အခန်း ၆၉
Vol. 7 Ch. 69
အခန်း (၆၉) ခုလိုမျိုး တင့်တယ်လှပတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတွေက ဆဲဆိုကြတဲ့အခါ ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းတတ်ကြတာလား
ဤအခိုက်အတန့်တွင် စုန့်မိန်ချင်းသည် အိမ်ပြင်ပမှနေ၍ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။
သူမသည် အိမ်ပြင်ပသို့ထွက်၍ ကျင်းထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော မီးဖိုကို သွားရောက်စစ်ဆေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအခါ စုန့်မိန်ချင်းသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်သို့ စူးစမ်းနေခဲ့သည်။
သူမသည် သူမ၏ နုနယ်လှပသော လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပူပြင်းလှပသော နံရံကို ထပ်မံထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအခန်းက တကယ့်ကို နွေးနေတာပဲ...”
စုန့်မိန်ချင်းသည် နှုတ်ချွန်လျှာထက်သော သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်မှာ မှန်ပေသည်။
သို့သော်လည်း အကယ်၍ မိမိက သည်လိုမျိုး ခံစားနေရပါသော်လည်း ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆိုနေဦးမည်ဆိုပါက ဤသည်မှာ တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။
အခန်းထဲရှိ နွေးထွေးမှုက အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။
တကယ့်ကို ပူနွေးလှသည် အခန်းထဲတွင် ခေတ္တမျှနေရုံဖြင့်ပင် အဝတ်အစားများကို လုံးဝချွတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာရသည်။
ကျောက်ချောင်အာသည် သရော်သောလေသံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ လုံးဝအမှန်တရားပင်ဖြစ်သည်။
ခုလိုမျိုး ထူထဲလှသော အဝတ်အစားများကို သည်အခန်းထဲတွင် ဝတ်ဆင်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။
“ကျောက်မီးသွေးကို လောင်ကျွမ်းစေရုံတင်နဲ့ ဒီလောက်အထိ နွေးထွေးသွားတာလား...”
အတွင်းထဲတွင် နွေရာသီ၏ အပူဆုံးနေ့ရက်များကဲ့သို့ပင် ပူပြင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တာလဲ”
စုန့်မိန်ချင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုယွမ် စကားမပြောနိုင်သေးမီမှာပင် ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ချောင်အာက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အိုး အခုမှပဲ ညည်းက သိချင်နေပြီပေါ့...”
“ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်တူလေးက လျှောက်လုပ်နေတယ်လို့ ညည်းက ထင်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ငါတို့ရဲ့ အဖိုးတန်တူလေးက ပိုက်ဆံတွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေတယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား...”
ကျောက်ချောင်အာ၏ သရော်စာနာသော စကားနှစ်ခွန်းကြောင့် သဘာဝကျကျပင် စုန့်မိန်ချင်းသည် မချင့်မရဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
သူမသည် ချက်ချင်းပင် လက်ကို ခါးထောက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ရပ်လိုက်စမ်းပါ...”
“အိမ်ထဲမှာ ပိုပြီးနွေးထွေးသွားရုံတင်ပဲဥစ္စာ”
“ညည်းက ဘာတွေကို ကြွားဝါနေတာလဲ*
“အကယ်၍ ငါ ပြန်သွားရင် ဝိညာဉ်ကျောက်မီးဖိုတွေကိုပဲ ပိုပြီး သုံးလိုက်ရုံပဲလေ”
“ငါက အသုံးမပြုနိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲနေတာမှ မဟုတ်တာ...”
