အခန်း (၁၀၃၁-၁၀၃၂)

အခန်း (၁၀၃၁) မဟာနတ်ဘုရားသုံးပါး

ယွန်းရင်ရွာ၏ ရွာသားများသည် ခက်ထန်ရိုင်းစိုင်းသော လူနေမှုစရိုက်ရှိကြသော်လည်း... ရွာလူကြီးက ကျွေ့ဟွာ၏ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကို ရိပ်မိသိရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ... ထိုရွာသားများ၏ သဘောထားမှာ ရုတ်တရက် ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာ၌ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေရင်း... ဤကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို မည်သို့မျှ စုပ်ယူ၍မရနိုင်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးကိုဖွင့်၍ ကျွေ့ဟွာအား ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအကြောင်းအရာကို ပြောပြလိုက်ရာ -

ကျွေ့ဟွာမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် မကြာသေးမီက စိတ်အာရုံလွင့်ပျံနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး... ယခုအချိန်တွင် စနစ်တကျ အာရုံခံကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ခပ်တိုးတိုး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်မိသည်။

"ဟင်... တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူလို့မရပါလား"

ကျွေ့ဟွာသည် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆက်လက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီယန်ချူက -

"စိတ်အာရုံကိုလည်း ထုတ်ဖော်အသုံးပြုလို့မရဘူး၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုလည်း စုပ်ယူလို့မရဘူး... ဒီနေရာက မင်္ဂလာရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ... ပုံရိပ်ယောင်နယ်ပယ်တစ်ခုနဲ့ ပိုပြီးတူနေတယ်"

"ပုံရိပ်ယောင်နယ်ပယ် ဟုတ်လား"

ကျွေ့ဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒီလောက်တောင် စစ်မှန်လွန်းတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်နယ်ပယ်မျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလား"

လီယန်ချူက -

"ဒါကလည်း ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါပဲ... ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ထူးခြားတဲ့ စည်းမျဉ်းကန့်သတ်ချက်တစ်ခုခုလည်း ဖြစ်ရင်ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

အချိန်အတော်ကြာ ပြီးနောက်... အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ... ရင်ပြင်အတွင်း၌ မြင်းစီးစစ်သည်တစ်စု ရောက်ရှိနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤမြင်းစီးစစ်သည်များမှာ သန်မာထွားကျိုင်းပြီး ရဲရင့်စွန့်စားရဲကြပုံရကာ... ၎င်းတို့အနက်မှ လူတစ်ဦးသည် အလံတော်ကြီးတစ်ခုကို ကိုင်စွဲထားပြီး၊ အလံထက်တွင် နက်မှောင်သော ကိလင်သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိနေခဲ့သည်။

အရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီးလာသူနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ လူငယ်စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး -

အခြားတစ်ဦးမှာမူ ရေပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ကာ... ကျောပြင်တွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို လွယ်ထားပြီး၊ ခါးတွင် နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကိုပင့်လိုက်မိသော်လည်း... စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရသေးခင်မှာပင် ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးက အေးစက်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဘယ်ကလာတဲ့ သူခိုးသူဝှက်လဲ... လျန်နိုင်ငံရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲကို ဘယ်လိုတောင် အတင့်ရဲစွာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲတာလဲ"

ယခုအချိန်တွင် ဤမျှကြီးမားသော ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သော်လည်း... ယွန်းရင်ရွာ၏ ရွာသားတစ်ဦးမျှ အပြင်သို့ ထွက်လာခြင်းမရှိဘဲ တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကြပေသည်။

ကျွေ့ဟွာက ခပ်တိုးတိုးဖြင့် -

"ဘာဖြစ်လို့ စစ်တပ်ကလူတွေကို ဆွဲဆောင်မိသွားရတာလဲ"

လီယန်ချူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး -

"သဘာဝအတိုင်း... တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ရောင်းစားလိုက်လို့ပေါ့"

"အာ..." ကျွေ့ဟွာမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက်... ချက်ချင်းပင် သွားကြိတ်လျက် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ယွန်းရင်ရွာက လူတွေတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

တစ်ဖက်လူမှာ မိမိ၏မေးခွန်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းမရှိဘဲ... တီးတိုးတီးတိုး စကားပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်လျှင်၊ ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဒီလူတွေကို ငါ့အတွက် ဖမ်းဆီးလိုက်စမ်း"

သူ၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့်... နောက်ကွယ်ရှိ မြင်းစီးစစ်သည်များမှာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့ကြတော့သည်။

၎င်းတို့စီးနင်းထားသော မြင်းများ၏ ခွာလေးဖက်တွင် အကြေးခွံများ ရှိနေခဲ့ပြီး... မျက်ဝန်းအစုံမှာ နီမြန်းလျက်ရှိကာ၊ နဖူးပြင်ထက်တွင် အရိုးအဖုအထွက်တစ်ခုကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ဤမြင်းစီးစစ်သည်များ၏ အော်ရာစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်သိပ်သည်းလှပြီး... ပြေးဝင်လာပုံမှာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်လှပေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကိုမြှောက်၍ ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ကာ... တန်ခိုးပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်လျက် စိတ်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း -

ထိုတန်ခိုးပညာရပ်မှာ ယခုအချိန်တွင် အာနိသင် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်နေခဲ့သည်။

ဤမြင်းစီးစစ်သည်အုပ်စုမှာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့ကြရာ... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏အရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

၎င်းတို့အနက်မှ လူတစ်ဦးသည် လှံရှည်ကို ဆန့်ထုတ်လျက် တိုက်ရိုက်ပင် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ... လီယန်ချူက လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ထိုလှံရှည်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်မိသည်။

ဤမြင်းစီးစစ်သည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းပြီး ကြွက်သားများ ထုံးခဲနေကာ... မြင်းစီးလျက် တိုက်ခိုက်လိုက်သော ဤလှံချက်မှာ မိုးကြိုးအလား ပြင်းထန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ဖမ်းဆွဲခြင်းခံလိုက်ရသဖြင့်... မြင်းကြီးမှာလည်း တုံ့ခနဲ အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ကျန်ရှိသော မြင်းစီးစစ်သည်အချို့မှာ ဤအခြင်းအရာကို မြင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြရသော်လည်း... ၎င်းတို့သည် အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုများကို ခံယူထားကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် -

ချက်ချင်းပင် စုရုံးအော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး... လက်ထဲရှိ လက်နက်များကို တပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မူလက တန်ခိုးစွမ်းပကားများကို ထုတ်ဖော်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း... သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာ ယခုအချိန်တွင် ထဝက်ခန့် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သဖြင့် -

မိမိ၏ သာမန်ခန္ဓာကိုယ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ဖြင့်သာ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရတော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း...

မြင်းစီးစစ်သည်တစ်ဦးမှာ သူမ၏ ပုတ်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကြီးမားအောင် ပြုလုပ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း... ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးစေ၊ သေးစေနိုင်သော တန်ခိုးစွမ်းပကားများမှာလည်း လည်ပတ်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်... သူမ၏ အရှိန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့်... လေထုထဲတွင် နောက်ခံပုံရိပ်ယောင်အမြောက်အမြားကို ချန်ရစ်လျက်၊ ဤမြင်းစီးစစ်သည်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

လူငယ်စစ်သူကြီးက အေးစက်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီနတ်ဘုရားကို ဖမ်းဆီးလိုက်စမ်း"

မြင်းစီးစစ်သည်အချို့မှာ ချက်ချင်းပင် ကျွေ့ဟွာထံသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်မိသည်။ ရှေးယခင်က ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိခါစတွင်... ရတနာအမြောက်အမြားကို ထုတ်ဖော်အသုံးပြုနိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး၊ စိတ်အာရုံကိုသာ ထုတ်ဖော်၍မရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထင်မှတ်မထားဘဲ... ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာရှိ မြင်းစီးစစ်သည်များနှင့် ဆုံတွေ့ရချိန်၌မူ... ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တန်ခိုးစွမ်းပကားများအားလုံးမှာ ကန့်သတ်ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသည့်အပြင်၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအင်များမှာလည်း အလွန်နိမ့်ပါးသော အဆင့်တစ်ခုအထိ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုအရှိန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။

သူသည် မူလကတည်းက မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ... သာမန်အဆင့်မှစ၍ တစ်လှမ်းချင်းစီ အားထုတ်ကျင့်ကြံလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် -

တန်ခိုးပညာရပ်များမှာ သူ့အတွက် ရန်သူကို ခုခံကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ပျံလိုက်ပြီး... ဖြူဖွေးသော မြင်းတစ်ကောင်၏ ကျောပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်လိုက်သည်။

မြင်းစီးစစ်သည်တစ်ဦးက ခါးမှ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူလျက် နောက်သို့ လှည့်၍ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ... ဓားမြှောင်ထက်မှ အေးစက်သောအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဆူးရှလှသည့် လေခွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ပုခုံးပြင်မှာ ထုံကျင်သွားခဲ့ရပြီး... လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် လွင့်ပျံသွားခဲ့ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူက ဇာတ်ကြိုးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရာ... ထိုသားရဲမြင်းကြီးမှာ ရှေ့ခြေနှစ်ဖက်ကို ထောင်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်တည်းဖြင့် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ခုခံထားနိုင်သည့်အလား အရှိန်အဝါကြီးမားလှပေသည်။

