အခန်း (၂၀၇၅-၂၀၇၆)

အခန်း (၂၀၇၅) - မျိုးဆက်သုံးခုမှာ အတော်ဆုံးလား

ဖန့်ချန်သည် ထိုလူများကို အချိန်အကြာကြီး ငိုယိုခွင့် မပေးပေ။

အချိန်အတိုင်းအတာအားဖြင့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားသည်။

စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲလိုက်ရသည့်ပုံပင်။

သူသည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဓားရာတစ်ခုစီကို အမှတ်တရ ချန်ရစ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

နာကျင်စွာ ငိုယိုနေကြသူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

သတိဝင်လာသည့်အခါ သူတို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ချက်ချင်း သိရှိသွားကြပြီး၊ ထိုနေရာမှာတင် မြေကြီးကို တူး၍ ထဲဝင်ပုန်းချင်စိတ်ပေါက်သွားကြသည်။

ဝူချုံသည် မိမိမျက်နှာပေါ်မှ ဓားရာကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် စမ်းကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စီးနင်းကာ ကျိလင်ထံသို့ ပြန်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ပေ။

မေဒေါင်ကွမ်းနှင့်အတူ ပုခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော လူသားတစ်ပိုင်းသူတော်စင်အချို့မှာလည်း ရှက်ရွံ့လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်ဖုံးကာ မိမိတို့အဖွဲ့ထံသို့ ပြန်သွားကြသည်။

တစ်လမ်းလုံးတွင် သူတို့သည် ဖန့်ချန်ကိုပင် မကြည့်ရဲသလို အခြားသူများကိုလည်း မော့မကြည့်ရဲကြပေ။

“ဘာလို့လဲ…… ဟားဟား ဘာလို့လဲ”

မေဒေါင်ကွမ်းသည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စီးနင်းကာ ရယ်မောရင်း ထွက်ပြေးသွားရာ လူများ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

“ဒီကောင်…… ပျက်စီးသွားပြီ၊ လုံးဝကို ပျက်စီးသွားပြီ……”

လူအများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မေဒေါင်ကွမ်းအတွက် သေဒဏ် ချမှတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်အထိ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားသည်ကို တွေးမိသောအခါ အားလုံးက နှမြောတသဖြစ်မိကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤအဖြစ်အပျက်သည် သူတို့အားလုံးကို အလွန်ပင် သတိထားမိစေသည်။

ပါရမီရင့်သန်လေ၊ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်အတွင်း ယှဉ်ပြိုင်မှု ပိုပြင်းထန်လေပင် ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် လျော့တိလျော့ရဲ ဖြစ်မိရုံမျှဖြင့် ဘဝတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမည့် အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားနိုင်သည်။

သူတို့သည် မေဒေါင်ကွမ်း၏ သင်ခန်းစာကို မှတ်သားထားကြရမည်။ နောင်အခါ မည်သူ့ကိုပင် ရင်ဆိုင်ရပါစေ၊ အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားမှု ရှိထားမှသာလျှင် အရှက်ရစရာ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး မိမိကိုယ်ကို ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်စေတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျိုကျိတောင်ဘက်မှ တိတ်ဆိတ်နေမှုနှင့် မတူဘဲ၊ တခြားတောင်ထိပ်များတွင်မူ ကရုဏာဓား ၏ စွမ်းရည်အပေါ် ဝိုင်းဝန်းဆွေးနွေးနေကြသည်။ တီးတိုးပြောဆိုသံများမှာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှူရှန်သည် ဝေလျန့်ရွှင်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့တပည့် ဖန့်ချန်ရဲ့ စွမ်းရည်က ဘယ်လိုလဲ”

ဝေလျန့်ရွှင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဝေကွမ်းရှောင်၏ မျက်နှာမှာမူ အစိမ်းလိုက် အနီလိုက် ဖြစ်လာပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ကရုဏာဓားလိုမျိုး လမ်းလွဲတဲ့ စွမ်းရည်က ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာဆိုရင် မျက်နှာပူစရာပဲ။

