အခန်း (၂၀၇၉-၂၀၈၀)
Vol. 208 Ch. 2079-2080
အခန်း (၂၀၇၉) - မင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ရဲ့လား
လူအများမှာ ရှူရှန့်တို့အုပ်စုကို အမူအရာ အမျိုးမျိုးဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင် သရော်လိုစိတ်များ မကင်းကြပေ။
တိုက်ပွဲပြိုင်ပွဲကိုတောင် နောက်ကျအောင် လာကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အမြင်တွင် ကရုဏာတောင်မှာ ကုစား၍ မရနိုင်တော့သည့် အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဟု ယူဆထားကြသည်။
“ဟူး……”
ဝမ်ချုံစန်းမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ရှူရှန့်နှင့် ကျန်းတောက်ယွဲ့တို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရသည့် အထီးကျန်မှုမျိုး မရှိတော့ပေ။
စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ပို၍ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“တိုက်ပွဲပြိုင်ပွဲကိုတောင် နောက်ကျအောင် လာတယ်၊ ရှူရှန့်၊ မင်းက ကျောင်းသားတွေအတွက် ဘယ်လို စံနမူနာပြမှာလဲ”
ချင်ဂွေ့က ရှူရှန့်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လျက် မေးလိုက်သည်။
“သြော်... ချင်ကာကွယ်ရေးဆရာ လည်း ရောက်လာတာပဲ၊ ကျွန်တော့်အမှားပါ၊ တိုက်ပွဲပြိုင်ပွဲ ပြီးရင်တော့ ကိုယ့်ဘာသာ ကြေးစားအရက် သုံးခွက်နဲ့ ဒဏ်ခတ်လိုက်ပါ့မယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာ သုံးခွက် ဒဏ်ခတ်လိုက်ပါ့မယ်”
ရှူရှန့်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်တော့သည့်ပုံစံဖြင့် ချင်ဂွေ့ကို လက်ယှက်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် နာလန်ချိုဟုန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် အလယ်ဗဟိုမှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးထံသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
ဂျူလင်မျိုးနွယ်၏ စောင့်ကြည့်အရာရှိ အောင်ဝူဖားမှာ ရှူရှန့်ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေပြီး ရှူရှန့်၏ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသောအခါ သဘောကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အောင်စောင့်ကြည့်အရာရှိကြီး၊ ဒီတစ်ခါ တိုက်ပွဲပြိုင်ပွဲကို တာဝန်ယူဖို့ ရောက်လာတာလား ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ အောင်စောင့်ကြည့်အရာရှိကြီးရဲ့ လူမှန်၊ ဖြောင့်မတ်မှုက ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ထဲက စောင့်ကြည့်အရာရှိတွေထဲမှာ စံနမူနာပြပါ၊ ဘယ်သူများ မသိဘဲ ရှိမလဲ ”
ရှူရှန့်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
အောင်ဝူဖားက အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက်
“ရှူဆရာ၊ အဲဒီစကားကတော့ နည်းနည်း ပိုသွားပြီ။ ကျုပ်က တခြား စောင့်ကြည့်အရာရှိတွေနဲ့ ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကနေ့ တိုက်ပွဲပြိုင်ပွဲကို တာဝန်ယူဖို့ ရောက်လာတာတော့ ဟုတ်ပါတယ် ”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ကရုဏာတောင်မှ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိုကျိတောင်မှ လူများကိုလည်း ကြည့်လိုက်သည်။
တောင်ထိပ်နှစ်ခု၏ အခြေအနေမှာ ကွာခြားလွန်းလှသည် တစ်ဖက်မှာ လူဦးရေ နည်းပါးပြီး တစ်ဖက်မှာတော့ အလွန်ပင် စည်ကားနေသဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်မိသည်။
“ရှူဆရာ၊ ခင်ဗျားတို့ ကရုဏာတောင်က ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေ ကို ဘယ်တော့မှ မသွားခဲ့ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် အောက်က ကျောင်းသားတွေအတွက် လေ့ကျင့်မှု အရမ်းနည်းမသွားဘူးလား”
အောင်ဝူဖားက သတိပေးသည့်အသံဖြင့် ပြောသည်
“ဒီတစ်ခါ တိုက်ပွဲပြိုင်ပွဲကို ခင်ဗျားတို့ လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးကတောင် ကျွန်တော့်ကို အထူးမှာကြားထားပြီး ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ပြောထားတယ်။ သူကိုယ်တိုင်တောင် ဒီပွဲကို အလေးထားနေတာလေ။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး
လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
