အခန်း (၃၃၅-၃၃၆)

အခန်း။ ၃၃၅

လူသားများရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိစဲမြဲဖြစ်သလို သေဆုံးမှုများ ရှိစမြဲပင်။

အစိုးရ၏ အုပ်ချုပ်မှု မရောက်ရှိသော ဤဝေးလံခေါင်သီသည့် မြို့လေးတွင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ဆောင်းဦး၏ ညဉ့်ယံတွင် အေးစက်စက် မိုးဖွဲဖွဲများ တသွင်သွင် ရွာသွန်းနေသည်။ အိမ်ခေါင်းမိုးအောက်ရှိ လေတိုးသံမှာ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ တသသ မြည်ဟည်းနေ၏။

အသားဆိုင်ပိုင်ရှင် လီသည် ဆီစိမ်စက္ကူပြတင်းပေါက်ကို ထောက်ထားသည့် သစ်သားတိုင်ကို ချလိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးမှ အလျင်အမြန် ပြေးလွှားလာသည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံနေရခြင်းပင်။

သူ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လမ်းကြားထဲမှ လူအုပ်ကြီး ပေါ်လာကာ အရှေ့မှ ပြေးလာသူများမှာ ကလေးငယ်နှစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆံပင်နက်များမှာ မိုးရေကြောင့် နဖူးတွင် ကပ်နေကြသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် အရပ်နည်းနည်း ပိုရှည်သော မိန်းကလေးနှင့် ညာဘက်တွင် ယောက်ျားလေးငယ်တစ်ဦးပင်။

သူတို့၏ နောက်တွင်မူ တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လာသည့် လူမိုက်များ ဖြစ်သည်။

ဖတ်….

ယောက်ျားလေးငယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ မိန်းကလေးက ချက်ချင်း ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို ကူညီရန် ပြင်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး လူမိုက်များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

မီးတုတ်များက အဖြူရောင်နံရံများနှင့် အနက်ရောင်အမိုးပြားများ အက်ကြောင်းများကြားရှိ ရေညှိများကို ထွန်းလင်းတောက်ပစေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကျောတွင်လွယ်ထားသည့် သိုင်းလောကခရီးသွားတစ်ဦးမှာလည်း အေးစက်စွာ ရပ်နေ၏။

သိုင်းလောကခရီးသွားက ကလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်၍ "မင်းတို့က သခင်ဟွမ်ရဲ့ ပူဇော်ပွဲက အစားအစာတွေကို ခိုးရဲတယ်ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ မိန်းကလေးက ပြန်မပြောဘဲ ယောက်ျားလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ကိုင်ထားကာ သူမ၏ လက်ဖြင့် သူမခေါင်းကို အုပ်လိုက်ပြီး အရိုက်ခံရန် ပြင်ဆင်နေဟန် ရှိသည်။

သိုင်းလောကခရီးသွားက လှောင်ပြုံးပြုံး၍ "ခိုးရင်တော့ အဖမ်းခံဖို့ ပြင်ထားပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယောက်ျားလေးက "ကျွန်တော်တို့ ဗိုက်ဆာလို့ပါ" ဟု အော်သည်။

မိန်းကလေးက သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့၍ မျက်စိမှိတ်ကာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ခေါင်းနောက်ပိုင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အုပ်လိုက်ပြန်သည်။

သိုင်းလောကခရီးသွားမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ လူမိုက်များက တုတ်များကို ကိုင်ကာ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ ဟွမ်မြို့တွင် သခင်ဟွမ်၏ ပူဇော်ပွဲ အစားအစာကို ခိုးခြင်းမှာ သေခြင်းတရားကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် တံခါးဖွင့်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သိုင်းလောကခရီးသွားက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးအိမ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်၍ စက္ကူထီးကို ဆောင်းထားသော လူတစ်ဦး လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် ထိုသူကို မှတ်မိသွားကာ "ဆိုင်ရှင်လီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ကလေးနှစ်ဦးကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သိုင်းလောကခရီးသွားက စပ်စုစွာဖြင့် "ဒီကလေးနှစ်ယောက်က မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေလား" ဟု မေးကာ စုန်ယန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သူတို့အပေါ် သနားစိတ်ဝင်လို့လား" ဟု ထပ်မေးပြန်ရာ စုန်ယန်က ခေါင်းခါပြပြန်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ ဝင်ပါနေတာလဲ"

