အခန်း ၁၄၀

အခန်း(၁၄၀) သေခြင်းရှင်ခြင်း အမြန်နှုန်း

ဝုန်း။

ငွေရောင်လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုသည် ရဲစခန်းတံခါးပေါက်မှ ပစ်ထွက်လာပြီး ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ ယာဉ်ကြောထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

ထိုအခါ အရာအားလုံးက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

အရှေ့ဘက်တွင် ဖြတ်သန်း၍မရနိုင်သော သံမဏိတံတိုင်းကြီး ရှိနေ၏။

အနီရောင် ဘရိတ်မီးများက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဆန့်တန်းနေသည်။

ဟွန်းတီးသံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများကလည်း ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ချူးရှန့်သည် ကားစတီယာရင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေခဲ့သည်။

ယခုလေးတင် နတ်ဘုရားအဆင့် ယာဉ်မောင်းနှင်ခြင်း စွမ်းရည် ပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြီးမားလှသော အချက်အလက်စီးကြောင်းကြီးသည် ရေကာတာကျိုးပေါက်သွားသကဲ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အာရုံကြောတိုင်းကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။

စတီယာရင်ချိုးရမည့် ထောင့်ချိုး၊ လီဗာနင်းရမည့် အနက်၊ ဘရိတ်ဖမ်းရမည့်နေရာ၊ တာယာ၏ ဆုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းနှင့် ယာဉ်၏ အလေးချိန် ခွဲဝေမှု စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤ အပိုလို အီးဗွီအို ၏ အချက်အလက် ကန့်သတ်ချက်အားလုံးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ကားမောင်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူကိုယ်တိုင်က ဤကား ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်၏။

လူနှင့်ကား တစ်သားတည်းကျနေ၏။

ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန် နှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ယာဉ်မောင်းနှင်ခြင်းတို့၏ ပေါင်းစပ်စွမ်းအားဖြင့် သူ၏ရှေ့ရှိ ပိတ်ဆို့နေသော လမ်းမကြီးသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယာဉ်များကြားရှိ ကွက်လပ်များသည် ကွက်လပ်များ မဟုတ်တော့ဘဲ အချက်အလက်များဖြင့် မှတ်သားထားသော အကောင်းဆုံးလမ်းကြောင်းများ ဖြစ်လာ၏။

လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မျဉ်းပြတ်များ တလက်လက် တောက်ပနေခြင်းဖြင့် ကြိုတင်ခန့်မှန်း ဖော်ပြထားသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်သည် စူပါကွန်ပျူတာတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း အထိရောက်ဆုံးဖြစ်သော လမ်းကြောင်းကို သုည ဒသမ သုညတစ်စက္ကန့်အတွင်း စီစဉ်ပေးလိုက်၏။

"ဝူး..."

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လီဗာကို ရုတ်တရက် ဖိနင်းလိုက်သည်။

အင်ဂျင်သံသည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဟိန်းဟောက်လာခဲ့၏။

ငွေရောင်လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ရွေ့လျားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချောကျိနေသော ငွေရောင်ငါးရှဉ့်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ပိတ်ဆို့နေသော ကားနှစ်စီးကြားသို့ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ထောင့်ချိုးဖြင့် ဝင်ရောက်ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။

"ကျွီ..."

တာယာများသည် မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်မိကာ စူးရှသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကားကိုယ်ထည်သည် ဘေးဘက်မှန်နှစ်ခုကို ပွတ်တိုက်မိမတတ် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ကွာဟချက်မှာ တစ်စင်တီမီတာပင် မပြည့်ချေ။

"သောက်ကျိုးနည်း... မင်းက ဘယ်လိုတောင် ကားမောင်းနေတာလဲ..."

အခြားကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော ယာဉ်မောင်းသည် ကားမှန်ကိုချကာ ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ငွေရောင်အလင်းတန်းသည် ရှေ့ရှိ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုကြားရှိ ကွက်လပ်များထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သူသည် ကား၏ နောက်ပိုင်း တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

အရှေ့ဘက်တွင် ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ညာဘက်သို့ ကွေ့ရမည့် လမ်းကွေ့တစ်ခုရှိပြီး ထိုနေရာသည်လည်း လုံးဝ ပိတ်ဆို့နေ၏။

ချူးရှန့်က ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ စတီယာရင်ကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။

"ဝူး..."

