အခန်း (၃၃၃-၃၃၄)

အခန်း။ ၃၃၃

အဘွားအိုက "ယီယီ ဖယ်ပေးစမ်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ နုနယ်သော မျက်နှာတွင် ပြတ်သားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

"ဆရာမ ကျွန်မ မဖယ်ပေးနိုင်ဘူး။ အစ်ကို ကွမ်းယန်က မိစ္ဆာတွေရဲ့ သွေးဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရတာပါ။ ဒီလုပ်ရပ်တွေက သူ့ရဲ့ စိတ်ရင်းမဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့... ဒါ ကျွန်မရဲ့ အမှားလည်း ပါပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့လို့ ဒီနေ့ ဒီလို အမှားမျိုး ကျူးလွန်မိတာပါ"

"အမှားလား"

နီရဲသော သံချပ်ကာဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူတို့က ကျွန်တော့်ကို စော်ကားတယ်။ လှောင်ပြောင်တယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို သတ်ပစ်လို့ မရဘူးလား"

အဘွားအိုက ဒေါသတကြီး ဆုံးမသည်။

"မီးတောက်ရနံ့ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးက မင်းကို စော်ကားလှောင်ပြောင်တာလား။ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက မင်းရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ဖြတ်တောက်တာလား။ တစ်ချို့တပည့်တွေနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက... လူအများကြီးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ သူတို့ အမှားလုပ်လို့လား။ သူတို့ သေသင့်လို့လား"

"သူတို့ သေသင့်တယ်"

သံချပ်ကာလူငယ်က ဒေါသတကြီး အော်သည်။

"သူတို့က ကျွန်တော့် လက်စားချေတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့တာ။ ဒါကြောင့် သူတို့က ကြံရာပါတွေပဲ။ ဘယ်သူ... ဘယ်သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေဒနာကို နားလည်ပေးနိုင်မှာလဲ အဘွားကြီး မင်းက ဘာမှ မသိဘူး၊ မင်း နားမလည်ဘူး၊ မင်း သေသင့်တယ်။ မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို အသက်နဲ့ လျော်ကြေးပေးရမယ်"

အဘွားအို၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး စကားမပြောတော့ဘဲ လက်ဟန်ပြုလုပ်လိုက်ရာ လေဟာနယ်ထဲမှ ပျံသန်းသောဓားများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏ နောက်တွင် လည်ပတ်နေသော အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နောင်တမရတဲ့အပြင် အပေါင်းအဖော်တွေကိုပါ သတ်ဖြတ်တယ်ပေါ့ သေစမ်း"

"မင်းပဲ သေသင့်တာ"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်က ချက်ချင်း ရှေ့ကိုပြေးထွက်ကာ နှစ်ဦးကြားတွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး "ဆရာမ" ဟု ငိုယိုကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဘွားအိုသည် သူမကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော တပည့်မ၏ ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိပြီး သူမအပေါ် ထားရှိခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်များကို သတိရသွားကာ သက်ပြင်းချရင်း ပျံသန်းသောဓားကို ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့် အနှောင့်အယှက်ကြောင့် သူမ အားနည်းသွားသည်။ သံချပ်ကာလူငယ်သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ ပတ်လည်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးရောင်လှံတစ်ခုက အဘွားအို၏ ချီစွမ်းအင်ကာကွယ်မှုကို ထိုးဖောက်သွားကာ လှံများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်လာသည်။

မကြာမီပင် အဘွားအိုမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်သွားပြီး သတိမေ့မြောသွားတော့သည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက အဘွားအိုဘေးသို့ ပြေးသွားကာ သံချပ်ကာလူငယ်ကို ကြည့်ပြီး "အစ်ကိုကွမ်း သူက ကျွန်မရဲ့ ဆရာမပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးပါ" ဟု ပြောသည်။

သံချပ်ကာလူငယ်မှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး သွေးရောင်မကောင်းဆိုးဝါး ချီစွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေသည်။

