အခန်း ၆၃

အခန်း (၆၃) ချိုမြိန်လိုက်တာ

နံနက်စောစောအချိန် တိုင်နင်းမြို့၏ အရှေ့ဘက်မြို့တံခါးအပြင်ဘက်၌ လူသံသူသံများဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေခဲ့သည်။

ဤနေရာသို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့နယ်များနှင့် ကျေးရွာများမှ လူအမြောက်အမြား လာရောက်စုဝေးနေကြခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ လယ်ကွင်းများထဲတွင် လုပ်ကိုင်စရာ အလုပ်အကိုင်မရှိတော့သဖြင့် အတတ်ပညာတစ်ခုခုရှိသောသူများသည် အိမ်၌ ဒီတိုင်းထိုင်စားကာ အချိန်မဖြုန်းချင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တိုင်နင်းမြို့အနီးအနားတွင် စုဝေးကာ အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ရွှေ့ပြောင်းလုပ်သားဈေးကွက်နှင့် အနည်းငယ် တူညီလှသည်။

မြို့ထဲမှ မြင်းရထားများ တစ်စီးပြီးတစ်စီး ရံဖန်ရံခါ မောင်းနှင်ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ ဘဏ္ဍာစိုးတစ်ဦးနှင့်တူသော လူတစ်ယောက်က မြင်းရထားပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ လျှင်မြန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အလုပ်သမားအချို့နဲ့ အုတ်စီဆရာအချို့ လိုချင်တယ်...”

ထိုဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းအုံတိုးဝှေ့သွားကြတော့သည်။ အကယ်၍ မိမိကိုယ်တိုင်က လက်မှုပညာရှင်မဟုတ်သော်လည်း မတတ်ပါက မိမိတို့ရွာမှ တတ်ကျွမ်းသူတစ်ဦးဦးကို မိတ်ဆက်ပေးနိုင်သည်။

မကြာမီ အရှေ့ဘက်မြို့တံခါးမှ ဆန်းပြားဇိမ်ခံလှသော မြင်းရထားတစ်စီး မောင်းနှင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက လူတိုင်း၏အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်ပေသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် မြင်းရထားက ပိုမိုဆန်းပြားလေလေ အလုပ်ရှင်က လူပိုလိုချင်လေလေဖြစ်ပြီး လုပ်ခလစာကလည်း ပိုမိုမြင့်မားလေလေဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အလုပ်ကို သေသေချာချာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဂျုံမှုန့်နှစ်မျိုးဖြင့် လုပ်ထားသော ပေါက်စီပူပူနွေးနွေးကိုပင် ဆုလာဘ်အဖြစ် စားသောက်ရနိုင်ပေသည်။

ခဏချင်းတွင်ပဲ ရာနှင့်ချီသော လူအုပ်ကြီးက အရှေ့ဘက်မြို့တံခါးဝတွင် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ သူတို့က အလုပ်ရှင် သတိပြုမိစေရန် အမြင့်သို့ ခုန်တက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းနေကြသည်။

မြင်းရထားအတွင်း၌မူ စုလီယန်နှင့် ကျောက်ချောင်အာတို့က ပြောင်းဖူးဖတ်တစ်ခုစီကိုကိုင်ကာ မြိန်ရေရှက်ရေ ကိုက်ဝါးစားသောက်နေကြသည်။ ဤပြောင်းဖူးများကို လုယွမ်က ခုနတင် အပြင်ထွက်လာစဉ်က သူတို့အတွက် ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သည် လက်ထဲတွင် ပြောင်းဖူးများကို ကိုင်ထားရင်း တစ်ဖက်မှ လိုက်ကာကို ရံဖန်ရံခါ မတင်ကာ အပြင်ဘက်မှ မြင်ကွင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ပြောရလျှင် ဤမြင်းရထားထဲရှိ လူနှစ်ယောက်၏ ပုံစံက ထူးဆန်းပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ဆန့်ကျင်ဘက် အလှတရားတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မူလက ထိုနှစ်ယောက်သည် အလွန်တင့်တယ်လှပသော သက်ကြီးအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ရင့်ကျက်ပြီး ညို့ဓာတ်ပြင်းသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက လက်ထဲတွင် ပြောင်းဖူးဖတ်တစ်ခုစီကို ကိုင်ထားကြရာ ထူးဆန်းစွာပင် အလွန်အမင်း ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။

