အခန်း (၂၀၇၃-၂၀၇၄)
Vol. 208 Ch. 2073-2074
အခန်း (၂၀၇၃) - တိုက်ပွဲကို လက်ခံလိုသလော
ဝူချုံထွက်လာပြီး စိန်ခေါ်လိုက်သည့်အခါ မေဒေါင်ကွမ်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ချက်ချင်းပင် နိုးကြားလာသည်။
ရွှမ်ပုထုံပင်လျှင် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်လေးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သူတို့ တက်ခဲ့သည့် ကျောင်းသားအသုတ်တွင် ဝူချုံ၏ စွမ်းရည်မှာ အများက အသိအမှတ်ပြုထားသည့်အတိုင်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။
သူမ၏ နောက်ခံမျိုးရိုးမှာလည်း မနိမ့်ကျပေ။ ချန်ရွှေနတ်ဘုရားနယ်မြေ မှ ခွေရွှေမျိုးနွယ်စု ၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် ဖြစ်သည်။
မျိုးနွယ်စုခွဲမှ ဖြစ်သော်လည်း လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်တွင် ဤမျှ နောက်ခံမျိုးရိုးရှိခြင်းမှာပင် ထိပ်တန်းအဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဤမျှနှစ်ကြာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ပြီးနောက်၊ ကျိလင်သည် စွမ်းအားစုစည်းခြင်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းသွားပြီးသည့်နောက်တွင် ဒုတိယမြောက် တက်လှမ်းမည့်သူအဖြစ် ဝူချုံကို ရေပန်းအစားဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။
“ဒီမိန်းကလေးက… ဖန့်ချန်က အရင်တုန်းက ခင်မင်ရင်းနှီးမှုဟောင်းကို ထောက်ထားပြီး သူမကို မတိုက်ခဲ့တာကို၊ အခုတော့ သူမက အခွင့်ကောင်းယူပြီး တိုက်ခိုက်ချင်နေပြန်ပြီ ”
ဝမ်ချုံစန်းသည် တိုက်ပွဲကို အစမှအဆုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲမှနေ၍ မခံမရပ်နိုင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။
ဖန့်ချန်သည် ဝူချုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝူချုံကလည်း ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။
“ချင်ထောင်... နောင်အခါကျရင် မင်းလည်း ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဦးမှာလား”
ဖန့်ချန်သည် ရုတ်တရက် ချင်ထောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျိုကျိတောင်မှ လူအားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ချင်ထောင်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်သွားကြသည်။
ချင်ထောင်သည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်… နင်က အရင်ခင်မင်မှုဟောင်းကို ထောက်ထားပြီး ငါနဲ့ မတိုက်ခဲ့ဘူး၊ အဲဒါကြောင့်လည်း ငါက နင်နဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်တိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး ”
“ချင်ထောင်… မင်းက ကျိုကျိတောင်ရဲ့ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ဟုတ်သေးရဲ့လား”
အနီးအနားမှ လူအချို့က မကျေမနပ်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲကြသည်။
သို့သော် ထိုသို့ ရေရွတ်သံများကို ထိုက်ရှီးဝမ်ကျန်းက ချက်ချင်းပင် တားဆီးလိုက်သည်။
ချင်ထောင်ကမူ အစမှအဆုံးတိုင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ပေ။
သူမသည် ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာကို လုပ်ရန်အတွက် ဘေးလူတွေ၏ အမြင်ကို ဂရုစိုက်စရာ လိုပါသလော။
“ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့”
ဖန့်ချန်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လူအများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာကြသည်။
“ဒီလူက ကြောက်နေတာ ထင်ရှားတယ်”
“သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေက ဒီထက်ပိုပြီး ကြာကြာ မခံနိုင်တော့ဘူး”
“တကယ်လို့ ဝူချုံပြီးရင် ချင်ထောင်သာ ထပ်တိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီတစ်ခါ ကျိုကျိတောင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက်တော့ ကယ်တင်နိုင်မှာ”
ကျိုကျိတောင်မှ လူများမှာ ချင်ထောင်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ပို၍ ဒေါသထွက်လာကြသည်။
“ဖန့်ချန်… မင်းရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ စွမ်းအားတွေက ဒီလောက်ဆိုရင် သုံးစရာ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူးမလား ”
ကျိလင်သည် ယခုအချိန်တွင် ခပ်ပြုံးပြုံးလေး ဖြစ်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို မထီတရီ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းက ချင်ထောင်ကို မေးနေတာပေါ့၊ နောက်ထပ်တိုက်မတိုက်ဆိုတာကိုလေ… မင်း ကြောက်နေတာပဲ ”
“သူ ကြောက်နေတာလား”