သူသည် "ညီမလေး ဖယ်ပေးစမ်း" ဟုသာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။

မိန်းကလေးက မျက်ရည်များဖြင့် "သူမက အစ်ကို့ကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး" ဟု ငိုယိုကာ ပြောသည်။

"သူမ သေရမယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် သွေးရောင်လှံကို ထပ်မံ ဖန်တီးကာ မိန်းကလေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဖူး"

မိန်းကလေးသည် သွေးအန်ကာ သေလုမျောပါး ဖြစ်သွားသည်။ သံချပ်ကာလူငယ်မှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ နောက်ထပ် လှံတစ်ချောင်းကို ထပ်ဖန်တီးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မီးတောက်ရနံ့ဂိုဏ်း၏ မီးဖိုနောက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့မှာ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သံချပ်ကာလူငယ်က "လူများလို့ အနိုင်ကျင့်တာလား ငါ့မှာလည်း လူမရှိဘူး ထင်နေလား" ဟု ရယ်မောလိုက်ပြီး "အစ်ကိုကျောက်၊ အစ်ကိုဝမ်၊ အစ်မမာ၊ ကူညီကြပါ" ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး အခြားသူသုံးဦး ထပ်မံရောက်ရှိလာသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက "မီးတောက်ရနံ့ဂိုဏ်းဆိုတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ဂိုဏ်းက တရားမမျှတဘူး။ ပျက်စီးသင့်တယ် အကုန်သတ်ပစ်ကြ" ဟု အော်ကာ ဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ဂိုဏ်းသားများ ခုခံသော်လည်း မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေချိန်တွင် အဆောက်အဦးတစ်ခု၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

စုန်ယန်က အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ "သူ့ကို ယူလိုက်" ဟု ပြောသည်။

အန်းလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သံချပ်ကာလူငယ်က သူတို့ကို သတိပြုမိသွားသော်လည်း သူတို့၏ အဆင့်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

သူစကားမဆုံးမီပင် မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ပစ်ဝင်လာသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားကာ အမြင့်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သေလိုက်တော့….

စုန်ယန်က ကျန်ရှိသော မိစ္ဆာသုံးဦးဘက်သို့ အကြည့်လှည့်လိုက်သည်။ သူတို့လည်း စုန်ယန်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ပထမဆုံး မိစ္ဆာက တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် မီးခိုးရောင် အလင်းတန်း ရောက်လာသည်။

သေလိုက်တော့….

ကျန်နှစ်ဦးက အန္တရာယ်ရှိမှန်း သိသွားသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည်။

မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းက ထပ်ရောက်လာကာ တစ်ယောက် သေသွားပြီး နောက်ဆုံးတစ်ယောက် လှမ်းပြေးသည်မှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းက ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။

သေလိုက်တော့….

စုန်ယန်သည် မိစ္ဆာလေးဦးကို ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးနောက် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို ဆွဲယူကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရှာဖွေကာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။

သူမမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုယူရန် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ စုန်ယန်သည် အန်းလီကို ခေါ်ဆောင်ကာ အဝေးရှိ တောအုပ်တစ်ခုသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

မြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် မိန်းကလေးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး "သူမက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ခုနစ်၊ သစ်ချီစွမ်းအင် အလယ်အလတ် ရှိတယ်။ ဆေးဖော်စပ်ဖို့ ကောင်းတယ်။ အခု သူ သေခါနီးပြီ။ မင်း စလို့ရပြီ" ဟု ပြောသည်။

အန်းလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်က ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာမဟုတ်လား... ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် မိစ္ဆာတွေက သူ့ရှေ့မှာ ပုရွက်ဆိတ်တွေလို ဖြစ်နေရတာလဲ"

စဉ်းစားနေချိန်မှာပင် အန်းလီသည် မိန်းကလေး၏ နဖူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ လုယူခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

