစ်သလို မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ မီးနဂါးလျှို့ဝှက်သိုင်းပညာကလည်း တစ်ယောက်တည်းပဲ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိမှာ။ မုရုံချီ... မင်း တကယ်ပဲ စိတ်

ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို မနိုင်မှန်းသိလို့ ဟန်ဆောင်ပြီး ရူးနေတာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒုန်း

အပြာရောင် သွေးကြောတံခါးတစ်ခုမှ သွေးကြောတုန်ခါသံများ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသော မုရုံချီမှာ စိတ်ညစ်ညူးသွားခဲ့ရသည်။

ဒီအရူးမကြီးက ရူးနေတာများလား။

အဖြူအမည်းကို ခွဲခြားမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်လာကာ ရုတ်တရက် ချွင်ခနဲ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

လင်းယွန်း၏လက်ထဲတွင် ခေါင်းလောင်းငယ်လေးတစ်လုံး ရှိနေခဲ့ပြီး သွေးကြောတုန်ခါသံများအကြားမှ အပြာရောင် အလင်းတန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ မုရုံချီထံသို့ တဟုန်ထိုး တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

မုရုံချီသည် အမြန်ပင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ သွေးကြောတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဘန်း…

သွေးကြောတုန်ခါသံ တစ်ချက် မြည်ဟီးသွားပြီးနောက် မုရုံချီ၏ ရှေ့မှောက်၌ အပြာရောင် အကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ ခေါင်းလောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြာရောင် အလင်းတန်းများကို ကြံ့ကြံ့ခံ၍ တားဆီးထားလိုက်သည်။

လင်းယွန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် အပြင်

ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံ၏ ထုပ်တန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရပြီး ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပေါ်လာသော တိုက်ကွက်များကြောင့် အနီးနားရှိ အိမ်များမှာလည်း ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

အကျိုးအမြတ် လုံးဝမရှိကြောင်း သိရှိလိုက်သည့်အခါ မုရုံချီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်

ချက်ကြည့်လိုက်မိရာ အနီးနားရှိ သာမန်ပြည်သူများ၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်းယွန်းအား ထပ်မံ၍ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

အသက်ရာကျော်အရွယ် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်အလား ထင်ရသည့် သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ဆန်းဝူမြို့တော်သို့ ရောက်ရောက်ချင်း မည်သည့်စကားမှ မပြောသလို မည်သည့်အချက်အလက်မှ မမေးဘဲ လူတွေ့သည်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။

ဒါဟာ ရူးနေတာ မဟုတ်ဘဲ ဘာလို့ခေါ်မလဲ။

မုရုံချီသည် သိုလှောင်မှုလက်စွပ်အတွင်းမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အဖြူရောင် လျှို့ဝှက်ပုံစံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အနက်ရောင် လုံးဝန်းသည့် ဘောလုံးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

သူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းကို ညှစ်ချေလိုက်ရာ ပေါက်ကွဲသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မီတာတစ်ရာ ပတ်လည်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်သည့် ထူထဲသော မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လင်းယွန်း၏ အမြင်အာရုံနှင့် အာရုံခံစားမှုများကိုပါ တစ်ခါတည်း ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သည်။

ဤအရာကို မုရုံချီသည် အရေးကြီးဆုံးသော အချိန်အခါမျိုးမှသာ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

၎င်းမှာ ဂိုဏ်းရာပေါင်းများစွာ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကုန်သွယ်ရေးစင်တာမှ ရွှေဒင်္ဂါး ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဝယ်ယူထားရသော ထွက်ပြေးရန်အတွက်သာ သီးသန့်ထုတ်လုပ်ထားသည့် ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

မုရုံချီ လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်းယွန်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့တိုးလိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရိယာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားလိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သွေးကြောတံခါးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း "မုရုံချီ... မင်းတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဝမ်ပင်းကို မသတ်ခင်မှာ မင်းကို အရင်ဆုံး ငါ သတ်ပစ်မယ်" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် လင်းယွန်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့များကြောင့် ပိတ်ဆို့သွားသော အာရုံခံစားမှုကို ပြန်လည်ရယူရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည့်အတွက် လင်းယွန်းသည် မြင်းကိုဆွဲ၍ မြို့တော်အတွင်းသို့သာ ဦးတည်သွားလိုက်ရတော့သည်။