လုယွမ်က သင့်တော်မည့်သူများကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤလူအယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကို လုယွမ်က စနစ်မှတစ်ဆင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလူအယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်၏ အမြှောက်ကိန်းမှာ တစ် ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီကပင် လုယွမ်သည် စနစ်၏ အမြှောက်ကိန်းအကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် နားလည်သဘောပေါက်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အမြှောက်ကိန်းသည် ထိုလူ၏ အဆင့်အတန်း၊ စွမ်းရည်၊ သင်နှင့် ရှိသော ဆက်ဆံရေး အရည်အသွေးနှင့် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

ပထမဦးစွာ ဤလူများ၏ စွမ်းရည်များကို မပြောဘဲ ထားလိုက်ဦးမည်။ သူတို့သည် အတတ်ပညာအချို့ ရှိကြသော သာမန်လယ်သမားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဤသည်မှာ လုယွမ်အတွက် ဘာမှအသုံးမဝင်ပေ။ ထို့ကြောင့် စွမ်းရည်အဆင့်က သုညဖြစ်သည်။

လုယွမ်နှင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းသလား ဆိုးသလား ဆိုသည်မှာမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူတို့သည် ယခင်က တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိပင်မသိကြရာ မည်သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ဆက်ဆံရေးကလည်း သုညသာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤလူများ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အမြှောက်ကိန်း တစ် သာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ပြောနိုင်သည့်အရာမှာ ဤလူများသည် ကောင်းမွန်သော စရိုက်လက္ခဏာရှိပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်ကာ ကြင်နာတတ်ပြီး ပြဿနာရှာမည့်သူများ မဟုတ်ကြခြင်းပင်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို သင်က ယုံကြည်စိတ်ချနိုင်သည်။

ရွေးချယ်ခံရသောသူများသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြန်သွားကြပြီး သူတို့၏ အထုပ်အပိုးများကို သိမ်းဆည်းကာ လုယွမ်နောက်မှ လိုက်ပါ၍ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် မြို့ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာစဉ် ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိတ်မချသလို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ ဤအရာက တကယ်ပဲ ဟုတ်ကဲ့ပါလား။

လုယွမ်နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက လက်ဝါးများကို ပွတ်သပ်ရင်း လုယွမ်ကို ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အလုပ်ရှင်... တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလောက်အများကြီး ပေးမှာလား...”

“အလုပ်ကကော အဲဒီလောက်အကြာကြီး လုပ်ရမှာလား...”

လုယွမ်က ဤလူများ ဘာတွေးနေသည်ကို သိသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဟိုကိုရောက်တာနဲ့ အရင်ဆုံး လူတိုင်းကို နာရီဝက်စာ လုပ်ခလစာရဲ့ တစ်ဝက်ကို အရင်ပေးမယ်။ ပြီးရင် နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ် လုပ်ခလစာ ရှင်းပေးမယ်...”

လုယွမ် စကားပြောပြီးနောက် လူတိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး သူတို့၏အလုပ်ရှင်သည် မည်မျှရက်ရောကြောင်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ချီးမွမ်းကြတော့သည်။