လူငယ်စစ်သူကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်သွားခဲ့ရပြီး... သူ၏ဘေးနားရှိ ကျင့်ကြံသူအား တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်ရာ၊ ထိုကျင့်ကြံသူက အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ သုံးလက်မခန့်သာ ရှည်လျားသော ပျံသန်းနိုင်သည့် ဓားငယ်လေးတစ်လက် ဖြစ်ပြီး... လျှပ်စီးအလင်းတန်းတစ်ခုအလား လီယန်ချူထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ခါးရှိ ဓားရှည် ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း... ထိုဓားရှည်မှာလည်း ယခုအချိန်တွင် ကန့်သတ်ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားရသဖြင့်၊ ဓားအိမ်အတွင်းမှ ဆွဲထုတ်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ မိမိ၏ အစွမ်းသတ္တိများနှင့် ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်များအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကိုစောင်းလျက်... ထိုပျံသန်းနေသော ဓားငယ်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ရာ ရဲရင့်လှသော သိန်းငှက်ကြီးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ဤကဲ့သို့သော ပြောင်းလဲမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသော်လည်း... လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲ၌ မည်သည့်တုန်လှုပ်ခြင်းမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

အဆင့်မြင့်လှသော တိုက်ပွဲကြီးများကိုပင် ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသူဖြစ်သဖြင့်... ဤကဲ့သို့သော သာမန်တိုက်ပွဲလေးများမှာ သူ့အတွက် စိမ်းသက်မနေခဲ့ချေ။

ထိုပျံသန်းနေသော ဓားငယ်မှာ သူ၏ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ ပြန်လည်ကျူးကျော်လာခဲ့သော်လည်း... သူက ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုတော့ဘဲ လျှပ်စီးအလား လက်ကိုဆန့်ထုတ်လျက်၊ ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

လူငယ်စစ်သူကြီးက ခါးရှိ ဓားရှည်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ... ထိုဓား၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရှေးကျပြီး အလွန်ပင် ရှည်လျားလှပေသည်။

လေထုထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး... လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် အားပြုစရာ နေရာမရှိသော်လည်း... သူ၏ လှုပ်ရှားမှုအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ဆန်းပြားလှသဖြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လိမ်ကျစ်လျက် ရုတ်တရက် အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ထိုလူငယ်စစ်သူကြီး၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ထိုလူငယ်စစ်သူကြီး၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ အံ့ဩသွားသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသော်လည်း... လက်ကိုမြှောက်၍ လက်သီးတစ်ချက် တိုက်ရိုက်ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

ဤလက်သီးချက်မှာ လျှပ်စီးအလား လျင်မြန်လှပြီး... မိုးကြိုးအလား ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဘုန်း...

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင်... စွမ်းအားများမှာ အပြန်အလှန် တူညီနေခဲ့ကြပေသည်။

"တကယ်ပဲ..."

ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ စွမ်းအားများမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခြင်းခံထားရသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိရသေးသော်လည်း... လီယန်ချူမှာမူ အနည်းငယ် ကျင့်သားရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်စစ်သူကြီးမှာ မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး... ကိုယ်ပေါ်ရှိ အော်ရာစွမ်းအားများမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား တည်ငြိမ်နေခဲ့သဖြင့်၊ တကယ့်ကိုပဲ နည်းလမ်းအချို့ ရှိပုံရပေသည်။

လီယန်ချူသည် အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးမပြုတော့ဘဲ... ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးနှင့် လက်ဝါးချင်း ထိတွေ့ပြီးနောက်တွင်၊ ချက်ချင်းပင် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လျက် -

လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် လိမ်ကျစ်လိုက်ပြီးမှ... ထိုလူငယ်စစ်သူကြီး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲချုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

ချုပ်ကိုင်ခြင်း ပညာရပ်...

အနီးကပ် လုံးထွေးသတ်ပုတ်ခြင်း ပညာရပ်များကိုလည်း လီယန်ချူက အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသူ ဖြစ်သည်။

လူငယ်စစ်သူကြီးသည် ထူးဆန်းလှသော အားလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး... လက်ကောက်ဝတ်ထံမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကိုဝှေ့ယမ်းလျက် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း... ခန္ဓာကိုယ်ထဝက်ခန့်မှာ ရုတ်တရက် ထုံကျင်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

လီယန်ချူက အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ခါးဆစ်နေရာသို့ လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး... သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှတစ်ဆင့် အတင်းအကျပ် ဆွဲကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်... ထိုလူငယ်စစ်သူကြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ထုံကျင်ခြင်း ဝေဒနာကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး... နောက်ကွယ်မှ ပြန်လည်ကျူးကျော်လာသော ထိုပျံသန်းနေသည့် ဓားငယ်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

ဤလူငယ်စစ်သူကြီးမှာ အဆင့်အတန်းတစ်ခုခု ရှိပုံရသဖြင့်... ထိုကျင့်ကြံသူမှာ အရေးကြုံလာချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းနေသော ဓားငယ်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရတော့သည်။

ထိုစစ်သူကြီးမှာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကြောင့်သာ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... ဓားငယ်မှာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးနားမှ ကပ်၍ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မျက်စိပင့်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာထက်တွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကုတ်ခြစ်မိသွားသော အစင်းကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း... ထိုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

"လက်နက်ချလိုက်... မဟုတ်ရင် ငါသူ့ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်မယ်"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လှပြီး... ခပ်တိုးတိုးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးကို အတင်းအကျပ် ဖမ်းဆီးချုပ်ကိုင်လိုက်တော့ရာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင်... ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးမှာ သူ၏လက်အတွင်း၌ ဖမ်းဆီးခြင်း ခံထားရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်နေခဲ့ပြီး၊ မည်သည့်အားမျိုးမျှ ထုတ်ဖော်၍မရနိုင်တော့ချေ။

"ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့... ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြစမ်း... အထူးသဖြင့် ဒီကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခြင်း နတ်ဘုရားမကို... သူမကို လုံးဝ ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနဲ့"

လူငယ်စစ်သူကြီးက အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း... လီယန်ချူက လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြန်သည်။

"အား အား အား အား အား..."

သူသည် နောက်ထပ် စကားများကို ဆက်လက်၍ မပြောဆိုနိုင်တော့ဘဲ... မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရကာ နဖူးပြင်ထက်မှ ချွေးစေးများ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့် -

"စစ်သူကြီး... ငါ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့"

သူသည် ထိုပျံသန်းနေသော ဓားငယ်ကို ထိန်းချုပ်နေသည့် ကျင့်ကြံသူအား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း စမ်းကြည့်လို့ရပါတယ်... ဒီလောက်နီးကပ်တဲ့ အကွာအဝေးမှာ... ငါမင်းကို ရိုက်သတ်လို့ ရမရဆိုတာကိုပေါ့"

ထိုကျင့်ကြံသူမှာ မူလက အနည်းငယ် ဂရုမစိုက်ဟန် ပြုလုပ်နေခဲ့ပြီး... ဤလူသည် နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြု၍သာ မိမိ၏ဘေးနားရှိ လူငယ်စစ်သူကြီးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း -

လီယန်ချူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်တွင်မူ... မနေနိုင်ဘဲ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်သွားခဲ့ရပြီး၊ ရေခဲတိုက်တစ်ခုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည့်အလား ကြီးစွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... စစ်သူကြီးထျန်ကို မြန်မြန်လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းမှာ ခေါင်းအလုံးတစ်ရာ ရှိရင်တောင် ဖြတ်လို့ ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး"

လီယန်ချူသည် ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးကို မြှင့်တင်ထားခဲ့ပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားလှပေသည်။

ကျွေ့ဟွာက ဟင်းလင်းပြင်ထက်မှ ခပ်ဖွဖွလေး ခုန်ပျံလိုက်ပြီး... လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာကာ ခပ်တိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ... တန်ခိုးပညာရပ်တွေအားလုံး ချိပ်ပိတ်ခံထားရပုံရတယ်... ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားကိုပဲ အားကိုးလို့ရတော့တယ်၊ အဲဒီခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားကလည်း အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရတာ"

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

သူသည်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိရချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန်မာမှုမှာ ကျွေ့ဟွာထက် များစွာ ပိုမို၍ ထက်မြက်လှသည်။

ရှေးယခင်က ကျွေ့ဟွာမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် ပုံရိပ်ယောင်အမြောက်အမြားကို ချန်ရစ်လျက် အရှိန်နှုန်း အလွန်လျင်မြန်ခဲ့သော်လည်း... လီယန်ချူမှာမူ သူမထက် များစွာ နိမ့်ပါးနေခဲ့ပြီး၊ ထုတ်ဖော်နိုင်သော စွမ်းအားမှာလည်း များစွာ ကွာခြားနေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ ထိုကျင့်ကြံသူထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး အေးစက်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ကို လာရောက်ဖမ်းဆီးရတာလဲ"

ထိုကျင့်ကြံသူ၏ အကြည့်မှာ စစ်သူကြီး၏ မျက်နှာထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီးမှ -

"ငါတို့က ချီလင်စစ်တပ်က လူတွေပဲ... အခု နတ်ဘုရားတွေ တရားရရှိတာကို ခွင့်မပြုတော့ဘူး၊ အရပ်သားတွေအနေနဲ့လည်း တရားမဝင် နတ်ဘုရားတွေကို ကိုးကွယ်ခွင့်မရှိဘူး... ဒီနေ့ လာတာက အဲဒီတရားမဝင် နတ်ဘုရားကို ဖမ်းဆီးဖို့ပဲ"

စကားပြောဆိုရင်း... သူ၏ အကြည့်မှာ ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာက မနေနိုင်ဘဲ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး -

"ဟွန့်... နင်ကမှ တရားမဝင်နတ်ဘုရား... နင်တို့မိသားစုတစ်ခုလုံးက တရားမဝင်နတ်ဘုရားတွေ"

ကျင့်ကြံသူ - "..............."

