အခန်း ၁၃၃

အခန်း(၁၃၃) တာဝန်မှရပ်ဆိုင်းခြင်းနှင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း

စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ ခေါင်မိုးထပ်ရှိ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

လေထုထဲတွင် ဆေးလိပ်ငွေ့များ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဖိအားမှာ အလွန်နည်းပါးလွန်းသဖြင့် ရေညှစ်ချလိုက်၍ပင် ရနိုင်မည်ထင်ရပေသည်။

ပြည်နယ်ဌာန၊ နိုင်ငံခြားရေးရာဌာန၊ မြို့တော်အစိုးရအဖွဲ့ စသည်တို့ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ဝင်လာရာ သေမင်း၏ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ဗျူရိုတစ်ခုလုံး၏ ထိပ်တန်းအရာရှိများကို အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖြစ်စေတော့သည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်းသည် သွေးကြောများနီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ၏လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ အားကုန်ဆောင့်ချလိုက်၏။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး... ကျွန်တော်တို့ ထပ်စောင့်နေလို့ မရတော့ဘူး..."

သူ၏အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် စူးရှနေပေသည်။

"ပြည်နယ်ဌာနက ခုလေးတင် ထပ်ခေါ်လာတယ်... သူတို့လေသံက အရမ်းတင်းမာနေတယ်... ချူးရှန့်ကို တာဝန်ကနေ ချက်ချင်းရပ်ဆိုင်းပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတွေဆီ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ သူတို့ တောင်းဆိုနေကြတယ်..."

ပြန်ကြားရေးဌာန တာဝန်ခံအရာရှိတစ်ဦးက သူ၏ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... အွန်လိုင်းပေါ်က ပြည်သူတွေရဲ့ထင်မြင်ချက်တွေက လုံးဝပေါက်ကွဲကုန်ပြီ... ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့က ရာထူးကိုအလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး ခိုးဝှက်တယ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်က ရေပန်းအစားဆုံးတောင် ဖြစ်နေပြီ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တရားဝင်အကောင့်တွေမှာလည်း မေးခွန်းတွေနဲ့ ဆဲဆိုမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်..."

"ဒီရိုက်ခတ်မှုက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်... ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ ခိုးမှုသက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး... ကြီးလေးတဲ့ နိုင်ငံတကာအငြင်းပွားမှုနဲ့ ယုံကြည်မှုအကျပ်အတည်းတစ်ခုဖြစ်နေပြီ..."

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်းက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ဆေးလိပ်သောက်နေသော အဓိကနေရာတွင်ထိုင်နေသည့် အမျိုးသားကို တရားမျှတမှုအပြည့်ရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရဲဘော် ကျိုးကျန်ကော်... အထက်လူကြီးတွေရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို ချက်ချင်းအကောင်အထည်ဖော်ပြီး ချူးရှန့်ကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တယ်... အပြင်လောကကို အမြန်ဆုံး ရှင်းပြချက်တစ်ခုပေးပြီး အခြေအနေကို ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ရမယ်..."

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ အလုံးစုံအခြေအနေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ပဲ..."

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ သဘောတူညီသော အသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့သော ဖိအားများက အဓိကနေရာတွင်ထိုင်နေသည့် စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ အကြီးအကဲ ကျိုးကျန်ကော်၏ အပေါ်သို့ ဖိကျလာပေသည်။

သို့သော် သူက တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေခဲ့၏။

သူသည် ဆေးလိပ်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် သောက်နေပြီး ထွက်ပေါ်လာသော ဆေးလိပ်ငွေ့များက သူ၏ ပြတ်သားသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မှုန်ဝါးသွားစေသည်။

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်းက အလုံးစုံအခြေအနေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်ဟူသော စကားကို ပြောဆိုပြီးဆုံးသွားသည်အထိပင်ဖြစ်၏။

ထိုအခါမှသာ ကျိုးကျန်ကော်က စတင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

သူက သူ၏ဆေးလိပ်ကို ဖိသတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် စားပွဲကို လက်ဖြင့် အားကုန်ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဘုန်း..."

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးကြောင့် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်များပင် လှုပ်ခါ၍ ခုန်တက်သွားရသည်။

အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် အသံတိတ်သွားတော့၏။

ကျိုးကျန်ကော်က ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အရပ်သိပ်မရှည်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က သံမဏိမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူကျပ်စေသော ဖိနှိပ်မှုအငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

သူက အခန်းတစ်ခုလုံးကို အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်များက ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်နေ၏။

"ရှင်းပြချက်..."

သူ၏အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း လေးလံသော တူကြီးတစ်လက်ကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ရင်ဘတ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ထုနှက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မည်သည့် ရှင်းပြချက်မျိုးကို လိုချင်နေကြသလဲဆိုသည်ကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး စစ်သည်တော်တွေကို ကြိုးတုပ်ပြီး ငါတို့ကို လှောင်ပြောင်ဖို့ စောင့်နေတဲ့သူတွေဆီ လွှဲပေးလိုက်ရမှာလား... ဒါမှ သူတို့က ငါတို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်မှာလေ..."

