အခန်း (၅၈၁-၅၈၂)

အပိုင်း (၅၈၁)

သို့သော်လည်း ဤမျှနှင့် တင်ပြီးဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးချေ။

အဆိပ်ပြင်းမြွေများအပြင် ပိုးဟပ်များနှင့် ကြွက်များကဲ့သို့သော အခြား ဖျက်ဆီးတတ်သည့် သတ္တဝါအမြောက်အမြားသည်လည်း မဟာရှီနိုင်ငံ၏ စစ်တပ်ကြီးကို အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးနေကြပြန်သည်။

ထိုအထဲတွင် အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးမှာ ပုရွက်ဆိတ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဤသေးငယ်လှသော သတ္တဝါများသည် လူတစ်ကိုယ်လုံးပေါ်သို့ မသိမသာ တွားတက်လာပြီး အရေပြားကို ကိုက်ဖြတ်တတ်ကြသဖြင့် မခံမရပ်နိုင်အောင် ယားယံကာ နေ့ရောညပါ အိပ်စက်၍မရအောင် ဖြစ်ရသည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ ထိုပုရွက်ဆိတ်များသည် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေပြီး မည်သို့မျှ ကာကွယ်နှိမ်နင်း၍ မရနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သန်းနှင့် လှေးများကလည်း အဆုံးမရှိသော နှောင့်ယှက်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြန်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မကြာသေးမီက မဟာရှီစစ်တပ်ကြီးသည် ဤမြွေ၊ ပိုးမွှား၊ ကြွက်၊ ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် လုံးပန်းနေရသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြရတော့သည်။ စစ်အကြံပေးသည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေပြီး - “တောက်... ကံဆိုးလိုက်တာ။ တကယ်ကို ကံဆိုးလွန်းတယ်။ ငါ ဒီနေရာမှာ တစ်ရက်ကလေးတောင် ဆက်မနေချင်တော့ဘူး...” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်လေတော့သည်။ သူသည် ကောင်းကောင်းမအိပ်ရသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

မြွေနှင့် ကြွက်ကဲ့သို့သော မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည့် သတ္တဝါများကို ကာကွယ်နိုင်သော်လည်း ပုရွက်ဆိတ်နှင့် သန်း၊ လှေးများကိုမူ ဘယ်လိုလုပ် ကာကွယ်နိုင်ပါမည်နည်း။

တစ်နေ့တွင် သူ နိုးလာသောအခါ မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပုရွက်ဆိတ်များ အုံခဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ရွံရှာစက်ဆုပ်သွားမိသည်။

“မင်းတို့ မဟာရှီနိုင်ငံမှာက အမြဲတမ်း ဒီလို မြွေ၊ ပိုးမွှား၊ ကြွက်၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေ ဒီလောက်တောင် များနေကျပဲလား...”

မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်က စိတ်မသက်မသာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး - “အကြံပေး... အရင်က ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ မကြာသေးခင်ကမှ ဒီလို ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ ပိုးမွှားတွေ ရုတ်တရက် အများကြီး ပေါ်လာတာ။ ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ရာသီဥတု သဘာဝ ပြောင်းလဲမှုတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အကြံပေးအနေနဲ့ အနည်းငယ်လောက် သည်းခံပေးပါဦး။ ဒီစစ်ပွဲ ပြီးသွားရင်တော့ ဒီဒုက္ခတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားမှာပါ...”

စစ်အကြံပေးမှာမူ ရူးမတတ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ - “ငါ့ကို ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီး သည်းခံခိုင်းဦးမလို့လဲ။ ငါ ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် တစ်ရက်တောင် မနေချင်တော့ဘူး...”

မဟာဝူအင်ပါယာမှ ရောက်ရှိနေကြသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဗိုလ်ချုပ်များကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော အစစ်အမှန်ချီ ရှိသဖြင့် ဤသတ္တဝါများ၏ အန္တရာယ်ကို မခံရသော်လည်း မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“ဒါနဲ့... ဟိုဘက်က မဟာရှနိုင်ငံမှာရော ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာပဲလား...”

မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်သည် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သတင်းစုံစမ်းရန် လူလွှတ်လိုက်လေသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး အချိန်ကြာပြီးနောက်တွင် ကင်းထောက်စစ်သည်သည် အစီရင်ခံရန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်၊ အကြံပေးနဲ့ စစ်သူကြီးတို့အားလုံးကို လျှောက်တင်ရရင်... မဟာရှနိုင်ငံဘက်မှာတော့ မြွေ၊ ပိုးမွှား၊ ကြွက်၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးမှုကို လုံးဝ မခံရပါဘူး ...”

“လုံးဝ မရှိဘူး ဟုတ်လား... ဘာလို့လဲ...” စစ်အကြံပေးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

တကယ်လို့ ရန်သူဘက်မှာလည်း မိမိတို့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့နေရပါက စိတ်သက်သာရာ အနည်းငယ် ရနိုင်သေးသည်။

သို့သော် ရန်သူက ဘာပြဿနာမျှမရှိဘဲ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ကောင်းကင်ဘုံက မတရားသဖြင့် မျက်နှာလိုက်နေသလို ခံစားရပြီး ပို၍ပင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

“သူတို့တွေက ဘယ်လိုလုပ် ဘာဒဏ်မှ မခံရတာလဲ။ မဟာရှနိုင်ငံက ဒီနေရာနဲ့ မိုင် ၃၀ တောင် မဝေးဘူး။ ဒီလောက် နီးနီးလေးကို ငါတို့ ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်နေရင် သူတို့လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး...” မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်ကို လျှောက်တင်ရရင်... အခြေအနေကတော့ တကယ်ပဲ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ၊ ကျွန်တော်မျိုး ဘာတစ်ခုမှ ထိန်ချန်မထားရဲပါဘူး...” ဟု ကင်းထောက်က ကျယ်လောင်စွာ အစီရင်ခံလိုက်သည်။

“အင်း... မင်း သွားနိုင်ပြီ...” ဗိုလ်ချုပ်က အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး စိတ်တိုဒေါသထွက်နေရသည့် အထဲ... မဟာရှနိုင်ငံဘက်က ဘာပြဿနာမျှမရှိဘဲ ဘေးကင်းနေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မီးလောင်ရာလေပင့် ဖြစ်သွားပြီး ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ဒေါသပုံချစရာ လူ ရှာမရသဖြင့် သူ၏ ဒေါသအားလုံးသည် သက်ပြင်းချသံအဖြစ်သို့သာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

အခြားသော စစ်သူကြီးများလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်ကြတော့သည်။

၎င်းတို့တွင် ကြီးမားလှသော စွမ်းပကားများ ရှိကြသော်လည်း ယခု အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်ရန်အတွက်မူ တတ်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

ထိုစဉ် စခန်းအပြင်ဘက်မှ အကြီးအကျယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်နှင့် အခြားသူများ ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ စစ်သည်များ ဆူပူအုံကြွမှု ဖြစ်ပွားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအထဲတွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြည်တည်နာများ ထွက်နေသော စစ်သည်တစ်ဦးက စခန်းအလယ်တွင် ရပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေလေသည် - “ဒါက မတရားတဲ့ စစ်ပွဲပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ကို သတိပြုမိပြီး နောက်ဆုတ်သွားအောင် မြွေ၊ ပိုးမွှား၊ ကြွက်၊ ပုရွက်ဆိတ်တွေကို စေလွှတ်ပြီး အပြစ်ပေးနေတာ။ ငါတို့ ဆက်ပြီး မတိုက်နိုင်တော့ဘူး။ တကယ်လို့ ဆက်တိုက်နေရင် ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ ငါတို့ အလှည့်ဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းတို့၊ မင်းတို့... ပြီးတော့ မင်းတို့ အလှည့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”

