အခန်း ၁၃၁

အခန်း(၁၃၁) တစ္ဆေလက်ဝါးထံမှ လက်စားချေခြင်း

စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် ချူးရှန့်၏ အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်လုံးကြီးက ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွား၏။

သူသည် ဝဲဂယက်တစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာကာစရှိသေးရာ ပို၍ကြီးမားသော မုန်တိုင်းတစ်ခုထဲသို့ မျောပါသွားရပြန်သည်။

လော်စပီကာကဲ့သို့ အသံထွက်နေသော စကားပြောစက်မှ အရေးပေါ်ခေါ်ဆိုသံများသည် ကွပ်ကဲရေးဌာနချုပ်သို့ ရှင်းလင်းစွာ ပျံ့လွင့်လာ၏။

ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရုံးခန်းလေးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လူတိုင်း၏ ရယ်မောသံများက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားကြ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် အရေးပေါ်နှလုံးဆေးကို မျိုချလိုက်ကာစဖြစ်ရာ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားရပြီး အသက်အောင့်ထားရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ခရမ်းရောင် သန်းလာတော့သည်။

လင်းဝမ်ချင့်နှင့် ချင်ယွိပင်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများသည်လည်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ခံစားချက်များမှ လေးနက်တည်ကြည်မှုသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

ချူးရှန့်က အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ချေ။

သူက စကားပြောစက်ကို ယူ၍ ပါးစပ်နားသို့ တေ့လိုက်သည်။

“လက်ခံရရှိပါတယ် ချက်ချင်းလာခဲ့မယ်…”

သူ၏အသံမှာ သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် မပီပြင်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ချေ။

အလွန်ရှက်တတ်ပြီး ထိတ်လန့်တတ်သော အမျိုးသားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်၏။

ထိုအစား "ငရဲမင်း" ဟု အမည်ဝှက်ပေးထားသော စစ်စက်ယန္တရားတစ်ခုကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက လှည့်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ အမှန်တကယ် ဦးတည်သွားတော့သည်။

“လျိုချွမ် ချန်ကျင်း ငါနဲ့လိုက်ခဲ့…”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထကာ အင်္ကျီကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး မှင်သက်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“ကျန်တဲ့လူတွေက ကွပ်ကဲရေးဌာနမှာ ကျန်ခဲ့ပြီး အချိန်မရွေး နည်းပညာအထောက်အပံ့ပေးဖို့ အသင့်ပြင်ထားကြ…”

စက္ကန့်သုံးဆယ်မျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ကွပ်ကဲရေးဌာနချုပ်တစ်ခုလုံး၏ လေထုမှာ အတင်းအဖျင်းပြောခြင်းနှင့် ဟာသအခြေအနေမှ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အခြေအနေသို့ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်၏ ဒုတိယနေရာမှာ ကျန်းချန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်နှင့် ပြပွဲဗဟိုဌာနဖြစ်၏။

သေးငယ်သော အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ဧည့်ခံပွဲတစ်ခုမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ကမောက်ကမဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဧည့်သည်များသည် စုရုံးနေကြပြီး ထိုကိစ္စကို အသက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြကာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့သြမှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဒေသခံရဲအရာရှိဆယ်ဦးကျော်က ကန့်သတ်မျဉ်းကို တားဆီးထားပြီး ပါတီ၏ အဓိကနေရာကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

မျက်နှာနီနီ အဝလွန်နေသော လူဖြူအမျိုးသားတစ်ဦးက ရဲစခန်းမှူးတစ်ဦးကို အင်္ဂလိပ်နှင့်တရုတ်စကားများ ရောနှောကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်နေ၏။

“ငါ့ရဲ့ လက်ဆွဲအိတ်အထဲမှာ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ သံတမန်ရေးရာ စာရွက်စာတမ်းတွေပါတယ်…”

“မယုံနိုင်စရာပဲ မင်းတို့မြို့မှာ ရဲတွေလုံခြုံရေးယူပေးထားတာတောင် ငါ လုယက်ခံရတယ်…”

“ဒါက သံတမန်ရေးရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပဲကွ…”

သူသည် ကျန်းချန်ရှိ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ကောင်စည်ဝန်ရုံးမှ ကောင်စည်ဝန်ဖီးလစ် ဖြစ်၏။

သူက အလွန်ဒေါသထွက်နေသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ တံတွေးများက စခန်းမှူး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။

