အခန်း (၃၃၇-၃၃၈)

အခန်း။ ၃၃၇

ပြင်းရှသော အရက်တစ်ဖလား လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားသည်နှင့် စုန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ထိုမောင်နှမတို့အား ခရီးစရိတ် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းမှာ သာမန်စေတနာမေတ္တာသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ထိုကောင်းမှု၏ အကျိုးဆက်အဖြစ် သခင်ဟွမ်၏ တူမလေးနှင့် စတင်ပတ်သက်လာရသည်။

သူမမှာ သင့်လျော်သူဟု ယူဆမိသဖြင့် ထိုအရာက ကောင်းခြင်းအတွက် ကောင်းခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်းလားဟု တွေးတောမိကာ ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူသည် အချစ်ရေးကို အလေးမထားသော်လည်း မရည်ရွယ်ဘဲ ကြဲချခဲ့သည့် အစေ့အဆံမှာ အပင်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကျိုးတုံ့ပြန်မှု ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ ရေလောင်းပေးလိုက်သည့်နှယ် ဖြစ်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နှစ်နှစ်တာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဤနေ့တွင် ဆောင်းဦးမိုးမှာ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေပြီး အေးစက်ကာ ရက်စက်လှသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူတို့မှာ အလောတကြီး သွားလာနေကြပြီး ထီးများမှာ လှေငယ်များကဲ့သို့ ပျံ့လွင့်လျက် ရှိသည်။

မိုးရေတို့မှာ အပြာရောင် ကျောက်တုံးခင်းထားသော လမ်းမများပေါ်တွင် စီးဆင်းနေ၏။

ရုတ်တရက် မိုးရေပြင်ကို ဖိနပ်တစ်စုံက ခွင်း၍ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

ထီးကိုဆောင်းထားသော အရိပ်တစ်ခုသည် မိုးရေပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ဟွမ်မြို့ရှိ အသားဆိုင်၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

ဟူဘိုရှင်းက "အဘိုးအိုလီ အဘိုးအိုအိုလီ" ဟု အော်ခေါ်သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် တံခါးဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ စုန်ယန်သည် တံခါးဝရှိ မီးအိမ်ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ရင်းနှီးသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဘေးသို့ အနည်းငယ် ဖယ်ပေးကာ ပြုံး၍

"အဘိုးအိုဟူ ဒီလိုညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှ ဘာလို့လာသောက်ရတာလဲ" ဟု မေးသည်။

ဟူဘိုရှင်းက တွေဝေသွားပြီးနောက် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ "မဟုတ်ဘူး" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာကိစ္စလဲ"

ဟူဘိုရှင်းမှာ သူ၏ မေးခွန်းကို ကြားဟန်မရှိဘဲ ရေရွတ်နေသည်မှာ "ညဉ့်နက်နေပြီ အရက်မသောက်သင့်ဘူး။ အဘိုးအိုလီ မင်း အိမ်ထောင်မပြုရင်တောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ညဘက် အရက်မသောက်ပါနဲ့တော့။ ငါကတော့... ငါနှုတ်ဆက်ဖို့ လာခဲ့တာပါ"

စုန်ယန် နားလည်လိုက်သဖြင့် ငွေထုတ်ရန် လှည့်လိုက်စဉ် ဟူဘိုရှင်းက သူ့လက်ကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာမှတ်နေတာလဲ"

"ငါ့အတွက် ငွေက အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့အတွက် ဖြစ်မလဲ"

"ဟေ့ ငါက နှုတ်ဆက်ဖို့ လာတာပါ။ ငါ့ရဲ့... ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်က ပြန်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှီရှန်းဘုရင်ရဲ့ ဆင်းသက်လာသူ ပေါ်လာပြီ။ သူက စစ်သူကြီးတွေနဲ့ သိုင်းလောကအင်အားစုတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရထားတယ်။ အရင်က ရှီရှန်းဘုရင်ရဲ့ ညီ ရှောင်အိုဘာလော့က နန်းမွေဆက်ခံသူ မရှိတော့ဘူးလို့ လိမ်ပြောပြီး နေရာယူထားတာ။ အခု အဲဒီနန်းမွေဆက်ခံသူ ပြန်ပေါ်လာပြီး ရှောင်အိုဘာလော့ကို လူသတ်သမားလို့ စွပ်စွဲနေတယ်။ ရှောင်အိုဘာလော့ကလည်း ငြင်းဆိုပြီး နန်းမွေဆက်ခံသူကို ပူးပေါင်းကြံစည်သူလို့ ပြန်စွပ်စွဲတယ်။ အခု နှစ်ဖက်စလုံး တိုက်ပွဲဝင်နေကြပြီ။ ငါက သခင်ဟွမ်ရဲ့လူ ဖြစ်တဲ့အတွက် တိုက်ပွဲကို ဝင်ရတော့မယ်။ ဘယ်သူက အစစ်၊ ဘယ်သူက အတု၊ ဘယ်သူက မှန်လဲ ဘယ်သူက မှားလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ဘယ်လိုမှလည်း စုံစမ်းလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သခင်ဟွမ်က ငါ့အပေါ် ကျေးဇူးရှိထားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့အသက်ကို စတေးပြီးတော့ ကျေးဇူးဆပ်ရမယ်။ ငါက သခင်ဟွမ်ရဲ့ ဓားတစ်လက်ပဲ။ သူခိုင်းတဲ့နေရာမှာပဲ ထိုးစိုက်ရမှာ။ ဓားတစ်လက်မှာ... ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် မလိုဘူးလေ"