တချို့မျိုးနွယ်စုတွေက မွေးရာပါ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှည့်ဖျားမှုတွေကို မခံရဘူး၊ သူတို့က ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေ ထဲကို မရောက်ဘူး။

အခု ကောင်းကင်ငါးခု အောက်မှာကတော့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကပဲ အဓိကပဲ။

မင်းတို့ ကရုဏာတောင်က ကံကောင်းလို့သာ အသာစီးရသွားတာပါ။

ဒီကောင်လေးရဲ့ ပါရမီကြောင့်သာ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့် တူညီသူတွေကို အနိုင်ယူနိုင်တာပါ။

မင်းတို့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ငါတို့ မသိဘူး ထင်နေလား။ မင်းတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာမှ တစ်ယောက်ပေါ်လာတတ်တဲ့ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ကရုဏာတောင်မှာ တပည့်ခံဖို့အတွက် အဆက်အသွယ်ပေါင်းစုံ သုံးခဲ့တာပဲလေ။

သူအနိုင်ရတာက မင်းတို့ ကရုဏာတောင်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကြောင့်ပဲ”

ဤစကားကြောင့် တောင်ထိပ်အသီးသီးမှ ဆရာများအားလုံးပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“ဘာ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ်အဆင့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ဟုတ်လား ဒီကောင်လေးက ”

ဆရာများစွာ၏ အကြည့်များမှာ ဖန့်ချန်ထံသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်နေကြသည်။

ဤကိစ္စကို သူတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးကြပေ။

ဤကောင်လေး ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်တုန်းက ဘာကြောင့် သူတို့ဆီကို အသေးစိတ် အချက်အလက်များ မပေးပို့ခဲ့ရသနည်း။

ထိုသို့တွေးမိသည့်အခါ သူတို့သည် ရှူရှန်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှူရှန်က အဆက်အသွယ် သုံးပြီး ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တာ သေချာသည်။

မဟုတ်ပါက အရင်က တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ဒီလောက်ပါရမီရှင်မျိုးကို ကရုဏာတောင်သို့ ပေးဝင်လိုက်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။

ပွဲကြည့်ရင်းနှင့်ပင် သုံးလောကဘောင်ကို ကျော်လွန်နေသယောင် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတတ်သူ ချင်ဝူဆန့်ပင်လျှင် ဤစကားကြောင့် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ဖန့်ချန်ကို အမှတ်တမဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ်အဆင့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေဆိုသည်မှာ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုမှာတောင် နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းအတွင်း တစ်ယောက်မှ ပေါ်လာချင်မှ ပေါ်လာတတ်သည့်အရာ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သောသူမျိုးကို အရပ်ဒေသတွေမှာ လွှတ်မထားဘဲ အဆင့်မြင့်ပိုင်းမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် သူတော်စင် ဖြစ်လာရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်များသည်။

ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် သူတော်စင်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ငါးခု ၏ အဓိက အထက်ပိုင်း အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်၏ ရည်မှန်းချက်မှာပင် ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် သူတော်စင်အဆင့်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင် များမှာ ပါရမီကောင်းရုံနှင့် မရနိုင်ဘဲ အချက်ပေါင်းများစွာ လိုအပ်သည်။

“ဘာလဲ မင်းတို့ မသိကြဘူးလား ငါကတော့ လူသားတက္ကသိုလ်ရဲ့ တာဝန်ခံဆရာတွေ အားလုံး သိထားပြီးသားလို့ ထင်နေတာ ”