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် စုန့်မိန်ချင်း၏ လက်ခါးထောက်ထားသော အမူအရာက တစ်မျိုးလေး ချစ်စရာကောင်းနေပြန်သည်။
သူမတွင် အလိုလိုက်ခံထားရသော အိမ်တော်ကြီးမှ သခင်မလေးတစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။
သို့သော်လည်း မျှတစွာပြောရလျှင် စုန့်မိန်ချင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုမှလာသော သခင်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
သူမသည် စစ်မှန်သော ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး မြင့်မြတ်လှသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ မိသားစုသည် ရှန်တုံပြည်နယ် အနောက်ပိုင်းတွင် အလွန်ဩဇာညောင်းပြီး အစွမ်းထက်သော မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဖခင်သည် ရှန်တုံပြည်နယ်၏ ပညာရေးဝန်ကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို ပညာရေးဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။
သူမ လက်ထပ်ခဲ့သော မိသားစုသည်လည်း ပိုမိုအစွမ်းထက်လှသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမသည် ရှန်တုံပြည်နယ်၏ တရားရေးဆိုင်ရာ အရာရှိကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို ပြည်နယ်တရားသူကြီးဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။
ဒါတင်မကသေးဘဲ စုန့်မိန်ချင်းသည် တရားဝင်ဇနီးကြီးမှ မွေးဖွားလာသော သမီးအရင်းဖြစ်ပေသည်။
ရှေးခေတ်ကာလတွင် တရားဝင်ဇနီးမှ မွေးဖွားသူနှင့် မယားငယ်မှ မွေးဖွားသူများအကြား ကွာခြားချက်က မည်မျှအထိ ကြီးမားသည်ကို ပြောနေစရာပင် မလိုပါချေ။
အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမ၏ မိသားစုသည် အဆက်မပြတ် တိုးတက်နေသော မျိုးရိုးတစ်ခု ဖြစ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျိုးဆက်တွင်မူ သူမ၏မောင်လေးသည် ချီလုဒေသ၏ ဒုတိယစစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အဓိကအချက်မှာ သူမ၏မောင်လေးက ငယ်ရွယ်လွန်းသေးပြီး ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၈ နှစ်သာ ရှိသေးခြင်းဖြစ်သည် စစ်သူကြီးရာထူးသည် မကြာခင်တွင် သူမ၏မောင်လေးထံသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူမ၏မောင်လေးသည် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ သမီးဖြစ်သူနှင့် လက်ထပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ၏ မိသားစုက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသို့သော အဆင့်အတန်းကြောင့်ပင် စုန့်မိန်ချင်းသည် စကားပြောသည့်အခါ တခြားသူများ၏ ခံစားချက်ကို မည်သည့်အခါမျှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားလေ့မရှိခြင်း ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။
မိမိပြောချင်ရာကိုသာ လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုတတ်သည်။
သို့သော်လည်း ကျောက်ချောင်အာသည် စုန့်မိန်ချင်းကို လုံးဝအလျှော့မပေးပါချေ။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးကလည်း ထူးခြားစွာပင် အလွန်ကောင်းမွန်ကြသည်။
စုန့်မိန်ချင်း၏ စကားများနှင့်ပတ်သက်၍ ကျောက်ချောင်အာက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သဘောကျစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အိုး … ”
“ညည်းတို့က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို သုံးနိုင်သေးတယ်ပေါ့လေ”
“လက်ရှိအရှင်မင်းကြီးက ခြစားတဲ့အရာရှိတွေကို အမုန်းဆုံးဖြစ်ပြီး မိသွားတာနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို သိမ်းဆည်းတတ်တယ်လို့ ငါတို့ ကြားထားတယ်နော်”
“ညည်းတို့မိသားစုက အစားအသောက်စားတဲ့အခါ ရွှေချထားတဲ့ ပန်းကန်တွေကို မသုံးရဲတော့ဘဲ ရိုးရိုးပန်းကန်တွေကိုပဲ ပြောင်းသုံးနေရပြီလို့ ငါကြားတယ်ဟုတ်လား...”
တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ရင်းနှီးလေလေ မိမိ၏ သရော်စာနာသော စကားလုံးများက ထိုသူ၏ စိတ်နှလုံးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်လေလေပင်ဖြစ်သည်။
စုန့်မိန်ချင်းသည် ကျောက်ချောင်အာ၏ စကားများကြောင့် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း စုန့်မိန်ချင်းသည် လွယ်လွယ်နှင့် အလျော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပါချေ။
သူမသည် စကားများရန်ဖြစ်ရသည်ကို မည်သည့်အခါမျှ မကြောက်ခဲ့ပါချေ။
အကယ်၍ ပိုက်ဆံကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး စကားနိုင်မလုနိုင်လျှင် တခြားအရာနှင့် စကားနိုင်လုမည်သာဖြစ်သည်။
သူမသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုင်ချကာ သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပစ်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။
“ရိုးရိုးပန်းကန်ဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ...”