"ဓားတစ်လက်မှာ... ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် မလိုဘူးလေ"

"ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ငါဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်းရှိတယ် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ် တကယ်ပဲ"

ထိုရဲရင့်သော ဓားသမားသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် စုန်ယန်အား ဖက်၍ နှုတ်ဆက်ကာ လှည့်ထွက်သွားရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍

"ငါသွားတော့မယ်" ဟု ပြောကာ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို အော်ဆိုသွားသည်။

သူသည် သီချင်းဆိုရင်း လျှောက်လှမ်းသွားရာမှ နောက်မှ ခေါ်သံကြောင့် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ သူသည် အသားဆိုင်တံခါးဝရှိ အဘိုးအိုလီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ကြားမှ ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုပုလင်းမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ဆေးလုံးများ ထည့်သည့် ကြွေပုလင်းမျိုး ဖြစ်သော်လည်း အတွင်း၌ ဆေးလုံးများ မရှိဘဲ အရက်သာ ရှိသည်။

ထိုအရက်ကို စုန်ယန်ကိုယ်တိုင် လရောင်မြက်နှင့် ထူးကဲပန်းငယ်တို့ကို ထည့်သွင်းစိမ်ထားခြင်းပင်။

သူ့အတွက်မူ အရသာရှိသော အဖျော်ယမကာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သာမန်လူတို့အတွက်မူ အဆိပ်အတောက်တို့ကို ဖယ်ရှားပေးပြီး အသက်စွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းကာ အရိုးမှ အသားကို ပြန်လည်ဖြစ်ထွန်းစေနိုင်သည့် ဝိညာဉ်ဆေးရည်ပင်။

စုန်ယန်က ဟူဘိုရှင်း၏ လက်ထဲသို့ အရက်ပုလင်းကို ထည့်ပေးလိုက်ရင်း "ငါ့ကိုယုံပါ။ တိုက်ပွဲမစခင်မှာ ဒါကိုသောက်လိုက်" ဟု မှာကြားသည်။

ဟူဘိုရှင်းသည် အရက်ပုလင်းကို ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်၍ လေးနက်စွာဖြင့် "အဘိုးအိုလီ ဂရုစိုက်ပါ"

"မင်းလည်း ဂရုစိုက်ပါ"

ဆောင်းဦးကုန်လွန်၍ ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ နှင်းမှုန်များ ကျဆင်းနေသည်။

မီးခိုးရောင်တောင်တန်းများကြားတွင် ရုပ်အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး အဖြူရောင် နှင်းလွှာပါးပါးက ဖုံးအုပ်ထားသည်။

အသေကောင်များကို စားသုံးသည့် ငှက်များက မီးခိုးရောင်ကောင်းကင်ယံတွင် အော်ဟစ်ကာ ပျံဝဲနေကြပြီး အပင်များမှာလည်း အသက်မဲ့လျက် ရှိသည်။

ရုတ်တရက် ရုပ်အလောင်းပုံများကြားမှ လက်တစ်ဖက်သည် သူ့အပေါ်ဖိထားသော အလောင်းများကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ တွားသွား၍ ထွက်လာသည်။