မေဒေါင်ကွမ်းသည် ခေါင်းမော့ကာ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျိလင်၏ အသံမှာ မေဒေါင်ကွမ်း၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
“မေညီအစ်ကို… ဖန့်ချန် ကြောက်နေပြီ။ သူလည်း ကြောက်တတ်တာပဲ၊ သူက ဘုရားသခင် မဟုတ်ဘူး။ မင်း သူ့ကို အရမ်းကြီး အထင်မကြီးနဲ့၊ မင်းရဲ့ စိတ်အခြေအနေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ် ”
မေဒေါင်ကွမ်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။
သူသည် ယခင်က အလွန်ဆုံး စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်မှာ တစ်ဖက်လူသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်တိုင်အောင် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို ပြသနေ၍ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးကြောင့်သာ သူသည် စိတ်ပျက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အခုတော့ သူ ကြောက်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သူထင်ထားသလောက် မမြင့်မားသေးကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။
သူကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘဲ ဖန့်ချန်အပေါ်တွင် တင်ပေးထားသည့် ထင်ယောင်ထင်မှား စစ်ထုတ်မှု မှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားလေသည်။
“ကြောက်တာလား အဲဒါတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက အချိန်ကုန်ခံပြီး မတိုက်ချင်တော့လို့ပါ။
တကယ်လို့ ချင်ထောင်က နောက်မှ တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဝူချုံနဲ့ အတူတူပဲ တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြပါလား။”
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
ကျိလင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားပြီးနောက် ရယ်မောကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း ပါးစပ်သရမ်းတုန်းပဲ။တစ်ပိုင်းသူတော်စင် နှစ်ယောက်နဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်မယ် မင်းက ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်ကို အစကတည်းက ရောက်စတုန်းကလို အားလုံးက ကျောင်းသားသစ်တွေပဲလို့ ထင်နေတာလား ”
ထိုစကားကြောင့် လူအများမှာ တက္ကသိုလ်သို့ စရောက်စအချိန်များကို ပြန်လည် သတိရမိကြသည်။
ချိုင်စစ်ရှိုနှင့် လုကျိုဝမ်တို့၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အတိတ်က အမှတ်တရများ ယှက်သန်းနေကြသည်။
ဤအသုတ်မှ ကျိုကျိတောင် ကျောင်းသားသစ်များမှာ ထိုအချိန်က ဘာတွေဖြစ်ခဲ့မှန်း မသိကြသဖြင့် အလိုလိုပင် မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။
အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်ခဏမျှ ရူးသွပ်နေခဲ့သည့် မေဒေါင်ကွမ်းသည် ရုတ်တရက် အလွန်ပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုကျောင်းသားသစ်များကို ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီတုန်းက ငါနဲ့ နောက်ထပ် ကျောင်းသားသစ်သုံးယောက်၊ အားလုံးပေါင်း လေးယောက်က ဖန့်ချန်နဲ့ တစ်ပြိုင်တည်း တိုက်ခဲ့ကြတာ။ ငါတို့ ရှုံးတယ်၊ အရမ်းကို ဆိုးဝါးစွာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတာ ”
“ဘာ”
“ကျောင်းသားသစ်ချင်း အတူတူကို တစ်ယောက်က လေးယောက်ကို တိုက်တာလား ”
ကျိုကျိတောင်မှ ကျောင်းသားများသာမက အခြားတောင်ထိပ်များမှ ကျောင်းသားများပါ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်၏ စွမ်းအားကို သိကြသည်။ တစ်ယောက်ကို လေးယောက်တိုက်သည်ဆိုပါတော့၊ တစ်ယောက်ကို နှစ်ယောက်တိုက်ရုံနှင့်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
အကြောင်းမှာ တစ်ဖက်လူမှာ သာမန်လူမဟုတ်၊ ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူတို့တွင် အမှိုက်ဟူ၍ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုအဖြစ်အပျက်သာ အမှန်ဆိုပါက၊ ယခုရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ကရုဏာတောင်မှ ဖန့်ချန်သည် ထိုနှစ်က ကျောင်းသားသစ်များထဲတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသူ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
ဝမ်ချုံစန်းသည် ဖန့်ချန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မသိလိုက်ဘဲ ကြည်ညိုလေးစားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သူသည် အရင်က ဖန့်ချန်၏ နည်းလမ်းများကို မြင်ခဲ့ရပြီး အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ကြောင်း သိသည်။
ကျိုကျိတောင်မှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ယောက်မျှ သူ့ကို မနိုင်ခဲ့။
သို့သော် တစ်ယောက်တည်းက လေးယောက်ကို တိုက်နိုင်သည်ဆိုပါက....