စခန်းမှူးမှာ ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး အဆက်မပြတ် ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်ရုံသာ တတ်နိုင်၏။

လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ခန့်က။

ဧည့်ခံပွဲမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး သဟဇာတဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သိမ်မွေ့သော မျက်နှာပေါက်ရှိပြီး အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့တတ်ပုံပေါ်သော စားပွဲထိုးဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဗန်းတစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွား၏။

သူမ၏အမည်မှာ မျက်နှာတစ်ထောင်ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေလက်ဝါးအဖွဲ့အစည်း၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ကာ ခေါင်းဆောင်ပြီးလျှင် ဒုတိယနေရာတွင် ရှိသူဖြစ်သည်။

သူမ၏ အကြည့်များက သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆိုဖာပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း အနားယူနေသော ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်အပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေ၏။

သူ၏ဘေးတွင် အနက်ရောင် လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံး ရှိနေသည်။

"မျက်နှာတစ်ထောင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဗန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်ကို ဖြတ်သွားစဉ် သူမက မတော်တဆ ချော်လဲသွားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

“အမလေး”

အံ့သြတကြီး ရေရွတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဗန်းပေါ်ရှိ ဝိုင်ခွက်များသည် အစွန်းတွင် ယိမ်းယိုင်နေတော့သည်။

ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်က အလိုအလျောက်ပင် ကူညီရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။

ထိုလျှပ်တစ်ပြက် အချိန်လေးအတွင်းမှာပင်။

မျက်နှာတစ်ထောင်၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က အရိုးမရှိသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဆွဲအိတ်ကို ကောက်ယူကာ ဗန်းပေါ်ရှိ စားပွဲခင်းအောက်တွင် ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှ၏။

“တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့် တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်…”

မျက်နှာတစ်ထောင်က သူမကိုယ်သူမ ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်အား အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ထွက်သွားစမ်း…”

ဖီးလစ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ထိုအဖြစ်အပျက်လေးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်၏။

မျက်နှာတစ်ထောင်မှာ ခွင့်လွှတ်မှုရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

သူမက ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ စောင့်ကြည့်ကင်မရာကို ကျောခိုင်းထားသော တိတ်ဆိတ်သည့် ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

သူမက အိတ်ကပ်ထဲမှ သေးငယ်သော အနက်ရောင် ကြယ်သီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကြယ်သီးများသည် ရဲဝတ်စုံများတွင် အတွေ့ရအများဆုံး ပစ္စည်းအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ရဲတံဆိပ်ကို ထွင်းထုထား၏။

သို့သော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်မှန်ပြောင်းအောက်တွင်သာ ၎င်းပေါ်၌ လေဆာဖြင့် ထွင်းထုထားသော နံပါတ်စဉ်များကို မြင်နိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ချူးရှန့်၏ ရှင်းလင်းသော လက်ဗွေရာတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေ၏။

ဤသည်မှာ လက်အိတ်ဖြူမှ အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍ ကြိုတင်ဖန်တီးထားသော ပြီးပြည့်စုံသည့် သက်သေအထောက်အထားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမက ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ် ထိုင်နေခဲ့သော ဆိုဖာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကူရှင်များကို ရှင်းလင်းဟန်ဆောင်ပြီး ဆိုဖာ၏ အက်ကြောင်းများကြားထဲသို့ ကြယ်သီးကို တိတ်တဆိတ် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူမက ဗန်းကိုသယ်ဆောင်ကာ ဝန်ထမ်းအဝင်ပေါက်ထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

သုံးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

မိတ်ကပ်ထူထူ လိမ်းထားပြီး ပီကေဝါးနေသော ခေတ်ဆန်ဆန် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက အခြားထွက်ပေါက်တစ်ခုမှ ထွက်လာကာ လူအုပ်ထဲသို့ ရောနှော၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွား၏။

ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်က သူ၏ လက်ဆွဲအိတ် ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ဤကမောက်ကမဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်ရခြင်းဖြစ်၏။

ချူးရှန့်နှင့် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းတို့က သူတို့၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ တားမြစ်မျဉ်းကို ဖြတ်ကျော်၍ ပွဲကျင်းပရာနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော ရဲစခန်းမှူးက ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာ၏။

“ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ် တပ်မှူးချူး မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ ဒီကိစ္စကတော့ ပေါက်ကွဲသွားပြီ…”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေ၏။