ရှူရှန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

အားလုံး သိထားပြီးသား

ရှူရှန်၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ဆရာများစွာ သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဒီကိစ္စ…… တကယ်တော့ ရှူရှန်တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်နိုင်တာ မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ချန် ကရုဏာတောင်တွင် တပည့်ခံသည်ဆိုကတည်းက တာဝန်ခံဆရာများ အချင်းချင်း လျှို့ဝှက်ဆွေးနွေးပြီးမှ ဤကောက်ချက်ချထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သာမန်တောင်ထိပ်မှ ဆရာများသာ ဖြစ်သည့်အတွက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မရှိပေ။

သို့သော်……

ရုတ်တရက် ဆရာတစ်ဦးက ဖန့်ချန်ထံသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖန့်ချန် မင်း ငါ့ရဲ့ ရွှမ်သံတောင် မှာ တပည့်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိလား။ မင်းကို ငါ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ပညာသင်ကာလအတွင်းမှာပဲ သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်အောင် ငါ တာဝန်ယူမယ်”

ထိုဆရာ၏ အသံမှာ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

အရင်က ရှုံးနိမ့်သွားသော ကျိုကျိတောင်မှ တပည့်များမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြပြီး ဤစကားကြောင့် ပို၍ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြသည်။

တခြားတောင်ထိပ်များမှ သူတော်စင်များကလည်း ကရုဏာတောင်မှ ဖန့်ချန်ကို ကျောင်းတော်မှ ဆရာများက အလေးထားနေကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

“ထူးခြားချက်မရှိရင်တော့ သူက ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံတော့လည်း အရင်မျိုးဆက်၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်မျိုးဆက်မှာပါ နံပါတ်တစ် ဖြစ်နေနိုင်တယ်။”

“မျိုးဆက်သုံးခုလုံးမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်တာလား၊ ဒါမျိုးက နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်ကြာမှ တစ်ခါ ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ ”

“ဒီလောက်ထိလည်း မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့ဦး၊ သူ့အရင်မျိုးဆက်မှာလည်း သူတော်စင် ဖြစ်သွားတဲ့သူ ရှိတယ်။ သူ သူတော်စင် ဖြစ်လာပြီးမှ ဒီမျိုးဆက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာမှသာ မျိုးဆက်သုံးခုရဲ့ နံပါတ်တစ်လို့ ခေါ်လို့ရမှာ ”

လူအများမှာ အမျိုးမျိုး သုံးသပ်နေကြသည်။ ဆန့်ကျင်သူများ ရှိသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ ယခုလက်ရှိ စွမ်းရည်ကိုတော့ မည်သူမျှ မငြင်းဆိုရဲကြပေ။

“ချိုင်စစ်ရှို၊ လုကျိုဝမ်၊ ဒီနေ့ကိစ္စ ပြီးသွားရင် မင်းတို့သွားပြီး မေးကြည့်လိုက်ဦး။ အကယ်၍ ဖန့်ချန်က စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့မှာ ဝင်ဖို့ ဆန္ဒရှိပြီး ဒီဂျွန်တောင် မှာ တပည့်ခံမယ်ဆိုရင် ဒီဂျွန်တောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်အားလုံးကို အခမဲ့ လေ့လာခွင့်ပေးမယ်။ ရွှေဟွေးတံဆိပ် တစ်ခုမှ ပေးစရာ မလိုဘူး ”

မိုရှဲက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်သွားကြသည်။ ဒီအခွင့်အရေးမှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသာနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်က ဟင်းလင်းပြင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်၏ နက်နဲရာတွင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေသော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေများ ရှိနေသည်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် လက်အုပ်ချီကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“တပည့်က ကရုဏာတောင်မှာပဲ နေရတာ အဆင်ပြေပါတယ်။ တခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။”

“အင်းပေါ့လေ”

တစ်ဖက်လူကလည်း တစ်ခွန်းသာ ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန် မဝင်ချင်မှန်း သိသောအခါ ထပ်မပြောတော့ပေ။

“သွားကြရအောင်”

