အခန်း ၁၃၇

အခန်း(၁၃၇) စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း၏ ပြိုလဲမှု

နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲ၊ စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း။

မီးရောင်များသည် ဖြူဖွေးနေပြီး လေထုက အေးခဲနေသည့်ပုံပေါ်နေ၏။

မျက်နှာတစ်ထောင်သည် အထူးပြုလုပ်ထားသော စစ်ဆေးမေးမြန်းသည့်ကုလားထိုင်တွင် လက်ထိတ်ခတ်ခံထားရသည်။

သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အာတာပူစီမုန့်များကို ဆေးကြောပစ်လိုက်ရာ အလွန်လှပသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လွင်လာ၏။

မြင့်မားဖြောင့်စင်းသော နှာတံ၊ ပါးလွှာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် မြေခွေးကဲ့သို့သော မျက်လုံးအစုံတို့တွင် ယခုအခါ အေးစက်ပြီး အသက်မဲ့နေသော တိတ်ဆိတ်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပြင်းထန်ဆုံးသော စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုခံနိုင်ရည် လေ့ကျင့်ရေးကို ရရှိထားသူ ဖြစ်၏။

နာကျင်မှု၊ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းဗျူဟာများသည် သူမအတွက် အမြည်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမလုပ်ရမည့်အရာမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန်ပင်ဖြစ်၏။

သူမသည် အဖွဲ့အစည်းမှ ကယ်ဆယ်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေခဲ့သည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းသည့် စားပွဲတစ်ဖက်တွင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်နှာက အိုးမဲသုတ်ထားသကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေ၏။

သူသည် ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းနေသည်မှာ တစ်နာရီခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"နာမည်..."

"..."

"နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူထားတဲ့နိုင်ငံ..."

"..."

"မင်းကို ဘယ်သူလွှတ်လိုက်တာလဲ..."

"..."

မျက်နှာတစ်ထောင်သည် မျက်ခွံကိုပင် မပင့်ဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာ လှောင်ပြုံးတစ်ခုပင် ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဘုန်း..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ရေခွက်ပင် ခုန်တက်သွားသည်။

"ခွေးန... သိပ်အကဲမစမ်းနဲ့... ငါတို့လက်ထဲရောက်မှ လွတ်နိုင်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား..."

သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော လျိုချွမ်က သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဦးနှောက်သည် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

ပြပွဲဗဟိုဌာနများမှသည် ကစားကွင်းများ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ရဲစခန်းများအထိ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသောအရာများသည် ပြီးခဲ့သော ဆယ်နှစ်တာကာလပေါင်းစပ်မှုထက်ပင် ပို၍ အစစ်အမှန်နှင့်မတူဘဲ ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကိုကြည့်ကာ ချင့်ချိန်၍ စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အမျိုးသမီး... အွန်လိုင်းပေါ်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကြီးမှုက အခုဆိုရင် ထိပ်တန်း အနုပညာရှင်တွေထက်တောင် ပိုများနေပြီ..."

“အာတာပူစီလူဆိုးမဗီဒီယိုက ကြည့်ရှုသူ ဆယ်သန်းကျော်သွားပြီ..."

"ခင်ဗျား တစ်ခုခုပြောချင်တာရှိလား..."

မျက်နှာတစ်ထောင်က နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လာခဲ့၏။

သူမသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာပြီး လျိုချွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်သည် အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

လျိုချွမ်ခမျာ ဆို့နင့်သွားပြီး သေမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ဆက်လက်၍ ပေါက်ကွဲရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း တံခါးက အသံမြည်ကာ ပွင့်သွားခဲ့၏

။

အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။

၎င်းမှာ ချူးရှန့် ဖြစ်၏။

သူ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်သည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဒီဂရီအတော်များများ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် လျိုချွမ်တို့သည် အလိုအလျောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူ၏အတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။

