အခန်း ၁၃၉

အခန်း(၁၃၉) တစ်မြို့လုံးအတိုင်းအတာဖြင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ အသံမည်လျက် ပိတ်သွားတော့၏။

ကွပ်ကဲမှုစင်တာတစ်ခုလုံး တစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"တံတားပေါ်မှာလား..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာသူ ဖြစ်၏။ အမြီးအနင်းခံရသော နွားသိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူက တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကာ အတင်းဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသော စင်္ကြံလမ်းဆီသို့ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သောက်တံတားပေါ်ကို သွားရမယ် ဟုတ်လား... မင်း အဲဒီကို ဘယ်လိုသွားမလဲ... ခွေးကောင် မင်းက ပျံသွားမှာလား..."

သူ့ကို မည်သူကမျှ ပြန်မဖြေကြချေ။

ကွပ်ကဲမှုစင်တာအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ ချူးရှန့်၏ အဆက်အစပ်မရှိသော စကားကြောင့် မှင်သက်သွားကြရ၏။

တံတားပေါ်တွင် သူ့ကို စောင့်နေရမည်လော။ မည်သူ့ကို စောင့်ရမည်နည်းဆိုလျှင် လက်အိတ်ဖြူကိုပင်ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုနေရာသို့ မည်သို့ သွားရမည်နည်း။

ချန်ကျင်း၏ လက်ချောင်းများမှာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် မီးပွင့်မတတ် ရိုက်နှိပ်နေ၏။ သူမက မျက်နှာပြင်ကြီးပေါ်ရှိ ခရမ်းရင့်ရောင် သန်းနေသော အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ယာဉ်ကြောပြမြေပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ငိုသံပါလျက် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ် အလကားပဲ..."

"ဒီကနေ မြစ်ကူးတံတားကို သွားမယ့် အတိုဆုံးလမ်းကြောင်းက အခု ငါးကီလိုမီတာလောက်အထိ ပိတ်ဆို့နေပြီ..."

"ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော် ပြီးသွားပြီဖြစ်လို့ ပင်မလမ်းမကြီးတွေအားလုံးမှာ ယာဉ်ကြောထိန်းချုပ်မှုတွေ လုပ်ထားပြီး ကားတွေ လုံးဝရပ်တန့်နေသလောက်ပဲ..."

"ကားမောင်းဖို့ဆိုတာ ထားလိုက်ပါတော့ အခု စက်ဘီးနဲ့တောင် ဖြတ်သွားလို့ မရနိုင်တော့ဘူး…”

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အနီရောင်အစက်အပြောက်များက အခဲလိုက်ဖြစ်နေသော သွေးမြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဆန့်တန်းနေပြီး တစ်မြို့လုံးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွားစေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

စူးရှသော တယ်လီဖုန်းမြည်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်သော အရာရှိတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ မှုန်ကုပ်သွားကြလေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ် မြစ်ကမ်းဘေး အမြန်လမ်းမကြီး လုံးဝ ရပ်တန့်သွားပါပြီ..."

"သတင်းပို့ပါတယ် ရေကြောင်းရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ အဆိုအရ မြစ်ထဲမှာ လှေတွေ အရမ်းများနေလို့ အရှိန်အပြည့်နဲ့ ကြားဖြတ်ဟန့်တားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်..."

"သတင်းပို့ပါတယ် ဒရုန်းလှိုင်းနှောင့်ယှက်ရေး အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားပါပြီ တစ်ဖက်က စစ်ဘက်သုံး လျှို့ဝှက်ကုဒ်လိုင်းကို အသုံးပြုနေပါတယ်..."

သတင်းဆိုးတစ်ခုပြီးတစ်ခုက လေးလံသော တူကြီးများဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာတော့၏။

မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အရင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းက ကွပ်ကဲမှုစင်တာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

နံရံပေါ်ရှိ ဒစ်ဂျစ်တယ်နာရီမှ သွေးရောင်နီနေသော ဂဏန်းများက ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ခုန်နေ၏။

[၀၀:၄၉:၁၇]

မိနစ်ငါးဆယ်ပင် မကျန်တော့ချေ။

"ရဟတ်ယာဉ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းနေ၏။ သူက စကားပြောစက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခွန်အားအကုန်သုံးကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေသုံးသုံး ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး ငါ့ဆီ ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီး လွှတ်ပေး ချက်ချင်း အခုချက်ချင်းပဲ..."