ဟူဘိုရှင်း၏ မျက်နှာမှာ သွေးစက်များဖြင့် ပေကျံနေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ရှုပ်ပွနေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဘေးဘီသို့ ဝေ့ကြည့်နေရင်း "မိစ္ဆာတွေ မိစ္ဆာတွေ... အားလုံးက မိစ္ဆာတွေပဲ ဒီလိုရူးသွပ်နေတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို ဘယ်သူကများ အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ" ဟု ရေရွတ်နေသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှီရှန်းဘုရင်၏ ဆင်းသက်လာသူများ ပေးပို့လိုက်သည့် တပ်ဖွဲ့များနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်းများ ပြန်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မီးရောင်များ တောက်ပနေပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ကာ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး နတ်ဘုရားများက ကူညီနေသကဲ့သို့ ရဲရင့်ကြသည်။

သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုနည်းစနစ်မှာ သူ့လောက် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း အင်အားနှင့် အမြန်နှုန်းဖြင့် သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ရှီရှန်းနန်းမွေဆက်ခံသူအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်။

နန်းမွေဆက်ခံသူမှာ မောင်နှမနှစ်ဦး ဖြစ်ကာ အစ်မဖြစ်သူမှာ ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီးဟု အမည်ခံထားပြီး နတ်ဘုရားတို့၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဟု သတင်းကြီးသည်။

သူမသည် လက်အောက်ခံတို့၏ နားလည်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို စွမ်းအားကိုလည်း ပိုမိုကြီးမားစေနိုင်သည်။

ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားနှင့် ရက်စက်သော နည်းဗျူဟာများကြောင့် သိုင်းလောကနယ်မြေမှ လူများစွာနှင့် ရှီရှန်းဘုရင်ကို သစ္စာခံသော စစ်သူကြီးများက သူမကို အညံ့ခံခဲ့ကြသည်။

"ချီယန်... မီးတောက်..."

"ဒါ... ဒါတွေက တကယ်ပဲ"

ဟူဘိုရှင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။

သူသည် သိုင်းလောကနယ်မြေမှ ဓားရေးပညာများကို မကြောက်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားများကိုမူ ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သူသည် သေရမည်ကို စတင် ကြောက်ရွံ့လာသည်။

သို့သော်လည်း သေခြင်းကို မကြောက်သူ မရှိသလို သူသည် တစ်ခါသေခဲ့ပြီးဖြစ်သလို ကျေးဇူးကိုလည်း ဆပ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တာလဲ။ ရုပ်အလောင်းတွေကြားထဲကနေ တွားထွက်လာနိုင်အောင် ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးကို ငါရသွားခဲ့တာလဲ"

ဟူဘိုရှင်း စဉ်းစားလိုက်ရာမှ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

"အဘိုးအိုလီ ပေးလိုက်တဲ့ အရက်..."

"အဘိုးအိုလီက တကယ်ကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းတဲ့သူပဲ"

သူ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ရှေ့ရှိ အိမ်ပြန်လမ်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြန်သွားရန် မရဲတော့ပေ။

သူသည် သခင်ဟွမ်၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ပြီးပြီ ဖြစ်၍ ဓားပေါ်မှ သွေးကို ပြန်မလျက်ချင်တော့ပေ။

သိုင်းလောကနယ်မြေ၏ နှောင်ကြိုးများမှာ လေးလံလွန်းပြီး ရက်စက်လွန်းလှသဖြင့် သူ ထပ်မထိတွေ့ချင်တော့ပေ။

သူ လိုချင်သည်မှာ ဇနီးတစ်ယောက်ရှာပြီး ကောင်းကောင်းနေထိုင်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဟူဘိုရှင်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်စဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ရင်း တောနက်ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အခန်း။ ၃၃၈

သူသည် လမ်းဆုံလမ်းခွသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားကာ ဘယ်ဘက်လမ်းကျဉ်းလေးကို ရွေးချယ်ရမလားဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ပြိုကျလာပြီး လမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားသည်။

ရှေ့ဆက်သွားပြန်လျှင်လည်း ကျောက်တုံးများ ထပ်မံပြိုကျနေသဖြင့် သူသည် ညာဘက်ရှိ တောင်ပေါ်လမ်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ရတော့သည်။

ဝေးလံသောနေရာမှ စိတ်ချီစွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ကြည့်လျက် လမ်းပြပေးနေသည်ကို သူ မသိလိုက်ပေ။

ထိုစွမ်းအား၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် တောင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရန်သူများကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး သာယာလှပသော တောင်ရွာလေးသို့ ဦးတည်သည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကြာရှည်စွာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် စိတ်ချီစွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ နှင်းများကြားတွင် ရပ်နေရင်း သူသည် ခံစားချက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေမိသည်။

ဟူဘိုရှင်းသည် သူ့အပေါ် စေတနာထားကာ မိတ်ဖွဲ့ခဲ့သည်။

ယခုမူ သူ့ကြောင့်ပင် သေခြင်းတရားမှ လွတ်မြောက်ပြီး ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။

