အခန်း ၁၃၂

အခန်း(၁၃၂) အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ ပြန်လည်ပေါ်လာခြင်း

ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်၏ စူးရှသော စွပ်စွဲသံများက ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော အစည်းအဝေးခန်းမ အလယ်တွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။

မျက်လုံးအားလုံးက သူတို့ထံသို့ ချက်ချင်း အာရုံရောက်သွားကြသည်။

ထိုအကြည့်များထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ သံသယဖြစ်မှုနှင့် သူတစ်ပါးဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာနေမှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နောက်စေ့တွင် တူနှင့် အပြင်းအထန် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထုံကျဉ်သွားတော့၏။

*သွားပါပြီ... အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ*

"ကောင်စည်ဝန်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါဦး... တစ်ခုခု အထင်လွဲနေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးထွက်သွားပြီး သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်လုံးကြီးဖြင့် ဖီးလစ်နှင့် ချူးရှန့် ကြားတွင် တံတိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ကာကွယ်ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ချေ။

တစ်ဖက်တွင်က အဆင့်အတန်း မြင့်မားကာ အလွန်အကဲဆတ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည့် သံတမန်များ ဖြစ်ကြ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်ကမူ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေလျှင်ပင် လူသတ်တော့မည့်ရုပ် ပေါက်နေသော သူ၏ တုံးအလှသည့် လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်နေပေသည်။

"အထင်လွဲတာ ဟုတ်လား... သက်သေအထောက်အထားက အခိုင်အမာ ရှိနေတယ်လေ... သူ့ဝတ်စုံက ကြယ်သီးကို ကြည့်လိုက်... သူပဲ..."

ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေခဲ့၏။ သူက သက်သေခံပစ္စည်းအိတ်ထဲမှ ကြယ်သီးများကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီးနောက် ချူးရှန့်၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ကြယ်သီးပြုတ်သွားသော နေရာကိုပါ ထပ်မံညွှန်ပြလိုက်သည်။

အရာအားလုံးက ပြည့်စုံလွန်းနေ၏။ သက်သေအထောက်အထားများကလည်း ငြင်းဆို၍မရနိုင်အောင် ခိုင်လုံနေပေသည်။

စခန်းမှူးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရဲအရာရှိများက ချူးရှန့်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

သူတို့က ချူးရှန့် တစ်စုံတစ်ခုကို ခိုးယူလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ကြချေ။

သို့သော် သူတို့ရှေ့မှောက်ရှိ သက်သေအထောက်အထားများက အလွန်ပြည့်စုံလွန်းနေပြီး အလွန်အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်လွန်းနေပေသည်။

ချူးရှန့်ကမူ မျက်နှာတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေ၏။

သူက ပခုံးပေါ်ရှိ ပြုတ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော အပ်ချည်ကြိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါသထွက်နေသော နိုင်ငံခြားသားကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွား၏။

ဤကိစ္စက အလွန်ရှုပ်ထွေးလွန်းလှပေသည်။

ချူးရှန့်၏ ဂရုမစိုက်သော၊ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာထားကြောင့် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် နှလုံးရပ်မတတ် ဒေါသထွက်သွားရတော့သည်။

ယခုအချိန်သည် ဆင်ခြေပေးရမည့် အချိန်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထား၏။

ချူးရှန့်ကို ဤနေရာတွင် ဆက်နေခွင့်ပြုခြင်းက အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေနိုင်ပေသည်။

သူက ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ချူးရှန့်ကို အသံနှိမ့်၍ အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"မင်း... အခုချက်ချင်း ကွပ်ကဲမှုစင်တာကို ပြန်သွားစမ်း..."

"ငါ့အမိန့်မရဘဲ မင်းရုံးခန်းထဲကနေ ခြေတစ်လှမ်းတောင် အပြင်မထွက်နဲ့... ကြားလား..."

ထိုအသံက အမိန့်ပေးနေခြင်းထက် တောင်းပန်နေသည့်အသံနှင့် ပိုတူနေပေသည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး နတ်မင်းကြီးရေ... ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပေးပါတော့…”

ချူးရှန့်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"အော်..."

သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရှင်းပြချက် တစ်ခွန်းမှ မရှိသလို တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းလည်း အလျဉ်းမရှိချေ။

သူသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးခံရရန် ရာထူးမှ ဆိုင်းငံ့ခံထားရသူနှင့်ပင် မတူတော့ပေ။

ထိုပြတ်သားသန့်ရှင်းသော ကျောပြင်ကြောင့် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်ခွံများမှာ အရူးအမူး တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များနှင့် ရဲအရာရှိများက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

"ဒါက တရားခံပြေးခြင်းလား... ဒါမှမဟုတ် အတွင်းရေးကိစ္စတစ်ခုလား..."