ဤမျှသော စွမ်းဆောင်ချက်ကသာလျှင် ထိုဖန့်အစ်ကို ၏ စွမ်းအားသည် အစကတည်းက မည်မျှ ထိပ်တန်းအဆင့် ရှိခဲ့သည်ကို သူ သဘောပေါက်စေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့”
မေဒေါင်ကွမ်း၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“အခုက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာကလို မဟုတ်တော့ဘူး။ အခုဆိုရင် ငါတို့အားလုံးက တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ၊ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် တွေကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြပြီးပြီ ငါတို့က နတ်ဘုရားနယ်မြေခုနှစ်ခု တက္ကသိုလ် က ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။
ငါတို့က နယ်မြေအသီးသီးက ပါရမီရှင်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။
ငါတို့တွေက မရပ်မနား တိုးတက်နေကြတာ၊ ငါတို့တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာက ငါတို့တွေ မဟုတ်တော့ဘူး”
သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်းက အခု လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာကအတိုင်း တစ်ယောက်ကို အများနဲ့ တိုက်ချင်နေတာလား။ အဲဒါက မင်းက ရွှေဟွေးတက္ကသိုလ်ကို အထင်သေးတာပဲ၊ ငါတို့ကို အထင်သေးတာပဲ ”
ဝေရွှင်သည် မေဒေါင်ကွမ်း၏ စိတ်အခြေအနေ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ အားရဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျိုကျိတောင်မှ သူတော်စင်များမှာ ဖန့်ချန်ကို မထီတရီ ကြည့်နေကြသည်။ မေဒေါင်ကွမ်း ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် ကျိလင်က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်… မင်းရဲ့ မောက်မာမှုက တစ်နေ့ကျရင် မင်းကိုပဲ ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ် ”
မောက်မာတာလား
မိုရှဲ သည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင် ရပ်လျက် ထိုမြင်ကွင်းကို အတွေးနက်စွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝေလျန့်ရွှင်၏ အသံမှာ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“ရှူရှန်… မင်းရဲ့ တပည့်က တစ်ယောက်ကို အများနဲ့ တိုက်ချင်တယ်လို့ ပြောတာဆိုတော့ ပြောတဲ့အတိုင်း တကယ်လုပ်မှာလား ”
“သူ နောက်နေတာကို အတည်မှတ်နေတာလား။ ငါတို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အဲဒီလောက်လည်း မစွမ်းပါဘူးကွာ”
ရှူရှန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်… ဒီနောက်ဆုံးပွဲကို မြန်မြန်အနိုင်ယူပြီး ပြန်လာခဲ့တော့ ”
“ဆရာ… တကယ်လို့ ကျိုကျိတောင်မှာ ဝူချုံနဲ့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ချင်တဲ့ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်တွေ ထပ်ရှိသေးတယ်ဆိုရင် တပည့်က တစ်ခါတည်း အားလုံး ဖြေရှင်းလိုက်မယ်။
ဒါမှလည်း လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်က တခြားတောင်ထိပ်တွေကို ပြောပြနိုင်မှာပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်က ကျမ်းစာတွေကိုသာ ဖတ်နေပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း ဓားတွေ၊ လှံတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာကိုလေ။”
ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း”
ရှူရှန်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပုံရသည်။
“မင်း သေချာပြီလား”
“သေချာပါတယ်”
လူအများမှာမူ စိတ်ဝင်စားဖွယ် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ဖန့်ချန်က သူ့ကိုယ်သူ သေတွင်းထဲ တိုးဝင်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြပုံရသည်။
“ချင်ထောင်… မင်း ဝူချုံနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တိုက်လိုက်ပါ”
ရွှေရှင်း က ရုတ်တရက် ချင်ထောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ချင်ထောင်မှာ အခက်တွေ့နေသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီကောင်မက ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
“ငါတို့ ကျိုကျိတောင်ရဲ့ ကျောင်းသား ဟုတ်သေးရဲ့လား”
“ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကို လွှတ်ပေးမှာလား”
ကျိုကျိတောင်မှ သူတော်စင်များမှာ ဒေါသဖြင့် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။