လုယွမ်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ အုတ်ကုတင် အပူပေးစနစ်အတွက် ဤမျှအကြာကြီး အချိန်ပေးရန်မလိုပေ။ အုတ်ကုတင် အပူပေးစနစ်ကို သုံးရက် သို့မဟုတ် လေးရက်အတွင်း တပ်ဆင်နိုင်သည်။ အလုပ်ပြီးမြောက်ရန် နှစ်လကြာမြင့်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လုယွမ်က သူ၏ အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးကို အတွင်းရော အပြင်ပါ အလုံးစုံ ပြုပြင်မွမ်းမံလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤလူများ၏ လုပ်ခလစာနှင့် ပတ်သက်၍မူ... ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤမျှရှည်လျားသော ဆောက်လုပ်ရေး ကာလအပိုင်းအခြားတစ်ခု ရှိနေပါက လုပ်အားခကို သိသိသာသာ လျှော့ချနိုင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အလုပ်သမားတစ်ဦးလျှင် တစ်ရက်ကို ဆယ်ပြားရမည်ဟု လုယွမ်က ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ လုယွမ်က တစ်ရက်ကို ငါးပြားသာ ပေးမည်ဖြစ်ပြီး စားစရိတ်နှင့် တည်းခိုစရိတ် အခမဲ့ ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့လျှင်ပင် လာရောက်လုပ်ကိုင်ချင်သော လူအုပ်ကြီးက ရှိနေဦးမည်သာဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့လုပ်ရန် လိုအပ်ပါသလား။ ထိုသို့လုပ်ရန် တကယ်ပဲ မလိုအပ်ပေ။

လုယွမ်က သူ့ကိုယ်သူ လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု မပြောသော်လည်း သူသည် လူဆိုးတစ်ယောက်တော့ လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့ အေးစက်လှသော နေ့ရက်များတွင် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်၌ ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် နှာရည်များနှင့် မျက်ရည်များက ခဲမတတ် အေးစက်နေရရှာသည်။ အိမ်၌ နွေးထွေးသော ကုတင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ မထိုင်ဘဲ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ဒုက္ခခံရန် ရွေးချယ်ကြမည်နည်း။

ဤသည်မှာ ပိုမိုကြိုးစားပြီး ငွေပိုမိုရှာဖွေချင်ကြသောကြောင့်သာဖြစ်သည်။ ဤလူများသည်လည်း မည်သူ့ကလေး၏ ဖခင်၊ မည်သူ့ဇနီး၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်နေကြမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ လုယွမ်တွင် ငွေကြေးပြတ်တောက်မှု မရှိသဖြင့် ဤလူများနှင့် တစ်ပြားနှစ်ပြားအတွက် အဘယ်ကြောင့် ကပ်စေးနှဲနေရမည်နည်း။ ထိုသို့လုပ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

မြင်းရထားက အိမ်တော်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

“တစ်ယောက်ကို တစ်ခုစီနော်...”

လုယွမ်၏ အသံက အရှေ့ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရဲရဲနီနေသော ဆီးသီးသကြားလုံးတုတ် နှစ်ချောင်းက လိုက်ကာကြားမှ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော အရာမဟုတ်သော်လည်း လုယွမ်၏ ရုတ်တရက် ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် ဆီးသီးသကြားလုံးတုတ် နှစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည့် အမူအရာက အလွန်ပင် အမှတ်ရစရာ ကောင်းလှသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံးက ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မျက်နှာများ ဝင်းပသွားခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက်ချောင်အာအတွက်မူ ယခုအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြုံးယောင်သန်းလျက် လှပသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်သူ မရှိနိုင်တော့ပေ။

ဤဆီးသီးသကြားလုံးတုတ်များက အလွန်တရာ အရသာရှိလွန်း၍လား... သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။ ကျောက်ချောင်အာသည် ဤကဲ့သို့ အလိုလိုက်ခြင်း ခံရသည့် ခံစားချက်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသောကြောင့်သာဖြစ်သည်။

ကျောက်ချောင်အာသည် ယနေ့နံနက်က အိမ်မှ ထွက်လာသောအခါ သူမ၏တူဖြစ်သူက သူမနှင့် လီယန်ကို တစ်နေရာရာသို့ ခေါ်သွားပြီး အပန်းဖြေကစားပေးမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူက တကယ်တမ်း၌ အလုပ်သမားရှာရန် မြို့၏ အရှေ့ဘက်သို့ သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေ့က အခြား မည်သည့်နေရာကိုမှ သွားရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။

