အခန်း ၁၃၄

အခန်း(၁၃၄) ပြစ်မှုခြေရာခံခြင်း

ကွပ်ကဲရေးစင်တာသည် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ ထိုအမျိုးသားထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိအားများကို အပြင်ဘက်တွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့ကာ တံခါးကြီး ပိတ်သွားခဲ့ပေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ပါးစပ်ဟကာ သူ့ကို လှမ်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော ထိုလူရိပ်ကိုသာ သူက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်နေနိုင်ခဲ့တော့သည်။

လန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများတွင်မူ မျိုးစိတ်သစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သိချင်စိတ်များ တောက်ပနေပေသည်။

လင်းဝမ်ချင့်သည် သူမ၏လက်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ လက်ဆစ်များပင် ဖြူဆုတ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချင်ယွိပင်း တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် စီးပွားရေးဘုရင်မတစ်ပါး၏ အစစ်အမှန် စရိုက်လက္ခဏာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် လူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားကာ အထူးပြုလုပ်ထားသော သူမ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ နှိပ်လိုက်၏။

သတင်းစကားတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွားခဲ့ပေသည်။

"ကျန်းချန်မြို့က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အချက်အချာနေရာ အားလုံးကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ဖို့ ကောင်းကင်မျက်လုံး စနစ်ကို သုံးပါ ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ ကြွက်တစ်ကောင်ကို ရှာဖို့လိုတယ်..."

သူမအနေဖြင့် ချူးရှန့် ဘယ်ကိုသွားမည် သို့မဟုတ် ဘာလုပ်မည်ဆိုသည်ကို မေးမြန်းနေရန် မလိုအပ်ချေ။ သူမ လုပ်ရမည့်အရာမှာ သူ လိုအပ်ချိန်တွင် ကျန်းချန်မြို့၏ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို သူ၏ လက်နက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွီ..."

ကျန်းချန် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်နှင့် ပြပွဲဗဟိုဌာနရှေ့ရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ကားတာယာ ဘရိတ်အုပ်သံက ခွဲထွက်သွားစေခဲ့၏။ သာမန် ရဲတပ်ဖွဲ့သုံး ဆန်တာနာ ကားတစ်စီးသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပြိုင်ကားမောင်းသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ကွေ့ဝိုက်လျက် ရဲတပ်ဖွဲ့ ကန့်သတ်မျဉ်းရှေ့တွင် ထိုးရပ်သွားခဲ့သည်။

ကားတံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားခဲ့ပေသည်။ ချူးရှန့်သည် ကားစက်ကိုပင် မပိတ်ဘဲ ယာဉ်မောင်းခုံမှ ထွက်လာခဲ့၏။

ကန့်သတ်မျဉ်းကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ယူထားသော ရဲအရာရှိငယ်သည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စကားလုံးများအားလုံး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးမှစ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လမ်းဖယ်ပေးရန် အလိုအလျောက် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိတော့သည်။

ချူးရှန့်သည် ဘေးဘယ်ညာသို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ကန့်သတ်မျဉ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရှုပ်ထွေးနေသော ပြပွဲခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

"အစ်ကိုချူး အစ်ကိုချူး..."

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လူရိပ်တစ်ခုက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးနယ်မြေမှ ပြေးလာခဲ့ရာ ထိုသူမှာ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ကြီးကြပ်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သော လျိုချွမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် ကြီးမားသော မျက်ကွင်းညိုများရှိနေပြီး လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရ၏။

"အစ်ကိုချူး ခင်ဗျား ရောက်လာပြီပဲ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ လုံခြုံရေးကင်မရာ မှတ်တမ်းတွေကို အသေအချာ ပြန်စစ်ကြည့်ပြီးပြီ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စားပွဲထိုးမလေးက လေထဲကနေ ကိုယ်ထင်ပြလာသလိုပဲ ပြီးတော့ လေထဲမှာပဲ ပြန်ပျောက်သွားတယ်..."

လျိုချွမ်သည် ဒယ်အိုးပူပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတော့သည်။

"သဲလွန်စတွေ အားလုံး ပျောက်ကုန်ပြီ ကျွန်တော်တို့..."

"တိတ်တိတ်နေ..."