မိုးရေများမှာ ဆက်လက်၍ ရွာသွန်းနေဆဲပင်။

သို့သော်လည်း မြို့တော်သူ မြို့တော်သားများ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်သံများကိုမူ သူမ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

မြို့ရိုးထက်တွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ညမိစ္ဆာသည် လင်းယွန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အစောပိုင်းက မြင်ကွင်းကိုသာ ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။

လင်းယွန်းကဲ့သို့သော ရူးသွပ်သူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဆန်းဝူမြို့တော်ကြီးမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလာတော့မည်ပင်။

လမ်းမများပေါ်တွင် ခြေသံများ ဆူညံစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့်အခါ ညမိစ္ဆာသည် မြို့ပြင်ပကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားကာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါ၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ရောက်ရှိလာကြသော မြို့စားကြီး၏ စံအိမ်မှ စစ်သည်တော်များသည် လင်းယွန်း လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တားဆီးရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

လျန်ဟွမ်းမြို့မှ လူများ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းမှာ ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ရသူများကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်သာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။

မိုးရွာသွန်းနေသော ညဉ့်နက်အချိန်၌ တိုက်ပွဲအရှိန်ကြောင့် ပြိုလဲသွားခဲ့သော အိမ်များကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒေါသထက်ပင် ပိုမို၍ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများက လွှမ်းမိုးနေခဲ့ကာ နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ်အား ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် မစွမ်းသာချေ။

ဤအရာမှာ မြို့စားတစ်ဦးအတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရစရာ အကောင်းဆုံးသော အချက်တစ်ချက်ပင်။

အခန်း။ ၁၈၀

မိုးရေများမှာမူကား ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်၍ ရွာသွန်းနေဆဲပင်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း မှောင်မိုက်လှသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံကိုမူ ပိုမို၍ ခြောက်ကပ်ဆိတ်ငြိမ်သွားစေခဲ့သည်။

မုရုံသီသည် မိုးရေထဲမှ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး "အရှင်... ဒီည ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ဆီ သွားပြီး သတင်းပို့သင့်လားဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ်ကျင့်ကြံသူ အများအပြား မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းဟူသည် နက်နဲသောအဆင့် အနိမ့်ဆုံးကျင့်ကြံသူများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်းနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်တော့သည် မဟုတ်ချေ။

နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဟူသည် အရှေ့အိုင်တစ်ခွင်၌ပင် ဘီလူးကြီးသဖွယ် အရှိန်အဝါကြီးမားလှသူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ သာမန်လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုချင်းစီကပင် အရှေ့အိုင်၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး အများအပြား ဆန်းဝူမြို့တော်အတွင်းသို့ တစ်ပြိုင်တည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြခြင်းပင်။

နက်နဲသောအဆင့် အနိမ့်ဆုံး ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဦးစလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်ပါကပင် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ တန်ဖိုးကို မမီနိုင်ချေ။

"မသေမျိုးဂိုဏ်းက အနိမ့်ဆုံးကျင့်ကြံသူတွေကိုပဲ ဘယ်လောက်သတ်နိုင်ပါစေဦး... အခုလို နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျူးကျော်သူတွေအများကြီးကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဒဏ်ရာမရဘဲနဲ့တော့ ဘယ်လိုလုပ် ဆုတ်ခွာနိုင်ပါ့မလဲ။

ဒီတစ်ခါတော့ မသေမျိုးဂိုဏ်းအတွက် တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခဆိုးကြီး ဖြစ်လာတော့မှာပဲ"

ဟွမ်းချိန်သည် မိုးရွာသွန်းနေသော ညဉ့်နက်အတွင်း၌ မတ်တတ်ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် တိုးညှိးစွာဖြင့် "သွားပြောလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူးဗျာ... အခု ငါတို့လုပ်နိုင်တာကတော့ အဲဒီလူငယ်လေးရဲ့ ဝှက်ဖဲက ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပေါ့။ မဟုတ်