“နှမြောစရာပဲ၊ ကျိုကျိတောင်မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့သူ ထပ်မရှိတော့ဘူး ထင်တယ် ”
“ဖြစ်နိုင်တာက ဒါကြောင့်မို့လို့ သူ ဒီလောက်တောင် ကြုံးဝါးရဲတာ ဖြစ်မယ် ”
တိုးတိုး တီးတိုး ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူအများမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။
“အော်… ဒီလိုလား”
ကျိလင်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် အသီးသီးသော တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များ၊ သူတော်စင်များသည် ဖန့်ချန်က ကရုဏာတောင်အတွက် အသံကောင်းဟစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သာ ပြောခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆသွားကြသည်။
“ဖန့်ချန်… တကယ်လို့ ကျိုကျိတောင်ရဲ့ ကျောင်းသား မဟုတ်တဲ့သူတွေက တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင်ရော မင်း လက်ခံမှာလား ”
ထိုစဉ်မှာပင် အရိပ်အယောင်အချို့သည် လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်လာပြီး ကိုယ်ပိုင် အလွန်ကြီးမားသည့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင် ရပ်လျက် ဖန့်ချန်ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က မေဒေါင်ကွမ်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောပြောလိုက်သည်။
“ညီအစ်ကို… ငါတို့တွေရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက ရှက်စရာတွေကို ဒီနေ့တော့ အဆုံးသတ်ရတော့မယ်၊ ငါ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲကို လာခဲ့ ”
“ကောင်းပြီ”
မေဒေါင်ကွမ်းသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုတစ်ပိုင်းသူတော်စင်၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ဤလူများသည် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက မေဒေါင်ကွမ်းနှင့်အတူ ဖန့်ချန်ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည့် ကျောင်းသားသစ်များပင် ဖြစ်ကြသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် အရင်ကကဲ့သို့ ကလေးဆန်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပိုမို၍ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်း (၂၀၇၄) - ဒီနှစ်တွေက အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းခဲ့တယ်
“ဒီမြင်ကွင်းက…… အရမ်းကို ရင်းနှီးနေသလိုပဲ……”
တောင်ထိပ်အသီးသီးမှ လူသားတစ်ပိုင်းသူတော်စင်များ၏ မျက်လုံးများတွင် အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ထိုနှစ်က သူတို့ ကျောင်းတော်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
ထိုနှစ်မှာပင် မေဒေါင်ကွမ်းသည် ကျိလင်အတွက် ရှေ့ထွက်ကာ မျက်နှာသာပေးလိုသဖြင့် ကျောင်းသားသစ်အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ဖန့်ချန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် အားလုံး အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။
ထိုတိုက်ပွဲကြောင့်ပင် မေဒေါင်ကွမ်းတို့သည် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းငါးရာကျော်အတွင်း အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍ နေ့ရောညပါ ခါးသီးစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ကြရသည်။
မေဒေါင်ကွမ်းဆိုလျှင် ကျိုကျိတောင်နတ်ဘုရားစွမ်းရည် နှစ်မျိုးကိုပင် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်။
ကိုးဆလက်သီးချက် နှင့် မြှားအတတ် တို့ပင် ဖြစ်သည်။
အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေအတွင်း နောက်ထပ် စွမ်းရည်နှစ်မျိုးကို ထပ်မံထွင်းထုနိုင်ခြင်းမှာ ကျောင်းတော်သို့ ရောက်သည်မှာ နှစ်ငါးရာ သာ ရှိသေးသော ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်အတွက် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားသည့် တိုးတက်မှုပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော်……
ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား မေဒေါင်ကွမ်းသည် ဖန့်ချန်၏လက်ချက်ဖြင့် ထပ်မံ၍ အရှုံးပေးလိုက်ရပြန်ပြီး သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
ယနေ့အထိတိုင်အောင်ပင်
လူအများတို့သည် မေဒေါင်ကွမ်းနှင့် အရင်က ရင်းနှီးသည့် ကျောင်းသားချင်းများ ပုခုံးချင်းယှဉ်ရပ်လျက် ဖန့်ချန်ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ရင်ဆိုင်နေသည်ကို ကြည့်နေကြရသည်။
သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သွေးဆူသံများ အနည်းငယ် တိုးဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဖန့်ချန်က တိုက်ပွဲကို လက်ခံပါ့မလားမသိဘူး။ တကယ်လို့ လက်ခံခဲ့ရင်တော့ မေဒေါင်ကွမ်းတို့ဘက်က မဖြစ်မနေ အနိုင်ရစေချင်မိတယ် ”
ရွှမ်ပုထုံသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျိုကျိတောင်မှ သူတော်စင်များနှင့် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များအားလုံးမှာ မျှော်လင့်ချက်ထားလျက် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ဖန့်ချန်အနေဖြင့် စကားတည်ကာ တစ်ယောက်တည်းနှင့် အများအပြားကို ရင်ဆိုင်ပေးစေချင်ကြသည်။
ဤသို့ဖြင့် အနိုင်ရသွားပါက သူရဲကောင်းဆန်သည်ဟု ဆိုနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း ဖန့်ချန်၏ မောက်မာမှုအရိပ်အယောင်ကိုမူ ချိုးနှိမ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မေဒေါင်ကွမ်းနှင့် အတူရပ်နေသည့် လူသားတစ်ပိုင်းသူတော်စင်တို့၏ ဆရာများမှာလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။
သို့သော် သူတို့သည် တားဆီးခြင်းမပြုဘဲ၊ ထိုမြင်ကွင်းကို ပြုံးစစဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။
ထိုသူများထဲမှ တစ်ယောက်က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။
“လူငယ်တွေရဲ့ သွေးကြွတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးကို ငါတို့ မတွေ့ရတာ ကြာခဲ့ပြီ။ အခုလို ကြည့်ရတော့ အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေကို ပြန်တွေးမိသလိုပဲ ”
အခြားသူများကလည်း ပြုံးရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှူရှန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဆရာရှူရှန်ရေ၊ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း မဝင်ပါနဲ့တော့။ မင်းတပည့်တွေကို သူတို့ဘာသာပဲ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါတော့။”
“ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ”
ရှူရှန်က တိုးတိုးလေး ခပ်အုပ်အုပ် ညည်းတွားသည်။
လူအများမှာ ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ ဟားတိုက် ရယ်မောကြသည်။
ဝေလျန့်ရွှင်နှင့် ဝေကွမ်းရှောင်တို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးရိပ်များ ထင်ဟပ်လာသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကရုဏာတောင်မှ ဤလူငယ်က တိုက်ပွဲကို လက်မခံပါက၊ စိတ်အခြေအနေ ပျက်စီးသွားမည့်သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
နောင်အခါ စွမ်းအင်စုစည်းခြင် သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရာတွင် အတားအဆီးများ ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို သူတို့ သိကြသည်။
ထို့ကြောင့် ရှူရှန်အနေဖြင့် တားဆီးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။
ရှုံးနိမ့်သွားလျှင်တောင်မှ မိမိပြောထားသည့်စကားကို ပြန်မရုပ်သိမ်းသင့်ပေ။
အကယ်၍ တိုက်ပွဲကို လက်ခံပါကလည်း ကရုဏာတောင်မှ ထိုလူငယ်သည် မုချ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ သတ်မှတ်ထားကြသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ကျိုကျိတောင်မှ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များ၏ စိတ်ကို ပြန်လည် ကုစားပေးနိုင်လိမ့်မည်။
“အရင်တုန်းကလည်း သူတို့ ဒီလိုပဲ ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခဲ့ကြတာ၊ ဖန့်ချန်ဆီမှာ ရှုံးခဲ့ကြတာလေ ”
ချိုင်စစ်ရှို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတိတ်က အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
လုကျိုဝမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့က အရင်တုန်းကနဲ့တော့ မတူတော့ဘူး ”
“ဟုတ်တာပေါ့……”
……
“ဖန့်ချန်၊ မင်းရဲ့ အကြောင်းပြန်ချက်ကို စောင့်နေတာ။ လူတွေကတော့ အရင်လူတွေပါပဲ၊ အခုတော့ ဝူချုံဆိုတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာတာပဲ ရှိတာ။ မင်း ကြောက်နေတာလား ”
“မေညီအစ်ကို ဒီနေ့ နားနေတဲ့အတွက် ဝူချုံကို ကိုယ်စားဝင်တိုက်ခိုင်းတာပဲလေ၊ အဓိပ္ပာယ်ချင်း မထူးခြားပါဘူး ”
“တကယ်လို့ မတိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်း ခုနက ပြောလိုက်တဲ့စကားတွေက ကရုဏာတောင်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်တင်ဖို့ လေလုံးထွားခဲ့တာပဲလို့ ဝန်ခံလိုက်တော့ ”