စူပါကားသည် ရူပဗေဒနိယာမများကို ဆန့်ကျင်လျက် ကားရှေ့ပိုင်းကို လူသွားလမ်း၏ ပလက်ဖောင်းစွန်းနှင့် ကပ်ထားပြီး ကားနောက်ပိုင်းကိုမူ လေထဲတွင် ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ဆွဲယူသွားခဲ့၏။

ပြီးပြည့်စုံသော အရှိန်ဖြင့် ကွေ့ယူသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တာယာများကြောင့် လွင့်စင်လာသော ကျောက်စရစ်ခဲများသည် လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်များ၏ သံပန်းတံခါးများကို ထိမှန်ကာ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာစေ၏။

မီးပွိုင့်အနီတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လမ်းသွားလမ်းလာများသည် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အခြေအနေကို သဘောပေါက်ချိန်တွင်မူ ကားသည် အခြားလမ်းတစ်ခုသို့ ကွေ့ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ခုနက... တစ်ခုခု ဖြတ်သွားတာလား..."

"လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုလိုပဲနော်..."

ကျန်းချန်မြို့ ယာဉ်ထိန်းရဲ ကွပ်ကဲမှုစင်တာ။

နေရာအနှံ့တွင် အချက်ပေးသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။

"သတင်းပို့ပါတယ်... သတင်းပို့ပါတယ်... ငွေရောင်စူပါကားတစ်စီး ကျုံးရှန်းလမ်းပေါ်မှာ ပေါ်လာပါတယ်... အရှိန်လွန်နေပါတယ်... အမြန်နှုန်းက တစ်နာရီကို ကီလိုမီတာ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ကျော်နေပါပြီ... ကြားဖြတ်တားဆီးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်..."

နေရာချထားရေးမှူး ရှောင်လီ၏ မျက်နှာသည် ဖြူလျော့နေခဲ့၏။

သူက မိုက်ခရိုဖုန်းထဲသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျုံးရှန်းလမ်းပေါ်က တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး သတိထားပါ... လမ်းပိတ်ဆို့မှုတွေကို ချက်ချင်း ချထားပါ... အဲဒီငွေရောင်တစ္ဆေကို တားဆီးကြစမ်း..."

"သဘောပေါက်ပါပြီ... လုပ်ဆောင်နေပါတယ်... သောက်ကျိုးနည်း... သူ ဟိုမှာရောက်နေပြီ..."

"မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးလိုက်တာလဲ... လမ်းကို ပိတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

စကားပြောစက်ထဲမှ ငိုသံပါနေသော တုန်ယင်နေသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"သူ... သူက လူသွားလမ်းပေါ်ကနေ ဖြတ်မောင်းသွားတာပါ... သူက အရမ်းမြန်လွန်းလို့ တားဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူးဖြစ်နေတယ်..."

"သတင်းပို့ပါတယ်... ကျဲဖန်းလမ်းမှာ ပစ်မှတ်ကို တွေ့ရှိပါတယ်... သူ... သူ ထပ်ပျောက်သွားပြန်ပြီ..."

"သူတို့ ဘယ်မှာလဲ... ကားက ဘယ်မှာလဲ..."

"သူ... သူက အဲဒီ ပန်းခင်းကို ဖြတ်ပျံသွားသလိုပဲ..."

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

ကွပ်ကဲမှုစင်တာရှိ လူတိုင်း ကြက်သေသေသွားကြ၏။

ပျံသွားတယ် ဟုတ်လား။ စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင် ပြောနေတာလား။

ထိုစဉ် ဒေါသထွက်နေသော အသံတစ်ခုသည် အတွင်းလိုင်းမှတစ်ဆင့် ကွပ်ကဲမှုစင်တာ၏ အများပြည်သူလိုင်းပေါ်သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းပင်ဖြစ်၏။

"တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး အာရုံစိုက်ပါ... တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး အာရုံစိုက်ပါ..."