သူ၏ ငိုကြွေးအော်ဟစ်သံကြောင့် စစ်သည်အမြောက်အမြားသည် စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားကြပြီး လက်နက်များကို ချပစ်လိုက်ကြသည်။

အခြားသူများလည်း မကြာသေးမီက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်တွေးမိကာ လက်နက်များကို မစွန့်လွှတ်ကြသေးသော်လည်း စိတ်ဓာတ်များ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

တကယ်ပဲ ဤစစ်ပွဲက မတရားတဲ့ စစ်ပွဲမို့လို့ ကောင်းကင်ဘုံက အပြစ်ပေးနေတာများလား…။

၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာ အမြဲတမ်း ဦးခေါင်းအထက်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သတိရကာ ကြောက်ရွံ့ရိုသေစိတ်များ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

“ကောလာဟလတွေကို လျှောက်ဖြန့်နေတာပဲ...” ဗိုလ်ချုပ်က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ချဉ်းကပ်လာပြီး ထိုငိုကြွေးနေသော စစ်သည်ကို ဘာမှမညှာမတာဘဲ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းဖြတ်သတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဟိန်းထွက်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “သူ့ရဲ့ လျှောက်ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို မယုံကြနဲ့။ ငါတို့ မဟာရှီနိုင်ငံက တရားမျှတတဲ့ စစ်တပ်ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်အတိုင်း တရားသောစစ်ကို ဆင်နွှဲနေတာ။ ဒါက မိုးမလင်းခင် ခဏတာ မှောင်မိုက်နေတာပဲ။ ငါတို့ ဒီဒဏ်ကိုသာ သည်းခံကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် လင်းလက်တဲ့ အလင်းရောင်ကို ကြိုဆိုခွင့်ရမှာပဲ ဖြစ်တယ်...”

စစ်သည်များကို ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ပြီးနောက်တွင် မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်က ပြန်လာပြီး သူ၏ လက်အောက်ခံ အရာရှိများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည် - “သေချာ စောင့်ကြည့်ထားကြ။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီလို စကားမိုက်တွေကို ဆက်ပြောပြီး စစ်တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တွန့်ဆုတ်အောင် လုပ်နေရင် မင်းတို့ ချက်ချင်းပဲ...”

သူက လည်ကို လှီးပြသည့် အမူအရာကို လုပ်ပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ချုပ်...” ဟု အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။

စစ်အကြံပေးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - “ဒီနည်းလမ်းက စစ်သည်တွေကို ခဏတဖြုတ်ပဲ ဖိနှိပ်ထားလို့ ရမှာပါ။ ရေရှည်မှာ အရင်းခံပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် နောက်ထပ် ဆူပူအုံကြွမှုတွေ ထပ်ဖြစ်လာဦးမှာပဲ။ တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ ငါတို့ ဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ...”

မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် - “ငါတို့ တိုက်ပွဲမှာလည်း အသာစီးမရသလို၊ နောက်လည်း ဆုတ်လို့မရဘူး။ မင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ...”

စစ်အကြံပေးက စကားပြောရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။

၎င်းတို့သည် တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ယခုအခါ ဘာနည်းလမ်းမျှ မရှိတော့ချေ။

“ငါ သွားပြီး ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်နဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်ဦးမယ်။ သူတို့မှာ တစ်ခုခု အကြံဉာဏ် ရှိရင် ရှိနိုင်လိမ့်မယ်...”

ထိုအခါ ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဦးက - “ငါ မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေထဲကို တိတ်တဆိတ် စိမ့်ဝင်သွားပြီး သူတို့ကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ သူတို့ရဲ့ နောက်ကျောကို ထိုးနှက်နိုင်ခဲ့ရင် ငါတို့ အောင်ပွဲရဖို့ အခွင့်အရေးက အများကြီး ပိုများလာလိမ့်မယ်...” ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

“ဒီအစီအစဉ်က မဖြစ်နိုင်ဘူး...” ဟု အခြားတစ်ဦးက ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

“ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ ‘မိုယုယန်’ က အခုတလော အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေတယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက် အင်အားချင်း ပူးပေါင်းမှပဲ သူမကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှာ။ မင်း ထွက်သွားတာနဲ့ ငါတစ်ယောက်တည်း စစ်မျက်နှာကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ခွန်အားမရှိဘူး၊ ဒါက စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်တယ်...”

“ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက တိတ်တဆိတ် သွားဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲထားတာပေါ့။ ငါက သာမန် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်လို အယောင်ဆောင်သွားရင် သူတို့တွေ ငါ့ကို ရိပ်မိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ။ အရင်က ငါတို့ဘက်က ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် အယောက်သုံးဆယ်လောက်ကို စေလွှတ်ခဲ့တာ... အခုထိ ဘာသတင်းမှ မကြားရသေးဘူး။ သူတို့တွေ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံသွားပြီလားလို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်။ မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်ကလည်း အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလိမ့်မယ်...”

“အဲဒီလူတွေလား... သူတို့က ငါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ...” ဟု ပထမ ကောင်းကင်အဆင့်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မဟာရှနိုင်ငံမှာ ကောင်းကင်အဆင့်တွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့... ဟို နတ်ဓား ကလွဲလို့ ငါ့ကို ဘယ်သူ တားနိုင်မှာလဲ။ အဲဒီနတ်ဓားကလည်း သူတို့နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် မြို့တော်ထဲမှာပဲ အမြဲ ရှိနေတာ။ ငါသာ သေချာ ဂရုစိုက်ရင် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး...”

“အင်း... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ...”

တိုင်ပင်ပြီးနောက်တွင် ထိုကောင်းကင်အဆင့်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံ၏ နယ်မြေထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

သူက စတင် လှုပ်ရှားတော့မည့် အချိန်မှာပင်... ကောင်းကင်ယံမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး သူ၏ အသက်ကို နှုတ်ယူသွားခဲ့လေသည်။

တကယ်ပင်... သူသည် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထိုနည်းတူစွာပင် အလျင်အမြန် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်စခန်းအတွင်း၌ တရားထိုင်နေသော မိုယုယန်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် - “စီနီယာ... ရောက်လာပြီလား...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရင်းနှီးနေသော အသံသည် မိုယုယန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည် - “ယုယန်... ငါ မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်...”

နားထောင်ပြီးနောက် မိုယုယန်က အထပ်ထပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး - “စီနီယာ... ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါပြီ...”

ထိုညတွင်ပင် သူမသည် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို သတင်းပို့ရန်အတွက် ‘ချိုင်ယွီရှင်း’ ၏ စစ်စခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် မဟာရှနိုင်ငံ၏ စစ်တပ်ကြီးသည် အလုံးအရင်းဖြင့် စစ်မျက်နှာဖွင့် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ချိုင်ယွီရှင်းက ကျယ်လောင်စွာ ကြုံးဝါးလိုက်သည် - “မဟာရှီနိုင်ငံက လူမိုက်ကို ကူညီပြီး မဟာရှနိုင်ငံကို စော်ကားဝံ့တယ်၊ ဒါကို ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ စစ်သည်တော်တို့... အခုပဲ ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီး တရားသောစစ်အတွက် တိုက်ခိုက်ကြစမ်း...”

“တိုက်ဟေ့...” မဟာရှစစ်တပ်ကြီးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်၊ စစ်အကြံပေးနှင့် အခြားသူများသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားကြပြီး - “သူတို့တွေက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာမှ ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်လာရတာလဲ...”

ထိုအချိန်တွင် မိုယုယန်သည်လည်း တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လေထဲတွင် ဘာအထောက်အပံ့မျှမပါဘဲ ရပ်တန့်နေရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - “လူရှန့်သောက်... ထွက်လာပြီး ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်စမ်း...”