လျိုချွမ်နှင့် ချန်ကျင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့က နောက်မှ လိုက်သွားချင်သော်လည်း ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက မျက်လုံးဖြင့် တားမြစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာနေပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးကို ကူညီပေးကြ..."

"ဘယ်လောက်သေးငယ်တဲ့ သဲလွန်စကိုမှ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက အံကိုကြိတ်ကာ အသံကို နှိမ့်လိုက်၏။

"ချူးရှန့် အပြစ်ကင်းစင်ဖို့က မင်းတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတော့တယ်..."

ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းဆီးရေး ကွပ်ကဲမှုစင်တာ။

ချူးရှန့်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာချိန်တွင် ဖြစ်၏။

ယခင်က ကြက်ပေါင်းရည်၏ မွှေးရနံ့သင်းသင်းနှင့် အတင်းအဖျင်းပြောဆိုမှုများမှ ကျန်ရစ်နေသော နွေးထွေးမှုများ ရှိနေခဲ့သည့် ရုံးခန်းမှာ ယခုအခါတွင်မူ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

လေထုက ခဲရည်ကဲ့သို့ လေးလံနေပေသည်။

လူတိုင်းက သူတို့လုပ်နေသည့် အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး အလွန်ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေကြ၏။

ထိုအကြည့်များထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ကိုယ်ချင်းစာမှုနှင့် တွေဝေမှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

လင်းဝမ်ချင့်နှင့် ချင်ယွိပင်းတို့က မထွက်သွားကြသေးချေ။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ မနာလိုမှုများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လှပသော မျက်နှာများပေါ်တွင် တူညီသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေကြ၏။

"ရဲအရာရှိချူး..."

လင်းဝမ်ချင့်က ရှေ့သို့ လှမ်းသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ကလင် ကလင် ကလင်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ စားပွဲပေါ်ရှိ အနီရောင် အတွင်းဖုန်းမှ စူးရှကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

တာဝန်ကျနေသော ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ပြာပြာသလဲဖြင့် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို... ဟုတ်ကဲ့... ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး..."

သူက စက္ကန့်ဆယ်ဂဏန်းပင် မပြည့်သေးချိန်အတွင်း နားထောင်ပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်သွားတော့၏။

ဖုန်းချပြီးနောက် သူက ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချန်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏။

"စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို... စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုတော့ ပေါက်ကွဲသွားပြီ..."

ထိုအရာရှိက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။

"ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်းက အစည်းအဝေးမှာ စားပွဲကို လက်သီးနဲ့ ထုပြီး ပြောလိုက်တယ်... ကွပ်ကဲရေးမှူးချူးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အရမ်းကြွားလုံးထုတ်လွန်းပြီး စည်းကမ်းကို လျစ်လျူရှုထားတယ်တဲ့... ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူက ပြဿနာကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ရဲတပ်ဖွဲ့နဲ့ ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ နိုင်ငံတကာပုံရိပ်ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်စေခဲ့ပြီတဲ့..."

"သူက... ကွပ်ကဲရေးမှူးချူးကို တာဝန်ကနေ ချက်ချင်းရပ်စဲဖို့နဲ့ အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းပြီး သေချာစုံစမ်းဖို့ တောင်းဆိုလိုက်တယ်..."

သူ စကားပြောအပြီးတွင် ကွပ်ကဲမှုစင်တာတစ်ခုလုံး၌ သက်ပြင်းချသံများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်းသည် ဗျူရိုအတွင်းတွင် လူသိများသော ရှေးရိုးစွဲဝါဒီတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချူးရှန့်ကဲ့သို့ စည်းကမ်းအတိုင်း မလုပ်သောပြဿနာရှာတတ်သူများကို မနှစ်မြို့သူ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ သူတို့က သက်သေအထောက်အထား ခိုင်ခိုင်လုံလုံ ဖမ်းမိသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့ကို သေချာပေါက် အဖိုးအခ ကြီးကြီးမားမား ပေးဆပ်စေမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

လင်းဝမ်ချင့်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားပြီး ယိမ်းယိုင်သွားကာ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။

ချင်ယွိပင်း၏ မျက်နှာမှာလည်း ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်။ မည်သည့်စကားမှမဆိုဘဲ သူမက ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဖိအားပေးရန် သူမ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုမည့်ရည်ရွယ်ချက်က ထင်ရှားနေပေသည်။