ထိုလူသားတစ်ပိုင်းသူတော်စင်များ၏ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီသည် ဖန့်ချန်ကို တိုက်ပွဲဝင်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ပုံစံက စိန်ခေါ်နေသလို ထင်ရသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တော့ ဖန့်ချန်ကို နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိအောင် ပိတ်ဆို့လိုက်ခြင်းပင်။
တိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မတိုက်သည်ဖြစ်စေ အဆုံးသတ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
“ကရုဏာတောင် ဒီတစ်ခါတော့…… တိုက်ပွဲမစခင်မှာတင် မျက်နှာပျက်ရတော့မယ့်ပုံပဲ”
“သူ့မှာ အစွမ်းအစ အနည်းငယ်ရှိတာတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းကို မောက်မာလွန်းလို့ အခုလို အရှက်ရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားတာပါ ”
လူအများတို့သည် နားချင်းကပ်ကာ တိုးတိုးတီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။
ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ဒီနေ့ အခြေအနေက ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သို့သော် ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့ဩသွားမိသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်သည် သူ၏ ရှေ့မှ လူသားတစ်ပိုင်းသူတော်စင်များကို တည်ငြိမ်စွာပင် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
အခြားသူတို့က နောက်တစ်ကြိမ် လှုံ့ဆော် စိန်ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ တိုက်ပွဲကို လက်ခံပါတယ်။ အားလုံးပဲ စကားအများကြီး မပြောကြပါနဲ့တော့၊ စလိုက်ကြရအောင်”
“လက်ခံလိုက်ပြီလား”
လူအများ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။
မေဒေါင်ကွမ်းသည် ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကာ ဘေးမှလူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
လှမ်းပြောလိုက်သည်
“ကရုဏာတောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းကို သုံးမှာလား”
“ဒါမျိုး ကန့်သတ်ချက်တွေလည်း ရှိသေးတာလား။ အဲဒါဆိုရင်လည်း ကရုဏာတောင်ရဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ ဆက်သုံးလိုက်တာပေါ့ ”
ဖန့်ချန်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထိုလူအချို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ ထိုသို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မျိုးက လူတစ်ယောက်၏ စိတ်အခြေအနေကိုသာ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။
တစ်စုတစ်ဝေးတည်း တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင်မူ မည်သည့်စွမ်းအင်မှ ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မည်သည့်လေ့ကျင့်မှုမျှ မလုပ်ထားသော်လည်း အလွန်ပင် စည်းလုံးညီညွတ်စွာဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
ဖန့်ချန်၏ ဘက်တွင်မူ သူသည် ကရုဏာဓား ကိုသာ ဆက်လက်သုံးစွဲသည်။
တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းသည် ကြယ်တာရာတန်းကဲ့သို့ လှိုင်းထန်လာပြီး ရှေ့မှ ကြီးမားခမ်းနားလှသော ကမ္ဘာကြီးအနည်းငယ်ကို ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားစေသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကရုဏာဓား ၏ စွမ်းအင်မှာ ရွှမ်ပုထုံကို ရင်ဆိုင်စဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ပြင်းထန်နေသည်။
ခဏတာအတွင်းမှာပင် ဝူချုံအပါအဝင် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်တိုင်းသည် မျက်ရည်များ ပန်းထွက်လာကာ နေရာမှာတင် ငိုယိုလိုက်ကြသည်။
ရင်းနှီးပြီးသား မြင်ကွင်းမျိုး ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့် ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ် ဖြစ်နေသည်။
လူတိုင်းက ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက်တွင်ပင် ဖန့်ချန်၏ စွမ်းရည်မှာ လျော့ကျသွားမည့်အစား ပို၍တောင် တိုးတက်လာသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ အရင်တုန်းက ဒီလို မလုပ်သင့်ခဲ့ဘူး။ ငါ မှားသွားတယ်၊ မင်း ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ”
“ဝူး…… ဝူး……”
ဝူချုံသည် ငိုယိုနေရင်းနှင့်ပင် ခေါင်းကို ခါယမ်းနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာပင် တုန်ရီနေသည်။
အခြားသူများလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
အငိုဆုံးသူမှာ မေဒေါင်ကွမ်း ဖြစ်သည်။
သူသည် နာကျင်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကာ မြေကြီးကို လက်သီးဖြင့် အဆက်မပြတ် ထုရိုက်နေသည်။
“ငါ မှားသွားတယ်ကွာ ငါ အရင်တုန်းက လူအများရှေ့မှာ ထင်ပေါ်ချင်လွန်းလို့ ကျိလင်အတွက် ရှေ့ထွက်ခဲ့တာ ”
“ငါ တကယ်ကို မှားခဲ့တာပါဟ ဒီနှစ်တွေက အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းခဲ့တယ် အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းခဲ့တယ်ဝူး ဝူး ဝူး”
သူ၏ စကားသံကြောင့် ကျိလင်၏ မျက်နှာမှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ သူတော်စင်ဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ထိုကိစ္စကို ပြောဆိုသူ အလွန်နည်းပါးသွားပြီး အတိတ်ကအကြောင်းအရာဟုသာ သတ်မှတ်ထားကြသည်။
ယခုမူ မေဒေါင်ကွမ်းက ထိုအကြောင်းကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။
ထိုမျှသာမကဘဲ သူ၏ မိန်းမဖြစ်သူ ဝူချုံပင်လျှင် ဖန့်ချန်၏ ထိုးနှက်မှု ကြောင့် ငိုယိုနေရသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျိလင်၏ ဒေါသမှာ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်သွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲသွားသည်။
ဆရာများသာ ထိုနေရာတွင် ရှိမနေပါက သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ဖန့်ချန်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းရည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“မယုံနိုင်စရာပဲ……”
ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။ ဤ ကရုဏာဓား ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းလွန်းသည်။
အပြင်မှာ ကောလာဟလ ထွက်နေသလိုမျိုး အားနည်းသည့် စွမ်းရည်ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာလား။
ဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် စွမ်းရည်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမည်
ရွှမ်ပုထုံမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ငေးမောနေသည်။ ယခု မြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူအရှေ့ကလူများကို မြင်သောအခါ သူ၏ အခြေအနေမှာ မည်မျှဆိုးရွားခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။
သို့သော် အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။
အနည်းဆုံးတော့ အခု လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း မျက်နှာပျက်တာ မဟုတ်ဘဲ အခြား ကျောင်းသားအချို့လည်း သူနဲ့အတူ ရှိနေသေးသည်မှာ ကံကောင်းခြင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်……
“ကရုဏာဓားရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်တာလား”
ချိုင်စစ်ရှိုက လုကျိုဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
မိုရှဲက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။
“သူ ဘယ်တုန်းကမှ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ”
“ဟုတ်ပြီ……”
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။ ဤသို့သော စွမ်းရည်ထက်စာလျှင် သူတို့အနေဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ အတွင်းနယ်မြေကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်မှုများကိုသာ ပို၍ သဘောကျကြသည်။
“စွမ်းရည်ရဲ့ ပြင်းအားဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့လည်း အများကြီး သက်ဆိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ အခြေခံ စွမ်းအားတွေက မသေးဘူး”
ကျိုကျိတောင်မှ တပည့် ရွှေရှင်း က ထိုသို့ပြောလိုက်ခြင်းမှာ ဖန့်ချန်၏ စွမ်းရည်ကို သွယ်ဝိုက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် ကျိုကျိတောင်သည် ရှုံးနိမ့်သွားရုံသာမက လုံးဝကို အရှက်တကွဲ ဖြစ်သွားရပြီကို လူတိုင်း သိသွားကြသည်။
ချင်ထောင်နှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးသူတစ်ယောက်က အမြန်ဆုံး အသံလွှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ချင်ထောင်၊ မင်း ဝင်မတိုက်ခဲ့ရတာ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်လို့သာ မင်းရော တိုက်ခဲ့ရင်……”
“ဟုတ်တယ်လေ……”
ချင်ထောင်သည် ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့မှုများစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။