“ရိုးရိုးပန်းကန်ဆိုရင်တောင် အစိုးရရဲ့ ပန်းကန်ပဲလေ”
“ညည်းတို့ရဲ့ ပန်းကန်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ လှပနေပါစေ ရွှေနဲ့ ပြုလုပ်ထားရင်တောင်မှ ငါတို့က လိုချင်ရင် ရိုက်ခွဲပစ်လို့ရတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ငါတို့ရဲ့ ပန်းကန်ကို ရိုက်ခွဲရဲမှာလဲ...”
စုန့်မိန်ချင်း စကားပြောပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပေါ်စီးရသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ မာန်တက်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“အခုတော့ ငါတို့ သိပြီ ညည်းတို့ရဲ့ ပန်းကန်တွေက ရိုက်ခွဲခံရတော့မှာ မဟုတ်လား...”
“ညည်းက ဘာလို့ ငါတို့ကို အကူအညီမတောင်းတာလဲ”
“ငါ ညည်းကို ကူညီပေးရမလား”
“ဒါပေမဲ့ စကားပြောတာကတော့ ချိုသာဖို့ လိုအပ်တာပေါ့”
“ငါ့ကို အစ်မချင်းလို့ ခေါ်စမ်းပါ ဒါမှ ငါက ညည်းကို ကူညီပေးမှာပေါ့...”
ကျောက်ချောင်အာသည် စုန့်မိန်ချင်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ တံတွေးထွေးကာ ကျိန်ဆဲခြင်းကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ စုန့်မိန်ချင်းကို မျက်စောင်းထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ညည်းမှာ ဘာဝါသနာတွေ ရှိနေမှန်းကို ငါမသိတော့ဘူး...”
“ညည်းက ငါ့ထက် သုံးနှစ်တောင် ငယ်တာကို ငါတို့ ဆုံကတည်းက ငါ့ကို အစ်မလို့ ခေါ်ခိုင်းနေတာပဲ”
“အိပ်မက်မက်မနေနဲ့တော့ ဒီဘဝမှာ ငါကပဲ ညည်းရဲ့ အစ်မချောင်အာ အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာ”
“ငါတို့ ရှီလင်းကျီကို မလိုချင်တော့ဘူး...”
ကျောက်ချောင်အာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ စုန့်မိန်ချင်းသည် လုံးဝ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
“ညည်းက ရှီလင်းကျီကို မလိုချင်တော့ဘူး ဟုတ်လား...”
“ညည်းက ပိုက်ဆံတွေ အလွန်များနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား...”
သို့သော်လည်း ကျောက်ချောင်အာက ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ကာ ဂရုမစိုက်သောအမူအရာဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနှေးနဲ့အမြန် အစိုးရပိုင် ပြန်ဖြစ်သွားမှာပဲလေ...”
“ရှေးခေတ်ကတည်းက သာမန်လူတွေက အရာရှိတွေကို မဆန့်ကျင်ရဲပါဘူး ငါတို့ အဲဒီအရာကို မလိုချင်တော့ဘူး...””
ဤသို့သော အရေးကြီးသည့် ကိစ္စကို ပြောဆိုလာသောအခါ စုန့်မိန်ချင်းသည် ကျောက်ချောင်အာနှင့် စကားနိုင်လုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်သောအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ညည်းကတော့ တကယ့်ကို မိုက်မဲတာပဲ...”
“အဲ့ဟာက နောက်ဆုံးမှာ အစိုးရပိုင် ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင်တောင်မှ မြောက်ပိုင်းဒေသ လုံးဝတည်ငြိမ်သွားမယ့် နောက်ထပ် ခုနစ်နှစ် မဟုတ် ရှစ်နှစ်လောက် ကြာဦးမှာလေ...”