"ငါတို့ ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ခြေအောက်မှာ နင်းချေခံနေရတဲ့အချိန်မှာ ငါတို့က ပထမဆုံး ဒူးထောက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ အရည်အချင်းညံ့ဖျင်းမှုကို ဝန်ခံရမှာလား..."

သူက အစည်းအဝေးခန်းမ တံခါးဆီသို့ ပြတ်သားစွာ လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး သူ၏အသံက ဟိန်းထွက်သွား၏။

"စစ်ဆေးမယ်... သေချာပေါက် စစ်ဆေးရမှာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ ခုလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ပြုခံရမယ့်သူကို ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်လို စစ်ဆေးမေးမြန်းတာမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

"ရေမြောင်းထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ ကြွက်တွေနဲ့ ငါ့လူတွေက အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေရချိန်မှာ မင်းတို့က သူတို့ကို ကျောချမ်းအောင် ဓားနဲ့ထိုးချင်နေတာလား..."

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ခြလိုသဘောမျိုး ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က စည်းကမ်းပိုင်းနဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း ရှုထောင့်ကနေ ပြောတာပါ..."

"လုပ်ထုံးလုပ်နည်း..."

ကျိုးကျန်ကော်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အခုအချိန်မှာ အကြီးမားဆုံး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းက ဘာလဲဆိုတာ ငါ မင်းတို့ကို ပြောပြမယ်..."

"အရေးကြီးဆုံးအရာက ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ အဲ့သေတ္တာကို ရှာတွေ့ဖို့ပဲ... ငါတို့ကို လာရှုပ်ရဲတဲ့ သူခိုးကို ရှာတွေ့ဖို့ပဲ... ငါတို့ ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ဆယ်တင်ဖို့ပဲ..."

သူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့စကားကို ဒီနေရာမှာပဲ အတိအလင်း ပြောခဲ့မယ်..."

"အမှန်တရား မပေါ်ပေါက်မချင်း ဘယ်သူမှ ငါ့ရဲ့ ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းဆီးရေး ကွပ်ကဲရေးမှူးချုပ်ကို မထိစေရဘူး..."

"ငါ့လူတွေကို ငါ ယုံကြည်တယ်..."

"တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် ငါ ကျိုးကျန်ကော်က အပြည့်အဝ တာဝန်ယူတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းမှ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာများကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ လှည့်ကာ အခန်းပြင်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းဆီးရေး ကွပ်ကဲမှုစင်တာ၌ ဖြစ်၏။

လေထုမှာ လေးလံပြီး အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် သူ၏လူများ ပြပွဲဗဟိုဌာနမှ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အမျိုးသားလုံခြုံရေးဗျူရိုက တာဝန်ယူထားပြီး ချူးရှန့် ပိတ်မိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကြောင့် လူသွားလမ်းစင်္ကြံဆီသို့ အခေါ်ခံလိုက်ရ၏။

ဖုန်းထဲတွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏ အတွင်းရေးမှူးဖြစ်သူထံမှ စိုးရိမ်တကြီး အသံထွက်ပေါ်လာပြီး အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို ပြောပြလေသည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် နံရံကိုမှီလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးများတွင် အေးစက်သော ချွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။

ဗျူရိုအကြီးအကဲသည် သူ၏ နိုင်ငံရေးအနာဂတ်တစ်ခုလုံးကို ထိုငတုံး ချူးရှန့်အပေါ်တွင် လောင်းကြေးထပ်လိုက်ပြီဆိုတာကို သူ သိလိုက်ပေသည်။

ထိုစဉ် ကွပ်ကဲမှုစင်တာအတွင်းရှိ အနီရောင် အတွင်းပိုင်းဖုန်းလေးထံမှ စူးရှကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကလင် ကလင် ကလင်..."

လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများမှာ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

တာဝန်ကျနေသော ရဲအရာရှိတစ်ဦးက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ စကားတစ်ဝက်ခန့်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့သော အမူအရာဖြင့် ချူးရှန့်ကို စိုက်ကြည့်လာ၏။

"ကွပ်ကဲရေးမှူးချူး... ကွပ်ကဲရေးမှူးချူး... ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး ဖုန်းဆက်လာတယ်... သူ ခင်ဗျားကို ရှာနေတယ်..."

အခန်းတွင်းရှိ အကြည့်အားလုံးက ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာသို့ စူးစိုက်သွားတော့သည်။

ချူးရှန့်က သူ၏လက်ထဲမှ စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် လျှောက်သွားကာ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်၏။

သူ ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော်လည်း ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသများ ရောယှက်နေသည့် ကျိုးကျန်ကော်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသော ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

"ချူးရှန့်..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ငါ မင်းကို ဆယ့်နှစ်နာရီ အချိန်ပေးမယ်..."

