အခန်း (၃၃၁-၃၃၂)

အခန်း။ ၃၃၁

ပုံစံမဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုအတွင်း တောင်တန်းများမှာ တိုက်စားခံရပြီး မြစ်များမှာလည်း ခန်းခြောက်သွားကာ အရာရာတိုင်း ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။ လေကြောင်းများမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး မီးခိုးရောင် ဖုန်မှုန့်များကို ဝေ့ဝဲစေသည်။ သဲပြင်ပေါ်တွင် စတုတ္ထဦးလေးတန်ရှောင်ဖျင် ရပ်နေသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် ကျောက်တုံးစာတမ်း အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုကျောက်တုံးစာတမ်းမှာ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ကာကွယ်ထားသကဲ့သို့ အလွန်ခိုင်ခံ့ပြီး ဝှက်ထားသဖြင့် သူသာ အနီးသို့ မသွားမိပါက တွေ့ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ဤစာတမ်းကို ကူးယူခြင်း သို့မဟုတ် ထွင်းထုခြင်း မပြုနိုင်ဘဲ ကျင့်ကြံရန်အတွက်သာ လေ့လာနိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းစာလုံးများကို အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်ရှုနေသည်။

"မြစ်ဖျားတောင် ကျင့်စဉ်ကို ပြောင်းပြန်သုံးပြီး ကောင်းကင်နဲ့ ဆက်စပ်လိုက်ရင် မြေကြီးနဲ့တင် မဟုတ်ဘဲ လေနဲ့ပါ ပေါင်းစပ်နိုင်တာလား"

"ဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

တန်ရှောင်ဖျင်သည် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေပြီး ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ထိုလူငယ်လေးကို စစ်ဆေးခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ သူသည် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ရရှိခဲ့သည်။

ဤဘဝတွင် သူသည် နတ်ဘုရားကလေးအဆင့်ကို မတောင့်တတော့ဘဲ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်၏ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းတစ်ဝက်ကျော်ကို ဖြတ်သန်းပြီးဖြစ်ရာ သူ မနားမနေ ရှာဖွေနေသည်မှာ ဤရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ပထမဆုံး အချစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ အကြည့်များကို မခွာနိုင်တော့ပေ။

"တောင်ဆိုတာ မြေကြီး၊ လေဆိုတာ သစ်ပင်၊ အကယ်၍ ငါးမျိုးသော ဒြပ်စင်ထဲက မြေကြီးနဲ့ သစ်ပင်ကို ပေါင်းစပ်နိုင်ရင်၊ နောက်ထပ် အရာတွေကိုရော ပေါင်းစပ်နိုင်ဦးမလား"

"ပေါင်းစပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်..."

တန်ရှောင်ဖျင်သည် နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမည်ကို စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်တော့ပေ။

"ရှေးခေတ်လူတွေက တကယ်ပဲ ဒီလို မှော်ပညာတွေကို ကျင့်ကြံခဲ့ကြတာလား"

"ဒီထက် ပိုမိုပြည့်စုံပြီး စနစ်ကျတဲ့ မှော်ကျင့်စဉ်တွေ ရှိနေဦးမလား"

"သူတို့က ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဒီကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံခဲ့ကြတာလဲ"

"သူတို့ကရော ငါ့လိုပဲ ဒီကျင့်စဉ်တွေကိုပဲ သုတေသနပြုရင်း စွဲလမ်းနေခဲ့ကြတာလား"

အတွေးပေါင်းများစွာမှာ ဆည်ရေတံခါး ပွင့်သွားသကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး တုန်ခါလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသော နယ်မြေမှာ ကွဲအက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ချောက်ကမ်းပါးများ ပေါ်ပေါက်လာကာ ပျက်စီးနေသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များမှ သဲနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာ ထိုချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ အလျင်အမြန် စီးဝင်သွားသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေအထက် ကောင်းကင်ယံတွင် မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များမှာ ဝဲဂယက်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး အနီရောင် လျှပ်စီးမြွေများမှာ တိမ်တိုက်များကြားတွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။

တန်ရှောင်ဖျင်သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင် လျှပ်စီးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ "ကောင်းကင်ဘုံ စစ်ဆေးချက် ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် နှောင်းပိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ရန် အသေးစား စစ်ဆေးချက်မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် ကောင်းကင်ဘုံ စစ်ဆေးချက်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အသေးစား စစ်ဆေးချက်မှာ သေးငယ်သော အသီးခွဲဓား ဖြစ်ပါက၊ ယခု စစ်ဆေးချက်မှာ နဂါးသတ်ဓားကြီးနှင့် တူသည်။

"ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်တာလဲ"

"ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက ဒါကို မခံနိုင်တော့ဘူး"

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် တန်ရှောင်ဖျင်မှာ အခြားဘာမျှ မတွေးနိုင်တော့ဘဲ ထူးကဲတောင်တန်း အထပ်ထပ်ကိုးခု၊ မြစ်ဖျားတောင် ကျင့်စဉ်နှင့် ကောင်းကင်သို့ ခြေလှမ်းသုံးရပ်တို့ကို ရေးထွင်းထားသော ရှေးဟောင်း ကျောက်တုံးစာတမ်းကို အမြန်ဆွဲယူ၍ ထွက်ပြေးရန်သာ ကြိုးစားလိုက်သည်။

ယခင်က သူသည် ရှေးဟောင်း ကျောက်တုံးစာတမ်းကို အတင်းအဓမ္မ ကိုင်တွယ်မိပါက ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မယူခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် ယခုအခါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ကောင်းကင်ဘုံ စစ်ဆေးချက်ကြောင့် ပျက်စီးတော့မည် ဖြစ်ရာ သူ ဘာမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ တန်ရှောင်ဖျင်သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဧရာမလက်ဝါးကြီးကို ဖန်တီး၍ ကျောက်တုံးစာတမ်းကို ဖမ်းယူရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ မထိမိမီမှာပင် ကျောက်တုံးစာတမ်းပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကြီးမားသည့် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်ခဲသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ဖြစ်သွားသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ စစ်ဆေးချက်ရဲ့ ပစ်မှတ်က ဒီကျောက်တုံးစာတမ်း ဖြစ်နေတာလား"

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကျောက်တုံးစာတမ်းကို ကာကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်စွမ်းအားမှာ လျင်မြန်စွာ ပျက်ပြားသွားပြီး တိမ်တိုက်အထက်ရှိ အနီရောင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများမှာ ကျရောက်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။

တန်ရှောင်ဖျင်သည် အခြားအရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှု၍ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အမြန်ဆုံး ပြေးလွှားသွားသည်။

နယ်မြေထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ နောက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်မိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံ စစ်ဆေးချက်မှာ အပေါ်မှ ကျရောက်လာပြီး ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ စာလုံးများမှာ မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သော စာလိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်လောင်ကာ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခိုင်ခံ့လှသော ကျောက်တုံးမှာ စာရွက်ကဲ့သို့ နုနယ်သွားပြီး မိုးကြိုးမီးတောက်ကြောင့် အနီရောင်ရဲကာ ပြာအဖြစ် လွင့်ပါသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားတော့သည်။

"ဖူး"

တန်ရှောင်ဖျင်မှာ လူ့လောကသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အသက်ရှူမှားလျက် ကြောက်ရွံ့နေဆဲပင်။

အကယ်၍သာ သူ တစ်လှမ်းနောက်ကျခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် လောဘပိုခဲ့လျှင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်။ သူသည် နယ်မြေဝင်ပေါက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ဝင်ပေါက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တန်ရှောင်ဖျင်သည် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏မျက်နှာတွင် ဝမ်းမြောက်သည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

သူ တွေးလေလေ ပို၍ ပျော်ရွှင်လေဖြစ်ကာ အရုပ်အသစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်ရင်း သူ၏ စိတ်ဆန္ဒများကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ်မလား ဒီလို နားလည်ရခက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တွေမှာ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ အခု ကောင်းကင်ဘုံ စစ်ဆေးချက်ကတောင် ဒါတွေကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြောတာ မှန်နေပြီ။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဒီ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် သုံးခုကို ကျွန်တော်တို့ ပုံစံမဲ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်တွေဆီမှာ ထည့်သွင်းပေးသင့်တယ်။ သူတို့ သေချာကျင့်ကြံဖို့ လိုတယ်"