လူရှန့်သောက် ဆိုသည်မှာ မဟာရှီစခန်းတွင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၅၈၂)

လူရှန့်သောက်သည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

သူတစ်ယောက်တည်းနှင့်မူ မိုယုယန်ကို မည်သို့မျှ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ခွန်အားချင်းမမျှသော်လည်း သူသည် ကြောက်ရွံ့စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ ခက်ထန်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် စစ်တပ်ကြီးထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး - “မိုယုယန်... မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါ့ဆီ လာပြီး အသေခံနေတာပဲ။ ငါနဲ့ ညီအစ်ကိုလီ ပူးပေါင်းပြီး မင်းရဲ့အသက်ကို နှုတ်ယူသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား...” ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

၎င်းတို့ဘက်မှ အခြားသော ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ‘လီ’ ဆိုသူမှာမူ လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

မိုယုယန်ကမူ သူမ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး - “ဒါဆိုရင်လည်း သူ့ကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်လေ၊ အသေအကြေ တိုက်ကြတာပေါ့။ သူက ဒီလောက်အထိ ပုန်းအောင်းနေတာက... ကြောက်လို့ မျက်နှာမပြရဲတာလား...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏အသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း စစ်မျက်နှာ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ မဟာရှီနိုင်ငံ စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို အကြီးအကျယ် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့တော့သည်။

“ဘယ်ကသာ... သူက စစ်ကူတွေ သွားခေါ်နေတာ...” လူရှန့်သောက်က ဗြောင်လိမ်လိုက်သည်။

သို့သော် မိုယုယန်ကမူ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိဘဲ - “ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို အရင် ရှင်းပစ်ပြီးမှ သူတို့ကို ဆက်ရှင်းမယ်...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့်ပင် သူမသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဓားအလင်းတန်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

လူရှန့်သောက်သည် ရင်ထဲ၌ ကျိန်ဆဲရင်း ချက်ချင်းပင် ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်ရသည်။

အကယ်၍ အခြားသော ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသာ ရှိနေဦးမည်ဆိုပါက မိုယုယန်နှင့် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း... ယခုမူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

တိုက်ကွက် ဆယ်ကွက်ကျော် နှီးနှောပြီးနောက်တွင် သူသည် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်လာရသဖြင့် စစ်တပ်ကြီးကို ပစ်ပယ်ကာ အလောတကြီး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့ရတော့သည်။

အောက်ခြေရှိ စစ်တပ်ကြီး၏ အခြေအနေမှာလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက ကပ်ဆိုးမျိုးစုံနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် စစ်သည်များမှာ ဖျားနာပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြပြီ ဖြစ်ရာ မဟာရှနိုင်ငံကို မည်သို့မျှ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

“ပြေးကြဟေ့... မဟာရှတပ်တွေက အရမ်း ကြမ်းလွန်းတယ်...”

“ငါတို့ ရတာက လခ အနည်းငယ်လေးတင်။ ဒါအတွက်နဲ့ အသက် အသေမခံနိုင်ဘူး...”

“မပြေးရင်တော့ ငါတို့ အသက်ပျောက်လိမ့်မယ်...”

ထိုအထဲတွင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များက အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ချိုင်ယွီရှင်းက သူမ၏လှံကို မြှောက်လိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်သည် - “မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ စစ်သည်တော်တို့... ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ရန်သူ့စခန်းကို ဖောက်ထွက်ကြစမ်း။ နယ်မြေတွေကို ချဲ့ထွင်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ဆပ်ကြစို့။ အခုအချိန်က ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို အရယူရမယ့် အချိန်ပဲ...”

“တိုက်ဟေ့...”