ချင်ဝူဆန့်ပင်လျှင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
ဒီလို သာမန်တိုက်ပွဲပြိုင်ပွဲတစ်ခုကိုတောင် ကျောင်းအုပ်ကြီး သိရှိနေတာလား။
ဒါဆိုရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဒီကိစ္စကို အလွန်အာရုံစိုက်နေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။
ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် လူတိုင်းမှာ အလိုအလျောက်ပင် ရှူရှန့်ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ကရုဏာတောင်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုတောင် မကြည့်ရက်တော့အောင် ဖြစ်စေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
လူအချို့က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ကြသည်။
ဖန့်ချန်မှာလည်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူသည် လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်တွင် တပ်စောင့်ဆရာ ဆယ်ယောက်ကျော် ရှိသည်ဟုသာ သိထားသည်။
ဥပမာ ချင်ဂွေ့၊ နာလန်ချိုဟုန် စသည်တို့ဖြစ်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှိမှန်းတော့ မကြားဖူးပေ။
“လင်းဖုန်း အစ်ကိုတော်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ ”
ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
လင်းဖုန်း၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် ကြာမှမြင်ရသည့် လေးနက်မှုများ ပေါ်လာသည်။
“ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့ ဆိုတာ သိတယ်မလား အဲဒါက နောက်ခံမရှိတဲ့ သာမန်ကျောင်းသားတွေ အချင်းချင်း ကူညီဖို့ ဖွဲ့ထားတာ။
ကျောင်းအုပ်ကြီးက အရင့်အရင် အရမ်းကြာတုန်းက အဲဒီအဖွဲ့ထဲမှာ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။
အဲဒါက ကျောင်းအုပ်ကြီးက မျိုးနွယ်စုကြီးတွေက ဆင်းသက်လာတာ မဟုတ်ပေမယ့် အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တာပဲ။
ဒါက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ နယ်မြေ ခုနစ်ခုလုံးမှာတောင် ရှားပါးတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးပဲ။
သူက အခုလက်ရှိ လူသားမျိုးနွယ်ထဲမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ အထွတ်ထိပ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပဲ ”
အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင်
ဒါဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စက် ဖြစ်သွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျောင်းမှာ နေတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ဘယ်မှာ တရားကျင့်နေလဲ မသိရဘူး။ ဒီတစ်ခါ တိုက်ပွဲပြိုင်ပွဲကိုတောင် သူ ကြားသိပြီး အောင်ဝူဖားကို အထူး မှာကြားလိုက်တယ်ဆိုတာ၊ ငါတို့ ကရုဏာတောင်ကို သူ မကြည့်ရက်တော့ဘဲ ဒီအခွင့်အရေးနဲ့ ကရုဏာတောင်ကို ဖျက်သိမ်းပစ်ဖို့ ကြည့်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် ”
လင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချလျက် ပြောသည်။
……
……
“ကျောင်းအုပ်ကြီးတောင် ဒီပွဲကို သိနေတာလား၊ အတင်းအဖျင်း ပြောတတ်တဲ့ မိန်းမလိုမျိုး တစ်ယောက်ယောက်က ကျောင်းအုပ်ကြီးကို သွားပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ် ”
ရှူရှန့်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီးလို အလုပ်ရှုပ်တဲ့သူက ဘယ်နေရာသွားသွား အချိန်က မရှိတော့တာကို၊ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စနဲ့ သွားပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးတာ၊ တကယ်ကို လူမဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ ”
အောင်ဝူဖား အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။
ချင်ဂွေ့နှင့် နာလန်ချိုဟုန်တို့လည်း ငိုင်သွားကြသည်။
ချင်ဂွေ့၏ ဘေးတွင် ကလေးလိမ္မာလေးလို ရပ်နေသော ဝေလျန့်ရွမ်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ အစိမ်းရောင် သန်းသွားပြီး ရှူရှန့်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ချင်ဂွေ့သာ မရှိလျှင် သူတို့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုမိကြလိမ့်မည်။
