အခန်း ၁၃၈

အခန်း(၁၃၈) နောက်ဆုံး ရူးသွပ်မှု

ကလိုရင်း…

သေမင်းတမန် မြူခိုးများ…

ဤစကားလုံးများသည် အဆိပ်ပြင်းသုတ်လိမ်းထားသော ရေခဲခွဲဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သေလုမတတ် ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

သူသည် ရဲအရာရှိအဖြစ် အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး အမှုကြီးပေါင်းများစွာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သည့်အမှုကမျှ မျက်မှောက်ရှိ အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ချေ။

ဤအရာသည် ရာဇဝတ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ဤအရာသည် စစ်ပွဲတစ်ခုဖြစ်၏။

၎င်းသည် လူဦးရေ သန်းဆယ်ဂဏန်းရှိသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို ပစ်မှတ်ထားသည့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

"တောက်... ခွေးမသားတွေ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာတစ်ထောင်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်းတို့က ရူးသွပ်နေတဲ့ ကောင်တွေပဲ... အရူးတွေ..."

မျက်နှာတစ်ထောင်သည် အဝတ်စုတ်အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ကိုင်လှုပ်ခံနေရသော်လည်း ရုတ်တရက် အာရုံကြောချို့တဲ့နေသူတစ်ဦးပမာ ရယ်မောလာခဲ့သည်။

"ဟီးဟီး... ဟီးဟီးဟီးဟီး..."

သူမ၏ ရယ်သံသည် စူးရှကာ ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းနေပြီး ရူးသွပ်မှုများနှင့် လွတ်မြောက်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။

"မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး..."

"မစ္စတာလက်အိတ်ဖြူရဲ့ အနုပညာက အဲဒီလောက်ထိ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမယ်လို့ ရှင်တို့ ထင်နေကြတာလား..."

"လူသတ်တာလား... အဲဒါက အရမ်းကို အဆင့်နိမ့်လွန်းပါတယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမအား ကိုင်ထားသောလက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

မျက်နှာတစ်ထောင်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ ဖျော့တော့သော နီမြန်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နေ၏။

သူမက ခေါင်းကိုမော့ကာ သူမအား အရှက်ခွဲခဲ့သော အခန်းတွင်းရှိ ရဲအရာရှိများကို လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကလဲ့စားချေလိုသော သာယာမှုတို့ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ကလိုရင်းတိုင်ကီဆိုတာက ရှင်တို့လို အရူးတွေကို မျှားခေါ်ဖို့ အခိုးအငွေ့ဗုံးတစ်ခု သက်သက်ပဲ..."

"မစ္စတာလက်အိတ်ဖြူရဲ့ အဓိကပစ်မှတ်က လူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ဘူး..."

"သူ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာက ရှင်တို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဒီမြို့ကြီးက ခုမှ တည်ဆောက်ထားခါစဖြစ်တဲ့ ရယ်စရာကောင်းလှတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကိုပဲ..."

"သူ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာက အဲဒီလူကိုပဲ..."

သူမ၏ အကြည့်သည် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေသော ချူးရှန့်အပေါ်သို့ စိုက်ကျသွား၏။

"သူက ရှင်တို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မှာ..."

ချူးရှန့်သည် မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

"ရှင်းပြစမ်း..."

နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ရေခဲတုံးတစ်တုံးကဲ့သို့သော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းက စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း၏ အပူချိန်ကို တစ်ဖန် ထိုးကျသွားစေခဲ့၏။

မျက်နှာတစ်ထောင်သည် ထိုစကားလုံးတွင် ပါဝင်သော ခြိမ်းခြောက်မှု အငွေ့အသက်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး ယခုလေးတင် ခံစားလိုက်ရသော ကလဲ့စားချေလိုသည့် သာယာမှုမှာလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမသည် သူတို့ကို ဆက်လက်၍ မချိတင်ကဲ မဖြစ်စေဝံ့တော့ဘဲ ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော စီမံကိန်းအကြောင်းကို ဖွင့်ဟပြောပြလေတော့သည်။

"ဒီနေ့ည ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော် ပိတ်ပွဲအခမ်းအနားမှာ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ မီးရှူးမီးပန်းပြသမှု ရှိတယ်..."

"မစ္စတာလက်အိတ်ဖြူက စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားပြီး အသံတိတ်တဲ့ ဒရုန်းအစင်း သုံးဆယ်ကို ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ..."

"အဲဒီဒရုန်းတွေက မီးရှူးမီးပန်းကြည့်ဖို့ သုံးတဲ့ ဒရုန်းအုပ်စုတွေနဲ့ ရောနှောပြီး ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းနေလိမ့်မယ်..."