ချူးရှန့်က သူတို့ကို မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူသည် မထိုင်ဘဲ စစ်ဆေးမေးမြန်းသည့် စားပွဲဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကျဆင်းလာသော အရိပ်က မျက်နှာတစ်ထောင်ကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားစေ၏။

မြင့်မားသော နေရာမှနေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သေမျိုးလူသားများကို ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ဖြစ်၏။

မျက်နှာတစ်ထောင်၏ သူငယ်အိမ်များက မသိမသာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားတိုင်းသည် အလိုအလျောက် အချက်ပေး အချက်ပြမှုများကို ပေးပို့နေကြ၏။

အန္တရာယ်ကြီးလှပေ၏။

အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှပေ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက "ချူးရှန့်... ဒီအမျိုးသမီးက အရမ်းခေါင်းမာတယ်..." ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

ချူးရှန့်က အရင်စကားပြောလိုက်၏။

သူသည် အမှုနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်မေးခွန်းကိုမျှ မမေးခဲ့ချေ။

သူက မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော လေသံဖြင့် ဖြည်းညင်းတည်ငြိမ်စွာ စကားပြောလိုက်ပြီး အချက်အလက်များကို ရိုးရှင်းစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း အသက်သုံးနှစ်အရွယ်တုန်းက ပရာ့ဂ်မြို့ ဆင်ခြေဖုံးမှာရှိတဲ့ မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခုမှာ နေခဲ့ရတယ်..."

"မင်း စွန့်ပစ်ထားတဲ့ မီးလင်းဖိုထဲမှာ ပုန်းနေရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီမှာ မင်းအမေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး ရနံ့လေး ကျန်နေသေးလို့ပဲ..."

ထိုစကားများ သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်နှာတစ်ထောင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်မှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုတို့သည် အေးခဲသွားခဲ့၏။

သူမ၏ မျက်နှာမှ သွေးရောင်များက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ဆုတ်ယုတ်သွားပြီး သေလုမတတ် ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

ဤအရာမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤသည်မှာ သူမ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုဖြစ်၏။ ၎င်းသည် သူမတစ်ယောက်တည်း သိမ်းဆည်းထားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လက်အိတ်ဖြူသည်ပင် မသိပေ။

ချူးရှန့်က သူမ၏ ထိတ်လန့်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။

"အသက်ခုနစ်နှစ်အရွယ် မိုးရွာနေတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ လက်အိတ်ဖြူက မင်းကို မွေးစားခဲ့တယ်..."

"နောက်ထပ် တစ်လအကြာ မိုးရွာတဲ့ နောက်ထပ်နေ့တစ်နေ့မှာ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး လူသတ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့တယ်..."

"ပစ်မှတ်က ဘက်ပြောင်းသွားတဲ့ စာရင်းကိုင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မင်းက သစ်သီးလှီးဓားကို သုံးပြီး သူ့ရဲ့လည်ပင်းကို ဖြတ်ခဲ့တယ်..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းက ဂါဝန်အဖြူရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့တယ်..."

"ဒုန်း.."

မျက်နှာတစ်ထောင်၏ ဦးနှောက်သည် လေးလံသော တူဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တဝီဝီမြည်သံနှင့်အတူ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ချူးရှန့်ကို ငရဲမှ တွားသွား၍ ထွက်လာသော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြည့်နေမိ၏။

သူက မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

သူက ဤအရာများကို မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိရှိ သိနိုင်မည်နည်း။

"မင်း အကြိုက်ဆုံး ရေမွှေးက ဂါလိန်းရဲ့ ညသန်းခေါင်လေယာဉ်ခရီးစဉ်ပဲ..."

"ဒါပေမယ့် မင်းက အဲဒီထဲမှာပါတဲ့ အိုင်းရစ်ပန်း ပါဝင်ပစ္စည်းနဲ့ ဓာတ်မတည့်ဘူး..."

