အခန်း ၆၂
Vol. 7 Ch. 62
အခန်း (၆၂) ပြီးဆုံးခြင်းနှင့် အစီအစဉ်သစ်များ
ညချမ်းအချိန်ခါသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်ဖြစ်၏။
လုယွမ်နှင့် စုလီယန်တို့သည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီ၍ ထိုင်နေကြသည်။ စုလီယန်က သူမ၏အမျိုးသားဖြစ်သူ ရင်ခွင်ထဲ၌ တိုးဝှေ့မှီတွယ်ရင်း သူကိုင်ထားသော စာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စာဖတ်သင်ယူနေခဲ့သည်။
“ဒုတိယစာကြောင်းက ဒီလုံးက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဟင်”
လုယွမ်က ဇနီးသည်အား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားပြီး သူမ၏နူးညံ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ပွတ်သပ်ဆော့ကစားနေခဲ့သည်။ သူက အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် စာအုပ်ကိုမြှောက်ကိုင်ကာ မေးလိုက်၏။
စုလီယန်က ချက်ချင်းပင် ချိုသာသောအသံလေးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
“ဒါက ငန်းလေ... ဆီးနှင်းတွေထူထပ်စွာကျနေတဲ့အချိန်က ငန်းမွေးတွေလို ငန်းမျိုးကို ပြောတာပါ...”
လုယွမ်က စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ကြိမ်သင်ပေးရုံဖြင့် အရာရာကို မှတ်မိနိုင်စွမ်းရှိရာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းလှပေသည်။ ယနေ့ညသင်ပေးပြီးနောက် မနက်ဖြန်တွင် မေ့လျော့သွားခြင်းမျိုး ဘယ်သောအခါမှ မရှိခဲ့ချေ။
“ငါ့မိန်းမလေးက တော်လိုက်တာ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းရတာလဲ”
လုယွမ်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဇနီးသည်အား ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
သူမ၏အမျိုးသားကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း စုလီယန်သည် ရှက်သွေးဖြာနေသော်လည်း ရဲတင်းစွာဖြင့် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ကာ ချိုသာသောအသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက အစ်ကိုက သေချာသင်ပေးလို့ပါ...”
အိပ်ရာပေါ်တွင် အခြားပြင်ပလူများမရှိသည့်အခါ ဇနီးသည်လေး၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် အသံချိုချိုလေးများက နားထောင်လို့ အလွန်ကောင်းလှပေသည်။ သူမ၏အသံက နူးညံ့ပျော့ပြောင်းပြီး အဆုံးသတ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံအဝိုက်လေး ပါဝင်နေသဖြင့် လုယွမ်၏ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းစားနိုင်လောက်သည်အထိပေ။
လုယွမ်က ဇနီးသည်ကို ဖက်ထားရင်း ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါဆို အစ်ကို့ကို ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်မလဲ...”
စုလီယန်က ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် တိုးကပ်ကာ လုယွမ်၏ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ လုယွမ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီဘက်ပါးတစ်ဖက်တည်းလား...”
ရှက်နေသော စုလီယန်က ချက်ချင်းပင် လုယွမ်၏ အခြားပါးတစ်ဖက်သို့ တိုးကပ်ကာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် နမ်းလိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် လုယွမ်က မျက်ခုံးကိုပင့်ကာ လူဆိုးတစ်ယောက်လိုပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဘယ်ဘက်ပါးကိုကျတော့ နှစ်ခါနမ်းပြီး ညာဘက်ကျတော့ တစ်ခါပဲ နမ်းရတာလဲ...”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် စုလီယန်သည် အလွန်အမင်း ရှက်သွေးဖြာသွားကာ သူမ၏အမျိုးသားကို ဖက်တွယ်ရင်း ညင်သာသောအသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုက... တကယ့်လူဆိုးကြီးပဲ...”
ထို့နောက် စုလီယန်က သူမ၏အမျိုးသားကို ဖက်ထားပြီး ဆက်တိုက်နမ်းနေတော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အိပ်ရာပေါ်တွင် ခဏမျှ ဆော့ကစားပြီးနောက် စုလီယန်က လုယွမ်၏ရင်ခွင်ထဲ၌ မှီတွယ်ရင်း သူ့ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို...”
“ဘာလဲ...”
လုယွမ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
ဤအခိုက်တွင် စုလီယန်က သူမ၏လှပသောမျက်နှာလေးကိုပင့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက အနောက်တိုင်းစကားလေ... ကျားဆိုတာ ရှားပါးတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်...”
ဇနီးသည်၏ ဂုဏ်ယူနေသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က အလွန်အမင်း သဘောကျသွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။
“အိုး... မင်းက အနောက်တိုင်းစကားတွေကိုတောင် တတ်နေပြီပေါ့...”