ရင်တော့ ဒီနက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူတွေက သူ့ရဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ ဒီညကို အဆင်ပြေပြေနဲ့ပဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မုရုံသီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ဟွမ်းချိန်၏ စကားကို ထပ်မံ၍ မမေးခွန်းထုတ်တော့ပေ။

အမှန်စင်စစ် ယနေ့ည၏ အဖြစ်အပျက်များကို ဝမ်ပင်းအား သွားရောက်အကြောင်းကြားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှုံးနိမ့်မည်ဆိုပါကလည်း ရှုံးနိမ့်သွားမည်သာ ဖြစ်ခြင်းကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အနိုင်ရရှိနိုင်ပါကလည်း သတင်းသွားပို့ခြင်းက ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှတော့ချေ။

"အရှင်... ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့လို့လဲဗျာ။ သူက ဆန်းဝူမြို့တော်ကနေ ဘယ်တော့မှ အပြင်မထွက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာဖြစ်လို့ အရှေ့အိုင်က နာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေက အခုလို ပြဿနာလာရှာနေကြရတာလဲ"

မိုးရွာသွန်းနေသော ညဉ့်နက်အတွင်း၌ မုရုံသီသည် မေးခွန်းသုံးခုဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။

တစ်ပြိုင်တည်းမှာပင် ထိုမေးခွန်းများက ဟွမ်းချိန်၏ မျက်မှောင်ကိုလည်း ပိုမို၍ တွန့်ချိုးသွားစေခဲ့သည်။

ဟွမ်းချိန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် "ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်ပဲရှိရှိ... ဒီည မင်းအနေနဲ့ ချင်ရွှေလမ်းမနဲ့ ယွန်းလန်တောင်အနီးနားက လမ်းမအချို့မှာရှိတဲ့ ပြည်သူတွေကို ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းပေးရမယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားပါ့မယ်"

မုရုံသီသည် ဟွမ်းချိန်၏ အမိန့်ကို ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ရဲသဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို စကားအချို့ မှာကြားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

...

ယွန်းလန်တောင်ခြေ၌မူ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီးနောက် မုရုံချီသည် ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မည်သူမျှ ရောက်ရှိမနေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လှေကားထစ်တစ်ထောင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်ရောက်ခဲ့တော့သည်။

အပေါ်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခါ၌မူ ဝမ်ပင်းသည် ထိုနေရာတွင် အေးဆေးစွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရကာ သူ့အတွက် လိုက်လံရှာဖွေနေရမည့် အလုပ်ကို သက်သာသွားစေခဲ့သည်။

မုရုံချီက တိုက်ရိုက်ပင် "ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... မင်းတော့ ဒုက္ခရောက်နေပြီ" ဟု ပြောဆိုလိုက်ရာ ဝမ်ပင်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်ပင် "အို... ငါက ဘာဒုက္ခတွေ ရောက်နေလို့လဲဗျာ" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ မုရုံချီသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို ဒုက္ခရောက်နေပြီဟု လာရောက်ပြောဆိုခြင်းပင်။

အကယ်၍ ဤလူသည် ရန်သူမဟုတ်ကြောင်းကိုသာ သူ မသိရှိထားခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့ လာရောက်ပြောဆိုခြင်းမှာ သက်သက်မဲ့ လာရောက်ရန်စနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။

မုရုံချီက အလျင်အမြန်ပင် "မင်းရဲ့ခေါင်းကို ဆုကြေးငွေ ထုတ်ထားကြပြီ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ပင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဖျတ်ခနဲ အေးခဲသွားခဲ့ရပြီး "တစ်စုံတစ်ဦးက ငါ့ကို ဆုကြေးငွေ ထုတ်ထားတယ် ဟုတ်လား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"မင်းကို ဘယ်သူက ဆုကြေးငွေ ထုတ်ထားတာလဲဆိုတာ မသိရသေးပေမယ့်... နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်လာနေကြပြီဆိုတာကတော့ သံသယဝင်စရာ မလိုပါဘူး။ သေချာတာကတော့... တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီလူတွေက သာမန် နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူတွေ မဟုတ်ကြဘူး"