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒီအမိန့်ကို ဘယ်သူက ထုတ်ပြန်လိုက်တာလဲ"

သူသည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ ထျန်းကျူးနယ်မြေအတွင်း၌ နေထိုင်ကြသော လူသားမျိုးနွယ်စုများမှာ... ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခြင်း နတ်ဘုရားများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤမေးခွန်းကိုမူ ထိုကျင့်ကြံသူက လွယ်ကူစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"သဘာဝအတိုင်း ငါတို့ရဲ့ ဂျင်းဝမ်အရှင်မင်းကြီးပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒီအမိန့်တော်ကိုတော့ နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံရဲ့ အရှင်သခင်တွေက တပြိုင်နက်တည်း လက်မှတ်ရေးထိုး ထုတ်ပြန်ထားခဲ့တာဖြစ်ပြီး... လျှပ်စီးကျွန်းတစ်ခခုလုံး မှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ"

လီယန်ချူသည် ဤနေရာအပေါ်တွင် ပိုမို၍ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ ဤထျန်းကျူးနယ်မြေအတွင်း၌ နောက်ဆုံးတွင် ဘာကိစ္စမျိုး ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သနည်း။

"နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံရဲ့ အရှင်သခင်တွေက... ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခြင်း နတ်ဘုရားတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး... အရပ်သားတွေကို ကိုးကွယ်မှု မပြုလုပ်ခိုင်းဘူး ဟုတ်လား"

ရုတ်တရက်... ထိုလူငယ်စစ်သူကြီးမှာ မိမိ၏ စွမ်းအားများကို အတင်းအကျပ် စုစည်းလျက် ရုတ်တရက် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး... နောက်သို့ လှည့်၍ လီယန်ချူအား ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက လျှပ်စီးအလား လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး... လက်ဝါးဖြင့် ထိုလူငယ်စစ်သူကြီး၏ လည်ပင်းထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဂျွတ်...

လူငယ်စစ်သူကြီးမှာ မျက်ဝန်းအစုံ ပြာဝေသွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မေ့လဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုကျင့်ကြံသူသည် အခွင့်အရေးကို မြင်လျှင်... လက်ဝါးအတွင်းမှ ရုတ်တရက် မိုးကြိုးအလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်လျက် လီယန်ချူထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"မိုးကြိုးပညာရပ် ဟုတ်လား"

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် တန်ခိုးပညာရပ်များနှင့် ရတနာများစွာ ကန့်သတ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့်... သူသည် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဤကောင်းကင်မိုးကြိုးကို တိုက်ရိုက်ခုခံနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ မသေချာချေ။

သူသည် မိမိ၏ လျင်မြန်လှသော လှုပ်ရှားမှုအရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍... ဤမိုးကြိုးအလင်းတန်းကို တိုက်ရိုက်ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သူစီးနင်းထားသော သားရဲမြင်းကြီးမှာ သူ၏အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့်... ကျင့်ကြံသူသည် ပျံသန်းနေသော ဓားငယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူအား နာကျင်အောင် မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့နောက်တွင် လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်မှာ... သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဘုန်း...

လေးလံလှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... ထိုကျင့်ကြံသူမှာ ချက်ချင်းပင် နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့ရကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုစွန်ထုပ်တစ်ကောင်အလား ကွေးညွတ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူ၏ လည်ပင်းမှာ လီယန်ချူ၏ ဆွဲကိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး... မြင်းပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ဆွဲချခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

"မပြောတော့ဘူး... တိုက်ကြစို့"

လီယန်ချူက ကျွေ့ဟွာအား ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှုမှာ ယခုအချိန်တွင် သူထက် များစွာ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လှသဖြင့်... ဤစကားကို ကြားလျှင် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မံမပြောတော့ဘဲ -

ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်လိုက်ပြီး... လက်သီးများကို အရမ်းကာရော ဝှေ့ယမ်းလျက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်မှာ သေးငယ်လွန်းလှသဖြင့်... လက်သီးချက်များမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသော်လည်း၊ ပေးစွမ်းနိုင်သော နာကျင်မှုမှာမူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ရှိပေသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း...

သို့သော်လည်း သူမ၏ လက်သီးချက်များကြောင့် မြင်းစီးစစ်သည်တစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရပြီး မေ့လဲသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက လက်ဝါးဖြင့် ထိုကျင့်ကြံသူ၏ လည်ပင်းထက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ထိုသူမှာ မည်သည့်အသံမျှပင် မထုတ်ဖော်နိုင်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် မေ့လဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤကျင့်ကြံသူ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ အချို့သော အကြောင်းအရာများကို သိရှိလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မြင်းစီးစစ်သည်တစ်ဦးက လှံရှည်ကို ကိုင်စွဲလျက် တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ချလွင်...

လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်တွင် မျက်လုံးများ ရှိနေခဲ့သည့်အလား... ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လိမ်ကျစ်လျက် လှံရှည်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ထိုမြင်းစီးစစ်သည်မှာ မျက်စိတန်ခိုး ပြာဝေသွားခဲ့ရပြီး... လက်ထဲရှိ လှံရှည်မှာ ဘာဖြစ်လို့ လက်လွတ်သွားခဲ့ရသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိလိုက်ရချေ။

သူသည် အလွန်ပင် ရဲရင့်လှသော ချီလင်မြင်းစီးစစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း... ယခုအချိန်တွင် လှံကိုပင် မြဲမြံစွာ မကိုင်စွဲနိုင်တော့ချေ။

ထို့ပြင် နက်မှောင်သော အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး... သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရသေးခင်မှာပင်၊ လှံရှည်ဖြင့် ဦးခေါင်းထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ ပူးပေါင်းလိုက်ကြသဖြင့်... ဤမြင်းစီးစစ်သည်များမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အကုန်လုံး လဲကျသွားခဲ့ကြရတော့သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် လူသတ်ခြင်းကိုမူ မပြုလုပ်ခဲ့ကြချေ။

လီယန်ချူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုကျင့်ကြံသူကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး... အခန့်ညားဆုံးသော သားရဲမြင်းကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်လျက်

အဝေးသို့ တဟုန်ထိုး မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

..................

တိတ်ဆိတ်လှသော တောင်တောတစ်ခုအတွင်း၌...

ထိုကျင့်ကြံသူမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးထလာခဲ့ပြီး... လည်ပင်းမှာ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

သူသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်... မျက်နှာပြင် ကောက်ကြောင်းထင်ရှားပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံ အေးစက်လှသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လက်ထဲတွင် သံလှံရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း အော်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ငါမင်းကို ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာအထိ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာက... မေးစရာ အချို့ရှိလို့ပဲ၊ သဘာဝအတိုင်း... မင်း မပြောဘဲလည်း နေလို့ရပါတယ်"

"ဒါမှမဟုတ်လည်း... ငါနဲ့ ထပ်ပြီးတော့ တိုက်ချင်သေးလား"

လီယန်ချူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူသည် လီယန်ချူ၏ အကြည့်ကို မြင်လျှင် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး -

ချက်ချင်းပင် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို မေးမြန်းချင်တာလဲ... မေးရုံပဲ မေးပါ"

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး... မိမိအနေဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် မိမိ၏ ပျံသန်းနေသော ဓားငယ်နှင့် မိုးကြိုးပညာရပ်များကို ဆက်တိုက် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အပြင်... ချီလင်စစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးကိုပါ လွယ်ကူစွာဖြင့် လဲကျအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့်

အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှကာ၊ ဆက်လက်၍ မတိုက်ခိုက်သင့်တော့ချေ။

လီယန်ချူက -

"ဒါက အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အစပြုခြင်းပဲ... ငါမင်းကို မေးမယ်၊ လျန်နိုင်ငံက အခုအချိန်မှာ ဘာကျင့်ကြံခြင်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံကြတာလဲ"