အကြီးအကဲဟောင်း၏ အသံသည် သွေးအန်တော့မည့်အလား အက်ကွဲနေခဲ့သည်။

"အဲဒီငွေရောင်စူပါကားက ငါတို့လူပဲ... ထပ်ပြောမယ်... ဒါ ငါတို့လူပဲ... သူတို့က ထိပ်တန်းအဆင့် အရေးပေါ်မစ်ရှင်ကို လုပ်ဆောင်နေတာ..."

"လမ်းဆုံလမ်းခွအားလုံး... စစ်ဆေးရေးဂိတ်အားလုံး... လမ်းဖယ်ပေးလိုက်... သူ့ကို ဖြတ်သွားခွင့်ပေးလိုက်စမ်း..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း အပြည့်အဝ တာဝန်ယူတယ်..."

ထိုဟိန်းဟောက်သံက ကွပ်ကဲမှုစင်တာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူတိုင်းကို မှင်သက်သွားစေ၏။

ရှောင်လီသည် စက္ကန့်ဝက်ခန့် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် စကားပြောစက်ကို ချက်ချင်းကောက်ကိုင်ကာ အစွမ်းကုန် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကြားဖြတ်တားဆီးတာကို ဖျက်သိမ်းတယ်... တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး... ငွေရောင်လျှပ်စီးအတွက် လမ်းရှင်းပေးပါ... ထပ်ပြောမယ်... ငွေရောင်လျှပ်စီးအတွက် လမ်းရှင်းပေးပါ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အမိန့်သည် ဤရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော ကားလိုက်တမ်းပြေးတမ်းအတွက် နောက်ဆုံး အရှိန်မြှင့်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ယာဉ်ထိန်းရဲကင်းများသည် အမိန့်ရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝီစီများကို အဆက်မပြတ် မှုတ်ကာ နံပါတ်တုတ်များကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ယာဉ်ကြောကို ရှင်းလင်းရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

"မြန်မြန်... အားလုံး ဘေးကိုဖယ်ကြ..."

"လမ်းဖယ်ပေးကြ... မင်းတို့အားလုံး ငါ့ရှေ့ကနေ သောက်လမ်းဖယ်ပေးကြစမ်း..."

နိုင်ငံသားများအားလုံး အလွန်အံ့သြသွားကြ၏။

ဤနေရာတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသနည်း။ မည်သည့်နိုင်ငံမှ သမ္မတ ရောက်လာသနည်း။

သူတို့ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ချေ...

"ဝှီး..."

နားကွဲမတတ် ဆူညံသော အင်ဂျင်သံများနှင့်အတူ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူတို့ ရှင်းလင်းပေးထားသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြောင်းထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြန်ဆန်လွန်းလှ၏။

အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

လူတိုင်း၏ မြင်လွှာတွင် ဝါးတားတား အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်အထိ မြန်ဆန်လွန်းလှ၏။

လမ်းဘေး လူကူးခုံးကျော်တံတားပေါ်တွင် အပြင်ဘက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပြုလုပ်နေသော အင်တာနက်ဆယ်လီ တစ်ဦးသည် သူ၏ ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း ယနေ့ည ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုအကြောင်း ညည်းညူနေခဲ့သည်။

"မိသားစုဝင်တို့ရေ... ဒီနေ့ ကျန်းချန်မှာ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုက ဘယ်လောက်ဆိုးလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိမှာမဟုတ်ဘူး... ကားမောင်းတာထက် လမ်းလျှောက်တာက ပိုမြန်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

သူ စကားပင် မဆုံးလိုက်ချေ...

သူ၏အောက်ရှိ တံတားက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားခဲ့၏။

"ဝုန်း..."