ထိုအခိုက်တွင် ချင်ဂွေ့၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေပြီး ဖန့်ချန်တို့ရှေ့တွင် တစ်ခါ ပေါ်လာဖူးသည့် လူငယ် ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ရှူရှန့်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီး သိတာက ခင်ဗျားတို့ ကရုဏာတောင်နဲ့ မကင်းဘူး။
ခင်ဗျားတို့ ကရုဏာတောင်က ကျုပ်တို့ လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို သုံးတယ်၊ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဆင်ပြေမှုတွေကို သုံးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေ ကို ဘယ်တော့မှ မသွားဘူး၊ မဟာမိတ်အတွက်လည်း ဘာမှ မလုပ်ပေးဘူး။
ကျောင်းတော်ထဲမှာ အတင်းအဖျင်းတွေ ပြောခံရတာ မဟုတ်ဘဲ ပြင်ပမျိုးနွယ် ကျောင်းတော်တွေကပါ ခင်ဗျားတို့ ကရုဏာတောင်အကြောင်း ပြောနေကြတာ။
ခင်ဗျား ကရုဏာတောင်ရဲ့ သင်ကြားရေးစနစ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ စဉ်းစားဖူးလား။
လက်အောက်က ကျောင်းသားတွေကို ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေထဲ လွှတ်ပြီး လေ့ကျင့်ခိုင်းဖို့ရော မစဉ်းစားဖူးဘူးလား ”
“သူက ထိုင်ဆန်းကျောက်ဟွာတောင်ရဲ့ ချင်ဂွေ့ တပ်စောင့်ရဲ့ အဓိက တပည့်ကြီး ကျောက်ကျိပဲ ”
လင်းဖုန်းက လေးနက်စွာ ပြောသည်
“သူက ကမ္ဘာကြီးအဆင့် ဒုတိယအလွှာကို ရောက်နေပြီလို့ သတင်းထွက်နေတာ၊ လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျောင်းသားလို့ ခေါ်ရမယ် ”
“အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျောင်းသား ကမ္ဘာကြီးအဆင့်က ဆရာတွေရဲ့ အဆင့်မဟုတ်ဘူးလား ”
ဝမ်ချုံစန်း နားမလည်စွာ မေးသည်။
“ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိတဲ့သူမှန်သမျှ ဆရာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
လင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချသည်
“လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးသူတော်စင်တွေက မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုများတယ်။ ဒါပေမဲ့ တပ်စောင့်ဆရာတွေရဲ့ လက်အောက်မှာပဲ လေ့ကျင့်နေကြတာ။ သူတို့ ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့်ကို ရောက်ရင်တော့ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ တိုက်ရိုက် ရာထူးမြင့်မြင့် ရကြမှာ”
အဲဒီလိုလား
ဝမ်ချုံစန်းမှာ လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်ကို ပို၍ နားလည်လာသည်။
ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ အရင်းအမြစ်ကိုလည်း ပို၍ အံ့ဩမိသည်။
ရွှေဟွေးကျောင်းတော်တောင် ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးရင် တန်လင်ကျောင်းတော်က ဘယ်လောက်တောင် အင်းအားကြီးမလဲ။
“အေးပါ၊ အခုနကပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်၊ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ရဲ့ အဓိကတာဝန်က အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စုစည်းဖို့ပဲ၊ အဲဒီကာလမှာ တခြားသူနဲ့ အတိုက်အခိုက် မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။
အဲဒီလိုမှသာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေက ပြည့်စုံလာမှာ။
စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်တဲ့အခါ ပိုမို အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ရမှာ။
ဒါက ကရုဏာတောင်ရဲ့ အပြင်ပန်း သူတော်စင်၊ အတွင်းမှာ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ့် လမ်းစဉ်ပဲ။
တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့်မှာ အခြေခံ မခိုင်မာရင် ဘယ်လိုလုပ် အပြင်ပန်း သူတော်စင်၊ အတွင်း ဧကရာ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ”
ရှူရှန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အနီးအနားမှ ဆရာများ၊ သူတော်စင်များနှင့် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များအားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။