မကြာမီပင် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် နှောင်းပိုင်းတွင် လူချင်းမတွေ့ဆုံဘဲ စိတ်အာရုံဖြင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်နိုင်သည်။ ပြန်လည်ဖြေကြားသူမှာ ပုံစံမဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဖြစ်လဲ ထိုမျိုးဆက်၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သူ တန်ရှောင်ရွှမ် ဖြစ်သည်။ ခေတ္တမျှ ဆွေးနွေးပြီးနောက် တန်ရှောင်ရွှမ်က "အရင်ဆုံး အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်အချို့ကို ရွေးပြီး စမ်းကြည့်ပါ။ အကယ်၍ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို တကယ်ပဲ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ လူငယ်တွေအတွက် သုံးဖို့ အချိန်မနှောင်းသေးပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။ တန်ရှောင်ဖျင်မှာ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပင် သည်းမခံနိုင်သော မည်သည့် မှော်ပညာမဆို တန်ဖိုးရှိသည်မှာ အသေအချာပင်။ အကယ်၍ တန်ဖိုးရှိသောအရာကို အောင်မြင်စွာ သုတေသနပြုနိုင်ပါက ပုံစံမဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ နောက်မျိုးဆက်များမှာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာမည်ပင်။

...

...

စုန်ယန်သည် ကြင်နာမှုတရားကို အမှန်တကယ် ခံစားမိလိုက်သည်။ အန်းလီ၏ ရှိနေခြင်းက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို နူးညံ့သွားစေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

တစ်ဦးအပေါ်ထားသော သူ၏ စေတနာကြောင့် သူတွေ့သမျှ လူတိုင်းကိုပါ ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံမိသည်။

လက်ရှိတွင် သူသည် ချင်းဟွမ်နိုင်ငံ၏ အပြင်ဘက်ရှိ လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံတွင် ရောက်ရှိနေသည်။ လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံမှာ ချင်းဟွမ်နိုင်ငံထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုကြီးမားပြီး ယခင်က သုံးနိုင်ငံတို့၏ ရှေးဟောင်း ဂျင်နယ်မြေထက်ပင် ကြီးမားလှသည်။

အခန်း။ ၃၃၂

လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံနှင့် ချင်းဟွမ်နိုင်ငံတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မြက်ခင်းပြင်များဖြစ်ကြသဖြင့် ဆင်တူကြသည်။

သို့သော် လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံသားများ၏ စိတ်ထဲတွင် ချင်းဟွမ်နိုင်ငံကို နတ်ဘုရားတို့၏ နေအိမ်နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သော သာလွန်သည့် နိုင်ငံအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံရှိ သာမန်တဲတစ်ခုအတွင်း၌ အမွေးထူသော ခါးစည်းကို ပတ်ထားသည့် ကလေးမလေးတစ်ဦးက အပြင်မှ ပြေးဝင်လာသည်။

သူမသည် အအေးခံထားသော သားရဲနို့အိုးကို သယ်ဆောင်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလျက် အနီးတွင်ရှိနေသော လူငယ်လေးနှင့် အမျိုးသမီးအား ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "အစ်ကို... အမ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးကို မည်သို့ ခေါ်ရမည်ကို တွန့်ဆုတ်နေဟန် ရှိသည်။

စုန်ယန်က ပြုံးလျက် "အစ်မက ဆံပင်တွေ စောစောစီးစီး ဖြူသွားရုံပါ" ဟု ပြောသည်။

ကလေးမလေးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် "အစ်ကို၊ အစ်မ၊ ဒါက မေမေ ပေးခိုင်းလိုက်တာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် သားရဲနို့ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထိုအိုးမှာ ပုရွက်ဆိပ်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် ကြွေအိုးဖြစ်ပြီး အတွင်းရှိ နို့မှာ မြေအောက်ခန်းမှ ယူလာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ပူပြင်းသည့် နေရောင်အောက်တွင် နတ်ဘုရားတို့၏ လေနုအေးကဲ့သို့ပင် အေးစက်နေသည်။

စုန်ယန်သည် သူနှင့် အန်းလီအတွက် နို့ကို ငှဲ့ပေးပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ တရှိန်ထိုး သောက်လိုက်သည်။

သူသည် ဒေသခံ ဓလေ့စရိုက်များကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်နေပြီး လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံအတိုင်း ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ၏ ဝတ်စားပုံမှာ အတော်ပင် ရဲရင့်လှသည်။