အပင်ကောင်းစိုက်လျှင် အသီးကောင်းရသည်ဆိုသည့်အတိုင်း ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုတို့မှာ အမြဲတမ်း တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိစေကာမူ တကယ်တမ်း ရှိနေမြဲပင်။

အန်းလီထံမှ ရရှိခဲ့သော စေတနာ၏ အစေ့အဆံမှာ အမြစ်တွယ်ကာ အပင်ပေါက်လာပြီး ယခုအခါ ကောင်းမှုတို့၏ လှိုင်းတံပိုးမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်ကို စုန်ယန် ခံစားလိုက်ရသည်။

အချိန်တို့မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်ထပ် ခြောက်လခန့် ထပ်မံ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ဤခြောက်လတာ ကာလအတွင်း ဟွမ်မြို့မှာ အတက်အကျများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သော သခင်ဟွမ်မှာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး ညဉ့်ယံအချိန်တိုင်းတွင် အိမ်တိုင်းလိုလို တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကြသည်။

အသားဆိုင်သည် အလယ်ဗဟို မဟုတ်သော်လည်း သိုင်းလောကနယ်မြေ၏ လက်နက်ကိုင်တိုက်ပွဲများမှာ မည်သူမဆို ခံစားနေရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ မနက်ခင်း တံခါးဖွင့်လိုက်ပါက ရုပ်အလောင်းများကို တွေ့မြင်ရလေ့ရှိသည်။ အချို့မှာ ခေါင်းပြတ်ကာ အချို့မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် ရုပ်အလောင်းများ ဖြစ်ကြပြီး မြင်ရသူတို့၏ စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်နေရသည်။

မြို့သူမြို့သားတို့မှာ ထိတ်လန့်နေကြသော်လည်း အနီးနားရှိ မြို့များလည်း အခြေအနေအတူတူပင် ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ မပြေးရဲကြပေ။

ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီးနှင့် ရှောင်အိုဘာလော့တို့၏ တိုက်ပွဲမှာ အရှိန်အဟုန် အလွန်မြင့်မားနေပြီး စစ်မြေပြင်မှာ နေရာတိုင်းလိုလို ရှိနေသည်။

ဟွမ်မြို့မှာမူ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ စုန်ယန်မှာမူ သူ၏ အသားသတ်လုပ်ငန်းကိုသာ လုပ်ကိုင်ရင်း အိုးမဲ့အိမ်မဲ့သူများကို ကူညီခြင်း၊ ဆာလောင်သူများကို ကျွေးမွေးခြင်းဖြင့် ဟွမ်မြို့၏ စေတနာရှင်လီဟု နာမည်ကျော်ကြားကာ ကပ်ဘေးများမှ လွတ်မြောက်နေခဲ့သည်။

နှောင်းဆောင်းဦးကာလ အရွက်တို့ ကြွေကျနေချိန်တွင် မြင်းစီးသူတစ်ဦး ရောက်လာပြီး

"စစ်ပွဲ ပြီးဆုံးပြီ သူပုန် ရှောင်ယီကျိကို ကွပ်မျက်လိုက်ပြီ"

"စစ်ပွဲ ပြီးဆုံးပြီ သူပုန် ရှောင်ယီကျိကို ကွပ်မျက်လိုက်ပြီ"

ရှောင်ယီကျိဆိုသည်မှာ ရှောင်အိုဘာလော့ပင်။ သူ သေဆုံးသွားသဖြင့် အာဏာမှာ ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီးနှင့် သူမ၏ အစ်ကိုတို့ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားတော့သည်။

မြို့သူမြို့သားများမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီးမှာ မည်သို့သောသူ ဖြစ်မှန်း မသိသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့မှာ ပူလောင်နေကြသည်။

ရှီရှန်းဘုရင်ဟူ၍သာ အမည်ခံသော်လည်း ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီးဟု ဆိုလိုက်လျှင်မူ ကြောက်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာရိပ်က လူတို့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတတ်သည်။

ရှီရှန်းဘုရင်ဆိုသည်မှာ အမည်ခံမျှသာ ဖြစ်ကာ ရှီရှန်းဘုရင်ဟု ကြားလိုက်ရလျှင် လူတို့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ငယ်ရွယ်နုနယ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦး သို့မဟုတ် လူပျိုပေါက်စလေးတစ်ဦးကိုသာ မြင်ယောင်ကြသည်။