ကျောက်ကျိကမူ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“အဲဒါက ခင်ဗျားတို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်ပဲ။ ကျုပ် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့်မှာ တိုက်ပွဲပေါင်း များစွာ တိုက်ခဲ့ဖူးတာ၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ မပြည့်စုံဘူးလို့ တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဘူး။
အဓိကက ကိုယ့်ရဲ့ အစွမ်းအစပဲ၊ အားနည်းသူက အမြဲ အားနည်းနေမှာ၊ အားကောင်းသူက အမြဲ အားကောင်းနေမှာပဲ၊ တခြား အကြောင်းပြချက် မလိုဘူး။
ခင်ဗျားလုပ်ရပ်က တစ်ပိုင်းသူတော်စင်တွေကို စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်သွားစေတာပဲ။
ဒီနှစ်တွေအတွင်း ခင်ဗျားရဲ့ ကရုဏာတောင်မှာ သူတော်စင် ဘယ်နှစ်ယောက် မွေးထုတ်နိုင်ခဲ့လဲ”
သူက ကျန်းတောက်ယွဲ့တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် သရော်သည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့်
“ဆယ်ယောက်ကျော်လား ကျိုကျိတောင်ကို ကြည့်ဦး၊ သူတော်စင် ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ တခြား တောင်ထိပ်တွေက ဆရာတွေရဲ့ လက်အောက်မှာ သူတော်စင် ဘယ်နှစ်ယောက် မွေးထုတ်ထားလဲ။
ကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားတာဝန်က လူသားမျိုးနွယ်အတွက်၊ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် သူတော်စင် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မွေးထုတ်ပေးဖို့ပဲ၊ ခင်ဗျား လုပ်နိုင်ခဲ့ရဲ့လား ”
သူ့စကားတိုင်းမှာ အချက်အချာကို ထိမှန်နေသည်။
ရှူရှန့် ပြောတာထက် ပို၍ လူအများ လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။
အချက်အလက်က ငြင်းချက်ထုတ်စရာ မလိုအောင် ရှင်းနေသည်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကရုဏာတောင်ရဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ မွေးထုတ်လိုက်တဲ့ သူတော်စင်တွေက သာမန် သူတော်စင်တွေထက် မသာလွန်ကြပေ။
တကယ်လို့သာ အသာစီးရတယ်လို့ ပြောရင်တောင်မှ အဲဒီ အသာစီး အနည်းငယ်လေးနဲ့ သူတော်စင် ရာပေါင်းများစွာကို လဲလှယ်မလား လုံးဝ မတန်ပါဘူး။
အခန်း (၂၀၈၀) အသက်ကိုပဲ အဓိကထားပါ
ကျောက်ကျိသည် ရှူရှန့်တစ်ယောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် ဆက်လက်၍ ဖိနှိပ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ငါနဲ့ မင်းအကြောင်းပဲ ပြောကြစို့၊ ငါတို့က တစ်သုတ်တည်းဆင်းတဲ့ ကျောင်းတော်သားတွေ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“........”
ထိုစကားလုံးများသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော ကျောင်းတော်သားများကိုသာ အံ့အားသင့် တုန်လှုပ်သွားစေသည်မဟုတ်ဘဲ တောင်ကုန်းအသီးသီးမှ ရောက်ရှိနေကြသော ဆရာ အမြောက်အမြားကိုပါ ထိတ်လန့်အံ့သြသွားစေခဲ့သည်။
ဤဆရာများသည် နောက်ပိုင်းမှ ရောက်ရှိလာကြသူများဖြစ်ရာ ကျောင်းတော်၏ အတိတ်က အဖြစ်အပျက် အချို့ကို ရေရေရာရာ မသိရှိကြချေ။
ထို့အပြင် ကျောက်ကျိနှင့် ရှူရှန့်တို့သည် တစ်သုတ်တည်းဆင်းသည့် ကျောင်းတော်သားချင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ဟူသော အချက်ကိုလည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိဖူးချေ။
သူတို့ ထင်မှတ်ထားသည်မှာ ကျောက်ကျိတို့နှင့် တစ်သုတ်တည်းဆင်းသော သူများသည် အပြင်ဘက်သို့ တာဝန်ဖြင့် စေလွှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ သို့မဟုတ်ပါကလည်း အရည်အချင်းမပြည့်မီ၍ ပြုတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီဟုသာ ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး ပညာသင်ကြားခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ငါ့ရဲ့ဆရာဟာ အခုလို ကာကွယ်ရေးဆရာတစ်ယောက် မဖြစ်သေးဘူး”
ကျောက်ကျိက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့်ပင် ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက ဘယ်အရာမဆို မင်းကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ပွဲပေါင်း တစ်ဆယ့်ကိုးပွဲလုံးမှာ ငါချည်းပဲ အရေးနိမ့်ခဲ့ရတာ”
“ဒီလို အဖြစ်အပျက်မျိုးလည်း ရှိခဲ့ဖူးတာလား။”
ဆရာ အတော်များများက ရှူရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲမှ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။