စုန်ယန်က "ဘဝက သူတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်က အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးချင်လို့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သိုင်းလောကခရီးသွားက ရယ်မော၍ "ငွေဒင်္ဂါး နှစ်ဆယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က မဆိုင်းမတွပင် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေများကို ထုတ်ယူကာ သိုင်းလောကခရီးသွားက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ "ရွှေ" ဟု ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ယောက်ျားလေးငယ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် "မဟုတ်တာ ကျွန်တော်တို့ ခိုးမိတာ အသားလေးနည်းနည်းပါ။ ငွေတစ်ကျပ်တောင် တန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ ရွှေနှစ်ဆယ်တောင်းရတာလဲ" ဟု အော်သည်။ မိန်းကလေးက သူ့ပါးစပ်ကို ထပ်မံ ပိတ်လိုက်ပြန်သည်။

စုန်ယန်က "ခဏစောင့်ပါ" ဟု ပြောကာ အသားဆိုင်ထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး ငွေဒင်္ဂါးများနှင့် ကြေးပြားများ ပါသည့် သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူလာကာ အိမ်ခေါင်းမိုးအောက်တွင် ငွေဒင်္ဂါး နှစ်

ဆယ်ဖိုးကို ရေတွက်ပေးလိုက်သည်။

သိုင်းလောကခရီးသွားမှာ စုန်ယန် ငွေကို အလေးအနက် ရေတွက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး "ဆိုင်ရှင်လီ အို ဆိုင်ရှင်လီ မင်းနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ။ ငါ ဟိုဘိုရှင်းကတော့ မင်းကို အထင်ကြီးမိတယ်" ဟု ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ငွေကို ကမ်းပေးလိုက်သော်လည်း ဟူဘိုရှင်းဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ် မိတ်ဆက်သူက ငွေကို အတင်းပြန်တွန်းပို့ကာ "မင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတယ်။ အဲ့တာကို ငါသဘောကျတယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ တစ်ပြားမှ မယူဘူး။ သခင်ဟွမ်ကို ငါ့ဘာသာ ရှင်းပြလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ "သွားကြမယ်" ဟု အမိန့်ပေးပြီး လူမိုက်အပေါင်းပါများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

စုန်ယန်သည် ကလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်၍ "မင်းတို့ နာမည်က ဘာလဲ" ဟု မေးသည်။

ယောက်ျားလေးငယ်က "ကျွန်တော်က တန်ယုပါ။ ညီမလေးနာမည်က တန်ယွီပါ ကျွန်တော်တို့က အနီးနားက မြို့ကပါ။ မိဘတွေက ကုန်သွယ်ရေး ခရီးထွက်သွားရင်း နှစ်လနေရင် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောသွားတာ အခု ခြောက်လကြာတဲ့အထိ ပြန်မလာကြသေးဘူး။ ညီမလေးနဲ့ ကျွန်တော် စားစရာ မရှိတော့လို့..." ဟု ပြောရင်း စုန်ယန်၏ အကြည့်ကို မခံရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

သူတို့ လိမ်နေကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း သူတို့သည် ဒေသခံများ မဟုတ်ဘဲ အငတ်ဘေးကြုံနေရသည်မှာမူ အမှန်ပင်။

စုန်ယန်က ပြုံး၍ လက်ယက်ခေါ်လိုက်သည်။

"တန်ယုနဲ့ တန်ယွီ ငါ့အိမ်ကို လာခဲ့ပါ"