စုန်ယန်ကမူ ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ တောင်နောက်ဘက်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးနယ်မြေတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အခန်း။ ၃၃၄

ယခုအချိန်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးနယ်မြေ၏ နက်နဲသောစိတ်မှာ ဖြစ်မပေါ်လာသေးသော်လည်း လုံလောက်သည်။ သံချပ်ကာလူငယ်တို့သည် ဤနေရာတွင် အခွင့်အရေးအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ဟန်ပင်။

အန်းလီသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အောင်မြင်စွာ လုယူနိုင်ပြီး အသားကျလာချိန်တွင် သူသည် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ပါးလွှာသော မြူခိုးများကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်သည်။ အသက်လေးခုကို စတေးပြီးနောက် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ထူးကဲအမြစ်သည် အဆင့်နိမ့် မြေထူးကဲအမြစ်ဘေးတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထူးခြားသည့် နှစ်ထပ်ထူးကဲအမြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယခင်က ဝါးတောင်တွင် အသက်လေးဆယ်သာ လိုအပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လေးရာ လိုအပ်

သည်။ နှစ်ထပ်ထူးကဲအမြစ် ပေါင်းစပ်မှုက ဝိညာဉ်ထူးကဲအမြစ် တစ်ခုတည်း ဖြစ်ပေါ်ခြင်းထက် ပိုမိုခက်ခဲကြောင်း ထင်ရှားသည်။

...

...

တစ်နှစ်တာမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံရှိ ပန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ရပ်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီ။ ကျွန်မ ဆေးဖော်စပ်တာကိုပဲ အဓိကထားတော့မယ်။ ပြီးရင်... အစ်ကို့ကို ကူညီပေးမယ်။ အားလုံးကို ကူညီပေးမယ်"

အန်းလီက ပြောသည်။

"ခရမ်းရောင်နန်းတော် ဆေးလုံးရဲ့ အဆိပ်တွေကို ဖြေရှင်းတာက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခုပဲလေ။ အခု ကျွန်မရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်မှာ သစ်ချီစွမ်းအင် ထူးကဲအမြစ် ရှိနေပြီဆိုတော့ အများကြီး တိုးတက်လာနိုင်မှာပါ"

စုန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီးနောက် အန်းလီသည် ဓားကို စီး၍ ဂူရှာတောင်သို့ ပြန်သွားသည်။ ဂူရှာတောင်ရှိ စာကြည့်တိုက်တွင် ဆေးဖော်စပ်နည်း လမ်းညွှန်များ အများအပြား ရှိသည်။

ဂူရှာတောင်၏ အဓိက တောင်ထိပ်သုံးခုနှင့် ငါးမျိုးသော ဒြပ်စင်နယ်မြေတွင် ရှားပါးသော ဝိညာဉ်အပင်များ ပေါက်ရောက်နေသဖြင့် သူမအတွက် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။

တစ်ကိုယ်တော် ဓားစီးသူမှာ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စုန်ယန်သည် အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ အန်းလီ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အပြန်အလှန် တွေ့ဆုံချိန်၏ ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်က အထိတွေ့ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများနှင့် စေတနာအားလုံးကို အန်းလီထံ အပ်နှံခဲ့သည်။

သို့သော် ဒီရေအတက်အကျကဲ့သို့ပင် အရာအားလုံးက အတက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အကျတွင်မှ အမှန်တရားကို ပေါ်လွင်စေသည်။

သူ အမှန်တကယ် မြတ်နိုးခဲ့သည်မှာ ထိုမှတ်ဉာဏ်များပင်။ ကျန်သည်မှာ ဆက်စပ်၍ ဖြစ်ပေါ်လာသော အကြိုက်သာ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေထိုင်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် လုယူခြင်း မတိုင်မီနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူနှင့် အန်းလီတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမှန်တကယ် မကိုက်ညီကြောင်း နားလည်လာကြသည်။