ချင်ဝူဆန့်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ပင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်ကျိဟူသော ဤလူ၏ ပါရမီနှင့် အစွမ်းအစက မည်မျှအထိ မြင့်မားသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်လူသည် တန်လင်ကျောင်းတော်တွင် သွားရောက်ကာ ကျင့်ကြံပညာသင်ယူနိုင်သည့် အရည်အချင်းမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသည့် ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ နောက်ခံဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းက အနည်းငယ် နိမ့်ပါးလွန်းလှသဖြင့်သာ နောက်ဆုံးတွင် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၌သာ အခြေချ ခစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒီတုန်းက မင်းဟာ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့လဲ၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အခု မင်းရဲ့တပည့်ဖြစ်တဲ့ ဖန့်ချန်ရဲ့ ပုံစံအတိုင်းပေါ့”
ကျောက်ကျိက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည်လည်း ထိုသတင်းအချက်အလက်ကို စိတ်ထဲ၌ လိုက်လံတွေးတော စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်ကျိက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သဘောကောင်းသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သို့သော် ကျောက်ကျိကမူ အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် မျက်နှာလွှဲသွားကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ဆက်ပြောလေသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီတုန်းက ကရုဏာတောင်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊ မင်းဟာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်းမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ကို အမှန်တကယ် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့လည်း၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း မင်းလှမ်းလိုက်တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပဲ တရွတ်တိုက် ပါသွားခဲ့ရတယ်။
ငါတို့နဲ့ အတူတူ ကျောင်းတက်ခဲ့တဲ့အထဲက ငါ့ကိုတောင် မယှဉ်နိုင်တဲ့ လူအတော်များများဟာ အခုဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးအဆင့်ရဲ့ ဒုတိယအလွှာကိုတောင် ရောက်ရှိ ကျင့်ကြံနေကြပြီ။
ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အခုထိ ကမ္ဘာကြီးအဆင့်ရဲ့ ပထမအလွှာမှာတင် အချိန်တွေ အချည်းနှီး ကုန်ဆုံးပြီး ဒုက္ခရောက်နေတုန်းပဲ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ညီငယ်နှစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်တာတောင်မှ တစ်ကွက် အသာစီးရရုံလေးနဲ့ သီသီလေး နိုင်ခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်လား။”
သူက ဝေလျန့်ရွမ် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ ကျောက်ကျိက မိမိတို့အကြောင်းကို ဤသို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြသဖြင့် မျက်ဝန်းထဲ၌ မှင်တက်မိသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ကြတော့သည်။
“မင်းက အခုအချိန်အထိ ကရုဏာတောင်ရဲ့ သင်ကြားပြသမှု လမ်းစဉ်က မှန်ကန်နေတုန်းပဲလို့ ထင်နေသေးတာလား”
ကျောက်ကျိ၏ အကြည့်များက ရှူရှန့်ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လာသည်။
“မင်းဟာ မင်းရဲ့ အရင်က ဆရာလုပ်ခဲ့တဲ့ မှားယွင်းတဲ့ အပြုအမူမျိုးကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေတာ။
မင်းဟာ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံ အရင်းအမြစ်တွေကို အဆက်မပြတ် ဖြုန်းတီးပစ်နေပြီး ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို လေလွင့်အောင် လုပ်နေတာပဲ။
သူတော်စင်ဆိုတာ တိုက်ပွဲကို တိုက်ပွဲချင်း ဆင့်ပွားပြီး ကျင့်ကြံအားဖြည့်မှသာ စစ်မှန်တဲ့ တော်ဝင်လမ်းစဉ် ဖြစ်လာမှာ။
မိမိကိုယ်ကိုပဲ ကောင်းအောင်နေပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတာကတော့ ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ လမ်းလွဲ စုန်းကဝေ လမ်းစဉ်သက်သက်ပဲ ”