ဖန့်ချန်သည် ဝမ်ချုံစန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စီးနင်းကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝမ်ချုံစန်းမှာ အလျင်အမြန်ပင် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် အခြား တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များ၊ သူတော်စင်များလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျိုကျိတောင်မှလူများသာလျှင် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး ကျိုကျိတောင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းမှုကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေကြသည်။

“ဖန့်ချန် တစ်ရက်ထက် တစ်ရက် ပိုမြန်မြန် သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ ”

ကျိလင်က ရုတ်တရက် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝူချုံက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောပေ။

ဝေရွှင်တို့လည်း ကျိလင်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ကြသည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နှစ်နှစ်ရာကြာရင် တိုက်ပွဲဖိတ်ခေါ်မှု ပြိုင်ပွဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် စွမ်းအင်အဆင့် ကန့်သတ်ချက် မရှိတော့ဘူး။ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း၊ အသက်စွမ်းအင်၊ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အားလုံး ဝင်ပြိုင်ရမှာ”

ရွှေရှင်းက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ဟင်းလင်းပြင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

လူအားလုံး၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြန်လည် တက်ကြွလာကြသည်။ ဟုတ်တယ် နှစ်နှစ်ရာ ကြာရင် သူတို့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ဆယ်တင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။

“မေဒေါင်ကွမ်းကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ် ”

ဝေရွှင်က ပြောပြီးနောက် မေဒေါင်ကွမ်း ထွက်သွားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားလေသည်။

အခန်း (၂၀၇၆) - ဖန့်ချန်၊ မင်း နောင်တရဖူးလား

ကရုဏာတောင်သို့ ပြန်သည့်လမ်းတွင် ဖန့်ချန်သည် ဝမ်ချုံစန်း၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေသို့ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤနေရာကို ဝမ်ချုံစန်းက လောကတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားပြီး၊ အစေခံစစ်သည်အချို့နှင့် ဟင်းလင်ပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ပြင်ပမှ သတ္တဝါအချို့ကိုပင် ထားရှိထားသည်။

ထိုသတ္တဝါတို့မှာ လူသားများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရေပြားမှာ တောက်ပြောင်နေသော အစိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သန်မာကြံ့ခိုင်သည်။

“ဒီအစေခံစစ်သည်တွေက မင်းရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှာ ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ”

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းက ပြုံး၍ ပြောသည်

“ဒီကျွန်စစ်သည်တွေက ကျွန်တော့်မိသားစုနဲ့ အနည်းငယ် ပတ်သက်မှုရှိတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ကြတာ၊ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ ထွက်လာတော့ သူတို့ကို ခေါ်လာပြီး အကူအညီပေးခိုင်းထားတာပါ။

သူတို့ကို ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ တခြားသူတွေ မသတ်ဖြတ်နိုင်အောင် ကျွန်တော်တို့က စောင့်ရှောက်ပေးထားတယ်။

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်သွားရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မှီခိုပြီး ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်ကြလိမ့်မယ်။”

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုကျွန်စစ်သည်များ၏ တည်ရှိမှုမှာ တကယ်တော့ ကျောက်၊ စက္ကူ၊ ကပ်ကြေး ကဲ့သို့သော လိုအပ်သည့်နေရာမျိုးတွင် သူတို့ဘက်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပေးနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောင်တွင် မိမိတို့မိသားစု၏ မှီခိုအားထားရာများကို မွေးထုတ်ပေးခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချုံစန်း၏ လက်ရှိမိသားစုကပင် ဤသို့လုပ်ဆောင်နေသည်ဆိုလျှင်၊ ထိုနည်းလမ်းမှာ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်းတွင် အဓိကရေပန်းစားသော ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

“ဖန့်အစ်ကိုတော်၊ ဒီတစ်ခါ မင်းသုံးလိုက်တဲ့ ကရုဏာဓား က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။

တိုက်ပွဲမလုပ်ဘဲနဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို အရှုံးပေးနိုင်တာ၊ ဒါဟာ တကယ့်ကို ဘုရင်လမ်းစဉ်ပဲ ”