ခါးတွင် သားရဲသားရေစကတ်ကို ပတ်ထားပြီး အပေါ်ပိုင်းတွင်မူ အရေပြားများစွာ ပေါ်နေသည့် သားရေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ သန်မာလှသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အပြင်ဘက်သို့ ထင်ရှားနေပြီး လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံ၏ လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းတိုင်း လူအများ၏ အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည်။ အန်းလီမှာမူ သားရေစကတ်ကို သင့်တော်ရုံမျှသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူမကို သားရေစကတ် ဝတ်ထားသည့် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးဟုသာ ခေါ်ဆိုကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်များ ရှိနေသည်။

အန်းလီသည် ကြွေခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း သားရဲနို့ကို တစ်စက်ချင်း စုပ်သောက်လျက် "အရမ်းကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ..." ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။

စုန်ယန်က ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး၏ လွတ်မြောက်မှုပင်။

သူ ဂူရှာတောင်မှ ထွက်လာသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီဖြစ်ပြီး လူအများကြားတွင် ပုန်းအောင်းကာ သိုင်းလောကနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်လျက် အန်းလီအတွက် သင့်လျော်မည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေနေသည်။

ထိုအတောအတွင်း တောင်နှင့်မြစ်များကြား၊ လူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် လှည့်လည်လျက် သူတစ်ပါးအပေါ် ကြင်နာပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း ကြင်နာနေမိသည်။

သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆိုးရွားသော အတွေးများ၊ ကောက်ကျစ်သော အကြံအစည်များအားလုံးမှာ ခေတ္တမျှ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပဲ။

သူသည် နွယ်ပင်များမှ ကျဆင်းလာသော ပျားရည်ကို လောဘတကြီး စုပ်ယူသကဲ့သို့ ဤနေ့ရက်များ ဆက်လက်ရှည်ကြာစေရန်သာ ဆုတောင်းနေသည်။

အခြားကမ္ဘာသို့ မကူးပြောင်းမီက သူသည် တစ်သက်လုံး ခရီးရှည်သွားရန် အိပ်မက်ကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤကမ္ဘာတွင်မူ မထင်မှတ်ဘဲ ပြည့်စုံသွားခဲ့သည်။

သားရဲနို့သောက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား လက်ချင်းတွဲ၍ တဲအပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းများမှာ ပိုးထည်ကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး ပြာလဲ့သော ကောင်းကင်တွင် တိမ်တိုက်များ ပျံ့နှံ့နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာ ပြေးလွှားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေကြသည်။

"ဒီအတိုင်းလေးပဲ အမြဲတမ်း ဖြစ်နေစေချင်တယ်"

စုန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကိုမြှောက်၍ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို ဝိုင်းလိုက်ပြီး "ကောင်းကင်ကြီးက ကျယ်ပြောလှသလို ငါတို့ကလည်း သေးငယ်လွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေးငယ်တာက မကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြီးမားလေ လေးလံလေပါပဲ။ သေးငယ်မှသာ အရာရာကို ဝန်မပိဘဲ နေနိုင်မှာပါ" ဟု ပြောသည်။

အန်းလီသည် သူ၏ ဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ခေါင်းကိုလှည့်၍ ကခုန်နေသော မြက်ရိုင်းများကြားမှတစ်ဆင့် လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤရက်များစွာ အတူတူ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် စုန်ယန်က သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အမှန်တရားများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် အရာအချို့ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။ စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်သည် ထင်သလောက် ရိုးရှင်းသူ မဟုတ်ပေ။

စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း၊ စကားတိုင်းမှာ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော ခံစားချက်၊ အရည်အချင်း အနည်းငယ်သာ ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးတွင် မရှိသင့်သော နက်နဲသည့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊ နက်ရှိုင်းသောအကြည့်များသည် အန်းလီကို ဘုရားကျောင်းရှိ ရုပ်တုတစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးသည်။

စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်တွင် ပုံပြင်များစွာ ရှိနေခြင်းပင်။

ဤအချိန်တွင် စုန်ယန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူမသည် ဘာမျှမပြောဘဲ လက်ကိုသာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ချောင်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ် ရစ်ပတ်သွားကြသည်။ စုန်ယန်သည် တစ်ချိန်က နူးညံ့ခဲ့သော လက်ကလေးမှာ ယခုအခါ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

အန်းလီက ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သေးငယ်တာမှာလည်း ချည်နှောင်မှုတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ"

သူမသည် စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်ကို သူမကြောင့်နှင့် တိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းမှ နောက်ဆုတ်သွားစေလိုခြင်း မရှိပေ။