အကယ်၍ တစ်ယောက်တည်းသာ ဆိုပါက လင်းယွန်းကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးက အဖြူအမည်း ခွဲခြားမနေဘဲ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဤဆုကြေးငွေကို ရယူရန်အတွက် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအဖြစ် ခံယူထားခြင်းပင်။

စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ဝမ်ပင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့မိသည်။

မုရုံချီ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်အမင်း ရှင်းလင်းကာ ၎င်းမှာ ရန်ရှီးကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဖြစ်သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ဝမ်ပင်း၏ နက်နဲသောအဆင့် အနိမ့်ဆုံး စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ ရန်ရှီးကို အတင်းအကျပ် လုယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့ညတွင်မူ အခြေအနေက ကွဲပြားခြားနားသည်။

မသေမျိုးဂိုဏ်းသည် ဆုကြေးငွေ ထုတ်ပြန်ခြင်း ခံထားရပြီး ၎င်းမှာ နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်သည်အထိ အစွမ်းထက်လှပေရာ လူအများအပြားက ဤဆုကြေးကို လုယူရန် ကြိုးပမ်းကြပေလိမ့်မည်။

အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဒုတိယတစ်ဦးလည်း သေချာပေါက် ရောက်ရှိလာပေဦးမည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရန်ရှီးကို သေချာပေါက် ခေါ်ဆောင်သွားရမည်ပင်။

မသေမျိုးဂိုဏ်းအပေါ် ထုတ်ပြန်ထားသော ဆုကြေးငွေကြောင့် ရန်ရှီးအား ထိခိုက်နစ်နာမှု မရှိစေလိုခြင်းကြောင့်ပင်။

သို့သော်ငြားလည်း ဝမ်ပင်းကမူ သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းလျက် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့်ပင် "စီနီယာ... လာရောက်သတင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ" ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်တော့သည်။

ဝမ်ပင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မုရုံချီသည် ထိုလူငယ်လေးက အခြေအနေကို နားမလည်ဟန်ဆောင်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် ရန်ရှီးကို သူ့ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိခြင်းကြောင့်လားဟူသည်ကို သေချာစွာ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မုရုံချီက အလောတကြီးပင် "လူငယ်လေး... မင်းသေတာကို မြင်ချင်နေတာ နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးကွ။ မင်းမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမဲ့... အကယ်လို့ အဲဒီနက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သာမန်

တပည့်တွေကိုပဲ ဇွတ်အတင်း သတ်မယ်ဆိုရင် မင်း ဘယ်လိုတားမလဲ" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

မိုးရေများက မုရုံချီ၏ ဆံပင်ရှည်များနှင့် အဝတ်အစားများကို တဖြည်းဖြည်း စိုစွတ်စေခဲ့သော်လည်း သူကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ မျက်လုံးကို ကွယ်နေသော ဆံနွယ်များကို သပ်တင်လျက် ဝမ်ပင်းအား အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိသည်။

သူသည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ ထိုဂိုဏ်းချုပ်ငယ်လေး သူ၏ ခေါင်းမာလှသော စိတ်ကူးကို ပြောင်းလဲလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။

နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖို့ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်မူ သီးသန့်ပစ်မှတ်ထားနေရန်ပင် မလိုဘဲ သူတို့၏ သွေးကြောသိုင်းပညာတုန်ခါမှုလှိုင်း တစ်ချက်မျှ ဖြတ်သန်းသွားစေရုံဖြင့်တင် ကိစ္စပြတ်သွားနိုင်သည်။

မုရုံချီ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ပင်းသည် စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

"ဒီလူကတော့ တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်အောင်လုပ်တဲ့ လူကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ရန်သူမှမဟုတ်တာ။ တကယ်လို့သာ ရန်သူဖြစ်ခဲ့ရင် ကိစ္စတွေက ဒီထက်ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ ပိုလွယ်သွားမှာကိုး"