“အဲဒီ ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဆုံးရှုံးသွားရမလဲ ညည်း စဉ်းစားမိရဲ့လား...”
“ညည်းတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေအပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေရတာ မဟုတ်ဘူးလား...”
ကျောက်ချောင်အာသည် သည်ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အချိန်အများကြီး ထပ်မဖြုန်းချင်တော့ပါချေ။ အချို့သောအရာများသည် အရင်းနှီးဆုံးသော ညီအစ်မများ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ပြောပြရန် ခက်ခဲလှသည်မဟုတ်ပါလား။
ကျောက်ချောင်အာသည် သူမ၏ လှပသောမျက်ဝန်းများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်ရင်း စနောက်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး ငါ အဲဒီအရာကို မလိုချင်တော့ဘူး...”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ ညည်းကို အစ်မလို့ ခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်...”
စုန့်မိန်ချင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး ခုနတင်က ချွတ်ထားခဲ့သော ဝတ်ရုံကို ပြန်လည်ကောက်ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ကျောက်ချောင်အာသည် ကြက်သေသေသွားခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟယ် …နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ...”
“အဝတ်အစားမပါဘဲ အပြင်ကို ထွက်မလို့လား ဖျားနာသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား...”
သို့သော်လည်း စုန့်မိန်ချင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အအေးမိတာက လူမိုက်တစ်ယောက်နဲ့ အခန်းတည်းမှာ အတူတူရှိနေတာထက် ပိုပြီး ကောင်းပါသေးတယ်...”
ကျောက်ချောင်အာက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ ဒါဆိုရင်လည်း သွားနိုင်ပါတယ်...”
“ဒီနေ့တော့ ငါတို့ မီးဖိုချောင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် အကြိုက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ရွှေရောင်ဟင်းရည် ဂဏန်းဥနဲ့ ငါးမန်းတောင် စွပ်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်ထားတာရှိတယ်နော်”
“အချို့လူတွေက သာမန်ပန်းကန်တွေကို ပြောင်းသုံးနေရတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ မဟုတ်လား”
“အကယ်၍ ခုတစ်ကြိမ်မှာ မစားရင် နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် စားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်...”
စုန့်မိန်ချင်းသည် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိပြီး တံခါးကိုဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်မှာပင် ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြန်လည်လှည့်ပတ်လာခဲ့သည်။
ဤသည်က ကျောက်ချောင်အာကို တခစ်ခစ် ရယ်မောမိစေခဲ့သည်။
ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုယွမ်နှင့် စုလီယန်တို့သည်လည်း စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောခြင်းကို မအောင့်နိုင်ကြတော့ပါချေ။
စုန့်မိန်ချင်းသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသဖြင့် ကျောက်ချောင်အာ စကားပြောသည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ညည်းက ဘာကိုရယ်နေတာလဲ...”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက လုယွမ်နှင့် စုလီယန်တို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ စနောက်သည့်အလား ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးလည်း ခိုးမပြုံးကြနဲ့နော်...”
မွန်းလွဲစာ စားသောက်ပြီးနောက် ဂဏန်းဥနှင့် ငါးမန်းတောင်စွပ်ပြုတ်ကို စားသောက်ခဲ့သော စုန့်မိန်ချင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့်ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူမ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကျောက်ချောင်အာသည် ပြုံးလိုက်ပြီး စုန့်မိန်ချင်း၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကိုကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ညည်းက ငါ့ကို အစ်မချောင်အာလို့ ခေါ်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့တူလေးကို ညည်းရဲ့အိမ်မှာ ခုလိုမျိုး အပူပေးကြမ်းပြင် သွားရောက်တပ်ဆင်ပေးဖို့ ငါပြောပေးမယ်လေ...”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ညည်းထက် အသက်ကြီးတာမို့လို့ ညည်းအနေနဲ့ နစ်နာသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
သို့သော်လည်း ဤသည်ကို ကြားသောအခါ စုန့်မိန်ချင်းသည် ခေါင်းကိုပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ညည်း အိပ်မက်မက်နေတာပဲ...”