မိန်းကလေးက မတ်တပ်ရပ်ကာ စုန်ယန်ကို အရိုအသေပေးပြီး ယောက်ျားလေးငယ်၏ လက်ကို ဆွဲကာ အသားဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ စုန်ယန်သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ အသားခြောက်ခေါက်ဆွဲ နှစ်ပွဲ ပြင်ဆင်ပေးသည်။

ကလေးနှစ်ဦးသည် ဆာလောင်စွာ စားသောက်ကြပြီး ရေနွေးနွေးနှင့် ရေချိုးကာ အိပ်စက်ကြသည်။ မိန်းကလေးမှာမူ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အစပိုင်းတွင် မအိပ်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း မိုးလင်းခါနီးမှ အိပ်ပျော်သွားသည်။ နိုးလာချိန်တွင် စားပွဲပေါ်ရှိ ခေါက်ဆွဲပူပူကို မြင်မှ သူမ စိတ်အေးသွားရသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားကာ သူတို့သုံးဦးမှာ ရင်းနှီးလာကြသည်။

စုန်ယန်မှာ အသားဆိုင်လုပ်ငန်းကို ပုံမှန်လုပ်ကိုင်နေပြီး အချို့ဖောက်သည်များအတွက် အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ပေးရသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဆိုင်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာရပြီး ထိုအချိန်များတွင် ကလေးနှစ်ဦးက ဆိုင်ကို စောင့်ရှောက်ပေးသည်။

သုံးလကြာပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် အသားပို့ဆောင်ပြီး ပြန်ရောက်လာချိန်၌ ကလေးနှစ်ဦး ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆိုင်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ကြည့်ရာ ငွေသေတ္တာထဲမှ ငွေများစွာ ပျောက်ဆုံးနေပြီး စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။

မိန်းကလေး၏ လက်ရေးမှာ လှပသပ်ရပ်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ ပညာသင်ကြားထားသူ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

စာတွင် "ဦးလေးလီ... ကျွန်မနာမည်လည်း တန်ယွီ မဟုတ်သလို သူ့နာမည်ကလည်း တန်ယုမဟုတ်ပါဘူး။ ဦးလေးကို မထိခိုက်စေချင်လို့ လိမ်မိတာပါ။ ကျွန်မတို့အကြောင်း မသိလေလေ ဦးလေးအတွက် ပိုလုံခြုံလေလေမို့ပါ။ ခရီးစရိတ်အတွက် ရွှေ ၁၀ ကျပ်တော့ ချေးယူသွားပါရစေ။ ကျွန်မတို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ခဲ့ရင် အဆတစ်ရာနဲ့ ပြန်ဆပ်ပြီး ဦးလေးကို ဖခင်တစ်ယောက်လို အမြဲလေးစားသွားပါ့မယ် တကယ်လို့များ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ရင်တော့... နောက်ဘဝကျမှ ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်လုပ်ပြီး ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်ရှင်" ဟု ရေးသားထားသည်။

စုန်ယန်သည် စာကိုချကာ ဝက်အရေခွံကို ယူ၍ အရုပ်ပြုလုပ်သည်။

ပြီးဆုံးချိန်တွင် ထိုအရုပ်ကို ဖျက်ဆီးကာ အသားဂျယ်လီအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားချိန်၌ ဝေးလံသော လွင်ပြင်မှ လေအေးများ တိုက်ခတ်လာသည်။

သူသည် အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ကာ အမိုးအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရင်း လေတိုးသံများနှင့် ဆောင်းနှင်းကျသံများကို နားထောင်နေမိသည်။

ထို့နောက် အရက်ကို သောက်လိုက်ရင်း သူ၏ အကြည့်တို့က စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

[အမည်: စုန်ယန်]

[အသက်: ၁၄၇/၃၅၂၅၈]

[အဆင့်: ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉]