“မြေပြင်အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ…”

“အကုန်လုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီးပြီ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေလည်း လုပ်နေပါတယ် ဒါပေမဲ့…”

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဒေါသထွက်နေသော ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်က ပြေးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက လူအုပ်ထဲတွင် အရပ်အရှည်ဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံးဖြစ်နေသော ချူးရှန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်တွေ့သွား၏။

ထိုမျက်နှာ ထိုအငွေ့အသက်က သူ၏ရင်ထဲရှိ မနှစ်မြို့ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် လှုံ့ဆော်လိုက်တော့သည်။

“နေဦး”

ဖီးလစ်က ချူးရှန့်ကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် လှမ်းလိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ရပ်ကာ အတင်းပြုံးပြလိုက်၏။

“မစ္စတာ ကောင်စည်ဝန် ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့က စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကပါ ဒီလုံခြုံရေးစစ်ဆင်ရေးကို အထူးတာဝန်ယူထားတာပါ အဲဒီအချိန်တုန်းက သံသယဖြစ်စရာလူတွေ ခင်ဗျားနားကို ချဉ်းကပ်လာတာမျိုး မှတ်မိသေးလား…”

“သံသယဖြစ်စရာလူ ဟုတ်လား…”

ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်လည်မှတ်မိရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

“ငါ ငါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်မိသွားတယ်လို့ ထင်တယ်…”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။

“လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း ဟုတ်လား သူက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား…”

“ရုပ်ရည် ဟုတ်လား…”

ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်၏ မျက်နှာတွင် ရွံရှာသည့် အမူအရာ ပေါ်လာ၏။

“သူက အရမ်းအရပ်ရှည်တယ် အရမ်းကို အရပ်ရှည်တာ ပြီးတော့ သူက အရမ်းကို ရက်စက်မယ့်ပုံပေါ်တယ်…”

သူက စကားပြောရင်း ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်ဖြင့် ချူးရှန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတဲ့အတိုင်းပဲ ဟုတ်တယ် သူနဲ့ တူတူပဲ မိစ္ဆာကောင်ကြီးပဲ…*

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူလျော်သွားတော့၏။

သူ၏ အရေးပေါ်နှလုံးဆေးများ အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေ၏။

နိုင်ငံခြားသား၏ ဖော်ပြချက်က ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်နေသော လျိုချွမ်က ဆိုဖာအနီးမှ သူ၏လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု တွေ့ထားတယ်…”

အကြည့်များအားလုံးက ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လက်အိတ်ဝတ်ဆင်ထားသော လျိုချွမ်က ဆိုဖာကူရှင်များထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ရန် အညှပ်ကို သတိတကြီး အသုံးပြုလိုက်၏။

၎င်းမှာ ရဲတံဆိပ်ပါရှိသော အနက်ရောင် ကြယ်သီးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားမှာ နစ်မြုပ်သွားတော့၏။

သူက အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး လျိုချွမ်ထံမှ သက်သေခံအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။

ပွင့်လင်းမြင်သာသော ပလတ်စတစ်အိတ်မှတစ်ဆင့် ကြယ်သီးကို သူက စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းပေါ်ရှိ ရဲတံဆိပ်နံပါတ်ကို သူ အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။

သူက ခေါင်းကို တောင့်တင်းစွာဖြင့် တစ်လက်မချင်း လှည့်လိုက်၏။

သူတို့၏ အကြည့်များက ချူးရှန့်၏ ဝတ်စုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။

ချူးရှန့်က အလွန်မြန်မြန် ပြေးလာခဲ့သဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီမှာ ပွင့်ဟနေ၏။

သူ၏ ညာဘက်ပခုံးပေါ်ရှိ ရာထူးတံဆိပ်ပြားတွင် ထိုကြယ်သီးနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူသော ကြယ်သီးတစ်လုံး ပျောက်ဆုံးနေသည်။

တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ထိုကြိုးစက ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးများကို စူးရှသွားစေ၏။

ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်သည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ သူ၏မျက်နှာတွင် တုန်လှုပ်မှုနှင့် ဒေါသများ ရောနှောသွားတော့၏။

သူက လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် ချူးရှန့်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“သူပဲ...သူပဲ သူက ငါ့ကို တိုက်သွားတဲ့လူပဲ...သူက သူခိုးပဲ…”