ချူးရှန့်က စကားလုံးနှစ်လုံးကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ ထိုအသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း ရေခဲခွဲသည့် ကိရိယာတစ်ခုကဲ့သို့ လျိုချွမ်၏ နားထဲသို့ ချက်ချင်း စူးဝင်သွားကာ သူ၏ စကားလုံးများအားလုံးကို မျိုချသွားစေခဲ့သည်။

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် လေတိုက်ခတ်သံပင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရပေသည်။

ချူးရှန့်က မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူသည် ခန်းမအလယ်ဗဟိုရှိ ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်၏ ဆိုဖာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့၏။ ထို့နောက် လူတိုင်း၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်တော့သည်။

သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည့် ထိုခဏတွင်ပင်။

မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ဖော်ပြ၍မရနိုင်သည့် ဖိအားတစ်ခုက သူ၏ထံမှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ ထိုနေရာရှိ ရဲအရာရှိများအားလုံးသည် အခန်းတွင်း အပူချိန် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ကျောပြင်မှ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလာကာ နှလုံးများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ခုန်ပေါက်လာတော့၏။

၎င်းမှာ မမြင်ရသော ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်က ဤနေရာတွင် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချူးရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင်။

အေးစက်သော စနစ်စာသားတစ်ကြောင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာခဲ့၏။

[ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်၏ လျှို့ဝှက်လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သော အပြစ်၏ ရနံ့ကို ခြေရာခံခြင်ကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ။]

[လုပ်ဆောင်ချက် ဖော်ပြချက် - သီးခြား ရာဇဝတ်ကောင်များ (ရာဇဝတ်မှုတန်ဖိုး ၁၀၀ ထက်များသော) မှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နေရာလပ်တွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် ဖျောက်ဖျက်၍မရနိုင်သော "အပြစ်ရှိသော အငွေ့အသက်" ကို ထောက်လှမ်းခြေရာခံနိုင်သည်။]

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

ချူးရှန့်၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကမ္ဘာ၏ အရောင်များနှင့် အသံများသည် ဒီရေကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမကြီးနှင့် သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဧည့်သည်များ စသည်ဖြင့် အရာအားလုံးသည် တစ်ရောင်တည်းဖြစ်သော မီးခိုးဖြူရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ယင်းအစား ရေတွက်၍မရနိုင်သော မှေးမှိန်သည့် မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ အငွေ့အသက်များက လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပေသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ မီးခိုးဖျော့ရောင်ဖြစ်ပြီး သာမန်လူများ၏ မနာလိုမှုနှင့် လောဘကဲ့သို့သော အပျက်သဘောဆောင်သည့် စိတ်ခံစားမှုများကို ကိုယ်စားပြု၏။ အချို့သော အရောင်များမှာ ညစ်ပတ်နေသော အဝါရောင်ဖြစ်ကာ အချို့သော အရာရှိများ၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို ကိုယ်စားပြုလေသည်။

သို့ရာတွင် အခြားအရာများနှင့် လုံးဝကွာခြားနေသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

၎င်းမှာ အလွန်ပါးလွှာသော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းနေသည့် အနက်ရောင်ကြိုးမျှင်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းသည် ညဘက်တွင် အသန့်စင်ဆုံးသော မင်ရည်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မီးခိုးဖြူရောင်ကမ္ဘာထဲတွင် အလွန်ထူးဆန်းကာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

ချူးရှန့်က ၎င်း၏ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးသော ရနံ့တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အပေါ်ယံရနံ့မှာ ထိပ်တန်း ဇိမ်ခံရေမွှေးတစ်ခု၏ ပြင်းပြသော ရနံ့ဖြစ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အချိုနံ့အနည်းငယ် ပါဝင်သည်။ အလယ်ရနံ့မှာ လိမ်လည်မှုများနှင့် ဟန်ဆောင်မှုများမှ ယက်လုပ်ထားသော ပလတ်စတစ်လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ စူးရှသော အနံ့မျိုး ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးရနံ့မှာ အဒရီနယ်လင်း ထွက်လာပြီးနောက် ရူးသွပ်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသော ကြာရှည်စွာ ခြောက်သွေ့နေသည့် သွေးကွက်ဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ မျက်နှာတစ်ထောင် ၏ အနှစ်သာရပင် ဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်း သူခိုးနှင့် လူသတ်သမားတစ်ဦးသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော ထူးခြားသည့် အပြစ်၏ ရနံ့ပင်ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်သည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ခံစားသိမြင်နိုင်သော ကမ္ဘာထဲတွင်မူ သူသည် ဤအနက်ရောင်ကြိုးမျှင်လေးနောက်သို့ လိုက်ကာ အလျင်အမြန် ခြေရာခံနေခဲ့ပေသည်။