ထိုစကားများသည် ရွှမ်ပုထုံ၊ ချိုင်စစ်ရှို့နှင့် လုကျိုဝမ့် သုံးဦးကို စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွသွားစေခဲ့သည်။
သူတို့သည် ဤစကားကို အလွန်အမင်း ထောက်ခံ အားပေးကြသည့်အပြင် ကရုဏာတောင်မှ အချိန်မီ စွန့်ခွာခဲ့ကြသောကြောင့်သာ လျှင် ယနေ့တွင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့က ကျောက်ကျိကို ကြည့်သည့် အကြည့်များထဲတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှု အရိပ်အယောင်အချို့ပင် စတင် စိမ့်ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှူရှန့်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ငါတို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ၊ မင်းတို့ မလျှောက်ချင်ရင်လည်း နေပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် လိုက်ပြီး ငြင်းပယ် ပယ်ချလို့တော့ မရဘူး။”
ကျောက်ကျိမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ -
“အေးလေ... ကောင်းပြီလေ၊ ဒီနေ့ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲကြီး ပြီးသွားရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ ကရုဏာတောင်ဟာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွားတော့မှာပါ၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူက အားယားနေလို့ မင်းတို့ကို လိုက်ပြီး ငြင်းပယ် ငြင်းခုံနေဦးမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။
ပြီးတော့ ဒီလူလည်း ပါတာပေါ့။”
သူက ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း -
“မင်းရဲ့ ဒီတပည့်ဟာ အတိတ်တုန်းက ကျိုကျိတောင်က တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ယောက်ရဲ့ သူတော်စင်အဆင့် တက်လှမ်းမယ့် လမ်းစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။
ဝေလျန့်ရွမ်က ဒီတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုပြိုင်ပွဲကို လျှောက်ထားတဲ့ အချိန်တုန်းက တောင်းဆိုချက် တစ်ခု တင်သွင်းခဲ့တယ်၊ အဲဒါက မင်းတို့ ကရုဏာတောင်သာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရင် ဒီကောင်ကို ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကနေ မောင်းထုတ်ပစ်ရမယ် ဆိုတာပဲ။
ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို ကျောင်းတော်ရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေနဲ့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးဟောင်းကိုယ်တိုင်ကပါ သဘောတူ ခွင့်ပြုပေးခဲ့ပြီးပြီ။
ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မင်းတို့ ကရုဏာတောင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ သင်ကြားပြသမှု စနစ်က အသုံးမကျဘူးဆိုတာ သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်သွားမှာမို့၊ လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်က ကရုဏာတောင်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်သိမ်းပစ်မှာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ တပည့်တွေကိုတော့ အခြားတောင်ကုန်းတွေဆီကို လူစုခွဲပြီး ပေါင်းထည့်ပစ်မှာ ဖြစ်တယ်။”
“မင်းပြောပုံက ငါတို့ ကရုဏာတောင်က လုံးဝကို ရှုံးမှာ သေချာနေတဲ့ အတိုင်းပဲ။”
ရှူရှန့်က တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှူရှန့်မှာ မည်သည့်စကားဖြင့် ဖြောင်းဖြဖြောင်းဖြ နားမဝင်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ကျိသည်လည်း ထပ်မံ၍ စကားအရှည်မဆက်လိုတော့ချေ။
“ကဲပါ... အချို့ကိစ္စတွေက ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ကြည့်မှပဲ ရလဒ် ထွက်လာမှာပါ၊ ဒီနေ့ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲကြီးက အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ။"
အောင်ဝူဖားက သဘောကျစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအရတော့ မင်းတို့ဘက်ကနေ အရင်ဆုံး ပြိုင်ပွဲဝင်မယ့်သူတွေကို သတ်မှတ်ရမယ်။
လူရွေးချယ်တဲ့ နေရာမှာတော့ အားနည်းတဲ့ ဘက်ကနေ အရင်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ရမှာ ဖြစ်တယ်။”