"ဒါကြောင့် အရေးကြီးတဲ့ မစ်ရှင်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်တိုင်း အဲဒါကို ဖျန်းပြီးနောက် မင်းရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းမှာ အနီရောင် အင်ပြင်သေးသေးလေးတွေ ထွက်လာတတ်တယ်..."

ချူးရှန့် ပြောလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းနှင့်အတူ မျက်နှာတစ်ထောင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်မှုသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လှပသော မြေခွေးကဲ့သို့ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်မှာ အဆုံးမဲ့ ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့သာ ဖြစ်တော့သည်။

ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်များကား။

ဤသည်တို့မှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေသော၊ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် အလွန်ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆန်သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များ ဖြစ်၏။

ဤအမျိုးသားသည်...

အတိအကျအားဖြင့် မည်သူဖြစ်သနည်း။

သူသည် ရဲတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ရဲများသည် ဤအရာကိုသိရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် လျိုချွမ်တို့က လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချူးရှန့်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် ပြိုလဲလုဆဲဆဲဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးသူခိုးကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ နားလည်မှုများသည် ရက်စက်စွာ ချေမွခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။

ဤသည်မှာ မည်သို့သော စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု နည်းလမ်းမျိုး ဖြစ်သနည်း။

ဤသည်မှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်းများကို စစ်ဆေးသည့် နည်းလမ်းပင် မဟုတ်ချေ။

ချူးရှန့်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ငုံ့လိုက်၏။

သူ၏ ရက်စက်သော မျက်နှာသည် မျက်နှာတစ်ထောင်၏ နားနားသို့ ကပ်သွားသည်။

ပူနွေးသော အသက်ရှူငွေ့များက သူမ၏ နားရွက်ဖျားဆီသို့ ဖြန်းပက်သွားရာ သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်ယင်သွားစေ၏။

ထို့နောက် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို အေးခဲသွားစေသော စကားလုံးများကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

ဝါကျတစ်ကြောင်းတည်းကို သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်၏ တီးတိုးစကားကဲ့သို့ ပြောလိုက်၏။

"ဒါတွေအားလုံးက မင်းဆီမှာရှိတဲ့ ရနံ့တွေက ငါ့ကို ပြောပြနေတာပဲ..."

*ရနံ့များ...သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်လား*

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မျက်နှာတစ်ထောင်၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် အဆုံးစွန်အထိ ကျယ်ပြန့်သွားတော့၏။

ကစားကွင်းတွင် ထိုအမျိုးသား၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။

သူက ချားရဟတ်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရပ်တန့်ခဲ့သော လူမဆန်သည့် မြင်ကွင်းကို သူမ ပြန်လည်အမှတ်ရသွား၏။

ယုတ္တိမရှိ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နားလည်၍မရသော အတွေးတစ်ခုသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

သူ မြင်နိုင်ပေ၏။

သူ အဲဒါကို အနံ့ခံနိုင်ပေသည်။

သူသည် လူတစ်ယောက်၏ အတိတ်ကို မြင်နိုင်ပြီး လူတစ်ယောက်၏ အပြစ်များကို အနံ့ခံနိုင်ပေ၏။

ထိုအချိန်တွင် သူမ နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားခဲ့သည်။

အဖွဲ့အစည်း၏ ဖိုင်များတွင် ဤအမျိုးသားကို နတ်ဘုရားအဆင့်ပစ်မှတ်အဖြစ် အဘယ်ကြောင့် သတ်မှတ်ထားသနည်း ဆိုသည်ကိုပင်။

ပေးထားသော တစ်ခုတည်းသော ညွှန်ကြားချက်မှာ မစ်ရှင်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာပါဟု အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်နေရသနည်း။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို မြင်နိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကို သင် လုံးဝ မတိုက်ခိုက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုအားလုံး၊ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုအားလုံး၊ သူမ၏ မာနအားလုံးတို့သည်…

ဤအမျိုးသား၏ ရှေ့တွင် သူမသည် ချွတ်ချခံထားရသော အဝတ်အစားတစ်ခုကဲ့သို့ အအေးစက်ဆုံး အကြည့်များအောက်တွင် အဝတ်စလစ်ဖြစ်စွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ထိုမမြင်နိုင်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်ရေးသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ချေမွခံလိုက်ရတော့၏။

"အား..."