မဟာရှစစ်တပ်ကြီးသည် စိတ်ကြွဆေးများ ကျွေးထားသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ရှေ့သို့ အတားအဆီးမရှိ တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။

ထို့နောက် မြှားပေါင်းမြောက်မြားစွာတို့သည် မိုးသက်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ စစ်မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

မဟာရှနိုင်ငံ၏ နယ်မြေများသည်လည်း တစ်ဟုန်ထိုး လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြန်သည်။

မဟာရှီဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှင့် စစ်အကြံပေးတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားကြပြီး - “သွားပြီ... အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ...” ဟု ညည်းတွားလိုက်ကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသော စစ်မျက်နှာများ၌လည်း မဟာရှနိုင်ငံက အလုံးအရင်းဖြင့် တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်နွှဲနေခဲ့သည်။

အခြားစစ်မျက်နှာရှိ ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များသည်လည်း လင်းပိုင်ဖန်၏ မြွေ၊ ပိုးမွှား၊ ကြွက်၊ ပုရွက်ဆိတ်များကြောင့် ဆယ်ရက်ကျော်တိုင်တိုင် နှောင့်ယှက်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အကြီးအကျယ် ကျဆင်းနေပြီး မဟာရှနိုင်ငံကို မယှဉ်နိုင်တော့ချေ။

၎င်းတို့သည် တောင်ပြိုသကဲ့သို့ပင် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲမှာတင် ဝရုန်းသုန်းကား ပြိုလဲသွားကြတော့သည်။

လဝက်မပြည့်မီ အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် မဟာရှနိုင်ငံသည် ထိပ်တန်းအင်ပါယာကြီး လေးခု၏ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ရုံသာမက ၎င်းတို့၏ ခေါင်းပေါ်ကို နင်းကာ နယ်မြေများကိုပါ ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့၏ စွမ်းပကားသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

“မဟာရှနိုင်ငံက တကယ်ပဲ နိုင်သွားတာလား...”

“သူတို့က ထိပ်တန်းအင်ပါယာကြီး လေးခုရဲ့ ပူးပေါင်းအင်အားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ...”

“ကြားရသလောက်တော့ ဒီစစ်ပွဲမှာ မဟာရှနိုင်ငံက အင်အားအများကြီး မစိုက်ထုတ်ရသလို စစ်သည်အကျအဆုံးလည်း မရှိဘဲနဲ့ အင်ပါယာကြီး လေးခုကို အပြတ်အသတ်နဲ့ လှလှပပ အနိုင်ယူလိုက်တာတဲ့...”

“မဟာရှနိုင်ငံက ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးသွားပြီလား...”

လူတိုင်းက ဤအမှန်တရားကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မဟာရှနိုင်ငံသည် လျင်မြန်စွာ ထိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏အမြင်တွင် ၎င်းသည် ထိပ်တန်းအင်ပါယာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အခြေခိုင်ခဲ့သည့် အခြားသော အင်ပါယာကြီးများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အစဉ်အလာနှင့် အခြေခံအုတ်မြစ်ပိုင်း၌ ကွာဟချက် ရှိနေသေးသည်ဟု ထင်မြင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ မဟာရှနိုင်ငံသည် အနိုင်ရရှိခဲ့ရုံသာမက အင်ပါယာကြီး လေးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယှဉ်ပြိုင်ပြီး အလွန်လှပစွာ အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် လူတိုင်း၏ အယူအဆဟောင်းများကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲ၌ - “မဟာရှနိုင်ငံက ပြောင်းလဲသွားလေပြီ...” ဟူသော အတွေးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့ရတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် အင်ပါယာကြီး လေးခု၏ နန်းတော်များ၌မူ အုပ်ချုပ်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်များသည် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်း ထွက်နေကြသည်။

မဟာဝူအင်ပါယာ၏ နန်းတွင်း၌ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် မျက်နှာမှောင်မည်းနေပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် - “မင်းတို့ ကြည့်စမ်း... ဒီစစ်ပွဲကို ဘယ်လိုများ တိုက်ခဲ့ကြတာလဲ။ ဒီလောက် အားသာချက်တွေ ရှိနေတာတောင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်၊ အခုတော့ အပြင်ကလူတွေအားလုံးက ငါတို့ရဲ့ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကို လှောင်ပြောင်နေကြပြီ။ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... မင်းတို့အားလုံးက အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တွေချည်းပဲ...” ဟု ကျိန်ဆဲနေလေသည်။