ဝမ်ပင်းက "စီနီယာမုရုံ... တခြားကိစ္စ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့ တောင်အောက်ကိုပဲ ဆင်းပါတော့ဗျာ။ အဝတ်တွေလည်း စိုကုန်ပြီ။ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ စည်းကမ်းရှိပါတယ်... ဧည့်သည်တွေကို ညအိပ်ညနေ လက်ခံလေ့မရှိပါဘူး။ အကယ်လို့ စီနီယာက ရန်ရှီးအတွက် တကယ်ပဲ စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုရင်တော့ တောင်ခြေက ဇရပ်တစ်ခုခုမှာပဲ နားခိုလိုက်ပါဦး။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရန်ရှီးကို ရန်ပြုဖို့ တောင်ပေါ်တက်လာမယ်ဆိုရင်တောင် စီနီယာ ဝင်ရောက်တားဆီးဖို့ အချိန်မီပါသေးတယ်။ သူတို့က နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတော့... စီနီယာ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး အပြစ်မဲ့သူကို ချမ်းသာပေးကြမှာပါ" ဟု ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မုရုံချီက အလောတကြီးဖြင့် "မဟုတ်ဘူး... ငါ ဆိုလိုတာက အဲဒီလို မဟုတ်..."

ဝမ်ပင်းကမူ သူ၏စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် တွန်းပို့လိုက်တော့သည်။

"မဟုတ်..."

"စီနီယာ... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါဦး။ ငါ ထပ်ပြီး လိုက်မပို့တော့ပါဘူး"

မုရုံချီ လှည့်ထွက်သွားပြီး တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ပင်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက် တင်းယွီအဆောင်ဆီသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

မုရုံချီသည်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်ပင် ချင်ရွှဲလမ်းမပြင်ပရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခု၌သာ အခြေချနေထိုင်လိုက်ရတော့သည်။

...

ယခုအခါ လင်းယွန်း၏ အခြေအနေဆီသို့ ပြန်လည်ရှုမြင်ရလျှင် ခရီးအတန်ငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် သူမ၏ ဘေးနားရှိ နီရဲသော မြင်းမကြီးသည် ရုတ်တရက် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကြယ်တာရာပမာ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများ၊ ဗလာကျင်းနေသော ရင်အုပ်နှင့် သန်မာထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆီစိမ်စက္ကူထီးတစ်လက်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး လင်းယွန်းနှင့်အတူ မိုးရွာသွန်းနေသော ညဉ့်နက်အတွင်း၌ လိုက်ပါလျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

ထီးဆောင်းထားခြင်းမှာ အနည်းငယ် မလိုအပ်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သူသည် ဇွဲရှိရှိဖြင့်သာ ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

အတန်ငယ်ဝေးသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ လင်းယွန်းက "ဟုန်ယဲ့... ငါ ဒီညပဲ လှုပ်ရှားရမလား ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖြန်အထိ စောင့်ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒီညနှင့် မနက်ဖြန်ဟူသည် သုံးနာရီခန့်သာ ကွာခြားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုကွာခြားမှုက အလွန်အမင်း ကြီးမားသည်။

ဒီည လှုပ်ရှားမည်ဆိုပါက မှောင်မိုက်သော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်နှင့် လေပြင်းထန်မှုများက သတ်ဖြတ်ခြင်းလုပ်ငန်းအတွက် အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်သည်။

ထို့ပြင် ညအချိန်၌ အောင်မြင်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ပုန်းအောင်းနေသော သားကောင်များကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆန်းဝူမြို့တော်အတွင်း၌ အခြားသော နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေသေးကြောင်း သူမ သေချာပေါက် သိရှိထားခြင်းကြောင့်ပင်။

အဆင့်မရှိသော ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုအတွက် အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ ၅၀ ဆုကြေးငွေဟူသည် နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးခန့်ကို ဆွဲဆောင်ရန် လုံလောက်သည်။

မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်များ ပါရမီရှင်ဆယ်ဦးရွေးချယ်ပွဲတွင် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သော မီးနဂါးသိုင်းပညာကမူ အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ ၅၀ ထက်ပင် ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုသိုင်းပညာကို ထုတ်ဖော်ရန်အတွက် မည်သည့် သွေးကြောတံခါးမျှ ဖွင့်လှစ်ရန် မလိုအပ်ခြင်းပင်။