လျိုချွမ်သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ကြားဖြတ်မေးလိုက်၏။

"ဒရုန်းထဲမှာ ဗုံးပါတာလား..."

"ဗုံး..."

မျက်နှာတစ်ထောင်က လောကကြီးအကြောင်း ဘာမှမသိသော တောသားတစ်ဦးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ လူသတ်တာက အနိမ့်ကျဆုံး အနုပညာပုံစံပါဆို..."

"အဲဒီအထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ဗုံးတွေထဲမှာ ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ မပါဘူး..."

"အဲဒီအစား တောင်အမေရိက မိုးသစ်တောထဲကနေ ထုတ်ယူထားတဲ့ ပြင်းအားမြင့် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေတဲ့ ဆေးရည်တွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ဆေးကြောလို့မရတဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ဆေးရည်တွေ ပါဝင်တယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တို့ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

လက်အိတ်ဖြူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။

မျက်နှာတစ်ထောင်၏ အသံတွင် ရူးသွပ်သော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အောင်ပွဲခံ မီးရှူးမီးပန်းတွေ ညကောင်းကင်ယံမှာ အလှပဆုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့အချိန် မစ္စတာလက်အိတ်ဖြူက ဖောက်ခွဲရေးခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လိမ့်မယ်..."

"ဒရုန်းအစင်း သုံးဆယ်က အဲဒီဆေးရည်တွေကို မြို့တစ်ခွင်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြန်းချလိမ့်မယ်..."

"ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ မြို့လုံးကျွတ် ဓာတုမီးရှူးမီးပန်း မိုးရွာသွန်းမှုကြီးပေါ့..."

စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းသည် သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် လျိုချွမ်တို့၏ ကျောပြင်များမှာ ချွေးအေးများဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုသွားတော့သည်။

သူတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကိုပင် မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်လာမိသည်။

အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်နေကြသော ရေတွက်၍မရနိုင်သည့် နိုင်ငံသားများနှင့် နိုင်ငံတကာမှ ခရီးသွားများသည် ထူးဆန်းသော မိုးရေစက်များအောက်တွင် ရွှဲရွှဲစိုသွားကြလိမ့်မည်။

ယင်းနောက်တွင် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ပြီးနောက် ပေါ်ပေါက်လာမည့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရူးသွပ်မှုများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖျောက်ဖျက်မရနိုင်သော အမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်နေမည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာပေမည်။

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ။

နင်းခြေမှုများ။

ရှုပ်ထွေးမှုများ။

အရှုပ်တော်ပုံများ။

အစောင့်အရှောက်ကြောင့် ကမ္ဘာကျော်သွားခဲ့သော ကျန်းချန်မြို့ကြီးသည် ဂုဏ်သိက္ခာ၏ အထွတ်အထိပ်မှနေ၍ ညတွင်းချင်းပင် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ဟာသတစ်ခုအဖြစ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့မည် ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် တစ်မြို့လုံးက ကိုးကွယ်ယုံကြည်ကြသော အစောင့်အရှောက် ချူးရှန့်၏ ဒဏ္ဍာရီမှာလည်း ဤအဆိပ်ပြင်းလှသော မီးရှူးမီးပန်းများကြောင့် တစ်စစီ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤအရာသည် လူသတ်ခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ရက်စက်ယုတ်မာလှပေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"သူ ဘယ်မှာလဲ... လက်အိတ်ဖြူ ဘယ်မှာလဲ..."

မျက်နှာတစ်ထောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူကတော့ သူ့ရဲ့ လက်ရာမြောက် အနုပညာကို ခံစားဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာမှာ ရှိနေမှာ သေချာတာပေါ့..."

"အမြန်ရေယာဉ်တစ်စင်းပေါ်မှာလေ..."

"သူက မြစ်ပေါ်မှာ ဖောက်ခွဲရေးခလုတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ဝိုင်နီကို အေးအေးလူလူ သောက်ရင်း မီးရှူးမီးပန်းတွေ ပေါက်ကွဲမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ..."

"ဖောက်ခွဲပြီးတာနဲ့ သူက ချက်ချင်းပဲ ရေစုန်အတိုင်း မျောပါသွားပြီး နိုင်ငံတကာ ရေပိုင်နက်ထဲကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဘုန်း..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် သူ၏ လက်သီးဖြင့် နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်သည်။

ရွေ့လျားနေသော ပစ်မှတ်။

မြစ်ပေါ်တွင်ပင် ရှိနေသေး၏။

သူတို့ကို မည်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးရမည်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။

ထိုစဉ် အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ချန်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုမော့လာပြီး သူမ၏ အသံမှာ မျက်ရည်များကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့၏။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်... အချိန်မမီတော့ဘူး..."