ကျောက်ချောင်အာက ဤအကြောင်းကို ပထမဦးဆုံး သိလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ဤခံစားချက်ကို သူမ သဘောကျလာခဲ့သည်။ အဓိက ပြဿနာမှာ သူမ၏ အချစ်တော်လေးက ရံဖန်ရံခါတွင် စိတ်ကူးသစ်များဖြင့် အမြဲတမ်း အံ့အားသင့်အောင် လုပ်တတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အိမ်မှ မြို့၏အရှေ့ဘက်သို့ မြင်းရထားဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ သွားလာရသည်မှာ တစ်နာရီကျော်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ မြင်းရထားက မြို့ထဲတွင် အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်၍မရဘဲ ခဏခဏ ရပ်တန့်လိုက် မောင်းနှင်လိုက် လုပ်နေရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဤတစ်ခေါက်တွင် သူတို့က မည်သည့် အစောင့်အရှောက်ကိုမှ ခေါ်မလာခဲ့သဖြင့် လမ်းရှင်းပေးမည့်သူ မရှိပေ။

ထိုတစ်နာရီကျော်အတွင်း သူမ၏ အချစ်တော်လေးက သူမထံသို့ ရံဖန်ရံခါ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ကမ်းပေးတတ်သည်။ လမ်းဘေးမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖုတ်ထားသော မုန့်များ၊ ပြောင်းဖူးများနှင့် ချိုမြိန်သော အဖျော်ယမကာများ... လမ်းဘေးတွင် ရောင်းချသော ဆံထိုးငယ်များနှင့် သစ်သားဆံထိုးများလည်း ပါဝင်သည်။

အထူးသဖြင့် မျက်နှာဖုံးများ၊ ဗုံကလေးများနှင့် ကြက်တောင်ကဲ့သို့သော ကလေးကစားစရာများလည်း ရှိသေးသည်။ ဤအရာများသည် ယခင်က ကျောက်ချောင်အာ အထင်သေးခဲ့သော အရာများဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမအတွက် အလွန်တရာ ထူးခြားဆန်းပြားနေတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ဤပစ္စည်းများကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရှက်သွေးဖြာမိခဲ့သည်။ ဤအရာများသည် အတွဲလိုက် လာခြင်းဖြစ်ပြီး စုလီယန်တွင် ရှိသကဲ့သို့ သူမတွင်လည်း ရှိသည်။ စုလီယန်အတွက် မျက်နှာဖုံး သို့မဟုတ် ကြက်တောင်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ပေးခြင်းက ကိစ္စမရှိပေ။ နောက်ဆုံးတော့ စုလီယန်က အသက်အရွယ် အလွန်မကြီးသေးပေ။

သို့သော် သူမအတွက်ကော ဘာကြောင့် ဝယ်ပေးရတာလဲ... မင်းက ငါ့ကို မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်လိုမျိုး ချော့မြှူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... ထိုလူရှုပ်လေးက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးလွန်းတယ်...။

သို့သော် စကားမစပ်... ယခင်က ဤကဲ့သို့ အလိုလိုက် ယုယခြင်းကို တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ကျောက်ချောင်အာသည် မသက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အလိုလိုက် ယုယမှုကို ခံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ရသည်မှာ... တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ခံစားချက် ကောင်းလှပေသည်။

“ချိုရဲ့လား...”

လုယွမ်က ရုတ်တရက် လိုက်ကာကို မတင်ကာ ခေါင်းပြူထွက်၍ မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ချောင်အာနှင့် စုလီယန်တို့သည် ရှက်ပြုံးလေးများဖြင့် အလွန်တရာ ချိုမြိန်ပြီး ချွဲနွဲ့သော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

“ချိုမြိန်တယ်...”