ကျယ်လောင်သော အင်ဂျင်သံကြီးတစ်ခု အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ကင်မရာကို အောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။

ငွေရောင်စူပါကားတစ်စီးသည် တံတားတိုင်ကို ပွတ်တိုက်မိမတတ် အလွန်အမင်း ကွေ့ယူသွားကာ အခြားတံတားအဆင်းလမ်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို အမှတ်မထင် ရိုက်ကူးမိသွားခဲ့သည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးသည် တစ်စက္ကန့်ပင် မကြာလိုက်ချေ။

အင်တာနက်ဆယ်လီနှင့် သူ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုထဲရှိ ရာနှင့်ချီသော ကြည့်ရှုသူများအားလုံး ကြက်သေသေသွားကြ၏။

ငါးစက္ကန့်တိတိ ကြာသွားခဲ့သည်။

ထိုအင်တာနက်ဆယ်လီသည် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာ၏။ သူ၏ဖုန်းတွင် ရိုက်ကူးထားသော ဗီဒီယိုကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ချေ။

"သောက်ကျိုးနည်း... သောက်ကျိုးနည်း... မိသားစုဝင်တို့ရေ... မင်းတို့ အဲဒါကို မြင်လိုက်လား... အာကီနာတောင်... အဲဒါက ကျန်းချန်ရဲ့ အာကီနာတောင် ပြိုင်ကားဒဏ္ဍာရီပဲ..."

သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဆယ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်သော ထိုဗီဒီယိုကို ပေါက်ကွဲစေနိုင်သော ခေါင်းစဉ်တစ်ခုတပ်ကာ တင်လိုက်တော့သည်။

အင်တာနက်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားတော့၏။

ယနေ့ည ကျန်းချန်မြို့၏ အာကီနာတောင်တွင် ပြိုင်ကားဒဏ္ဍာရီအသစ်တစ်ခု မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တာကူမီဖူဂျီဝါရာပင်လျှင် မျက်ရည်ကျကာ သူ၏တပည့်အဖြစ် ခံယူရလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်သည် ပြင်ပကမ္ဘာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို လုံးဝ သတိမထားမိချေ။

သူ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးသည် ရှေ့ရှိ လမ်းမနှင့် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေသော အနီရောင်အစက်လေးဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေ၏။

ထိုအနီရောင်အစက်သည် လက်အိတ်ဖြူ ရှိနေသော အမြန်မောင်းရေယာဉ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။

(ပစ်မှတ်နှင့် အကွာအဝေး - ၅ ကီလိုမီတာ)

(ပစ်မှတ်နှင့် အကွာအဝေး - ၃ ကီလိုမီတာ)

(ပစ်မှတ်နှင့် အကွာအဝေး - ၁ ကီလိုမီတာ)

နီးကပ်လာပြီ။

ပိုပိုပြီး နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်၏။

ငွေရောင်လျှပ်စီးတန်းသည် ချဉ်းကပ်တံတား၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းသွားခဲ့သည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော မြစ်ပြင်ကြီးသည် ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။

အဝေးတွင် အောင်ပွဲခံ မီးရှူးမီးပန်းများကို ပစ်ဖောက်နေကြပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းရောင်များ ပွင့်လန်းလာပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသော်လည်း အသက်အန္တရာယ်အတွက်မူ စိုးရိမ်ဖွယ်ရာပင်။

ချူးရှန့်၏ အကြည့်များသည် မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် အရှိန်တင်နေသော အမြန်မောင်းရေယာဉ်ဆီသို့သာ စူးစိုက်နေခဲ့သည်။

သူသည် နောက်ဆုံးအရှိန်တင်ရန်အတွက် လီဗာကို အဆုံးထိ ဖိနင်းလိုက်၏။

သို့သော်လည်း။

ကားရှေ့မီးများက ရှေ့ရှိလမ်းကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ထိုနေရာတွင် ဘာမျှမရှိချေ။

သူနှင့် မီတာတစ်ရာအကွာတွင် ဆောက်လုပ်ဆဲဖြစ်သော မြစ်ကူးတံတား၏ အဆုံးသတ်ပိုင်းရှိနေ၏။

ကြီးမားလှသော ကွက်လပ်ကြီးသည် ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု၏ ဟပြဲနေသော ပါးစပ်ပေါက်ကြီးကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေသော မြစ်ပြင်ကြီးပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ရှိနေသည်။

ထိုနေရာတွင် လမ်းမရှိတော့ချေ။