လူမဆန်လောက်အောင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု သူမ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး လက်ထိတ်ခတ်ခံထားရသော လက်များသည် ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေသဖြင့် စူးရှသော ချလွမ် ဟူသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

မျက်ရည်များနှင့် နှပ်များ ရောနှောသွားကာ အေးစက်ပြီး လှပသော မျက်နှာကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေသည်။

"မကောင်းဆိုးဝါး... ရှင်က မကောင်းဆိုးဝါးပဲ..."

သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မူလကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ ပြောပါ့မယ်... အရာအားလုံးကို ငါ ပြောပြပါ့မယ်..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ခုလို ဆက်မကြည့်ပါနဲ့တော့... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ခုလို ဆက်မကြည့်ပါနဲ့တော့..."

"ငါ အရာအားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်..."

စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲတွင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် လျိုချွမ်တို့ခမျာ လုံးဝ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားကြ၏။

ချူးရှန့်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော အမျိုးသမီးကို အသက်မဲ့နေသည့် ကိရိယာတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုးရှင်းစွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

မျက်နှာတစ်ထောင်သည် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး အစီအစဉ်မကျစွာ ငိုယိုအော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

"သေတ္တာက... သေတ္တာက အတုကြီး... အဲဒါက ငါးစာသက်သက်ပဲ..."

"ရှင့်ကို အကွက်ဆင်တာက အစီအစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး "ဘာသဘောလဲ... မင်းတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် ပစ်မှတ်က ဘာလဲ..." ဟု စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

မျက်နှာတစ်ထောင်သည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး မျက်ရည်များနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပုံပျက်နေသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ငိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ အရုပ်ဆိုးသော အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ပစ်မှတ်လား..."

"ဟီးဟီး... ဟီးဟီးဟီးဟီး..."

သူမသည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လုံးဝ ရူးသွပ်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။

"မစ္စတာ လက်အိတ်ဖြူဆိုတာ... သူက သူခိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး... သူက အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ..."

"သူက ဒီမြို့ကို အကြီးကျယ်ဆုံးနဲ့ အခမ်းနားဆုံးဖြစ်တဲ့..."

"ဓာတုမီးရှူးမီးပန်းတွေကို ပေးချင်နေတာ..."

"ဘာ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်နှာအမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

မျက်နှာတစ်ထောင်သည် နံရံပေါ်ရှိ ကျန်းချန်မြို့၏ မြေပုံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြို့၏ အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံးရှိ အနီရောင်ဝိုင်းပြထားသော ဓာတုစက်မှုဇုန်တစ်ခုတွင် အကြည့်ရပ်တန့်သွားသည်။

အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့သော လေသံဖြင့် သူမသည် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းတစ်ခုလုံးရှိ လေထုကို အေးခဲသွားစေသော နောက်ဆုံးအစီအစဉ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်၏။

"မြစ်ကူးတံတားပေါ်က အောင်ပွဲခံ မီးရှူးမီးပန်းတွေက အချက်ပြမှုတစ်ခုအဖြစ် လုပ်ဆောင်လိမ့်မယ်..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် တစ်ခုလုံးဖြစ်တဲ့ တုန်းချန် ဓာတုစက်မှုဇုန်ထဲက ဧရာမကလိုရင်းကန်ကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲလိမ့်မယ်..."

"ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ တစ်ဝက်က အဝါရောင်သန်းနေတဲ့ အစိမ်းရောင်... သေမင်းတမန် မြူခိုးတွေဖုံးလွှမ်းသွားလိမ့်မယ်..."