ထိုကျင့်ကြံသူမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး... တစ်ဖက်လူက ဤမေးခွန်းကို မေးမြန်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့သော်လည်း၊ သူက ရိုးသားစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"သံသရာလွန်မြောက်ခြင်း ကို ကျင့်ကြံကြတာပါပဲ... ဘာကျင့်ကြံခြင်းစနစ်မျိုးမှ သီးသန့်မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းကြီးအသီးသီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း မန္တန်တွေကတော့ မတူညီကြပါဘူး"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုကျင့်ကြံသူ၏ အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ဖြေကြားမှုများနှင့်အတူ -

လီယန်ချူသည် ဤကမ္ဘာအပေါ်တွင် ပိုမို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိလာခဲ့ရသည်။

လျန်နိုင်ငံ၊ ကျောက်နိုင်ငံ သို့မဟုတ် ဝေနိုင်ငံ ဖြစ်စေ... အားလုံးတွင် ကျင့်ကြံသူများနှင့် မန္တန်ဆရာများ ရှိနေကြပေသည်။

ဒါ့အပြင်... နိုင်ငံတိုင်းတွင် မဟာနတ်ဘုရားတစ်ပါးစီကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားကြသည်။

ဤမဟာနတ်ဘုရားသုံးပါးမှာ နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံများအကြားတွင် ရံဖန်ရံခါ အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်မှုများ ရှိတတ်ကြသော်လည်း... ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီးများမူ ဖြစ်ပွားခြင်း မရှိချေ။

ယခုအချိန်တွင်... အရပ်သားများအနေဖြင့် ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခြင်းကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ တားမြစ်ထားပြီး... တကယ်လို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့မည်ဆိုပါက... ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက်တိုင်အောင် သေဒဏ်ပေးခြင်း ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော ပြစ်ဒဏ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"အရပ်သားတွေကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခြင်း မပြုလုပ်ခိုင်းတာက... ဒီမဟာနတ်ဘုရားသုံးပါးကို ကိုးကွယ်ပူဇော်စေချင်လို့ပဲ.. ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခြင်း စွမ်းအားတွေ အပြင်ကို စီးထွက်မသွားစေချင်လို့ပဲ"

လီယန်ချူက ရင်ထဲ၌ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ဤကျင့်ကြံသူ၏ အမည်မှာ သီဇီယူ ဖြစ်ပြီး... ဖုန်းလင်တောင်၏ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ဖုန်းလင်တောင်မှာ လျန်နိုင်ငံအတွင်း၌ အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

လျန်နိုင်ငံတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းမှာ ရှောက်ဟွာတောင် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက သီဇီယူအား အခြားသော မေးခွန်းအချို့ကို ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ရာ... သီဇီယူက အဆင်ပြေစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

သူသည် အခြားတစ်ပါးသော နယ်မြေမှ ကျင့်ကြံသူများ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကိုမူ တစ်ကြိမ်မျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

လီယန်ချူက နောက်ထပ် မေးမြန်းစရာ မရှိတော့သဖြင့်... သီဇီယူက အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ -

"တာအိုဆရာကြီး... တကယ်လို့ နောက်ထပ် ဘာကိစ္စမျိုးမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်... ကျွန်တော် ထွက်သွားလို့ ရပြီလား"

သီဇီယူသည် ဤစကားကို ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ မနေနိုင်ဘဲ ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ငါ ဘယ်အချိန်တုန်းက မင်းရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပိတ်ဆို့ခဲ့ဖူးလို့လဲ"

သီဇီယူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး -

"ဒါကတော့ တာအိုဆရာကြီးက စိတ်နှလုံး ဖြူစင်သန့်ရှင်းပြီး... သဘောထား ပြည့်ဝလှပါတယ်"

သို့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌မူ ထိုသို့ တွေးတောနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

မိမိ၏ တုံ့ပြန်မှုသာ မမြန်ဆန်ခဲ့ပါက -

ယခုအချိန်တွင်... ဤလူငယ်၏ လှံဖျားအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်နိုင်သည်။

သီဇီယူက နောက်သို့ လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး... ခြေလှမ်းတိုင်းကို အလွန်ပင် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ နဖူးပြင်ထက်မှ ချွေးစေးများမှာမူ မနေနိုင်ဘဲ စီးကျလာခဲ့ရသည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လီယန်ချူ၏ အော်ဟစ်သံကို မကြားရတော့မှသာ စိတ်အေးသွားခဲ့ရပြီး... ချက်ချင်းပင် မန္တန်အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလျက် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကပ်လိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရပြီး အရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး လွင့်ပျံထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာက -

"သူ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တော့မှာလား"

လီယန်ချူက -

"ငါ သဲလွန်စတစ်ခု ရလိုက်တယ်... တကယ်လို့ သူ့ကို သတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဥ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တဲ့အပြင်... သက်တမ်းလည်း တိုသွားနိုင်တယ်"

ကျွေ့ဟွာမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး အံ့ဩစွာဖြင့် -

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

လီယန်ချူက -

"ဒါက အလွန် ထူးခြားတဲ့ အာရုံခံစားမှုတစ်ခုပဲ... ငါလည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်"

ကျွေ့ဟွာက ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ပြီး -

"ဒီနေရာမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုရဘူးလား"

လီယန်ချူက -

" အစကတော့ ကျင့်ကြံခြင်း မင်္ဂလာနယ်မြေတစ်ခုလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာ... အလွန်ဆုံးရှိမှ တစ်ခြား နယ်မြေက မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်တွေပဲ ရှိမယ်ပေါ့ ထင်မှတ်မထားဘူး အခြား ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေမယ်လို့ "

လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်မှာ အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကြတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာက ခပ်ဖွဖွလေး ခုန်ပျံလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုကုတ်ကာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် -

"နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

လီယန်ချူက -

"ရောက်လာမှတော့ အခြေအနေအတိုင်း နေရုံပေါ့... သာမန်တစ်ခြား နယ်မြေက ငါ့ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေကို ချိပ်ပိတ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိဘူး၊ ငါ အဲဒီလျန်နိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်တယ်"

ကျွေ့ဟွာက သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

"နင်က အဲဒီမဟာနတ်ဘုရားကို သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်တာလား"

လီယန်ချူက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး... ခွာလေးဖက်တွင် အကြေးခွံများ ရှိနေသော ထိုသားရဲမြင်းကြီးကို စီးနင်းလိုက်ကာ -

ကျွေ့ဟွာသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။

ရှေးယခင်က သူသည် သီဇီယူ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ လျန်နိုင်ငံ မြို့တော်၏ အရပ်မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မေးမြန်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်မဟုတ်သဖြင့်... ဤသားရဲမြင်းကို စီးနင်းလျက် မောင်းနှင်မည်ဆိုပါက ခန့်မှန်းခြေ ခုနစ်ရက်ခန့်အတွင်း မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

..................

လျန်နိုင်ငံ မြို့တော်...

ထိုနေရာတွင် လူဦးရေ သိန်းဂဏန်းခန့် ရှိနေခဲ့ပြီး... အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှကာ၊ လမ်းမကြီးများမှာ ကျယ်ပြန့်လှပြီး ခန့်မှန်းခြေ မီတာရှစ်ရာခန့် ရှိပေသည်။

လမ်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ကျောက်စိမ်းပြားများဖြင့် ခင်းကျင်းထားခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လှပေသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် ဘေးနားတွင် ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်လျက်... ယခုအချိန်တွင် လျန်နိုင်ငံ မြို့တော်အတွင်း၌ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဤနေရာရှိ ဒေသန္တရ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ဤနေရာသည် ဝေမြို့နှင့် များစွာ ကွာခြားခြင်း မရှိသော်လည်း... ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်စုံများမှာမူ အလွန်ပင် ရှေးကျလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ချန်နိုင်ငံနှင့် မတူညီသောအချက်မှာ... ဤနေရာရှိ အမျိုးသမီးများ၏ ဝတ်စုံများမှာ အလွန်ပင် ပါးလွှာနေသည်။

ခန့်မှန်းခြေ တန်ခေတ်ကာလက အမျိုးသမီးများ၏ ဝတ်စုံများနှင့် ဆင်တူလှကာ... တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ထက်မြက်ပြီး လှပတင့်တယ်ကြပေသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာကို မြင်တွေ့ရလျှင်... ၎င်းတို့သည် မနေနိုင်ဘဲ တီးတိုးပြောဆိုလျက် လက်ညှိုးထိုးပြကြပေသည်။

ဤအမျိုးသမီးများ၏ အကြည့်မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး... အချို့ ရဲတင်းလှသည့် အမျိုးသမီးများမှာမူ လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး၊ တမင်သက်သက် လက်ကိုင်ပဝါများကို ချပစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့မဟုတ်လည်း လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ လာရောက်လျက် ခပ်ဖွဖွလေး တိုက်မိဟန် ပြုလုပ်ကြပြီးမှ... အားခနဲ အော်ဟစ်လျက် မနားတမ်း ညည်းတွားပြကြပေသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်မိပြီး -

"ဘာဖြစ်လို့ မိန်းမနိုင်ငံတစ်ခုထဲကို ရောက်လာခဲ့သလိုမျိုး ခံစားနေရတာလဲ"