သို့သော် စိတ်ခံစားမှုတို့မှာ မသိစိတ်ထဲမှ တိုးပွားလာပြီး နက်ရှိုင်းကာ စွဲလမ်းမှုအထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အန်းလီ၏ စစ်မှန်သော အချစ်မှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပင်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ သူမ၏ ဘဝ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

အကယ်၍ စီနီယာအစ်ကိုဘိုင်သည် သူမနှင့်အတူ ဆေးဖော်စပ်ရန်အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်မည်ဆိုပါက နေ့ရက်တို့မှာ ယခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပိုမိုလေးနက်လာကာ ပထမဆုံး ရိုးသားမှုများ လျော့ပါးသွားလိမ့်မည်။

စုန်ယန်မှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို မချစ်ပေ။ သူ ချစ်ခင်သည်မှာ စွမ်းအား ဖြစ်သည်။ စွမ်းအားသာလျှင် သူ့ကို လုံခြုံမှုပေးပြီး အသက်ရှင်သန်နိုင်စေမည်။

သူ အပြင်းအထန် ရှာဖွေနေသည်မှာ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်၏ အလယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ပြန်လည်တွေ့ဆုံမှုမှာ လှိုင်းထန်ခဲ့သော်လည်း နှစ်ကာလများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ခွဲခွာခြင်းမှာ ရိုးရှင်းသွားသည်။

"ဒါက ဆက်ဆံရေးတိုင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြင်းပြပြီး ထာဝရတည်မြဲတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းဆိုတာကလည်း ပုံပြင်တွေထဲမှာပဲ ရှိတာမျိုး….."

ယခုအခါ စုန်ယန်သည် ခရမ်းရောင်နန်းတော်အလယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို အမှန်တကယ်ပင် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခု သူလိုအပ်နေသည်မှာ ထိုအခွင့်အရေးကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်ပြီး ကောင်းမြတ်ခြင်း၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားသိရှိကာ သူ၏ ခရမ်းရောင်နန်းတော်ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးလမ်းကို အတားအဆီးမရှိ ဖြစ်စေရန်ပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူသည် ဝေးကွာရာသို့ ထွက်ခွာသွားသော အရိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ဓားကိုစီး၍ အဝေးသို့ ပျံသန်းမသွားဘဲ လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံအတွင်း၌ ခြေကျင်လျှောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ အထီးကျန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော်

သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော အားအချို့ကြောင့် သူ အထီးကျန်ခြင်းကို မခံစားရတော့ပေ။

လမ်းလျှောက်လာရင်း သူသည် သိုးထိန်းတစ်ဦးကို တွေ့ဆုံ၍ မြင်းတစ်ကောင်ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ မြင်းပေါ်တွင် စီးနင်းကာ နေ့တစ်နေ့နှင့် ညတစ်ညကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အစုအဖွဲ့တစ်ခုရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအစုအဖွဲ့၌ ခေတ္တနားခိုပြီးနောက် သူသည် မြင်းကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပြုထားလိုက်သည်။

အပေါ်စီးတွင် တိမ်တိုက်ကြီးများ လွင့်မျောနေကာ တစ်ခါတစ်ရံ မိုးရွာပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်တတ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ နေပူပြင်းလွန်းလှသည်။

သူသည် ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံ၍ အရက်ကောင်းများကို ဝယ်ယူကာ တောရိုင်းထဲတွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် မူးရူးကာ သောက်စားခဲ့သည်။ နိုးလာချိန်တွင်မူ မြင်းမှာ ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လှမ်း၍ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများ၊ သဲကန္တာရများ၊ ကုန်းတွင်းပင်လယ်များ၊ ပုံစံမျိုးစုံရှိသော မြို့ကြီးများ၊ မတူညီသော လူမျက်နှာများကို သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