စစ်အကြံပေးနှင့် အခြားသူများသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် - “အရှင်မင်းကြီး... ဒေါသကို လျှော့တော်မူပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အပြစ်က သေဒဏ်တစ်ထောင် ခံထိုက်ပါတယ်...” ဟု လျှောက်တင်လိုက်ကြသည်။

ဧကရာဇ်က - “မှန်တယ်... မင်းတို့အားလုံး သေဒဏ်ခံသင့်တယ်။ အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားကြစမ်း၊ မင်းတို့ မျက်နှာတွေကို ငါ မမြင်ချင်တော့ဘူး...” ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“မှန်လှပါ... အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်...”

ခဏအတွင်းမှာပင် နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း နာကျင်ရခက်နေခဲ့သည်။

စစ်ရှုံးရုံတင်မကဘဲ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဂဏန်းနှင့် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် မဟာဝူအင်ပါယာ၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးသွားခဲ့ရသည်။

ယခင်က မိစ္ဆာဘေးကို ခံခဲ့ရစဉ်ကပင် ဤမျှလောက်အထိ အထိနာခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

မဟာရှနိုင်ငံနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ ရှိသမျှ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

နာကျင်လိုက်တာ... တကယ်ကို နာကျင်လွန်းလှပေသည်။

သူ့ရင်ထဲ၌ အမှန်တကယ်ပင် နာကျင်နေရသည်။

နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဧကရာဇ်သည် - “ငါသာ ကြိုသိခဲ့ရင် ဒီစစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ အမြတ်လိုလို့ အရင်းပါဆုံးပြီး၊ စစ်သည်တွေလည်း အလဟဿ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ...” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်သည် တွေးမိလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးကို ပင့်ဖိတ်လိုက်ရမလား...”

သို့သော် ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့်ပင် သူသည် ချက်ချင်း ပြန်လည် ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးဆိုသည်မှာ ၎င်းတို့ မဟာဝူနိုင်ငံ၏ နောက်ဆုံးအားကိုးရာ အုတ်မြစ်ဖြစ်ရာ နိုင်ငံတော် ပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ကပ်ဆိုးကြီးနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့် အချိန်မှလွဲ၍ လွယ်လွယ်ကူကူ အသုံးမပြုသင့်ချေ။

ထို့ပြင် မဟာရှနိုင်ငံတွင် မဟာကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် မရှိသော်လည်း မဟာကောင်းကင်အဆင့်ကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် နတ်ဓားတစ်လက် ရှိနေသည်။

ထိုနတ်ဓားသည် ယခင်က မိစ္ဆာကောင်ကိုပင် အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသည့် နတ်ဓား ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးကြီး သွားရောက်ခဲ့ပြီး ပြန်မလာနိုင်တော့ပါက မဟာဝူနိုင်ငံ၏ မိုးကောင်းကင်ကြီးသည် ပြိုကျသွားပေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုံးဝ မလွှဲမရှောင်သာသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပါက ဤစွန့်စားမှုကို မလုပ်ရဲချေ။

“ဒီအငြိုးအတေးကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦးမယ်။ နောက်တစ်နေ့နေ့ကျမှ ကလဲ့စားချေတာပေါ့...” ဟု ဧကရာဇ်က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြောဆိုကာ သူ၏ မကျေနပ်ချက်များကို ယာယီအားဖြင့် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် မဟာဝူနိုင်ငံ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို တွေးမိသောအခါ သူသည် ခေါင်းပြန်ကိုက်လာခဲ့ပြန်သည်။

အခြားသော အင်ပါယာကြီး သုံးခု၏ ဧကရာဇ်များလည်း ဤနည်းတူစွာပင် စိတ်သောက ရောက်နေကြရသည်။