ဝမ်ချုံစန်းသည် အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော တိုက်ပွဲအကြောင်းကို မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရမိသည်။ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦးတည်းနှင့် အခြားတောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးမှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များကို စိန်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျှမက အများအပြားကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သေးသည်။

ဤအရာက ကရုဏာတောင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်အပေါ် သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပိုမိုတိုးပွားလာစေသည်။

“ကရုဏာတောင်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက အပြင်မှာ ပြောနေကြသလို အားနည်းတာ မဟုတ်ဘူး။

မင်း ဒီမှာပဲ စိတ်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ကျင့်ကြံပြီး အဓိပ္ပာယ်တွေကို နားလည်အောင် ကြိုးစားပါ။

တစ်နေ့နေ့မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် သုံးမျိုးကို ထွင်းထုနိုင်ခဲ့ရင် အံ့အားသင့်စရာတွေ ကြုံရလိမ့်မယ် ”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ထူးခြားသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ ရှိနေခြင်းမှာ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ရှိ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များနှင့် အချို့သော သူတော်စင်ကျောင်းသားများအတွက်မူ အဆင့်မြင့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ၊ သူတို့သည် လက်ရှိတွင် မသိရှိနိုင်ကြသေးပေ။

ကရုဏာတောင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်သုံးမျိုးကို အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင် အားလုံးထွင်းထုထားနိုင်လျှင်ပင် ထူးခြားသည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု အာမမခံနိုင်ပေ။ ထိုနေရာတွင် များစွာသော အချက်အလက်များ ရှိနေသေးသည်။

ဝမ်ချုံစန်းသည် ဖန့်ချန်၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ကရုဏာတောင်တွင် တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေမည်ဟု သူအသေအချာ ယုံကြည်သွားသည်။ မဟုတ်ပါက ဖန့်ချန်ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က ကရုဏာတောင်တွင် အဘယ်ကြောင့် စိတ်ဆန္ဒ ဖြင့် နေထိုင်နေပါမည်နည်း။

သူသည် ချိုင်စစ်ရှို၊ လုကျိုဝမ်နှင့် ရွှမ်ပုထုံတို့ကို သတိရသွားသည်။ ထိုသုံးဦးစလုံးမှာ ကရုဏာတောင်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် တူညီသောအချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ပါရမီမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ အနည်းဆုံးတော့ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်အတွင်း ထူးချွန်သူများ မဟုတ်ပေ။

“ဒါကြောင့် ကရုဏာတောင်က သူတို့ကို မထိန်းထားဘဲ လွယ်လွယ်လေး ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်တာ။

ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီး ကျန်းတောက်ယွဲ့ က ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်နောက်ပိုင်း သူတော်စင်တစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ ကရုဏာတောင်မှာ ဒီလိုအဆင့်ထိ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်တယ်ဆိုတာက ကရုဏာတောင်ရဲ့ သင်ကြားရေးစနစ်က တခြားတောင်ထိပ်တွေထက် မညံ့ဘူးဆိုတာ ပြနေတာပဲ။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်က ကရုဏာတောင်က ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေတိုက်ပွဲကို သွားဖို့ မတိုက်တွန်းတာပဲ။ အမြဲတမ်း တခြားသူတွေနဲ့ မတိုက်ခိုက်ရရင် ကျင့်စဉ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ပိုင်းမှာ တခြားသူတွေထက် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားနိုင်တယ်……”

ဝမ်ချုံစန်းက စိတ်ထဲတွင် တိတ်တိတ်လေး တွေးနေမိသည်။

နှစ်တစ်ရာမှ တစ်ခါသာ ကြုံရသော ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေ တိုက်ပွဲမှာ အပြင်ဘက်ရှိ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များနှင့် သူတော်စင်များအတွက် အလွန်ပင် ရှားပါးသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် အဆင့်မြင့် ပါရမီရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရခြင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် များစွာ အကျိုးရှိသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက ကရုဏာတောင်က ဆရာရှူရှန်မှာ သူ့အတွေးနဲ့သူ ရှိမှာပေါ့။ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက သူ့တပည့်တွေကို သူတော်စင်အဆင့် တက်လှမ်းဖို့ လမ်းကြောင်းကို တမင်ပိတ်ပင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက သူ့အတွက်လည်း အကျိုးမရှိဘူး”