“ငါတို့ အအေးမိပြီး သေသွားရင်တောင်မှ ညည်းတို့ရဲ့ ခုလိုမျိုး စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ အပူပေးစနစ်ကို မသုံးပါဘူး”
“ညည်းအနေနဲ့ ညည်းရဲ့ တခြားသော အစိတ်အပိုင်းကိုသာ နွေးထွေးအောင် လုပ်ထားလိုက်စမ်းပါ မဟုတ်ရင် အတွင်းထဲမှာ ပင့်ကူအိမ်တွေ ပြည့်နှက်သွားလိမ့်မယ်...”
စုမ့်မိန်ချင်း စကားပြောပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသဖြင့် ခုံတန်းလျားတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ သူမ၏နောက်သို့ လိုက်လံရိုက်နှက်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း စုန့်မိန်ချင်းသည် ကျောက်ချောင်အာ ဒေါသထွက်တော့မည်ကို သိရှိထားပုံရသဖြင့် လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ကျောက်ချောင်အာသည် ခုံတန်းလျားကို ကိုင်ဆောင်ကာ စင်္ကြံဆီသို့ ပြေးသွားရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟေး ဟေး … ”
“အတွင်းထဲမှာ ဖုန်မှုန့်တွေ ပြည့်နေပြီလေ”
“ညည်းဘာသာ ညည်း အဲဒီတံမြက်စည်းရိုးနဲ့ပဲ လျှောက်ပြီး ထိုးဆွနေလိုက်တော့”
“ရူးသွပ်နေတဲ့ မိန်းမကြီး...”
လုယွမ်နှင့် စုလီယန်တို့သည် ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်နေရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဝေခွဲမရသောအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။
“မဟုတ်သေးပါဘူး …”
ခုလိုမျိုး ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတွေက ဆဲဆိုကြတဲ့အခါ သည်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကို သုံးတတ်ကြတာလား။
အင်း … မိမိ၏ဇနီးသည်ကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည် သူမက လိမ္မာယဉ်ကျေးပြီး ဆဲဆိုခြင်းလည်း မရှိပါချေ။
ခဏမျှကြာသော် ကျောက်ချောင်အာက ခုံတန်းလျားကို သယ်ဆောင်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
လုယွမ်နှင့် စုလီယန်တို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ချောင်အာသည် မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။
သူမသည် ခုနတင်က လူကြီးတစ်ယောက်ပီပီ ပြုမူခဲ့ခြင်း မရှိသည်မှာ သေချာလှပေသည်။
သို့သော်လည်း ကျောက်ချောင်အာသည် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီး ခုနတင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာကို ထပ်မံပြောဆိုခြင်း မရှိတော့ဘဲ လုယွမ်ကို ညင်သာစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သူမ ဒီတစ်ကြိမ် ပြန်သွားတဲ့ တူလေးအနေနဲ့ သူမရဲ့ အိမ်မှာလည်း အပူပေးကြမ်းပြင်တစ်ခု သွားရောက်တပ်ဆင်ပေးလိုက်ပါဦးနော်...”
“အဲ့ရူးသွပ်နေတဲ့ မိန်းမကြီးက ငယ်စဉ်ကတည်းက အအေးမိလွယ်တဲ့ ရောဂါရှိတာ အခုတော့ နန်းတော်က အရာရှိတွေကို သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ မသုံးဖို့ တားမြစ်ထားတော့ သူမ ထပ်ပြီး အအေးမိမှာကို ငါစိုးရိမ်မိတယ်”
“အဲ့ရူးသွပ်နေတဲ့ မိန်းမကြီးကလည်း သနားစရာကောင်းပါတယ်...”
“ငါ အရင်က စကားကို နည်းနည်းရိုင်းရိုင်း ပြောမိသွားတယ် ဒါပေမဲ့ တူလေးတို့ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နော် သူမက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေးမို့လို့ပါ...”