[မှော်ပညာ - တောင်ထူးကဲဆယ်ဆတိုး ပိုးခြံပြောင်းလဲခြင်း၊ လေတောင် လှုပ်ရှားမှု၊ ကောင်းကင်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလှမ်းခြင်းဖြစ်ပြီး သုံးခုလုံးမှာ (ပြီးပြည့်စုံခြင်း) (ပထမအကြိမ် အောင်မြင်စွာ နိဂုံးချုပ်ခြင်း)]

သို့သော် ယခု သူတွင် ဝိညာဉ်ထူးကဲအမြစ်နှင့် မြေထူးကဲအမြစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ပိုမိုတိုးတက်နိုင်ရုံသာမက သူ၏ ကျင့်စဉ်ကိုပါ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် နိဂုံးချုပ်ခြင်းအချို့ကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နှစ် ၁၀၂၅ တွင် တောင်ထူးကဲဆယ်ဆတိုးကာ ဆယ့်တစ်ဆ ဖြစ်လာသည်။

နှစ် ၇၈၀၀ တွင် လေတောင်လှုပ်ရှားမှုက ဓာတ်ငါးပါးလှုပ်ရှားမှု ဖြစ်လာသည်။

နှစ် ၁၁၆၀၀ တွင် ကောင်းကင်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလှမ်းခြင်းသည် "တောင်ထူးကဲဆယ့်

တစ်ထပ်နှင့် ဓာတ်ငါးပါးတို့ ပေါင်းစပ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလှမ်းခြင်း ဖြစ်လာသည်။

နှစ် ၁၀၂၉၀ တွင် ကောင်းကင်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလှမ်းခြင်းသည် ဝိညာဉ်ထူးကဲအမြစ်နှင့်အတူ စုံလင်စွာ ပေါင်းစပ်ကာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

နှင်းများကြားတွင် ရပ်နေသော အသားဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ကောင်းကင်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလှမ်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ပတ်လည်၌ မယုံနိုင်စရာ ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည့် ပြောင်းလဲမှုဖြစ်သည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော မှော်စွမ်းအားတို့က အသုံးမပြုရသေးသော်လည်း သူ့ထံသို့ ပြန်လည် စီးဝင်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ချီစွမ်းအင်များကို မွေးဖွားပေးနေသည်။

စုန်ယန်သည် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

[အမည်: စုန်ယန်]

[အသက်: ၁၄၇/၄၅၄၃]

[အဆင့်: ရှေးဟောင်း ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့် နှောင်းပိုင်း]

[မှော်ပညာ - ကောင်းကင်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလှမ်းခြင်း (ပြီးပြည့်စုံခြင်း)

သူသည် ရှေးဟောင်း ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့် နှောင်းပိုင်းဟူသော စာသား ခြောက်လုံးကို ငေးကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် ခရမ်းရောင်နန်းတော်၏ သွေးကိုးစက်ကို ဖြတ်သန်းစရာမလိုဘဲ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ထိုတိုးတက်မှုမှာ သွေးကိုးစက်ထက်ပင် သာလွန်နေကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ကာ စွမ်းအားအနည်းငယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူရှိနေသော စကြဝဠာက သူ၏ လက်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘက်သို့ ကြိတ်ခြေသွားမိကာ ကျနေသော နှင်းမုန်တိုင်းများပင် ကောင်းကင်ဘက်သို့ နောက်ပြန်၍ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။

အခန်း။ ၃၃၆

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ရှေးဟောင်းနယ်မြေ၌ ထူးကဲချီတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ကျင့်ကြံသူတို့အတွက် မင်္ဂလာရှိသော အရပ်ဒေသတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော ပါရမီရှင်တို့ကြားမှ အဆင့်ဆင့် စိစစ်ရွေးချယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည့် လူငယ်ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသည် ထူးကဲချီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉)သို့ ရောက်ရှိနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤနေရာသို့ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာရသည်ကို မသိရှိကြစေကာမူ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်တွင် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကိုမူ အသေအချာ ယုံကြည်ထားကြသည်။