စုလီယန်က ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ်ညိတ်ပြကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ညီမ အိမ်တော်ကနေ မက်မွန်သီးမုန့်တွေယူပြီး ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ တာအိုဆရာလုံချွမ်းနဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲဆုံခဲ့လို့ သူ့ဆီကနေ နည်းနည်းသင်ယူခဲ့တာပါ...”
လုယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဇနီးသည်၏ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အသံနေအသံထားအတိုင်း လိုက်တုကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အော်... သူ့ဆီက သင်လာတာပေါ့...”
စုလီယန်က ကြောင်အသွားပြီးနောက် လုယွမ်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း တိုးဝှေ့ကာ ကနွဲ့ကလျဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကလည်း... ညီမကို လိုက်မတုနဲ့လေ...”
လုယွမ်နှင့် သူ၏ဇနီးသည်တို့သည် အလွန်အမင်း ကြင်နာယုယစွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လှဲတည်းကစားနေကြသည်။
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
တိုင်နင်းမြို့ပြင်ရှိ တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် မြောက်လေက တဟူးဟူးတိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ တာအိုဆရာလုံချွမ်းက ရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ စပ်ဖြဲဖြဲဖြစ်နေ၏။ ထိုရိုက်ချက်က အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် တာအိုဆရာလုံချွမ်းသည် သူ၏သွားအချို့ပင် လှုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ဤရိုက်ချက်ကြောင့် တာအိုဆရာလုံချွမ်းက မမျှော်လင့်ဘဲ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ ဤပါးရိုက်ခံရမှု ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ ဤကိစ္စပြီးဆုံးသွားပြီး အခန်းကဏ္ဍတစ်ခု ပိတ်သိမ်းသွားခြင်းကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။
သို့မဟုတ်ပါက... ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတိုင်း ထိုသူ၏ အေးစက်လှည့်ဖြားတတ်သော မျက်နှာထားကို မြင်ယောင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။
“ဆရာကြီး... ရှေ့က လမ်းခွဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားကြမလား ဒါမှမဟုတ် ရှီကဲရွာကို သွားကြမလား...”
တာအိုဆရာလုံချွမ်းက မျက်နှာကိုအုပ်ကာ ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ကျောက်မိသားစုရဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူကို ကတိပေးထားပြီးပြီပဲဟာ... ရှီကဲရွာကိုပဲ သွားကြတာပေါ့...”
ရှီကဲရွာနှင့် အနီးဆုံးမြို့၌ ရက်အနည်းငယ်မျှ နားနေပြီးမှ အခြေအနေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုကြမည်ဖြစ်သည်။ တာအိုဆရာလုံချွမ်းအနေဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ခန့် အနားယူရန် လိုအပ်ပေသည် မဟုတ်ပါက ဤမျှရောင်ကိုင်းနေသော မျက်နှာကြီးဖြင့် သူတစ်ပါးကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်ဖြစ်၏။
တိုင်နင်းတောင်ရှိ ဒိုးရှီးကျောင်းတော်၌။
ဂျပန်လူမျိုး လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် သစ်သားဖိနပ်ကို စီးထားပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ကပ်ထားသော အိုးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ကာ ပျာပျာသလဲ အမူအရာဖြင့် ညဉ့်မှောင်ထဲတွင် အပြေးအလွှား သွားနေခဲ့သည်။
မကြာမီတွင် ထိုဂျပန်လူငယ်သည် အခန်းတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲတွင် ဒိုးရှီးကျောင်းတော်မှ တာအိုဆရာအချို့နှင့် အခြားဂျပန်လူငယ်အချို့သည် အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ သောက်စားပျော်ပါးနေကြသည်။
ဤဂျပန်လူငယ်လေး ဝင်လာပြီးနောက် အခြားဂျပန်လူငယ်တစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပျာပျာသလဲဖြင့် စကားအချို့ကို ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူပြောပြီးသောအခါ အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဂျပန်လူငယ်များ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပုံရသူသည် ခဏမျှ ထိတ်လန့်သွားပြီး အိုးကို ချက်ချင်းယူကာ အောက်ခြေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအိုး၏ အောက်ခြေတွင် အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အပိုင်းအစတစ်ခုပင် ကျိုးပဲ့နေပြီဖြစ်သည်။
၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျပန်ခေါင်းဆောင်သည် လုံးဝ ကြောင်အသွားပြီး တုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
အထဲသို့ ဝင်လာသော ဂျပန်လူငယ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြန်လည်ပြောဆိုပြန်သည်။
မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ဒိုးရှီးကျောင်းတော်မှ တာအိုဆရာများသည် ဤဂျပန်လူငယ်နှစ်ဦး အဆက်မပြတ် စကားပြောနေကြသည်ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း တစ်လုံးမျှ နားမလည်ကြပေ။ သို့သော် ထိုနှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာကမူ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
“အဲဒီဂျပန်ကောင်နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ...”