သို့သော်လည်း ဤနေရာရှိ ထူးခြားလှသော ဓလေ့ထုံးစံများကို ခံစားကြည့်ရသည်မှာ... အတော်လေးကို ဆန်းသစ်လှပေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း... ကျွေ့ဟွာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ခြင်းမှတစ်ဆင့် လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် အသိဉာဏ် ရရှိလိုက်သည်။

ထိုကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အတွင်း၌ အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်မှုများ ရှိနေခဲ့ပြီး... ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလေလေ၊ ဖိနှိပ်မှု ပိုမိုကြီးမားလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့် သို့ ရောက်ရှိထားသူဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် သန်မာလှကာ... အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားလက်နက်အမြောက်အမြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာတွင်မူ အစွမ်းထက်လှသော သွေးမျိုးဆက်နှစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး... ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခြင်း စွမ်းအားများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားကာ၊ မဟာကျမ်းစာနှစ်ခုကို ကျင့်ကြံထားခဲ့သဖြင့်... သူမသည်လည်း ပြင်းထန်သော ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထုတ်ဖော်နိုင်သော စွမ်းရည်မှာမူ လီယန်ချူထက် များစွာ ပိုမို၍ မြင့်မားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် လီယန်ချူသည် ဤနေရာ၌ တန်ခိုးပညာရပ်များနှင့် မန္တန်များကို ထုတ်ဖော်၍မရနိုင်ဘဲ... သာမန်ခန္ဓာကိုယ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ဖြင့်သာ ဆင်နွှဲနိုင်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မိမိတစ်ယောက်တည်းသာ ဤကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရခြင်းလား... သို့မဟုတ် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာကြသော အခြားကျင့်ကြံသူများ အားလုံးမှာလည်း ဤကဲ့သို့သော ကန့်သတ်ချက်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်းလား ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိရှိရချေ။

လီယန်ချူသည် ထိုမြို့အတွင်း၌ ခေတ္တမျှ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက်... လမ်းမများထက်တွင် ရုတ်တရက် ပိုမို၍ စည်ကားဆူညံလာခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၁၀၃၂) ရီယွီနိုင်ငံတော်ဆရာ

"နိုင်ငံတော်ဆရာ အပြင်ထွက်လာပြီဟ၊ နောက်ဆုံးတော့ နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးကို ဖူးမြော်ခွင့်ရတော့မယ်"

"နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးက နတ်ဘုရားတွေကို လုပ်ကျွေးပြုစုနေတဲ့သူဆိုတော့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ အနီးစပ်ဆုံးလူပဲဗျ၊ လျန်နိုင်ငံမှာ မိုးလေဝသမှန်ကန်ပြီး အေးချမ်းသာယာနေတာ နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးရဲ့ စွမ်းပကားတွေကြောင့်ပေါ့"

"မြန်မြန် သွားကြစို့၊ နောက်ကျရင် နေရာကောင်းမရဘဲ နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးရဲ့ မျက်နှာတော်ကို ဖူးမြော်ရဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"

လျန်နိုင်ငံ မြို့တော်ရှိ အရပ်သား အများအပြားသည် နေရာတစ်ခုထံသို့ ပြိုင်တူ စုပြုံတိုးဝှေ့ သွားကြသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုစကားများကို ကြားရလျှင် လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

လမ်းမကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ပူပြင်းလှသော အရပ်သားများကို တားဆီးရန်နှင့် စနစ်တကျ ရှိစေရန် စစ်သည်များက နေရာယူထားကြသည်။

ကျယ်ဝန်းပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြင်းရထားတစ်စီး ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

မြင်းရထား၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် အစွမ်းထက်သော မြင်းစီးစစ်သည်များက ခြံရံစောင့်ကြပ်ထားကြသည်။

ထို့ပြင် ဝတ်ရုံဖြူ ဆင်မြန်းထားသော ကျင့်ကြံသူအချို့သည်လည်း ကြည်ညိုသပ္ပာယ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ခြေဗလာဖြင့် မြင်းရထားဘေးမှ လိုက်ပါလာကြသည်။

၎င်းတို့မှာ ခေါင်းတုံးတုံးထားခြင်းမရှိဘဲ ဆံပင်အရှည်များကို ထားရှိကြသဖြင့် ကေသာရှည် ကမ္မဋ္ဌာန်းစီးရဟန်းများနှင့် တူလှပေသည်။

ထိုမြင်းရထားဘေးတွင် သစ်သားကာရံထားခြင်းမရှိဘဲ ပါးလွှာသော ခြင်ထောင်ဇာပုဝါများကိုသာ ချိတ်ဆွဲထားသဖြင့် စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသော ရနံ့တစ်ခုမှာ မြင်းရထားအတွင်းမှ အပြင်သို့ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

မြင်းရထားအတွင်း၌ နှုတ်ခမ်းနီ၊ သွားဖြူနှင့် ချောမောခန့်ညားလှသော လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားပြီး မြင်းရထားထက်တွင် မှီထိုင်နေကာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လေလွင့်သုန်းမှုန်နေပြီး နိုင်ငံတော်ဆရာနှင့်မတူဘဲ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မင်းစိုးရာဇာ မျိုးနွယ်စု သားသမီးတစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေခဲ့သည်။

"ဒါက ရီယွီနိုင်ငံတော်ဆရာလား"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်မိသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် အရှိန်အဝါကြည့် အတတ် သို့မဟုတ် ဝိညာဥ်မျက်စိ တန်ခိုးပညာရပ်များကို ထုတ်ဖော်၍မရသဖြင့် ဤနိုင်ငံတော်ဆရာမှာ အကောင်းလော၊ အဆိုးလော ဆိုသည်ကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်းမရှိချေ။

သို့သော်လည်း သူ၏ ပြုမူလှုပ်ရှားပုံများကို ကြည့်ရသည်မှာမူ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်အချို့ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

လူအုပ်စုနှင့် မြင်းရထားမှာ လမ်းမကြီးအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ကျောင်းတော်တစ်ခုထံသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ရုတ်တရက် ထင်မှတ်မထားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လူအုပ်ကြီးအတွင်းမှ သွယ်လျသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ ခုန်ပျံတက်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် သုံးပေခန့် ရှည်လျားသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲလျက် -

"ရီယွီ... နင်က လူတွေကို လှည့်စားနေတာပဲ၊ အသက်ကို ပေးခဲ့စမ်း"

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထိုပုံသဏ္ဌာန်မှာ သွယ်လျလှသဖြင့် သေချာစွာ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်လျှင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

သူမသည် လူအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အရှိန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ စစ်သည်များမှာ သတိပြုမိသွားကြပြီး လက်ထဲရှိ ဓားလှံများကို ထုတ်ဖော်လျက် ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ တပြိုင်နက်တည်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကြသည်။

မြင်းရထားဘေးတွင် စောင့်ကြပ်နေကြသော ဝတ်ရုံဖြူကျင့်ကြံသူများသည်လည်း တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းအမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ထိုအမျိုးသမီးမှာ လေထုထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုဝတ်ရုံဖြူလူများ၏ ပိတ်ဆို့ထားမှုကြောင့် သူမမှာ အပြင်ဘက်၌သာ ကန့်သတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထိုရီယွီနိုင်ငံတော်ဆရာမှာမူ မြင်းရထားအတွင်း၌ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ခပ်ဖွဖွ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အသက် ၄၀ ကျော်ခန့်ရှိပြီး မျက်ခုံးကျဉ်းမြောင်းလှသော ဝတ်ရုံဖြူကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်မှာ လေထုထဲတွင် နောက်ခံပုံရိပ်ယောင်များကို ချန်ရစ်လျက် လျှပ်စီးအလား ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးထံသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်အမျိုးသမီးမှာ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဓားအော်ရာများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဓားအော်ရာ သုံးခုဖြစ်ပြီး တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမို၍ ထက်မြက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုဝတ်ရုံဖြူအမျိုးသား၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။

"ကျန်ရစ်ခဲ့စမ်း"

ထိုဝတ်ရုံဖြူ အလတ်တန်းစားကျင့်ကြံသူက ခပ်အေးအေးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်လျက် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပြင်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆွဲချုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ လှည့်၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို လျှပ်စီးအလား ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း -

ထိုဝတ်ရုံဖြူလူ၏ လက်နှင့် ထိတွေ့မိသွားချိန်တွင်မူ ထိုထက်မြက်လှသော ဓားရှည်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားခဲ့ရတော့သည်။

"ဒီလို မိစ္ဆာပညာရပ်တွေနဲ့ လူတွေကို လှည့်စားနေတာပေါ့၊ ရီယွီ... နင် နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ရက်လောက် ကနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်မယ်"

ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးက ပြတ်သားသော အသံဖြင့် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှည့်ပျံလိုက်ကာ ငါးကလေးတစ်ကောင်အလား လူအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ဝတ်ရုံဖြူလူအချို့က လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ် မြင်းရထားအတွင်းမှ တည်ငြိမ်လှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

" သာမန် သူခိုးတစ်ယောက်ပါပဲ... လွှတ်လိုက်ပါ"