မိုးကြိုးများကို စုစည်းနေသကဲ့သို့ ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။

"ဆယ့်နှစ်နာရီအတွင်း မင်း ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ သုံးသုံး ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပွန်းအပဲ့မခံဘဲ မင်း ပြန်လည်ဆယ်တင်ပေးရမယ်..."

မည်သည့် အလေးပြုခြင်းမျိုးမှ မရှိခဲ့ပေ။

မစ်ရှင် ပြီးမြောက်အောင်မြင်စေရပါမည်ဟူသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ကြေညာချက်များလည်း မရှိခဲ့ချေ။

ချူးရှန့်က မိုက်ခရိုဖုန်းထဲသို့ ခပ်တိုးတိုးဖြင့် စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်၏။

"အင်း..."

"ကလစ်..."

သူက ဖုန်းကို ပြတ်သားစွာ ချလိုက်လေသည်။

ကွပ်ကဲမှုစင်တာတစ်ခုလုံး အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ထိုတိုတောင်းသော်လည်း ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ပြင်းထန်လှသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကြောင့် လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြ၏။

ဤအရာက... ဧကရာဇ်မင်း၏ ဓားတစ်လက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော ဖိအားများအောက်တွင် ဗျူရိုအကြီးအကဲက ချူးရှန့်ထံသို့ ထုတ်ပြန်လိုက်သော သေဒဏ်ပေးမိန့်ဖြစ်ပြီး စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ကန့်သတ်ချက်များအားလုံးကို ချိုးဖောက်ထားသော အမိန့်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ပြေးဝင်လာကာ ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး စိုးရိမ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရောယှက်နေကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်တော့ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘေးတွင်ရပ်နေသော အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့မှ အထက်တန်းစားအရာရှိ လန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သတ္တိကောင်းသော ခေါင်းဆောင်များကို သူ မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ အန္တရာယ်များသော လောင်းကြေးမျိုးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထပ်ရဲသည့်သူမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

ချူးရှန့်မှာ မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် သူက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

ထိုခဏတွင် ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းက သူ၏ အငွေ့အသက်များ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် မိမိ၏ အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်မှုကို နှောင့်ယှက်ခံရ၍ မနှစ်မြို့ဖွယ် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းသည် အိမ်မှဆွဲထုတ်လိုက်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း လက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ သွေးသောက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေချေပြီ။

အနည်းငယ်မျှပင် ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မရှိတော့သော ထိုအေးစက်၍ သန့်စင်သော ရက်စက်မှု အငွေ့အသက်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျသွားသော ပြဒါးများကဲ့သို့ နေရာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

လင်းဝမ်ချင့်သည် မသိစိတ်ကနေ ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်မိပြီး သူမ၏ လှပသောမျက်နှာလေးမှာ ဖြူရော်သွား၏။

ချင်ယွိပင်း၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ဖြာသွားသည်။

လန်ဖုန်းက သူ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျသော ယုတ္တိဗေဒကို အသုံးပြုကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်၏။

"နေဦး... ကျွန်တော်တို့ သေသေချာချာ အစီအစဉ်ဆွဲဖို့ လိုသေးတယ်..."

သို့သော် ချူးရှန့်က စတင်လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အခြားသူများအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ တံခါးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားလေသည်။

သူ၏လက်က တံခါးလက်ကိုင်ကို ထိတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ ခေတ္တရပ်တန့်သွား၏။

သူ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

နည်းပညာ ထိုင်ခုံဧရိယာဆီသို့ ဦးတည်ကာ သူက အေးစက်စက် စကားနှစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းကြောင်း..."

နည်းပညာပိုင်းအရ ရပ်တန့်နေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည့် ချန်ကျင်းမှာ လျှပ်စစ်ရှော့ခ်တိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ထိုစကားနှစ်ခွန်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူမ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်၏။

ထပ်မံရှင်းပြရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် အရိပ်များကဲ့သို့ ပျံဝဲသွားပြီး ခလုတ်များကို ရူးသွပ်စွာ ရိုက်နှိပ်နေတော့သည်။

"ရှင်းလင်းတယ်..."

"ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ထွက်ပြေးမယ့် လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ သရုပ်မှန်တွေအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ မျက်နှာတစ်ထောင်အတွက် ဒေတာကြီးမားတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကို တည်ဆောက်နေပါပြီ..."

"မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ အားလုံးကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ..."

"စောင့်ကြည့်လေ့လာရေး ဒေတာကြမ်းတွေ အားလုံးကို ကွပ်ကဲရေးမှူးရဲ့ မိုဘိုင်းစက်ပစ္စည်းဆီ အချိန်နဲ့တစ်ပြေးညီ ပို့ဆောင်နေပါပြီ..."

ချူးရှန့်က ထပ်မံ၍ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူက တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်ကာ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အပြင်ဘက်ရှိ နက်ရှိုင်းသော စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားလေသည်။

အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ ရဲစခန်း၏ စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ငရဲဟုခေါ်သော သူ အသိကျွမ်းဆုံး အမဲလိုက်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်ချေတော့သည်။