စကားပြောစက်ထဲမှ တရှဲရှဲ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အခက်တွေ့နေသော လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ် လေကြောင်းထိန်းချုပ်ရေးဌာနက အကြောင်းပြန်ပါတယ် ညဘက် မြို့ပေါ်မှာ အနိမ့်ပျံသန်းဖို့ဆိုတာ အထူးသဖြင့် လူထုပွဲတော်တွေ ရှိနေတဲ့အချိန်မျိုးမှာ ခွင့်ပြုချက်တောင်းခံတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က အမြန်ဆုံးဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံး နာရီဝက်လောက် အချိန်ယူရမှာပါတဲ့..."

"နာရီဝက် ဟုတ်လား..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် လည်ချောင်းထဲတွင် သံချေးနံ့ကဲ့သို့ အရသာကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

ခွင့်ပြုချက်ရရန် နာရီဝက်ခန့် စောင့်ရမည်ဆိုလျှင် ရဟတ်ယာဉ် ရောက်လာမည့်အချိန်နှင့်ပေါင်းပါက အခွင့်အရေးများ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"တောက်...သေစမ်းကွာ"

ညွှန်ကြားရေးမှူးက ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဘေးနားရှိ သတ္တုဖိုင်ပုံးကို ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်းခနဲ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူက ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ နှလုံးဆေးပြားများကို လိုက်စမ်းကြည့်သော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ရချေ။

ဆေးမှာ ရုံးခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖိနှိပ်မှုနှင့် အသက်ရှူကျပ်မတတ် ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် ဖြစ်လေသည်။

ကျီခနဲ အသံနှင့်အတူ ကွပ်ကဲမှုစင်တာ၏ တံခါးမှာ ထပ်မံ ပွင့်ဟလာ၏။

ထွက်သွားသော ချူးရှန့်က ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ အရပ်မောင်းကောင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာက တံခါးပေါက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဆူညံသံများအားလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

သူက မည်သူ့ကိုမျှ မကြည့်ဘဲ လူအုပ်ကြားထဲမှ ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ် ဒုတိယထပ်ရှိ အမိုးပွင့်စင်္ကြံလမ်းဆီသို့ ထွက်သွားလေသည်။

ညလေပြေကြောင့် သူ၏ အင်္ကျီစများ လွင့်ခါနေ၏။

သူက အေးစက်နေသော လက်ရန်းကို မှီကာ အောက်ဘက်ရှိ လင်းထိန်နေသော ရဲစခန်းဝင်းနှင့် ကားပါကင်ဆီသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်၏။

အတိုင်းအဆမသိသော ရန်လိုမှုများနှင့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရောယှက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သော အသံဖြင့် သူက အောက်ထပ်ဆီသို့ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဘယ်သူ့ကား အမြန်ဆုံးလဲ..."

ထိုအသံက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ရဲစခန်းဝင်း တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

အောက်ထပ် ကားပါကင်တွင်မူ အလုပ်ဆင်းခါနီး သို့မဟုတ် ယခုမှ ရောက်လာကြသော ရေတွက်၍မရနိုင်သည့် ရဲအရာရှိများအားလုံးမှာ ထိုအော်သံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး အပေါ်သို့ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မော့ကြည့်လာကြ၏။

ဒုတိယထပ် စင်္ကြံလမ်းပေါ်ရှိ အမျိုးသားမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ဟန်ရှိပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်များက ကမ္ဘာမြေကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒါ ကပ္ပတိန်ချူး မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူ ဘာလို့ အော်နေတာလဲ..."

"ငါလည်း မသိဘူး တကယ့်ကို အရေးတကြီးဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ..."

လူတိုင်းက ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြစဉ် ကားပါကင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဖြစ်လေသည်။

ချင်ယွိပင်းသည် အနက်ရောင် ဗင်ကားတစ်စီး၏ တံခါးကိုဖွင့်ကာ ကားပေါ်တက်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေ၏။

သူမက သူမ၏ အဆက်အသွယ်ကွန်ရက်ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း လက်အိတ်ဖြူ၏ အစီအစဉ်မှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းနေပြီး ၎င်းကို ချိုးဖျက်ရန် မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားကင်းမဲ့မှု ခံစားချက်က သူမ၏ နှလုံးသားကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ထိုစဉ် သူမက ကျယ်လောင်သော အော်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရ၏။