မဝေးလှသောနေရာမှ သက်တန့်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာကျလာပြီးနောက် ဆံပင်ဖြူနှင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် မုတ်ဆိတ်မွေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ရင်း လူငယ်သုံးဦးအား အကဲခတ်ကာ

"ငါကတော့ ခရမ်းရောင်နန်းတော် အလယ်အလတ်အဆင့်က တန်ရှောင်ဖျင်ပဲ"

လူငယ်သုံးဦးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။

တန်ရှောင်ဖျင်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါက နည်းစနစ်နှစ်မျိုးကို သင်ပေးမယ်။ တကယ်လို့ မင်းတို့ အောင်မြင်ခဲ့ရင် မကြုံဖူးတဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွေကို ရောက်ရှိသွားလိမ့်မယ်။ ပထမတစ်ခုက ထူးကဲတောင် ကိုးထပ်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ခုက ချိန်ကန်တောင် ကျင့်စဉ်ပဲ။ ဒီကျင့်စဉ်နှစ်ခုက တတိယမြောက် နည်းစနစ်အတွက် အုတ်မြစ်ချ ပြင်ဆင်ခြင်းမျိုးပဲ။ မင်းတို့မှာ ဒီစိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား"

လူငယ်တို့၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ တောက်ပနေသည်။

သူတို့ကား ရိုးရိုးပါရမီရှင်များ မဟုတ်ကြသလို မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းမွန်၍ ငယ်စဉ်

ကတည်းက ကျင့်ကြံရေးလမ်းစဉ်တွင် ပျိုးထောင်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။

ထူးကဲချီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉)သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ရေသောက်ခြင်းမျှသာ လွယ်ကူလှသည်။

ယခုမူ မကြုံဖူးသော အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဟူသည့် စိန်ခေါ်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ရသဖြင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ မြင့်တက်လျက် ရှိသည်။

လူငယ်တစ်ဦးက ရယ်မော၍ "အကြီးအကဲတန် ကျွန်တော်တို့က စိန်ခေါ်မှုတွေ မရှိမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေကြတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဦးကလည်း "တကယ်မှန်ပါတယ်" ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ထောက်ခံလိုက်သည်။

နောက်ဆုံး ကျင့်ကြံသူမှာမူ ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးပြလိုက်ပြီး စကားမပြောတော့ဘဲ ထိုနည်းစနစ်များ၏ ထူးကဲမှုကို တွေးတောနေသည်။

ဤနေရာတွင် မည်သူမျှ စိတ်မရှည်မှု မရှိကြပေ။

သူတို့၏ စိတ်နယ်ပယ် မြင့်မားမှုကြောင့်သာ ရွေးချယ်မှုအဆင့်ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်းပင်။

တန်ရှောင်ဖျင်သည် စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ "အခု ပြသပြမယ့် ထူးကဲတောင် ကိုးထပ်ကို ဂရုစိုက်ကြည့်ကြပေတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ လက်မောင်းများတစ်လျှောက် ထူးကဲချီများ စီးဆင်းသွားပြီးနောက် အလွှာလိုက် စုပုံလာရာ တောင်ကြီးတစ်လုံးသဖွယ် လေးနက်ခန့်ညားသော အားမာန်တို့ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများ၊ ကြည်လင်သော ရေပြင်များ၊ လှပသော အချိန်အခါနှင့် ရှုခင်းကား မဖြုန်းတီးသင့်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းမွန်သော အရက်နှင့်အတူ ထိုအရသာကို ဝေမျှခံစားမည့်သူ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ဟူဘိုရှင်းက ဖလားကို မြှောက်ကာ ရယ်မောရင်း "ကောင်းတဲ့အရက်ပဲ တကယ်ကောင်းတဲ့ အရက်ပဲ ဒီလိုအရက်ကောင်းနဲ့ သခင်လီရဲ့ ပွင့်လင်းကြည်လင်နေတဲ့ ဝက်သားကျောက်ကျောဖတ်နဲ့ တွဲဖက်လိုက်ရတာ တကယ်ပဲ မွှေးပျံ့ပြီး ထူးကဲလွန်းလှပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆောင်းဦးနှစ်ခုက သခင်လီနှင့် "မတိုက်ခိုက်ဘဲနဲ့တော့ ရင်းနှီးဖို့ ခက်တယ်" ဟူသော အခြေအနေမှသည် ယခုအခါတွင် သူငယ်ချင်းကောင်းများ ဖြစ်လာကြသည်။ မကြာခဏ အတူတူ အရက်သောက်ခြင်း၊ ပြဇာတ်ကြည့်ခြင်း၊ နွေဦးရာသီတွင် အလည်အပတ်သွားခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။