သို့သော် ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီးဟု ဆိုလိုက်သည်နှင့် လူတို့၏ ကျောရိုးထဲတွင် အေးစိမ့်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာရိပ်ကြီးတစ်ခုက စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာတတ်သည်။ မင်းသမီးနှင့် ပတ်သက်၍ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် သတင်းစကားများစွာ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

သူမသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ခံရသည်လည်းရှိသလို မိစ္ဆာတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းခံရသည်လည်းရှိသည်။

သူမသည် နတ်ဆိုးများနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသည်ဟု အချို့က ပြောကြသည်။

အချို့ကမူ သူမတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အကူအညီ ရရှိထားသည်ဟု ယုံကြည်ကြပြီး အချို့မှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှော်ပညာများကို အမွေဆက်ခံထားသူဟု ပြောဆိုနေကြသည်။

စုန်ယန်သည် ထိုပွဲတော်သံများကြားတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေရင်း အိမ်ရှေ့ရှိ ညှိုးနွမ်းနေသော သစ်ပင်အိုကြီးကို မော့ကြည့်ကာ သူ၏ အသားသတ်လုပ်ငန်းကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေသည်။

ရုတ်တရက် အဝေးမှ ဆူညံသံတို့မှာ ရပ်တန့်သွားကာ အာဏာစက်ဆိုသော စွမ်းအားတစ်ခုက လူတိုင်း၏ ပါးစပ်ကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ပင်ထားလိုက်သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စုန်ယန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအာဏာစက်၏ ပိုင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြင်းကြီးတစ်

ကောင်ပေါ်တွင် စီးနင်းလာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသည်။

သူမ ဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လူတိုင်းမှာ ဒူးထောက်အရိုအသေ ပေးနေကြသည်။ သူမ၏ နောက်တွင်မူ ဟွမ်မြို့၏ မြို့အုပ်သစ်က ခါးကုန်း၍ ရိုသေစွာ လိုက်ပါလာသည်။ မြို့အုပ်မှာ အလွန်ပင် ရိုသေကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ချမ်းအေးသော ဆောင်းဦးရာသီဖြစ်သော်လည်း ချွေးများ ရွှဲနစ်နေ၏။

မိန်းကလေးမှာ အသားဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ စုန်ယန်က ဒေသဆိုင်ရာ ဓလေ့အတိုင်း အရိုအသေပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမမှာ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ စုန်ယန်ကို ဦးညွှတ်

အရိုအသေပေး၍ "အဖေ..." ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စုန်ယန်မှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် သူမကို လက်ညှိုးထိုးကာ "မင်း... မင်း..." ဟု ပြောမိသည်။ မိန်းကလေးမှာ နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။

ရေခဲပြင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ နွေးထွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အသားသတ်သမားကို ကြည့်၍ "တန်ယွီ ပြန်ရောက်လာပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတစ်ဦးက သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူလာပေးသည်။

သူမက စုန်ယန်ကို ရိုသေစွာဖြင့် "ဒါက ချင်းယန်မြို့ရဲ့ ရှီရှန်းဘုရင် နန်းတော်ရှေ့က အိမ်ကြီးတစ်လုံးပါ။ အစေခံတွေ၊ ကိုယ်ရံတော်တွေ အကုန်ပါပါတယ်။ အဖေ ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ။ တန်ယွီက အဖေ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က သူမကို မှတ်မိသွားပုံရပြီး တုန်လှုပ်စွာဖြင့် "ချီယန်... ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီး... သူမက ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီးပဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မြို့အုပ်က "သေမင်းကို ခေါ်နေတာလား" ဟု အော်ဟစ်ကာ ဆဲပြောလိုက်သည်။ မိန်းကလေးမှာမူ လှည့်ကြည့်ရုံမျှသာ လုပ်လိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

သူမသည် စုန်ယန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ "အဖေ ကျွန်မနာမည်က ရှောင်မင်းရုံပါ။ အဲဒီတုန်းက အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်းကို မသေချာသလို အနာဂတ်လည်း မရေရာခဲ့လို့ အဖေ့ကို မထိခိုက်စေချင်တဲ့အတွက်ပါ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် စုန်ယန်က မြေပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်ပါသော သေတ္တာကို ပြန်တွန်းပို့လိုက်သည်။

ထိုစာချုပ်၏ တန်ဖိုးမှာ ရွှေဆယ်ကျပ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားသော်လည်း သူက ပြုံး၍ "အချိန်ရတဲ့အခါသာ အဖေ့ဆီကို မကြာခဏ လာလည်ပါကွယ်" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။