ထိုဟိန်းဟောက်သံက ကြီးစိုးလိုမှု၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု၊ လုံးဝ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်မရှိမှုတို့ ပါဝင်နေသော်လည်း ရှေးဦးစွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကားတံခါးကို ဆွဲဖွင့်နေသော ချင်ယွိပင်း၏ လက်များ ရပ်တန့်သွား၏။

သူမက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး ဒုတိယထပ် စင်္ကြံလမ်းပေါ်ရှိ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသော ကိုယ်ဟန်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် အေးစက်လှပသော ထိုမျက်လုံးများထဲမှ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့၏။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုအလျောက် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

ဤသည်က သူ၏ အစစ်အမှန်ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသားက သူမကိုပင် အာရုံစိုက်လာစေနိုင်သူဖြစ်၏။

အခြားသူများအားလုံး စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ကန့်သတ်ချက်များအောက်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရချိန်တွင် သူက အမြဲတမ်း အတိုက်ရိုက်ဆုံးနှင့် အကြမ်းတမ်းဆုံး နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ကာ သံကြိုးများအားလုံးကို ရိုက်ချိုးပစ်တတ်လေသည်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ သူမက လှည့်ကာ ဗင်ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ အားမက်စ် လက်ကိုင်အိတ်ထဲမှ အနာဂတ်ဒီဇိုင်းပုံစံရှိပြီး ငွေရောင်သတ္တုဖြင့် အပြည့်အဝ ဖန်တီးထားသော အခြားကားသော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

သူမက သော့၏ အလယ်ရှိ ခလုတ်ကို ညင်သာစွာ နှိပ်လိုက်လေသည်။

"ဝူး..."

ကားပါကင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အရိပ်အောက်တွင် ထူထဲသော ကားအစွပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် ကြီးမားလှသော ယာဉ်ကြီးတစ်စီးက ရုတ်တရက် နိုးထလာတော့၏။

စူးရှသော သိမ်းငှက်မျက်လုံးကဲ့သို့ ငွေရောင်ကားမီးလုံးနှစ်လုံးက အမှောင်ထုကို ချက်ချင်း ထိုးခွဲပစ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင် နိုးထလာသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုအသံက ရဲစခန်းအတွင်းရှိ ဆူညံသံများအားလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားစေ၏။

လူတိုင်းက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆူညံသံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး အသံလာရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကားအစွပ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အကြမ်းဖျင်းပုံစံမှာ လှောင်အိမ်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့သည့် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ခါနေလေသည်။

ချင်ယွိပင်းက ဒုတိယထပ်ရှိ ချူးရှန့်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဟလိုက်၏။ အသံက မကျယ်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ငွေရောင်လျှပ်စီးပဲ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သုံးစီးသာရှိတဲ့ အပိုလိုအီးဗွီအိုလေ..."

"မှတ်ပုံမတင်ရသေးသလို မောင်းနှင်ထားတဲ့ ခရီးအကွာအဝေးကလည်း သုညပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့..."

သူမက ရုတ်တရက် လက်မောင်းကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ လွှဲပစ်လိုက်ရာ သူမလက်ထဲရှိ ငွေရောင်သော့က လေထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံသော ကွေးညွတ်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲလျက် ဒုတိယထပ်ရှိ ချူးရှန့်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် သွားလေတော့သည်။

"အဲဒါ ရှင့်အပိုင်ပဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များ နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

လူတိုင်းက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး ညကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပနေသော သော့ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူက အလိုအလျောက်ပင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဖတ်ခနဲ တိုးညင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူက သော့ကို လက်ဝါးထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

အေးစက်သော သတ္တုအထိအတွေ့က အမျိုးသမီး၏ ထူးခြားပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူသည် တစ်စက္ကန့်၏ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုကိုမျှ အလဟဿ မဖြုန်းတီးခဲ့ချေ။

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် သူက လက်ရန်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မားမားမတ်မတ် ၁.၉ မီတာရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးက ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဒုတိယထပ် စင်္ကြံလမ်းပေါ်မှ အောက်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်တော့သည်။

ဘုန်း…

သူ၏ ခြေထောက်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ ခိုင်မြဲစွာ ကျရောက်သွားပြီး မြေပြင်ပင် တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူက ရပ်တန့်မနေဘဲ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ ဟိန်းဟောက်နေသော ငွေရောင်မိစ္ဆာကောင်ကြီးဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