ဒိုးရှီးကျောင်းတော်မှ တာအိုဆရာတစ်ဦးက အရက်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဘေးနားရှိ အခြားတစ်ယောက်ကမူ ခေါင်းကိုပင် မဖော်ဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်များကို စားရင်း ခေါင်းခါယမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်။
“သူတို့ ဘာတွေပွစိပွစိပြောနေလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ...”
ထိုတာအိုဆရာနှစ်ဦး စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဂျပန်လူငယ်နှစ်ဦးကလည်း သူတို့ဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။
သူတို့သည် အောက်ခြေပေါက်နေသော အိုးကို ကိုင်မြှောက်ရင်း တိုင်နင်းဒေသန္တရလေသံအစစ်ဖြင့် ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြသည်။
“ပြီးသွားပြီ... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ယာမာတာနိုအိုရိုချီ မရှိတော့ဘူး...”
နောက်ရက် မနက်စောစောတွင်ဖြစ်၏။
လုယွမ်နှင့် သူ၏မိသားစုသုံးဦးတို့က မနက်စာကို စားသောက်ပြီးစီးခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။
အဒေါ်ဖြစ်သူ ကျောက်ချောင်အာသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင်ထိုင်ကာ ကျောက်မျက်ရတနာအမျိုးမျိုးကို ဆင်ယင်နေခဲ့သည်။ သူမက မှန်ကိုကြည့်ရင်း မိမိ၏နောက်ကွယ်တွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ချစ်ခင်နေကြသော လူနှစ်ဦးကို ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... ဒီနေ့ ငါတို့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ...”
လုယွမ်က ဇနီးသည်ကို ဖက်ထားရင်း ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်။
“အဲဒါကို အဒေါ် စိတ်ပူနေစရာမလိုပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့နောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့ပြီး အမိန့်ကို နာခံရုံပါပဲ။ အစီအစဉ်အားလုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ...”
မိမိချစ်ရသူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကျောက်ချောင်အာက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ... အဒေါ်က ငါ့တူရဲ့ စကားကို နာခံရုံပေါ့...”
ပြောရလျှင် သူမ အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်ကပင် တိုင်နင်းမြို့သို့ အိမ်ထောင်ပြုကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောက်ချောင်အာသည် မည်သည့်နေရာသို့သွားသည်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်ကိစ္စကို လုပ်သည်ဖြစ်စေ မိမိကိုယ်တိုင်သာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ဦးဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် သူတစ်ပါးနောက်သို့ လိုက်ပါရသော ဇနီးငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဘယ်သောအခါမျှ မနေထိုင်ခဲ့ဖူးချေ။
ဘာကိုလုပ်ရမည်နည်းဟူ၍ စဉ်းစားစရာမလိုသော ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့သဖြင့် ကျောက်ချောင်အာသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ထူးဆန်းသော မျှော်လင့်ချက်အတွေးများပင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျောက်ချောင်အာက ရတနာများကို ဆင်ယင်ပြီးနောက် အလွန်တင့်တယ်လှပကာ မြင့်မြတ်သောအသွင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် ဘေးတံခါးမှတစ်ဆင့် ကျောက်မိသားစုအိမ်ဘေးရှိ လမ်းကြားကြီးထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာ၌ မြင်းရထားတစ်စီးကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် အစောင့်အရှောက်တစ်စုလည်း ရှိနေကြသေးသည်။
ထိုလူစုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်သူမှ လိုက်ခဲ့စရာမလိုဘူး။ အားလုံး ပြန်ပြီးနားကြတော့...”
ဤလူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရသည်မှာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာပြီး တိုက်ပွဲဝင်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ လုယွမ်၏ စကားက ဤအစောင့်များအပေါ် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှမရှိပေ။
သို့မဟုတ်ပါက ကျောက်ချောင်အာ ဘေးတွင်မရှိလျှင် ဤအစောင့်များသည် လုယွမ်၏ အမိန့်ကို နာခံကြမည်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသခင်လေးသည် သခင်မကြီး၏ အသည်းစွဲဖြစ်ကြောင်း အိမ်တော်ဝင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း သိကြသောကြောင့်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သခင်မကြီးကိုယ်တိုင် ရှိနေသဖြင့် အားလုံးက သူမ၏ စကားကိုသာ နာခံရမည်ဖြစ်သည်။
ကျောက်ချောင်အာကမူ ခေါင်းကိုမော့ကာ အေးစက်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ဘာလဲ... ငါ့တူလေးရဲ့ စကားက မင်းတို့အတွက် အာဏာမတည်ဘူးလား...”
ကျောက်ချောင်အာက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် လူစုခွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
ထို့နောက် ကျောက်ချောင်အာက ဘေးနားရှိ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းလည်း လိုက်ခဲ့စရာမလိုဘူး။ တခြားဘယ်သူမှလည်း မလိုက်စေနဲ့...”
အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက အနည်းငယ် ဦညွတ်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မကြီး...”