သူမက ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ အချိန်ရေတွက်နေသော နာရီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ပိတ်ပွဲအခမ်းအနား မီးရှူးမီးပန်းပြသဖို့ တစ်နာရီတောင် မလိုတော့ဘူး..."

"ဝုန်း..."

ဤစကားလုံးများသည် ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တော့သည်။

တစ်နာရီ။

လူဦးရေ သန်းဆယ်ဂဏန်းရှိသော ဤမြို့ကြီးတွင် ကျယ်ပြောလှသော မြစ်ပြင်ပေါ်၌ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်နေသော အမြန်ရေယာဉ်တစ်စင်းကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်၏။

ဤအရာသည် လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်သော တာဝန်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ရေကြောင်းလုံခြုံရေးအဖွဲ့နဲ့ ရေကြောင်းရဲတပ်ဖွဲ့ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်... ရေကြောင်းလမ်းတွေ အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထား..."

"လက်နက်ကိုင်ရဲတပ်ဖွဲ့နဲ့ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ကို အကြောင်းကြားလိုက်... ရဟတ်ယာဉ်ကို ပြင်ဆင်ထား..."

"နည်းပညာအဖွဲ့... ဒရုန်းရဲ့ အချက်ပြလိုင်းကို ဖြတ်တောက်လို့ရမလား... ဒါမှမဟုတ် ဖောက်ခွဲရေးခလုတ်ကို ခြေရာခံလို့ရမလား..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် အမိန့်ပေးနေစဉ်အတွင်း ဟိန်းဟောက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ချင်ယွိပင်းသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားကာ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ပြီး အေးစက်ကာ ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ အာဏာကို အကုန်အသုံးပြုပြီး ရနိုင်သမျှ ဂြိုဟ်တုတွေနဲ့ စီးပွားရေးသုံး ဒရုန်းတွေ အားလုံးကို စုဆောင်းလိုက်... ပြီးရင် ကျန်းချန်က မြစ်ပြင်ကို တစ်လက်မ မကျန် အသေးစိတ် ရှာဖွေစမ်း..."

လန်ဖုန်းသည်လည်း သူ၏ လျှို့ဝှက်ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အထက်ကနေ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရေဒါအကူအညီ တောင်းခံလိုက်မယ်..."

လူတိုင်းသည် ကျရောက်လာတော့မည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို တားဆီးရန် သူတို့၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုလျက် လှုပ်ရှားလာကြတော့၏။

သို့သော်လည်း မျှော်လင့်ချက် အလွန်နည်းပါးနေကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိနေကြသည်။

ဤစိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ် ကမောက်ကမ အခြေအနေကြားထဲတွင်။

ချူးရှန့်က လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။

သူသည် ဧရာမ အီလက်ထရောနစ်မြေပုံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းချန်မြို့၏ ကွေ့ကောက်နေသော ရေကြောင်းလမ်းများကို အေးစက်စွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြစ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဆောက်လုပ်ဆဲဟု မှတ်သားထားသော မြေပုံပေါ်ရှိ အနီရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

မြစ်ကို ဖြတ်ကူးထားသော တံတားတစ်စင်း။

လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူ့ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ချူးရှန့်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာပြီး သူ၏အကြည့်က ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၊ ထို့နောက် ချင်ယွိပင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်၏ တံခါးပေါက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူ မည်သည့် ရှင်းပြချက်ကိုမျှ မပေးခဲ့ချေ။

သူက မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော လေသံဖြင့် စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကားပေး..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

"ဘာ... မင်းက ကားကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ... သူက သင်္ဘောပေါ်မှာလေကွာ..."

ချူးရှန့်သည် သူ၏ အော်ဟစ်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်၏။

သူက ချင်ယွိပင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချင်ယွိပင်းက သူ၏ အကြည့်ကို တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို သူမ နားလည်သွားတော့၏။

ဤအမျိုးသားသည် ပြဿနာကို အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်မရှိဆုံး၊ အရူးသွပ်ဆုံးနှင့် အတိုက်ရိုက်အကျဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ဖြေရှင်းတော့မည် ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ သူမသည် လက်ကိုင်အိတ်ထဲမှ ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ကားသော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မြေအောက်ကားပါကင် ဘလောက်ဘီ ယူနစ် သုည ခုနစ်က အနက်ရောင်ကားပဲ..."

ချူးရှန့်သည် သော့ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် လှည့်ထွက်လိုက်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ချူးရှန့်... မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ချူးရှန့်သည် တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူက နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

လူတိုင်း၏ သွေးများကို အေးခဲသွားစေမည့် စကားတစ်ခွန်းကိုသာ သူ ချန်ရစ်ခဲ့၏။

"တံတားဆီသွားပြီး သူ့ကို စောင့်နေမယ်..."