ကွပ်ကဲမှုစင်တာတစ်ခုလုံးတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ကမ္ဘာပျက်မည့်အချိန် ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သို့သော်လည်း မုန်တိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသော ချူးရှန့်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်၏။

သူက သူ၏ နေရာသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားကာ ထိုင်ခုံကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းရှေ့တွင် လင်းဝမ်ချင့် ပိုင်ဆိုင်သော ပန်းရောင် အပူထိန်းဓာတ်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်၏။

သူက ဇွန်းကို ယူကာ ကျန်နေသော ကြက်ပေါင်းရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာနှင့် သေချာစွာ စတင်သောက်သုံးလိုက်သည်။

ပြင်ပကမ္ဘာရှိ အရာအားလုံးက သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ပင်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

"အစ်ကိုကြီး... အခု ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ... မီးက မျက်ခုံးမွှေးကိုတောင် လောင်နေပြီလေ... ဒါကို ခင်ဗျားက စွပ်ပြုတ်သောက်ဖို့ စိတ်ကူးရှိနေသေးတာလား..."

ထိုစဉ်မှာပင်။

ဒုန်း...

ကွပ်ကဲမှုစင်တာ၏ တံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှ နောက်တစ်ကြိမ် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

စူးရှအေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာ၏။

အနက်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချွန်ထက်သော သိမ်းငှက်မျက်လုံးများနှင့်အတူ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားတစ်ဦး လှမ်းဝင်လာသည်။

သူကား ပေကျင်း အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့မှ လန်ဖုန်းပင်ဖြစ်၏။

သူ၏ နောက်တွင်လည်း အလားတူ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသော လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ဦးက လိုက်ပါလာကြသည်။

သူ၏ အကြည့်များက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စွပ်ပြုတ်သောက်နေသော အမျိုးသားထံသို့ အတိအကျ ကျရောက်သွား၏။

"အားလုံး ဒီနေရာက ချက်ချင်း ထွက်သွားကြ..."

လန်ဖုန်း၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော အမိန့်ပေးသံတစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။

"ဒီဧရိယာကို ငါတို့ အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရိုက ယာယီသိမ်းပိုက်လိုက်ပြီ..."

လူအုပ်ကြီးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း သူပြသလိုက်သော သက်သေခံကတ်ပြားကို မြင်ပြီးနောက် မလိုက်နာဘဲ မနေနိုင်တော့သဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် သူ၏ လူများနှင့်အတူ ပြပွဲဗဟိုဌာနမှ ပြန်ရောက်လာပြီး ဝင်လာချိန်တွင် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လန်ဖုန်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ချူးရှန့်ထံသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွား၏။

သူက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားကို တံခါးပိတ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ကျယ်ဝန်းသော ကွပ်ကဲမှုစင်တာအတွင်း သူတို့နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

ထို့အပြင် အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လန်ဖုန်း၏ မျက်နှာထားမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုလေးနက်တည်ကြည်နေပေသည်။

"ချူးရှန့်..."

သူက ချူးရှန့်၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း ဒုက္ခလှလှတွေ့နေပြီ..."

ချူးရှန့်က မျက်ခွံများကို ပင့်ကာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ စွပ်ပြုတ်ကို ဆက်သောက်နေခဲ့သည်။

လန်ဖုန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဤအမျိုးသားနှင့် စကားပြောရာတွင် လှည့်ပတ်ပြောဆို၍ မရနိုင်ကြောင်း သိထား၏။

"ဒါက သာမန်ခိုးမှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူး... ဒါက လုပ်ကြံဖန်တီးမှုတစ်ခုပဲ..."

"အဓိက ကြိုးကိုင်သူက လက်အိတ်ဖြူပဲ..."

"အကောင်အထည်ဖော်သူက နိုင်ငံတကာ သူခိုးအဖွဲ့အစည်းဖြစ်တဲ့ တစ္ဆေလက်ဝါးရဲ့ အတော်ဆုံးလူ မျက်နှာတစ်ထောင်လို့ ကုဒ်နာမည်ပေးထားသူပဲ..."