အားနည်းသည့်ဘက်က အရင်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ရမည်၊ ဤအရာမှာ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲကြီး၏ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အားနည်းသောဘက်က အရင်ဆုံး ပြိုင်ပွဲဝင်မည့်သူနှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သတ်မှတ်ပေးရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်မှ အားသာသောဘက်က ထိုအဆင့်နှင့် ကိုက်ညီမည့် ပြိုင်ပွဲဝင်ကို ရွေးချယ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲကို စတင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျိုကျိတောင်ဘက်ကမူ ကရုဏာတောင်ဘက်မှ မည်သူ့ကို ထုတ်လွှတ်လိမ့်မည်ကို အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းမိနေကြပြီး ဖြစ်ရာ၊ ကြိုတင်၍ အစီအစဉ်များ အားလုံးကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ ကရုဏာတောင်ကနေ တိုက်ခိုက်ဖို့ လူလေးယောက် စေလွှတ်မယ်”
ရှူရှန့်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ဆိုလိုက်သည်။
“ဝမ်ချုံစန်း၊ လင်းဖုန်း၊ ဝမ်ယန်၊ ကျန်းတောက်ယွဲ့... ဒီတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုပြိုင်ပွဲမှာ မင်းတို့ လေးယောက် ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်ကြ ”
“ဘာလဲ”
“ဖန့်ချန်ကို မပြိုင်ခိုင်းဘူးလား”
“ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ကရုဏာတောင်က ဘာဖြစ်လို့ အရင်ဆုံး တစ်ပွဲ နိုင်အောင် မလုပ်ထားရတာလဲ။”
လူအပေါင်းမှာ အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားကြရသည်။
ကျိုကျိတောင်ဘက်တွင်ပင် လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသည့် အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။
အကယ်၍ ဖန့်ချန်သာ ပြိုင်ပွဲဝင်ခဲ့မည်ဆိုပါက အနည်းဆုံးတော့ ကရုဏာတောင်အနေဖြင့် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့် ယှဉ်ပြိုင်မှုတွင် ပထမဆုံးပွဲကို အနိုင်ရရှိထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဖန့်ချန်၏ အစွမ်းအစနှင့်ဆိုလျှင် ကျိုကျိတောင်ဘက်မှ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မည့် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်ကို ထုတ်လွှတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုထားကြသည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုကျိတောင်သည် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်၊ အသက်စွမ်းအင် နှင့် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း ဟူသော ဤတိုက်ပွဲ သုံးပွဲတွင်သာ အကွက်ချ အစီအစဉ် ဆွဲထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရှူရှန့်... မင်း ဒီလူငယ်ကို ပြိုင်ပွဲထဲ မထည့်တာ သေချာပြီလား ”
ဝေလျန့်ရွမ်က ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အကြည့်များက ဝမ်ချုံစန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ဝဲပျံသွားခဲ့သည်။ ရှူရှန့်တွင် မည်သည့် ထူးခြားသော အကွက်များ ရှိနေသလဲဟု သံသယ ဝင်နေပုံရသည်။
မျှော်လင့်မထားစွာဖြင့်ပင် ရှူရှန့်က ပွင့်လင်းရိုးသားစွာ ရယ်မောလျက် ပြောကြားလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်က မကြာခင်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ သူ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပျက်စီးထိခိုက်တာမျိုး မဖြစ်စေရဘူး၊ သူ့ရဲ့ အပြင်ပန်း သူတော်စင်၊ အတွင်းမှာ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ့် လမ်းစဉ်ကို အပြတ်ခံလို့ မဖြစ်ဘူးလေ ”
“အခုထိ အပြင်ပန်း သူတော်စင်၊ အတွင်းမှာ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ့် လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေတုန်းပဲလား။ သူ့အဆင့်နဲ့လား ”
ဝေလျန့်ရွမ်က ဖန့်ချန်ကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းက ဒီလို စီစဉ်ထားတယ်ဆိုမှတော့ ငါတို့ ကျိုကျိတောင်ကလည်း မင်းကို ပူးပေါင်း ကူညီပေးရတာပေါ့။”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်မည့်သူ လေးဦးကို ရွေးချယ် ထုတ်လုပ်လိုက်တော့သည်။
တစ်ဦးမှာ ဝမ်ချုံစန်းနှင့် တစ်သုတ်တည်းဆင်းသည့် ကျောင်းသားသစ် တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်သည်။