စိတ်ကြည်လင်လျှင် ပန်းပွင့်များအောက်၌ ထိုင်တတ်ကြပြီး မူးယစ်လျှင် ပန်းပွင့်များအောက်၌ပင် အိပ်စက်ကြကာ လျှို့ဝှက်ချက်မရှိသော ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်လာကြသည်။

စုန်ယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဖလားကိုမြှောက်ကာ သူ၏ ရှေ့မှ ရဲရင့်သော ဓားသမားနှင့်အတူ ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မဝေးလှသောနေရာရှိ ပြဇာတ်စင်ကို အတူတူ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ပြဇာတ်စင်ကို စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများအောက်တွင် ဆောက်လုပ်ထားပြီး ဝေးလံသော မြက်ခင်းပြင်မှ လေနုအေးလေးများ တိုက်ခတ်လာသဖြင့် ဤနွေဦးနေ့လေးမှာ အလွန်ပင် သာယာလှပနေသည်။

"သခင်လီ"

"သခင်လီ"

ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းက စုန်ယန်ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ဤသခင်လီသည် ရက်ရောခြင်းနှင့် ကူညီတတ်ခြင်းအတွက် ဟွမ်မြို့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နာမည်ကောင်းဖြင့် ကျော်ကြားသည်။

ငွေကြေးမရှိသူ၊ နေစရာမရှိသူ၊ အစားအသောက် မရှိသူတိုင်း သူ၏အကူအညီကို ရရှိကြသည်။ အကယ်၍ လိမ်လည်လှည့်ဖြားရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာသူရှိလျှင်လည်း သခင်လီက လူမိုက်မဟုတ်ပေ။

ဝက်သတ်ခြင်းကြောင့် ရရှိလာသော သူ၏ ကြွက်သားများမှာလည်း အလကားမဟုတ်ပေ။

ဝေးလံသော ပြဇာတ်စင်ပေါ်တွင် အံ့ဩဖွယ် ဖျော်ဖြေနေကြသော်လည်း သီချင်းများမှာမူ လောကဓံတရားများ၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ အာဏာပြောင်းလဲခြင်း၊ စစ်မြေပြင်မှ သူရဲကောင်းများ၏ အောင်မြင်မှုများအကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြီးက လက်ခုပ်တီး၍ "ကောင်းတယ် သီဆိုတာ အရမ်းကောင်းတယ်" ဟု အော်ဟစ်ချီးကျူးကြသည်။

ငွေဒင်္ဂါးများကိုလည်း ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ပစ်ပေးကြသည်။

ဟူဘိုရှင်းက တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ "ဒီပြဇာတ်ကို ငါ အခေါက်ခေါက်အခါခါ ကြည့်ဖူးတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ပျင်းဖို့ကောင်းပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ ဒီအပိုင်းလောက်ပဲ ကောင်းတယ်။ ဇာတ်လိုက်မောင်နှံ နောက်ဆုံးမှာ ပေါင်းဖက်ကြတဲ့ အပိုင်းပေါ့။ အဲဒီစကားပုံက ဘယ်လိုပြောတာလဲ... ချစ်သူနှစ်ဦး ဖူးစာဆုံကြမယ်တဲ့လေ ဟားဟားဟား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်နယ်ပယ် ပြောင်းလဲနေသည်ကို သူ သိလိုက်သည်။