ထိုသို့တွေးမိပြီးနောက် ဝမ်ချုံစန်းမှာ ဤတစ်ခါ ကရုဏာတောင်မှာပဲ ဆက်နေတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦး ကရုဏာတောင်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး စာကြည့်တိုက်သို့ သွားရောက်ကာ စာအုပ်များ ဖတ်ရှုကြသည်။

အချိန်များမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အားလပ်ချိန်တွင် စာဖတ်ပြီး၊ စာဖတ်ပြီးလျှင် ဂူထဲတွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်သည်။

တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဖန့်ချန်သည် မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ ပိုမိုခိုင်မာပြီး ကျယ်ပြန့်လာသည်ကို ခံစားရသည်။ ဤကာလအတွင်း ချိုင်စစ်ရှိုနှင့် လုကျိုဝမ်တို့သည် အကြိမ်အနည်းငယ် လာရောက်၍ ဖန့်ချန်ကို စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့ တွင် ဝင်ရောက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း ဖန့်ချန်က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

အချိန်များမှာ မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နှစ်နှစ်ရာကျော် သွားခဲ့ပြန်သည်။

ကျိုကျိတောင်နှင့် ကရုဏာတောင်တို့၏ တိုက်ပွဲဖိတ်ခေါ်မှု ပြိုင်ပွဲရက်မှာ နီးကပ်လာသည်။ ဤကာလအတွင်း အခြားကျောင်းတော်များမှ ကျောင်းသားများမှာလည်း တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

“ဖန့်အစ်ကိုတော်၊ ကျိုကျိတောင်မှာ နောက်ထပ် နှစ်ယောက် စွမ်းအားစုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားတယ်လို့ ကြားရတယ်။”

ဝမ်ချုံစန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူနှင့် ဖန့်ချန်တို့သည် တိုက်ပွဲအတွက် သီးသန့်ပြင်ဆင်ထားသော တိုက်ပွဲစင်မြင့်သို့ သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝူချုံနဲ့ ချင်ထောင်လား”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့ အရင်မျိုးဆက်က ကျိုကျိတောင်က လက်ခံထားတဲ့ တပည့်လေးယောက်မှာ သုံးယောက်က စွမ်းအားစုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်သွားပြီ။ မေဒေါင်ကွမ်း တစ်ယောက်ပဲ…… သူကတော့ ကျိုကျိတောင်မှာ အချိန်ပြည့် တိတ်တိတ်လေး ကျင့်ကြံနေတာ၊ ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေတိုက်ပွဲကိုတောင် နှစ်နှစ်ဆက်တိုက် မသွားဘူး”

ဝမ်ချုံစန်းက ပြောသည်။

“မေဒေါင်ကွမ်းကတော့ ပျက်စီးသွားသလောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက အရှုံးကနေ အနိုင်ပြန်ယူဖို့ မကြိုးစားဘူးလို့တော့ မပြောနိုင်ဘူး။ အကယ်၍ သူ အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားရင် အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာနိုင်တယ်”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ဝမ်ချုံစန်းသည် ဖန့်ချန်၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး၊ သူတို့ သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားသည်ကို ကြားသော်လည်း မည်သည့်စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩမိသည်။

“ဖန့်အစ်ကိုတော်၊ အစ်ကို့မျိုးဆက်မှာ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် နှစ်ရာကျော်ရှိတဲ့အထဲမှာ အယောက်သုံးဆယ်လောက်က စွမ်းအားစုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်သွားကြပြီ။ အစ်ကိုက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးဆေးနေနိုင်တာလဲ ”