၎င်းတို့သည် ရိက္ခာလည်း မရရှိခဲ့ဘဲ သိက္ခာလည်း ကျဆင်းခဲ့ရရုံမက အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်များစွာကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် ဤရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေများကို ပြန်လည် ကုစားရန်အတွက် မည်မျှ အချိန်ယူရမည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ချေ။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ယခုနှစ်အတွင်း ၎င်းတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းနိုင်ရန်အတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းပိုင်ဖန်သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။ သူသည် တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိခဲ့ရုံသာမက နယ်မြေများကိုပါ တစ်ပါတည်း ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နယ်မြေကျယ်ပြန့်လာခြင်းသည် နိုင်ငံတော်၏ စွမ်းအား တိုးတက်လာခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ စွမ်းအားများလည်း တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ဒင်!... ကစားသမား၏ နိုင်ငံတော်စွမ်းအား တိုးတက်လာသဖြင့် သင်၏ ခွန်အားသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သင်သည် ဆုလာဘ်အဖြစ် ‘ ဗာဂျရာ စိန်ခန္ဓာကိုယ်’ သိုင်းကျမ်းကို ရရှိခဲ့သည်”

ဗာဂျရာ စိန်ခန္ဓာကိုယ် သိုင်းကျမ်းဆိုသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်မှုဆိုင်ရာ သိုင်းပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤသိုင်းပညာကို တတ်မြောက်သွားပါက အမြင့် ကိုးတောင်နှင့် ကိုးမိုက်ရှိပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသည့် ဗာဂျရာ စိန်ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဖြိုခွဲနိုင်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် မြေပြင်ကို အက်ကွဲစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ၎င်းသည် အလွန်တရာ ခွန်အားကြီးမားလှသော ခံစစ်နှင့် တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်သည် ဤသိုင်းပညာကို လျင်မြန်စွာ သင်ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အလုံးစုံ တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ယခုအခါ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြင့်မြတ်သော သားရဲကြီးလေးကောင်နှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် နိမ့်ကျခြင်းမရှိတော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းတို့နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်မူ ပြဿနာ မရှိတော့ချေ။

လင်းပိုင်ဖန်က အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပြီး - “နယ်မြေချဲ့ထွင်တာက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ ငါ ဒီအောင်ပွဲရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို စုပ်ယူပြီးရင် ဆက်ပြီး နယ်မြေချဲ့ထွင်ပြီး မြေအများကြီးကို ထပ်ပြီး သိမ်းပိုက်ဦးမယ်...” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အင်ပါယာ မြေပုံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အချက်အလက်များက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အင်ပါယာ မြေပုံ (စူပါအဆင့်)

နယ်မြေဧရိယာ: ၃၉.၂ သန်း စတုရန်းလီ (စိုက်ပျိုးနိုင်သော မြေယာ ၂၂.၅ သန်း စတုရန်းလီ)

ပြည်တွင်းသယံဇာတ: ငွေတေး ၇ ဘီလီယံ (ရွှေတွင်း ၁၅ ခု၊ ငွေတွင်း ၂၇ ခု၊ ကြေးတွင်း ၄၃ ခု၊ သံတွင်း ၉၀ ခု)

လူဦးရေ: ၄၂၀ သန်း ( လူချမ်းသာ ၁%၊ သာမန်လူတန်းစား ၅၉%၊ ဆင်းရဲသား ၄၀%)

စစ်အင်အား: ၈.၁ သန်း (ကောင်းကင်အဆင့် ၉ ဦး၊ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၂၁၂ ဦး၊ ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခြင်း သိုင်းပညာရှင် ၄၅,၆၀၀ ဦး)

စုစုပေါင်း နိုင်ငံတော်စွမ်းအား: ၆၁,၀၀၀ (နတ်ဘုရားအင်ပါယာအဆင့်နီးပါး)