ထိုသူသည်လည်း ယခင်က အသက်ငါးရာမပြည့်သေးဘဲ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်ဖြစ်လာခဲ့သူ ဖြစ်ရာ၊ ပါရမီအဆင့်အတန်းက ဝမ်ချုံစန်းထက် နိမ့်ကျလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
ယခုအခါ သူသည် ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြတ်သန်း ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများမှာ ပိုမို၍ ထုထည်ကြီးမားကာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချုံစန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက အနည်းငယ် သာလွန်နေသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကြာ ဂူကျောင်း၌ ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်းက ဝမ်ချုံစန်းကို ထူးထူးခြားခြား တိုးတက်မှုမျိုး အများကြီး မဖြစ်ထွန်းစေခဲ့ချေ။
စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့် ပြိုင်ပွဲဝင် ရွေးချယ်မှုတွင်မူ ကျိုကျိတောင်ဘက်မှ ဝေဟုန် ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“အကယ်၍ ထိုက်ရှီဝမ်ကျန်းသာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ် အဆင့်ကို တက်လှမ်းမသွားခဲ့ရင် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူပဲ ထွက်တိုက်ရမှာ ”
“ထိုက်ရှီဝမ်ကျန်းက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ် အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားပြီလား”
“မင်းက အခုမှ သိတာလား”
“ဒါပေမဲ့ ဝေဟုန်ရဲ့ အစွမ်းကလည်း မနိမ့်ပါဘူး၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာ မကြာသေးဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း၊ သူ ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေမှာ ရရှိခဲ့တဲ့ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေက အလွန်တရာ တောက်ပလွန်းလှတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်ရဲ့ အဆင့်တူတွေထဲမှာတော့ ရှေ့တန်းကနေ စာရင်းဝင်တဲ့သူပဲ။”
အဘက်ဘက်မှ လူများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ် ဝေဖန်နေကြသည်။
ဝေဟုန်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လင်းဖုန်းနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြုံး အရိပ်အယောင်တစ်ခု စွန်းထင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ ကျိုကျိတောင်သည် ဝမ်ယန်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် အသက်စွမ်းအင်အဆင့် တစ်ဦးကို ရွေးချယ်လိုက်ပြန်သည်။
ထိုလူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ ဝမ်ယန်နှင့် သိပ်မကွာခြားဘဲ နှစ်ဦးလုံး အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျိုကျိတောင်၏ အစ်မကြီး ရွှေရှင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမနှင့် ကျန်းတောက်ယွဲ့တို့မှာ ရင်းနှီးပြီးသား လူဟောင်းများ ဖြစ်ကြရာ၊ နှစ်ဦးသား၏ အကြည့်များက လေထုထဲတွင် ထိတွေ့သွားကြပြီး၊ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုကြသော်လည်း အပြန်အလှန်အားဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ကူးကို ကောင်းစွာ နားလည် သဘောပေါက်နေကြသည်။
‘ဒီနေ့ မင်းကို ရိုက်သတ်ပစ်မယ်’
‘ဒီနေ့ မင်း သေဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့။
“စီနီယာအစ်ကို ဖန့်... ကျွန်တော် ဒီလို တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်ဖူးတာမို့၊ ဘာတွေ အထူးသတိထားရမလဲ ”
ဝမ်ချုံစန်းသည် ဤအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပျာယာခတ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။
“မင်းမှာ ထုတ်သုံးလို့ရမယ့် အရိုးစုကိုယ်ပွားကျင့်စဉ်လိုမျိုး အကွက်တွေ ဘာတွေ ရှိလား ”
ဖန့်ချန်က သာမန်ကာလျှံကာပင် မေးလိုက်သည်။
“......"
ဝမ်ချုံစန်းမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ဘာမျှ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
“အသက်ကိုပဲ အဓိကထားပါ”
ဖန့်ချန်က ဝမ်ချုံစန်း၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရင်း အလေးအနက် မှာကြားလိုက်လေတော့သည်။