ပြပွဲစင်တာ၏ ဝန်ထမ်းအဝင်အထွက်လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အငွေ့အသက်များ တိုးဝင်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် အဆင့်မြင့် ကင်မရာများအားလုံးကို ကောက်ကျစ်စွာ ရှောင်ကွင်းပြီး ကျက်သရေရှိသော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

ကောင်စည်ဝန် ဖီးလစ်၏ ဘေးတွင် ဤအငွေ့အသက်က ရုတ်တရက် တောက်ပသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ အောင်မြင်သွားချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော အပြစ်ရှိမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုရနံ့သည် ဆိုဖာကြားရှိ အက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ လွင့်မျောသွားကာ တပ်ဆင်ထားသော ကြယ်သီးဖြစ်သည့် သေးငယ်သော်လည်း အန္တရာယ်များသော အနက်ရောင်အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအငွေ့အသက်သည် အခြားထွက်ပေါက်တစ်ခုမှ ထွက်ခွာသွားပြီး မြို့တော်၏ ကြီးမားသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းထဲသို့ ရောနှောကာ မှေးမှိန်စွာ မြင်ရတော့သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကမ္ဘာတွင်မူ နှစ်မိနစ်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

လျိုချွမ်နှင့် အခြားရဲများသည် ချူးရှန့်ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အသက်ပင် ကောင်းကောင်း မရှူရဲကြချေ။ သူတို့၏ ကွပ်ကဲရေးမှူးချူးသည် မျက်စိမှိတ်လျက် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့နေရ၏။

ရုတ်တရက်။

ချူးရှန့်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့သည်။

"ဝှစ်..."

ထိုခဏတွင် လျိုချွမ်သည် သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ လူတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများမဟုတ်ဘဲ အမှောင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသော ထိပ်တန်း သားရဲတစ်ကောင်၏ ရွှေရောင်ဒေါင်လိုက် မျက်ဝန်းအိမ်နှစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူ၏ အကြည့်များထဲရှိ အေးစက်မှုနှင့် ထက်မြက်မှုတို့က သူ၏နှလုံးခုန်နှုန်းကိုပင် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့၏။ ချူးရှန့်သည် သူ၏ဘေးတွင် လုံးဝ ကြောင်အမ်းနေသော လျိုချွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကား အဆင်သင့်ပြင်ထား..."

လျိုချွမ်သည် အလိုအလျောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ အလေးပြုလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘယ်ကို ဘယ်ကိုသွားရမလဲ..."

ချူးရှန့်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ တံခါးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အေးစက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာအမည်တစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"မြို့အနောက်ဘက်က အိပ်မက်နိုင်ငံတော် ကစားကွင်းကို..."

"ဗျာ..."

လျိုချွမ်သည် လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားပြီး စကားထစ်ငေါ့ကာ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့တော့သည်။

"အစ်ကိုချူး ဘာလို့ ကစားကွင်းကို သွားမှာလဲ..."

"သဲလွန်စက အဲဒီဘက်ကို ညွှန်ပြနေလို့လား ဒါမှမဟုတ် စိတ်ငြိမ်သွားအောင် ရိုလာကိုစတာ သွားစီးရမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ချူးရှန့်သည် ခန်းမအပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏ ညလေညင်းက သူ၏ အင်္ကျီစွန်းကို လွှင့်ပျံစေပြီး သူ၏ ကျောပြင်မှာ ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ အထီးကျန်ကာ ထက်မြက်နေပေသည်။

သူက မည်သည့် ရှင်းပြချက်မှ မပေးခဲ့ချေ။ သူက သီးခြားကင်းကွာနေပြီး စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့နေသော အသံဖြင့် အချက်အလက်တစ်ခုကိုသာ ပြောကြားခဲ့ကာ လျိုချွမ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထသွားစေမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"အန္တရာယ်အများဆုံး နေရာက အလုံခြုံဆုံးနေရာပဲ..."

"သူမ အခုလောလောဆယ် တစ်မြို့လုံးမှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး နေရာကိုရောက်နေပြီး ငါတို့ကို ကစားရတဲ့ အရသာကို ခံစားနေတယ်..."