ဝမ်ချုံစန်းက မေးမြန်းမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

“ကံပါရင် ရလာလိမ့်မယ်၊ ကံမပါရင် အတင်းမတောင်းဆိုနဲ့။”

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေသည်။

သူသည် စွမ်းအားစုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းချင်လျှင် အချိန်မရွေး တက်လှမ်းနိုင်သည်။ လက်ရှိတွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အခြေခံကို စုဆောင်းရန် နောက်ထပ် နှစ်သုံးရာ ကျန်ရှိနေသေးရာ သူ အဘယ်ကြောင့် အချိန်ဖြုန်းရမည်နည်း။ ထိုအချိန်ထိ အခြေခံကို အမြင့်ဆုံးရောက်အောင် တိုးမြှင့်ပြီးမှ တက်လှမ်းပါက မမျှော်လင့်ထားသည့် အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။

“ဖန့်အစ်ကိုတော်ရဲ့ စိတ်ထားကတော့ တကယ်ကို မြင့်မြတ်တာပဲ ”

ဝမ်ချုံစန်းက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသာဆိုလျှင် သူငယ်ချင်းများ သူတော်စင်အဆင့် တက်သွားပြီး မိမိတစ်ယောက်တည်း တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့်မှာ ကျန်နေခဲ့မည်ဆိုပါက စိတ်ပူနေမိမှာ အသေအချာပင်။

ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားမှ စွမ်းအင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာ အချို့မှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့ဩစွာ အော်ဟစ်ကြသည်။

“တစ်ယောက်ယောက် သူတော်စင်အဆင့် တက်သွားပြီ”

“ကျိုကျိတောင်ဘက်ကပဲ”

“အရင်မျိုးဆက်သစ်တွေထဲကလား”

“ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား၊ နှစ်နှစ်ရာကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာကို သူတော်စင်အဆင့် တက်သွားတယ်ဆိုတာ……”

“သွားကြည့်ကြရအောင်”

“ဖန့်အစ်ကိုတော်၊ ကျိုကျိတောင်မှာ နောက်ထပ် တစ်ယောက် သူတော်စင်အဆင့် တက်သွားပြန်ပြီလား ”

ဝမ်ချုံစန်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း သွားကြည့်ချင်လား”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် မေးသည်။

ဝမ်ချုံစန်းက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို သွားကြည့်ကြတာပေါ့”

နှစ်ယောက်သား ကျိုကျိတောင်ဘက်သို့ အမြန်သွားကြသည်။ သူတို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ ပွဲကြည့်သူများစွာ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များသာမက သူတော်စင်များလည်း ပါရှိသည်။ အချို့သော သူတော်စင်များက ကျိုကျိတောင်မှ ထိပ်တန်းတာဝန်ရှိသူများကို နှုတ်ဆက်ကာ အသေးစိတ် မေးမြန်းနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုကျိတောင်အတွင်းမှ အရိပ်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းထွက်လာသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြန့်ကျက်လာသည်။

အဆုံးမရှိသော အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအားများမှာ ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်သည်။

“ရွှမ်ပုထုံ လား"

“အော်၊ သူပါလား”

လူတိုင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထိုတိုက်ပွဲတွင် ရွှမ်ပုထုံမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းကို သိကြသော်လည်း ယခု သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။

အချို့သူများက ဖန့်ချန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းကို မြင်လိုက်ကြသည်။ ဖန့်ချန်မှာ သူတော်စင်အဆင့် မတက်သေးသည်ကို သိရှိသွားကြသောအခါ ကဲ့ရဲ့လိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ကြသူများ ရှိသည်။

ရွှမ်ပုထုံသည်လည်း ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တောက်ပသော အကြည့်များဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဖန့်ချန်၊ မင်း နောင်တရဖူးလား”