ထိုရီယွီနိုင်ငံတော်ဆရာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုဝတ်ရုံဖြူလူကြီးဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ဝတ်ရုံဖြူကျင့်ကြံသူများဖြစ်စေ အားလုံးမှာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လျက် ရိုသေကိုးကွယ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် -

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ"

၎င်းတို့ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုရီယွီနိုင်ငံတော်ဆရာအပေါ်တွင် အလွန်ပင် ကြည်ညိုလေးစားကြပြီး မြင့်မားသောအဆင့်တစ်ခုအထိ ရောက်ရှိနေကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူကမူ ထိုရီယွီနိုင်ငံတော်ဆရာ၏ လက်ချောင်းများမှာ ခပ်ဖွဖွလေး လှုပ်ရှားသွားပြီး ရေစက်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ထိုရေစက်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး သဲလွန်စမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

ရေတစ်စက်မှာ မည်မျှကြီးမားနိုင်မည်နည်း၊ ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ထင်ရှားခြင်းမရှိချေ။

ယခုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးအတွင်း၌ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့ပြီး အိမ်ခြေများအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသော မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးမှာမူ ရုတ်တရက် ညည်းတွားသံ ပြုလိုက်မိသည်။

မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးလှိုင်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်နေခဲ့ပြီး စွမ်းအင်များမှာလည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

နိုင်ငံတော်ဆရာ၏ စစ်တပ်ကြီးမှာ အဝေးသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း လူအုပ်ကြီးမှာမူ ရူးသွပ်စွာဖြင့် လိုက်ပါသွားကြဆဲ ဖြစ်သည်။

အချို့သော လူငယ်အမျိုးသမီးများမှာမူ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်စုံများ ပြေလျော့နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရီယွီ၏ အမည်ကို ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေကြပေသည်။

၎င်းမှာ တကယ့်ကိုပဲ မိစ္ဆာဝင်ပူးနေသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လူငယ်အမျိုးသားအချို့နှင့် လမ်းဘေးလူမိုက်များမှာမူ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အလှအပများကို ငေးမောနေကြပေသည်။

လီယန်ချူကမူ လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခြင်းမရှိဘဲ လူအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ခပ်ဖွဖွလေး ဖယ်ခွာလိုက်သဖြင့် လူအုပ်ကြီး၏ တွန်းတိုက်ခြင်းကို မခံလိုက်ရချေ။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီး၏ နောက်ကွယ်သို့ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာက သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ ရှိနေခဲ့ပြီး လီယန်ချူအား လမ်းညွှန်ပြသပေးနေခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် လီယန်ချူမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသော်လည်း ကျွေ့ဟွာ၏ အချို့သော ဗီဇတန်ခိုးစွမ်းပကားများမှာမူ ဝေဝါးစွာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူမ၏ နားစွမ်းအား တန်ခိုးပညာရပ်ပင်။

ကျွေ့ဟွာက အလွန်ပင် တိကျစွာ အာရုံခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

..................

မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးသည် အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ထိုအိမ်ကြီး၏ တံခါးပြင်ထက်တွင် ရဲရင့်လှသော စစ်သူကြီးနှစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိနေခဲ့သည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးက အိမ်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် လူတစ်ဦးက လာရောက်ကြိုဆိုလိုက်သည်။ အိမ်တော်ထိန်း တစ်ဦးနှင့် တူသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက သူမအား နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်း၌ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်းမှ ထက်မြက်သောအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး

ထိုအမျိုးသမီး လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လျှင် မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တာလား"

မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးက သွားကြိတ်လျက် -

"ရီယွီရဲ့ ဘေးနားကိုတောင် ချဉ်းကပ်လို့မရခဲ့ဘူး၊ သူခိုင်းထားတဲ့ ခွေးတွေကပဲ ငါ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်တာ၊ ဒါတင်မကသေးဘူး... ငါ ရီယွီရဲ့ တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု မိသွားလို့ အခု စွမ်းအင်လမ်းကြောင်း တွေ အကုန်လုံး ပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်နေပြီ"

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး -

"ငါ အစကတည်းက ပြောသားပဲ၊ ရီယွီက အဲဒီလောက် ရင်ဆိုင်ရလွယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့၊ နင့်ကို စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့ဆိုတာကို နင်က လုံးဝနားမထောင်ဘူး"

မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးက မျက်နှာပြင်ထက်မှ ပါးလွှာသော ပုဝါကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းလှသော မျက်နှာပြင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် လှပတင့်တယ်လှသော်လည်း မျက်ခုံးပြင်ထက်တွင်မူ ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေခဲ့သဖြင့် ကိုယ်ပေါ်ရှိ မိန်းမဆန်သော အငွေ့အသက်များကို ဖုံးအုပ်ထားနိုင်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေးမှာ နာကျင်နေခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

"ဆရာရန်... ရှင် တကယ်လို့ ကျွန်မကို ဒဏ်ရာမကုပေးဘူးဆိုရင်... ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာတင် သေသွားနိုင်တယ်"

ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်သည်။

"စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တာက နင့်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကိုပါ ဒုက္ခရောက်စေတယ်"

သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ဂရုစိုက်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့သော်လည်း အပြစ်တင်သော မျက်နှာပေးလည်း ရှိနေခဲ့ကာ ထိုအမျိုးသမီးအား ဒဏ်ရာကုသပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိချေ။

ရှေးယခင်က ထိုအမျိုးသမီးနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုတို့မှာ စနောက်နေကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုသက်ကြီးရွယ်အို ဤမျှအထိ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်လျှင် မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စ ပေါ်ပေါက်လို့လဲ"

ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောချေ။

ထိုအမျိုးသမီးအား ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော သကလတ်ပိုင်း အိမ်‌တော်ထိန်း က ယခုအချိန်တွင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"တူကျွမ်... ဆရာရန်နဲ့ ငါတို့က နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့ လက်အောက်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားပြီ"

ထိုတူကျွမ်ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးက ဤစကားကို ကြားလျှင် ကြီးစွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး -

"ဘာပြောတယ်"

ထိုအိမ်တော်ထိန်း က အရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာက တန်ခိုးစွမ်းအား ကြီးမားတယ်၊ သူက နတ်ဘုရားတွေကို တိုက်ရိုက်လုပ်ကျွေးပြုစုနေတဲ့သူပဲ၊ ငါတို့အနေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရန်ငြိုးလေးတွေအတွက်နဲ့ သူ့ကို ရန်သူအဖြစ် မသတ်မှတ်သင့်တော့ဘူး"

တူကျွမ်က စိမ်းသက်လှသော အကြည့်ဖြင့် ထို အမျိုးသားအား စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

"နင့်ရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးက နိုင်ငံတော်ဆရာ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခြင်း နတ်ဘုရားတွေကို ဖမ်းဆီးလို့ သေဆုံးသွားခဲ့ရတာလေ၊ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရန်ငြိုးကြီးကို နင် မေ့သွားပြီလား"

အမျိုးသားက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မိန်းမသေရင် နောက်တစ်ယောက် ယူလို့ရတယ်၊ သားသေရင် နောက်တစ်ယောက် မွေးလို့ရတယ်၊ တကယ်လို့ အသက်မရှိတော့ရင်... အရာအားလုံးက ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူး"

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စကားများကို ကြားရလျှင် ထိုတူကျွမ်ဟုခေါ်သော လူငယ်အမျိုးသမီးမှာ မနေနိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အရှေ့မှောက်ရှိ အမျိုးသားအား စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ ဆရာရန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာရန်... ရှင့်ရဲ့ သားသတ်တဲ့ ရန်ငြိုးကိုကော ရှင့်အနေနဲ့ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား"

ဆရာရန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျုံးဇယ် ပြောတာ မမှားဘူး၊ အသက်က တစ်ချောင်းပဲ ရှိတာ၊ ကိုယ်ပိုင်ရန်ငြိုးတွေအတွက်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ကို ဒုက္ခမပေးချင်တော့ဘူး၊ ငါလည်း နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့ လက်အောက်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ"

တူကျွမ်ဟုခေါ်သော လူငယ်အမျိုးသမီးမှာ ကြီးစွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ကာ မနေနိုင်ဘဲ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်မိသည်။

"တုန်းရှီရွာက လူအသက် ၈၃ ချောင်း၊ ရှီလင်ရွာက လူအသက် ၁၃၂ ချောင်း၊ ဒါတင်မကသေးဘူး... ချန်မိသားစုခံတပ်နဲ့ ဟို့လျူရွာ၊ ဒီနေရာတွေက ကြေကွဲစရာ ကိစ္စရပ်တွေအားလုံးက နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့တာလေ၊ ဒီအကြောင်းအရာတွေကိုကော နင်တို့ မေ့သွားကြပြီလား"

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောချေ။

အမျိုးသားကမူ -

"သူတို့က ငါတို့နဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်း တော်စပ်တာမှ မဟုတ်တာ၊ မိန်းမရဲ့ ရန်ငြိုးကိုတောင် ဖယ်ထားနိုင်ပြီပဲ၊ ဒီလူတွေကိုကော... ငါတို့ ဘာဖြစ်လို့ ဖယ်မထားနိုင်ရမှာလဲ"