သူက ကားအစွပ်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲခွာပစ်လိုက်၏။

အနာဂတ်ဆန်ပြီး ရန်လိုသော ဒီဇိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဤခေတ်နှင့် မလိုက်ဖက်ဟု ထင်ရလောက်အောင် ချောမွေ့သော လိုင်းများ ပါဝင်သည့် ငွေရောင်စူပါကားတစ်စီးက လူအများရှေ့တွင် လုံးဝ ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုဒီဇိုင်းမှာ သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် ရုပ်ရှင်များထဲမှ တင့်ကားများထက်ပင် ပို၍ အမွှန်းတင်လွန်းနေလေသည်။

"ငါ... ငါ သောက်ကျိုးနည်း..."

လူငယ်ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ လက်ကိုင်ဖုန်းမှာ ဘုတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှာ ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်ဆလောက်အောင် ဟောင်းလောင်းပွင့်နေတော့၏။

ချူးရှန့်က ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ အနာဂတ်ပုံစံပေါက်နေသော ယာဉ်မောင်းခုံတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

အလွန်အမင်း အထောက်အပံ့ပေးသော ပြိုင်ကားထိုင်ခုံများ၊ ထူးခြားသော ပုံစံရှိသည့် စတီယာရင်နှင့် သိပ်သည်းစွာ ပြည့်နှက်နေသော ခလုတ်များနှင့် မျက်နှာပြင်များက သူ့ကို ကားတစ်စီးထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ ကုန်းတွင်းပိုင်း တိုက်ခိုက်ရေးစက်ရုပ်ကြီးတစ်ခုထဲတွင် ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သူ စတီယာရင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော အခိုက်အတန့်တွင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော စနစ်အသိပေးသံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းလာတော့၏။

[ဒင်...]

[ပိုင်ရှင်ထံတွင် အလွန်အမင်း အကြမ်းစား မောင်းနှင်ရန် ပြင်းထန်သော လိုအပ်ချက်တစ်ခုကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိရပါသည်။]

[တစ်ခါသုံး စွမ်းရည်ကတ်ဖြစ်သော နတ်ဘုရားအဆင့် ယာဉ်မောင်းနှင်ခြင်း( ၁ နာရီ ကြာမြင့်မည်) ကို ယာယီအသက်သွင်းရန် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး ၁၀,၀၀၀ ကို အသုံးပြုလိုပါသလား။]

[မှတ်ချက် - အသက်သွင်းပြီးနောက် ပိုင်ရှင်သည် မည်သည့် ကုန်းလမ်းသုံးယာဉ်ကိုမဆို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကို ၂၀၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်မည် ဖြစ်သည်။]

ချူးရှန့်၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်သွား၏။

မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ။

"သုံးမယ်..."

[နတ်ဘုရားအဆင့် ယာဉ်မောင်းနှင်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းပြီးပါပြီ။]

[ချောမွေ့ပြီး အောင်မြင်သော ခရီးစဉ်လေး ဖြစ်ပါစေ။]

ချူးရှန့်က လီဗာကို အဆုံးထိ နင်းချလိုက်တော့သည်။

"ဝေါ..."

ငွေရောင်လျှပ်စီး၏ အင်ဂျင်က ကောင်းကင်ကြီးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မတတ် ဟိန်းဟောက်မြည်ဟည်းသွားလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူတိုင်း၏ မှင်သက်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်ပင် ငွေရောင်တစ္ဆေက လေးမှပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဝေဝါးနေသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

တာယာများက သွားကျိန်းမတတ် စူးရှစွာ မြည်ဟည်းသွားပြီး ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင် မည်းနက်နေသော အရာနှစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့လေသည်။

ငွေရောင်စူပါကားသည် အရှိန်အဟုန်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အနေအထားဖြင့် ဒရစ်ဆွဲကာ အရှိန်တင်လိုက်ပြီး အစစ်အမှန် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ညဉ့်ယံကို ထိုးခွဲလျက် ရဲစခန်းတံခါးပေါက်မှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ရဲစခန်းဝင်းအတွင်း ကျောက်ရုပ်ချခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ရဲအရာရှိများနှင့် လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သော သားရဲ၏ မရပ်မနား ဟိန်းဟောက်သံများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့၏။