သူမသည် ယခင်က သူမမဟုတ်တော့သလို စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်သည်လည်း ယခင်အတိုင်း မဟုတ်တော့ပေ။ မည်သူမျှ အတိတ်သို့ ပြန်မသွားနိုင်ကြပေ။

လူတိုင်းသည် ရှေ့ကိုသာ ကြည့်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရှေ့သို့သာ ဆက်တိုးရမည်ပင်။

လူတိုင်းသည် ကြီးပြင်းရမည်ဖြစ်ကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင့်ကျက်လာကြရသည်။

ဤအချက်များကို လျစ်လျူရှုခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် လှည့်စားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

စုန်ယန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် ပြုံးကာ "အင်း" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောကိုမှီ၍ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကို ငေးကြည့်ရင်း လှုပ်ရှားနေသော မြက်ရိုင်းများ၊ ပြေးလွှားနေသော မြင်းရိုင်းများ၊ သိုးထိန်းတို့၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် မြေကြီးထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ပိုးမွှားတို့၏ တိုးညှင်းသော အသံများကို ခံစားနေသည်။

သူသည် ကလေးဆန်ပြီး တေးသွားမညီသော ကလေးသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆို လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံတွင် မိခင်များက သားသမီးများကို ချော့သိပ်ရာတွင် သုံးလေ့ရှိသော သီချင်းဖြစ်သည်။

သီချင်း၏ တေးသွားနှင့် စာသားမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်ပင် နူးညံ့ကာ အန်းလီမှာ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာက အန်းလီ၊ တစ်ချိန်က စီနီယာအစ်ကိုဘိုင် အလွန်ချစ်ခင်ခဲ့သော အတိတ်က အန်းလီထံသို့ ပြန်သွားရန် အလွန်အမင်း တောင့်တနေသကဲ့သို့ သူမ ခံစားရသည်။

စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်သည် ထိုမိုက်မဲသော အန်းလီလေးကို ချစ်ခင်သဖြင့် သူမကို ယခုတိုင် ချစ်ခင်နေခြင်းမှာ အမှန်တရားမဟုတ်ပေ။

စီနီယာအစ်ကိုဘိုင် အမှန်တကယ် တောင့်တနေသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာက အန်းလီလေးနှင့်အတူ ရှိခဲ့စဉ်က စိတ်အေးလက်အေး ရှိခဲ့သော ခံစားချက်မျိုးပင်။

သူသည် စိတ်အေးလက်အေး ရှိသည့် လွတ်လပ်မှုကို ချစ်သည်။ ထိုအန်းလီလေးက သူ့ကို ထိုခံစားချက်မျိုး ပေးခဲ့သဖြင့် သူ အန်းလီလေးကို သဘောကျပြီး ထို့ကြောင့် ယခု သူမကိုလည်း သဘောကျနေခြင်းပင်။ အရာအားလုံးမှာ စီနီယာအစ်ကိုဘိုင် ယခု ညည်းဆိုနေသော ကလေးသီချင်းနှင့် တူလှသည်။

ကြီးပြင်းချင်စိတ်မရှိတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လိုပဲ...

အန်းလီသည် စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် သူတို့၏ လက်ချင်းတွဲထားမှုမှာ တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ စုန်ယန်က ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ ကြင်နာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နက်ရှိုင်းသော မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည့် အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာသည်။

သို့သော် အန်းလီက သူ့ကို ကြည့်နေသဖြင့် ထိုအလင်းရောင်မှာ ဖြတ်ခနဲပျောက်သွားပြီး ကြင်နာသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့်သာ ပြန်အစားထိုးသွားသည်။

အန်းလီသည် သူ၏ အလွန်အမင်း သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ကို တားဆီးပေးပြီး ကြင်နာသော အတွေးများကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည့် ပြုပြင်ပေးသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"မင်းကို ပြဇာတ်ကောင်းတစ်ခု သွားကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်။ အဲဒီမှာ မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် စုန်ယန်သည် အန်းလီကို ဆွဲခေါ်ကာ အဖြူရောင်သက်တံ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

...

...

လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံ အစွန်အဖျားရှိ မီးတောက်ရနံ့ဂိုဏ်း။

အလောင်းများပုံကြားတွင် နီရဲသော သံချပ်ကာဝတ်စုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှာ သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နေသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင်မူ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှာ ပျံသန်းသောဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အဘွားအိုတစ်ဦးကို ခိုင်မြဲစွာ ဟန့်တားလျက်ရှိသည်။