ချိန်ဆကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက ထိုမီးလျှံသိုင်းပညာက ပို၍ပင် မက်မောစရာ ကောင်းလှသည်။

သူမ ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ရခြင်းမှာလည်း ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင်။

အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ ၅၀ ရရှိမည့် ကိစ္စကမူ သာမန်မျှသာ ရှိသည်။

ထိုသိုင်းပညာက သူမအတွက် အသုံးမဝင်ဟု ဆိုစေကာမူ ၎င်းကို လုယူလျက် သူမဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို လေ့ကျင့်ပေးမည်ဆိုပါက သူတို့အဖွဲ့အစည်း၏ အင်အားကို လျင်မြန်စွာ တိုးတက်စေမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။

အကယ်၍ သူမကိုယ်တိုင်ပါ အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်စရာကောင်းသော အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သူမ၏ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာကြီးက ပြုံးလိုက်ရင်း မိုးရေစက်အချို့ကို လက်ဖြင့် ဖမ်းယူကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် "မိုးဖွဲဖွဲလေးရွာနေတာ... တောင်တက်ဖို့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးပဲဗျ။ သခင်မကြီး... ဒါကတော့ အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုပါပဲ။ ဟွမ်လီမြို့က ဒဏ္ဍာရီတွေ ပြောစမှတ်ပြုကြတာကတော့... သူတို့လူတွေက နက်နဲသောအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လက်မောင်းကိုတောင် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဖြတ်တောက်နိုင်တယ်ဆိုပဲ။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက နက်နဲသောအဆင့် အလယ်အလတ်ထက်တော့ ပိုမှာမဟုတ်ပါဘူး။ အလယ်အလတ်အဆင့်ချင်း အတူတူပဲဆိုတော့... မနက်ဖြန်အထိ စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွန်းက "ဒါဆိုရင်တော့... ငါ မင်းရဲ့စွမ်းအားကို အသုံးပြုရတော့မှာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် မိုက်မဲသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

ဆန်းဝူမြို့တော်အတွင်း၌ ချောင်းမြောင်းနေသော သားကောင်များ သေချာပေါက် ရှိနေကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။

တောင်ပေါ်သို့ အလျင်စလို တက်ရောက်မည်ဆိုပါက အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိသော်လည်းပြန်လည်ထွက်ခွာမည့် အချိန်တွင်မူ အဆင်သင့်စောင့်ကြိုနေသော ရန်သူများ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီးနောက် "သခင်ကြီး... စိတ်ချပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းယွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လမ်းမများပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့တော့သည်။

ညအချိန် လမ်းမများမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သန်းသွားတတ်သော စစ်သည်တော်များမှတစ်ပါး အခြားသူ မရှိချေ။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသော အချိန်တွင်မူ လင်းယွန်းသည် မြို့ရိုးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ ယွန်းလန်တောင်ခြေသို့ ချဉ်းကပ်မိသွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် လူရိပ်လူယောင်မျှမရှိသလို သာမန်အိမ်တစ်လုံးပင် မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိချေ။

ဤမျှအထိ အစွမ်းကုန် သတိကြီးစွာ ထားနေသည့်တိုင်အောင် လင်းယွန်းသည် သူမ၏ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာကြီးကိုသာ လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် ချက်ချင်းပင် မီးခိုးငွေ့တိမ်တိုက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ယွန်းလန်တောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားနိုင်သည့် ထူထဲလှသော မြူခိုးမြူငွေ့ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွန်းလန်တောင်ကြီးမှာ မုန့်ပေါင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး မြူခိုးများက ၎င်း၏ အပေါ်ယံအလွှာသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့ကာ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာမူ ထိုမုန့်ပေါင်း၏ အတွင်းစာသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ပြင်ပမှ ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါက အတွင်းပိုင်းရှိ အခြေအနေများကို လုံးဝ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။