လန်ဖုန်း၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အမည်နာမများ တစ်ခုစီတိုင်းသည် ပေါင်တစ်ထောင်ခန့် လေးလံသော အလေးချိန်ကို ဆောင်ထားပေသည်။

ချူးရှန့်သည် စွပ်ပြုတ်သောက်နေစဉ် ခဏရပ်တန့်သွား၏။

လန်ဖုန်း၏ အကြည့်များက ပိုမိုစူးရှလာသည်။

"မျက်နှာတစ်ထောင်ဆိုတာ ရုပ်ဖျက်တာနဲ့ ခိုးဝှက်ရာမှာ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး စိတ်ပညာနဲ့ သက်သေအထောက်အထား ဖန်တီးရာမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်... စားပွဲထိုးကောင်မလေးက သူပဲ... ကြယ်သီးကလည်း သူကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတစ်ခုပဲ..."

"လက်အိတ်ဖြူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အရမ်းရှင်းလင်းတယ်... သူက အဲဒီသံတမန်ရေးရာ စာရွက်စာတမ်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

"သူ့ရဲ့ပစ်မှတ်က အစကနေအဆုံးထိ မင်းပဲ..."

လန်ဖုန်းက အရှေ့သို့ အနည်းငယ်ကိုင်းကာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို အလွန်တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သူက ဒီသံတမန်ရေးရာကိစ္စကိုသုံးပြီး မင်းကို ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းဆီးရေး ကွပ်ကဲရေးမှူးချုပ်ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားချင်နေတာ..."

"သူက မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ်..."

"သူက မင်းရဲ့အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို တစ်မြို့လုံးရှေ့မှာ ရိုက်ချိုးပစ်ချင်နေတာပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လန်ဖုန်းက ချူးရှန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

ချူးရှန့်သည် ဒေါသထွက်မည်၊ အံ့အားသင့်မည်၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ချူးရှန့်က သူ၏ လက်ထဲမှ စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးကိုသာ ချထားလိုက်၏။

သူက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မတရားစွပ်စွဲခံရမှုအတွက် ဒေါသထွက်နေခြင်းမရှိသလို အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုလည်း မရှိချေ။

သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ နားလည်ရခက်သော မျက်လုံးများဖြင့် လန်ဖုန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် လန်ဖုန်း၏ ဦးနှောက်ကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေမည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီသူခိုးမ... ဘယ်မှာလဲ..."

လန်ဖုန်း လုံးဝ အံ့အားသင့်သွား၏။ သူက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း တစ်ခဏမျှ မည်သို့ဖြေရမည်ကို မသိတော့ချေ။

"ဘာသဘောလဲ... ငါက မင်းကိုဖျက်ဆီးမယ့် ကြိုးကိုင်သူရဲ့ အကြံအစည်ကို အချိန်အကြာကြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေတာကို မင်းက ဒါကို မေးတယ်ပေါ့..."

"ငါတို့... ငါတို့ စကိုင်းနက်စနစ်ကို သုံးပြီး သူ့ကို ခြေရာခံနေတယ်... ဒါပေမဲ့ မျက်နှာတစ်ထောင်က စောင့်ကြည့်မှုကို တန်ပြန်တဲ့ စွမ်းရည်က အရမ်းမြင့်မားတယ်... သူက အောင်မြင်သွားပြီးတဲ့နောက် သုံးကြိမ်တောင် ရုပ်ဖျက်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က..."

လန်ဖုန်း ဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချူးရှန့်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်လုံးများအတွင်း၌ အခြားအရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုအရာက ဒေါသမဟုတ္ပေ။ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။

၎င်းအစား... တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုကို နှောင့်ယှက်ခံရသဖြင့် အလွန်အမင်း မကျေနပ်မှုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

လန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် နားလည်သွား၏။

ချူးရှန့်က လုပ်ကြံခံရခြင်း သို့မဟုတ် ဂုဏ်သတင်းဖျက်ဆီးခံရခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ ဂရုစိုက်သည့်အရာက...

"ကိုယ့်ပိုင်နက်ထဲမှာ... နှာခေါင်းအောက်မှာတင်... တခြားသူခိုးတွေက ပစ္စည်းတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခိုးယူရဲတယ်ပေါ့..."

ဤသည်က ရန်စခြင်း မဟုတ်တော့ချေ။ ဤသည်က ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းဆီးရေး ကွပ်ကဲရေးမှူးချုပ်ဖြစ်သော သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤသည်က သူ၏ နယ်မြေဖြစ်သော ငရဲမင်း၏ ပိုင်နက်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လန်ဖုန်းက ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ချူးရှန့်၏ ယုတ္တိဗေဒကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူက သူ၏ အမည်နာမကို ရှင်းလင်းရန် မလိုလားပေ။

သူက ခံစားနေရသည်မှာ... သူ၏ သားကောင်ကို အခြားတစ်ယောက်က ထိတွေ့သွားသည်ဟုသာ ဖြစ်ပေသည်။