အတိတ်တွင်မူ သူသည် အထူးခြားဆုံးသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး စိတ်အေးလက်အေး နေထိုင်ချင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုမူ ထိုသို့သော အရာများမှာ မိစ္ဆာတို့၏ လှည့်ဖြားမှုဖြင့် ဖန်တီးထားသော ထူးကဲသည့် အိပ်မက်နယ်မြေများတွင်သာ ရှိကြောင်း လက်တွေ့ဘဝတွင် မရှိကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။

သူသည် ဖလားကို တစ်ယောက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

ဟူဘိုရှင်းက "အဘိုးကြီးလီ မင်းလည်း အိမ်ထောင်ပြုသင့်ပြီ။ တစ်ယောက်တည်းနေရတာ မအေးဘူးလား" ဟု မေးသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ လှည့်ကြည့်ကာ "သခင်ဟွမ်မှာ တူမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ အရင်ကတော့ စံသတ်မှတ်ချက် မြင့်ပေမယ့် အခု အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်မှာ ပိုတောင် လှလာသေးတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါ မိတ်ဆက်ပေးရမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

ဟူဘိုရှင်းက "လာပါအဘိုးကြီးလီ သူမက အရမ်းသဘောကောင်းတာ။ အလဟဿ အချိန်မဖြုန်းတတ်ဘူး။ ကျန်းမာရေးလည်း ကောင်းတယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။

သူက တိုးတိုးလေးပြောပြီး "အဲဒီနေ့က မင်း အဲ့ဒီမောင်နှမတွေကို ငွေပေးတဲ့နေ့က သူမ မင်းကို အဝေးကနေ မြင်ပြီး မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်ကို မကြည့်ဘဲ မင်းလိုမျိုး ယောက်ျားပီသတဲ့သူကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ထပ်လောင်းပြောသည်။

စုန်ယန်က ဖလားကိုချလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ ဟူဘိုရှင်းလည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စုန်ယန်က "ငါ့မှာ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ မရှိတော့ဘူး... ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် ငါ မှတ်မိဖို့ ခက်နေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် လူအများအပြား ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ပထမဆုံး အတူနေဖူးသူ ချိုလျန်ယွဲ့မှသည် ဧကရီဖူ၊ ချောင်ယွီကျွမ်း၊ ရှောင်ကျူ၊ အန်းလီ၊ စုယောင်၊ မိန်းကလေးလင်း၊ ပိုင်ရွှီဟယ်...

ဤလူများသာမက ဆင်းရဲဒုက္ခပင်လယ်တွင် အခြားသူတို့၏ စွဲလမ်းမှုများကို ခံစားရစဉ်က မြင်ခဲ့ရသော မျက်နှာများလည်း ပါဝင်သည်။

ထိုမျက်နှာများသည် ရင်းနှီးပြီး နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေသော်လည်း လုံးဝ စိမ်းသက်နေသည်။ ထိုအရာများအားလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားနေကြသည်။

စုန်ယန်က "ငါ ထပ်ပြီး အိမ်ထောင်မပြုချင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟူဘိုရှင်းက "အဘိုးကြီးလီ မင်းက စိတ်ခံစားချက် အရမ်းကောင်းတဲ့သူဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ရှေ့ဆက်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်" ဟု ပြောသည်။

စိတ်ခံစားချက်ကောင်းသူ ဟုတ်လား ငါ ကျင့်ကြံနေသူတစ်ဦးပါ။

စုန်ယန်က အနည်းငယ် ရယ်မောပြီး ဖလားကို မြှောက်လိုက်ကာ "စကားတွေ အဲဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟူဘိုရှင်းက သက်ပြင်းကြီး ချလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ ကောင်းပါပြီ။ စကားတွေ မပြောတော့ဘူး။ သောက်ကြမယ် သောက်ကြမယ်" ဟု ပြောကာ အရက်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။