သူသည် ရုပ်သေးဂိုဏ်း၊ မြူခိုးပင်လယ်၊ သရဲဘုရင်၏ ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် ဆင်းရဲခြင်းပင်လယ်၏ အစွန်းတို့တွင် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် ရက်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။

ထိုစွဲလမ်းမှုများအတွင်းရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို သတိရသည်။ ထိုနေ့က ကျန်းဟန်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုကို အမှတ်ရမိသော်လည်း ယခုအခါ အရာအားလုံးမှာ မျှတသော အမှတ်တစ်ခုကို ရရှိသွားပုံပင်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် အန်းလီကို အကြောင်းပြု၍ သူသည် ကြင်နာမှုနှင့် နူးညံ့မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။

လူသတ်လိုသည့် ဆန္ဒ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ကောင်းမြတ်သော စေတနာများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုနေရာမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်ပြီး ဆိတ်သုဉ်းမနေတော့ပေ။

ဤရှုပ်ထွေးပြီး ရောထွေးနေသော စွမ်းအားများက သူ့ကို ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးရန် တွန်းအားပေးနေသည်။

သူ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ခရီးသွားခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း ဝေးလံခေါင်သီသော မြို့လေးတစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လမင်းပင်လယ်နိုင်ငံနှင့် ရှီယွမ်နိုင်ငံကြားတွင် တည်ရှိနေသော မြို့လေးဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆိုင်းဘုတ်တွင် "အသားဆိုင် ရောင်းရန်ရှိသည်" ဟု ရေးသားထားသည်။ သူသည် အသားဆိုင်ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

...

...

မြို့၏ အမည်မှာ ဟွမ်မြို့ဖြစ်ပြီး အသားဆိုင်၏ အရောင်းအဝယ်မှာ မကောင်းလှပေ။ မြက်ခင်းပြင်နှင့် နီးကပ်နေသဖြင့် အိမ်တိုင်းသည် နွားနှင့်သိုးများကို မွေးမြူထားကြပြီး အိမ်

တိုင်းလိုလိုမှာ အသားဆိုင်များ ဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင်။

ဤ "ရောင်းရန်ရှိသည်" ဆိုသည့် ဆိုင်းဘုတ်မှာ အိမ်တစ်ခန်း၊ နေထိုင်ရာနေရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

မူလပိုင်ရှင်မှာ ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့်အတူ ဝေးလံရာသို့ ခရီးထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ မထွက်ခွာမီ "ရောင်းရန်ရှိသည်" ဟု ဆိုင်းဘုတ်တင်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းစွာပင် စုန်ယန်က ၎င်းကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် စုန်ယန်သည် ဟွမ်မြို့၌ အခြေချလိုက်သည်။ လီဟန်ဟူသော အမည်ဝှက်ဖြင့် နေထိုင်ကာ ထိုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ချောင်းလီမြို့ကဲ့သို့ မယားငယ်များ မယူဘဲ နွားနှင့်သိုးများကို မွေးမြူကာ နေ့စဉ် သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသည်။

သူ၏ ထူးခြားသော ဓားကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် အသားဆိုင်၏ အရောင်းအဝယ်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ တိုးတက်လာသည်။

လူအများမှာ အမဲသား၊ သိုးသားအတွက်သာမကဘဲ ဤ အသားခုတ်သမားလီ၏ ကျွမ်းကျင်မှုအရသာကို မြည်းစမ်းရန် လာရောက်ကြသည်။

ဟွမ်မြို့၏ အမည်မှာ အေးစက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အလွန်ပင် နွေးထွေးလှသည်။ နယ်စပ်တွင် တည်ရှိသော်လည်း အသွားအလာနှင့် အနားယူရာ နေရာအဖြစ် အရေးပါလှသည်။ ကုန်သည်များ၊ အထီးကျန်ခြင်းကို ရှာဖွေနေသူများ၊ နယ်လှည့်သူများစွာတို့က ဤနေရာသို့ လာရောက်လည်ပတ်ကြသည်။