တူကျွမ်ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးမှာ ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး ခပ်အေးအေးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်းပြောတတ်တာပဲ"

သူမ၏ အကြည့်မှာ ထိုလူနှစ်ဦးထံသို့ အေးစက်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး လည်ချောင်းဝအထိ ဆူပွက်လာသော သွေးများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ကာ -

"ဒီလိုဆိုရင်... ငါ ဒီနေ့ နိုင်ငံတော်ဆရာကို လုပ်ကြံတာက တကယ့်ကိုပဲ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ခဲ့တာပေါ့၊ နင်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ပျက်စီးစေခဲ့တာလား"

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် နှမြောတသသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသားကမူ ခပ်အေးအေးဖြင့် -

"မှန်တယ်၊ ငါတို့ ခိုလှုံဖို့ လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ နင် ဒီလို ကိစ္စမျိုး ပေါ်ပေါက်အောင် လုပ်လိုက်တာက... နိုင်ငံတော်ဆရာဘက်က ငါတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို သံသယဝင်သွားစေနိုင်တယ်"

တူကျွမ်က ခပ်အေးအေးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး နိုင်ငံတော်ဆရာထံသို့ အပ်နှံလိုက်ပေါ့၊ ဒါက နင်တို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ပြသရာ ရောက်တာပေါ့"

အမျိုးသားက စကားပြောရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး -

"ထပ်ပြီးတော့ မငြင်းခုံကြနဲ့တော့၊ တူကျွမ်က မကောင်းမှုကို မုန်းတီးတတ်တဲ့သူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ ငါတို့က လမ်းစဉ်ချင်း မတူညီကြတော့ဘူး၊ သူမကို နိုင်ငံတော်ဆရာထံဆီ အပ်နှံလိုက်မယ်ဆိုရင်... ပြင်းထန်တဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကို ခံရလိမ့်မယ်"

သူသည် တူကျွမ်အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"အခုချိန် နင်လည်း ဒဏ်ရာရထားတာဆိုတော့... ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားပါတော့၊ ငါတို့ လမ်းခွဲကြတာပေါ့"

အမျိုးသားက -

"မရဘူး၊ သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်လို့မဖြစ်ဘူး၊ တကယ်လို့ နိုင်ငံတော်ဆရာက သူမနဲ့ ငါတို့အကြားက ဆက်နွှယ်မှုကို စုံစမ်းတွေ့ရှိသွားမယ်ဆိုရင်... ဒီကိစ္စက ရှင်းပြရ ခက်လိမ့်မယ်"

သူ၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ယခုအချိန်တွင် မန္တန်အဆောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသားမှာ အစွမ်းထက်သော လေ့ကျင့်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"တူကျွမ်ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ အရင်က သံယောဇဉ်တွေကိုတော့ မျက်ကွယ်ပြုလို့မဖြစ်ဘူး"

တူကျွမ်က ယခုအချိန်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ထက်၌ ပိုက်လိုက်ပြီး ခပ်အေးအေးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမသည် ထို အမျိုးသားအား စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

"အရင်က ငါ နင့်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို တကယ့်ကိုပဲ လျှော့တွက်ခဲ့မိတာပဲ၊ မင်းစိုးရာဇာအောက်မှာ အမှုထမ်းခွင့်မရတာက... နင့်အတွက် အမြဲတမ်း စိတ်အာရုံခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ"

သူမ၏ စကားသံမဆုံးသေးခင်မှာပင် ကျောပြင်မှ ပြင်းထန်လှသော အားလှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးအလား ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးချက်မှာ တူကျွမ်၏ ကျောပြင်ထက်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဘုန်း...

တူကျွမ်မှာ ပြင်းထန်စွာ သွေးအန်ထုတ်လိုက်မိပြီး မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားခဲ့ကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရှေ့သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေစွာ လဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူမသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လှည့်၍ ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုအား စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

တစ်ဖက်လူသည် မကြာသေးမီကတင် မိမိအား ထွက်ခွာခွင့်ပေးမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"သူမကို အသက်ရှင်လျက် နိုင်ငံတော်ဆရာထံ အပ်နှံလိုက်မယ်ဆိုရင်... ဘာတွေပြောဦးမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး၊ အလောင်းကိုပဲ အပ်နှံလိုက်တာက ပိုပြီးတော့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တာပေါ့"

အမျိုးသားက ယခုမှသာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရပြီး လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဆရာရန်ကပဲ ကိစ္စရပ်တွေကို ပိုပြီးတော့ ထက်မြက်စွာ တွေးတောနိုင်တာပဲ"

ယခုအချိန်တွင် တူကျွမ်ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးမှာ ဝေဒနာ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ မန္တန်အဆောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး သူမက ထုတ်ဖော်လိုက်ချိန်တွင်မူ

အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ထိုလူနှစ်ဦးအား နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် တူကျွမ်တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သေတွင်းမှ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည့်အလား ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ ခုန်ပျံတက်လိုက်ပြီး -

လေထုထဲတွင် အစွမ်းထက်လှသော ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှု အရှိန်အဝါများကို အသုံးပြုလျက် အပြင်သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို၏ မျက်နှာပြင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး ခပ်အေးအေးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူမကို ထွက်ပြေးခွင့်မပေးနဲ့"

သူ၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရှည်လျားသော ကြိုးတစ်ချောင်းမှာ လေထုထဲတွင် လှည့်ပျံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မြွေကြီးတစ်ကောင်အလား ထိုအမျိုးသမီးနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့တော့သည်။

အမျိုးသမီးသည် လေထုထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြိမ်အချို့ လှည့်ပျံလိုက်ရပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သူမ၏ မျက်နှာပြင်ကို ပိုမို၍ ဖြူဖျော့သွားစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ အိမ်ကြီးအတွင်းမှ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။

သူမသည် ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ခိုလှုံရန် ကြံရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထင်မှတ်မထားဘဲ ရှေးယခင်က ရဲဘော်ရဲဘက်များမှာ မိမိအား သတ်ဖြတ်ရန် ကြံရွယ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အရှိန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

..................

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာကို ရင်ခွင်အတွင်း၌ ပွေ့ချီထားခဲ့ပြီး မကြာသေးမီက သွယ်လျလှသော အမျိုးသမီးလုပ်ကြံသူ ၏ နောက်ကွယ်သို့ အာရုံခံလိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ နားစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ စကားပြောသံများကို လီယန်ချူအား တစ်ဆင့် ပြန်လည်ပြောပြနေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး -

"ဒီရီယွီက တကယ့်ကိုပဲ လူ့အသက်တွေကို ဒီလောက်တောင် သတ်ဖြတ်နေတာလား"

ကျွေ့ဟွာက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တိုက်ခိုက်နေကြပြီ"

လီယန်ချူက -

"သူမကို လိုက်မှီသွားတာလား"

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေက ရီယွီနိုင်ငံတော်ဆရာထံသို့ ခိုလှုံသွားကြတာ၊ သူမကြောင့် ဒုက္ခရောက်မှာ စိုးလို့... သူမကို သတ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ"

လီယန်ချူ - "..............."

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ စကားပြောဆိုနေကြရင်း သတိမပြုမိဘဲ အိမ်ကြီး၏ အရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ စကားသံဆုံးပြီး မကြာမီမှာပင် ထွက်ပြေးလာခဲ့သော သွယ်လျလှသော အမျိုးသမီး လုပ်ကြံသူမှာ မျက်နှာပြင် ဖြူဖျော့နေခဲ့ပြီး နောက်ကွယ်မှ လူတစ်ဦး၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ ထိုလူနှစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပန်းကန်လုံးအဝခန့် ရှိသော မြွေကြီးတစ်ကောင် ရှိနေခဲ့သည်။

သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လျှင်မူ အလင်းတန်းကြိုးတစ်ချောင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် တူကျွမ်မှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားခဲ့ပြီး နောက်ကွယ်မှ ထိုအလတ်တန်းစား အမျိုးသား၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရသည့်အပြင် စိမ်းလန်းသောအလင်းတန်းကြိုးလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် သူမသည် အခြားသူများအား ဒုက္ခမပေးလိုသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးဘက်သို့ အတင်းအကျပ် လှည့်ပျံလိုက်သည်။

အမျိုးသားက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လျက် ထိုအမျိုးသမီး၏ ကျောပြင်ထက်သို့ လျှပ်စီးအလား ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ဖျတ်ခနဲ... တူကျွမ်မှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရသေးခင်မှာပင် ကျောပြင်ရှိ ဝတ်စုံအစအနတစ်ခုမှာ သူ၏ ဖမ်းဆွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဖြူဖွေးသော အရေပြားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

အမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း မြန်ဆန်လာခဲ့ရသည်။

"တူကျွမ်... နောက်ထပ် အလဟဿ မရုန်းကန်ပါနဲ့တော့"

ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ ထပ်မံခုန်တက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းပြီး သန်မာလှသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးမှာ အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်ချက် လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အရှေ့မှောက်၌ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

"ဖယ်စမ်း"

အမျိုးသားက ခပ်အေးအေးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်သည်းများဖြင့် လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းထံသို့ ဖမ်းဆွဲလိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ရွှေကျောက်များကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်သော အားလှိုင်းများ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

တကယ်လို့ ဤတူကျွမ်ကို ထွက်ပြေးခွင့်ပေးလိုက်မယ်ဆိုပါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် နိုင်ငံတော်ဆရာ၏ သံသယဝင်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ကြီးမားလှသော အနာဂတ်ကြီးမှာလည်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အမျိုးသားမှာ အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်း အော်ရာများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းရှိ ကျွေ့ဟွာမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထက်သို့ ခုန်ပျံတက်လိုက်ပြီး ထို မြွေကြီးအလား ရှည်လျားလှသော ကြိုးထံသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ခြေထောက်တစ်ချက် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ဤကန်ချက်၏ အားလှိုင်းမှာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ထို အမျိုးသား၏ ဝမ်းဗိုက်ထက်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဘုန်း...

အမျိုးသားမှာ နောက်သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့ရပြီး

ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ ကလီစာများ ပြတ်တောက်သွားမည့်အလား ဝေဒနာ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ဤလူငယ်တာအိုဆရာအား စိုက်ကြည့်လိုက်မိရာ မိမိ၏ မကြာသေးမီက တန်ခိုးပညာရပ်မှာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပုံရပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့ရပြီး ခေတ္တမျှ ထနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

လီယန်ချူက ခပ်အေးအေးဖြင့် -

"ဘယ်သူ့ကို ဖယ်ခိုင်းတာလဲ"

ဘုန်း...

အမျိုးသားမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို ထုတ်ဖော်ထားခဲ့သော အလင်းတန်းကြိုးမှာ

ထိုသေးငယ်လှသော ကြောင်ကလေး၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ရုန်းကန်နိုင်ခြင်းမရှိတော့သည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မကြာသေးမီက တူကျွမ်နှင့် ထို အမျိုးသား ဂျုံးဇယ်တို့မှာ တံတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်၍ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အသံများကို ကြားရလျှင် တံခါးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။

ထိုဆရာရန်ဟုခေါ်သော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

ဤအိမ်ကြီး၏ တည်နေရာမှာ တိတ်ဆိတ်လှသဖြင့် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးလှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် တူကျွမ်မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်နေခဲ့ရပြီး အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူနေခဲ့ရကာ နဖူးပြင်ထက်မှ ချွေးစေးများ စီးကျနေခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ရရှိထားခဲ့သော်လည်း သူမ ယခုအချိန်အထိ တောင့်ခံနိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကိုပဲ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန်မာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ဤအခြေအနေကို မြင်လျှင် ချက်ချင်းပင် သတ်ဖြတ်ခြင်း ရည်ရွယ်ချက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့အနေဖြင့် တူကျွမ်ကို ဖမ်းဆီး၍ နိုင်ငံတော်ဆရာထံသို့ အပ်နှံနိုင်မည်ဆိုပါက အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေသည်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့အတွက် သစ္စာရှိမှုကို ပြသရာ ရောက်ပေသည်။

သို့သော်လည်း တကယ်လို့ သူ တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းကြောင့် စစ်တပ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားမည်ဆိုပါက ဤကိစ္စကို ရှင်းပြရ ခက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းခြင်းမျှမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် မန္တန်အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ထိုမန္တန်အဆောင်မှာ လေထုထဲတွင် တစ်မီတာခန့် ကြီးမားသွားခဲ့ပြီး ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ တိုက်ရိုက်လွှမ်းခြုံသွားခဲ့တော့သည်။

"နှိမ်နင်းစမ်း"

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက ခပ်အေးအေးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မိမိ၏ အလင်းတန်းကြိုးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သဖြင့် မိစ္ဆာမဟုတ်ပါက ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခြင်း ခံရသော တောတွင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ရပေမည်။

သူသည် မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းခြင်းမျှမရှိဘဲ ပြင်းထန်လှသော မန္တန်အဆောင်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထုထဲတွင် တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ ထိုမန္တန်အဆောင်မှာ သူမထက်သို့ ဆက်တိုက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ ယခုအချိန်တွင် အခြားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်၍မရသဖြင့် ဆက်တိုက် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့ရုံသာ ရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခြေထောက်များကို ခပ်ဖွဖွလေး ကွေးလိုက်ပြီးနောက် အရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတွင် ထိုအမျိုးသား၏ ဘေးနားမှ ဖြတ်သန်းသွားချိန်၌မူ ခြေထောက်တစ်ချက် ကန်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်း...

အမျိုးသားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရပြီး မျက်ဝန်းအစုံ ပြာဝေလျက် မေ့လဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မကြာသေးမီက သူသည် မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမျှ ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိချေ။

မကြာသေးမီက ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး တစ်ဖက်လူ၏ အဆင့်အတန်းကို သံသယဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝေးဝေးတွင်သာ ပုန်းကွယ်နေလိုခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထင်မှတ်မထားဘဲ တစ်ဖက်လူ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ခြေထောက်တစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို၏ အရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက လက်မန္တန်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ အရှေ့မှောက်တွင် ပါးလွှာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့အား လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။

"သာမန်လက်သီးခြေထောက် အားလေးနဲ့... ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်တာလား"

ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက ခပ်အေးအေးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် နောက်ထပ် မန္တန်အဆောင်တစ်ခုကို ကိုင်စွဲလျက် ပါးစပ်မှ မန္တန်များကို ဆက်တိုက် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက လက်ဝါးကို လှန်လိုက်ရာ အင်္ကျီလက်အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှ နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းထက်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ ဖုန်းလင်တောင်၏ ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကာကွယ်ရေးအားလှိုင်းများကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုလေ့ကျင့်သူ သီဇီယူအား မေးမြန်းနေစဉ်အတွင်း ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်၌မူ သားရဲမြင်းကြီးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းမရှိသော်လည်း ကိုယ်ပေါ်တွင် ရတနာအချို့ကိုမူ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဂျွတ်...

လက်ထဲရှိ နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဖြုန်းတီးလှသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ အလွန်ပင် ထင်ရှားလှပေသည်။

သက်ကြီးရွယ်အို ထုတ်ဖော်ထားခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများ၏ ဓားပျံမိုးကြိုးပညာရပ်များကို ခုခံနိုင်သည့် အကာအကွယ်အားလှိုင်းမှာ ယခုအချိန်တွင် တိုက်ရိုက်ပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူက ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ မေးစေ့ထံသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

သက်ကြီးရွယ်အို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန်မာမှုမှာ သာမန်လူများထက် ပိုမို၍ ထက်မြက်လှသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို အထူးတလည် လေ့ကျင့်ထားခဲ့ခြင်းမရှိချေ။

ယခုအချိန်တွင် မန္တန်ရွတ်ဆိုနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် သွားများ ကြေမွသွားခဲ့ရပြီး လျှာလည်း ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သူ၏ အသိဉာဏ်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက လက်သီးနှစ်ဖက်စလုံးကို ပြိုင်တူ ထိုးထုတ်လိုက်ရာ လက်သီးချက်များမှာ ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ ရင်ဘတ်ထက်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဂျွတ် ဂျွတ်...

သက်ကြီးရွယ်အို၏ နံရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရပြီး အဆုတ်လည်း ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ဤလက်သီးနှစ်ချက်အတွင်းရှိ အားလှိုင်းများမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် သက်ကြီးရွယ်အို၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ခြေနှစ်ဖက်အကြား၌ ညှပ်ထားလျက် ပုခုံးကို နိမ့်ချကာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း...

သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ စုတ်ပြဲနေသော ဂုံနီအိတ်တစ်လုံးအလား နောက်သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့ရပြီး လေထုထဲတွင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျိုးမျှ မရှိတော့ချေ။

မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီးနောက်တွင်လည်း မည်သည့်ညည်းတွားသံမျှ မထွက်ပေါ်တော့ဘဲ လုံးဝ မေ့လဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

မကြာသေးမီက လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သက်ကြီးရွယ်အို၏ ရင်ဘတ်အလယ်ရှိ အရေးကြီးသော နေရာ ထံသို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤနေရာမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမှာ တိုက်ရိုက်ပင် လဲကျသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ လူသတ်ခြင်းမပြုရဟူသော ထူးဆန်းလှသော အာရုံခံစားမှုသာမရှိပါက သာမန်လက်သီးခြေထောက်များဖြင့်ပင် လီယန်ချူသည် ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကို အသက်ပျောက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို နိုးထလာခဲ့မည်ဆိုပါကလည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားဆယ်ပုံတွင် ခုနစ်ပုံ၊ ရှစ်ပုံခန့်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပြီး ကျောက်ဆစ်နေရာများမှာလည်း လီယန်ချူ၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မကြာသေးမီက လီယန်ချူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း တကယ်တမ်း၌မူ အလွန်ပင် ချောမွေ့ဆန်းပြားလှပေသည်။

အသုံးပြုလိုက်သော အားလှိုင်းမှာ မကြီးမားလှသော်လည်း လက်သီးခြေထောက်များဖြင့်ပင် တစ်ဖက်လူအား မေ့လဲသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။