အခန်း ၁၉၃

အခန်း (၁၉၃)

အင်္ဂတေသုံးစွဲခြင်း

သို့သော်လည်း ထိုစိတ်ပျက်ရိပ်များမှာ တာ့မီမီ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရလေ သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထောက်ထံမှ လိပ်စာကတ်တစ်ခုကို ယူဆောင်ကာ လက် နှစ်ဖက်ဖြင့် စားပွဲပေါ်မှတစ်ဆင့် အသာအယာ တိုးပေးလိုက်၏။

“မလောပါနဲ့...၊ တကယ်လို့ သူမ စိတ်ပြောင်းသွားမယ်ဆိုရင် ဒီစာချုပ်ကို သူမအတွက် အမြဲတမ်း အဆင်သင့် ထားရှိပေးထားပါ့မယ်...။”

တစ်ဖက်လူမှာ အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာလှသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းအနေဖြင့်လည်း ရိုင်းစိုင်းရန် အားနာမိသွားခဲ့ရပြီး ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်လေသည်။

“ငါ့သူငယ်ချင်းမလေးကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ ဒါနဲ့...၊ မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ဦးအနေနဲ့ သတိပေးပါရ စေ...။ လတ်တလော ရက်ပိုင်းအတွင်း အကယ်၍ တောင်ဘက်ပိုင်းဆီ သွားဖို့ အစီအစဉ်ရှိမယ်ဆိုရင် တတ်နိုင် သမျှ ရှောင်ကြဉ်ပါ...။ အကယ်၍ သွားကိုသွားရမယ်ဆိုရင်လည်း ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းမသွားမိဖို့ သတိပြုပါဦး နော်...။”

ရွှီပေါ်အန်း၏ သတိပေးချက်မှာ စေတနာသက်သက် ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် စောစောက ဖူတယ်ပုစွမ်ကျမ်းကို အသုံးပြု၍ သူမအတွက် အနည်းငယ် တွက်ချက်ပေးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဤတွက်ချက်မှုမှတစ်ဆင့် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေသိရှိသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တာ့မီမီနှင့် သူမ၏ လက်ထောက်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ မှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ သတိပေးချက်မှာ စေတနာသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် ရန်မီကဲ့သို့သော နမည်ကြီးလှ သည့် ထိပ်တန်းကြယ်ပွင့်ကြီးတစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ထားခြင်းကလည်း အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တာ့မီမီနှင့် သူမ၏ လက်ထောက်တို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်သွားခဲ့ ကြရလေသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အစအနမကျန်အောင် အပြန်အလှန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်ဦး ၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကို အခြားတစ်ဦးက မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။

ရန်မီသည် လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ ကုမ္ပဏီနှစ်ပတ်လည် အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ ဟောင်ကောင်ကျွန်းသို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဤအကြောင်းအရာကို ယခင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဖူးချေ။ ရန်မီသည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ဧည့်သည်တော်တစ်ဦးအဖြစ်သာ တက်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ရွှီပေါ်အန်း၏ စကားများမှာ သူတို့၏ ခရီးစဉ်လမ်းကြောင်းကို တိကျစွာ သိရှိနေခဲ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သို့လျှင် အံ့ဩခြင်း မရှိဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ကိုယ်တိုင်ကားမောင်းသွားရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်၏။ တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ ဟောင်ကောင်ကျွန်းသို့ သွားရောက်ရန် ခရီးစဉ်မှာ အလွန်တရာ ဝေးကွာလှသဖြင့် သဘာဝအတိုင်း လေယာဉ်ဖြ င့်သာ သွားရောက်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသို့ တွေးတောမိပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အနည်းငယ် စိတ်အေး သွားခဲ့ကြရလေသည်။

တာ့မီမီသည် တင့်တယ်လှစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရွှီပေါ်အန်းအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ လေသည်။ ရွှီပေါ်အန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးအား တံခါးဝအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး တာ့မီမီ၏ သွယ်လျလှပ သော ကျောပြင်လေး ကွယ်ပျောက်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ သူ၏ အမြင်အာရုံကို နှမြောတသ စွာဖြင့် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေ၏။

တင့်တယ်စိုပြည်လှသော အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦးမှာမူ လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး၏ မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားရာ အရာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ရန်မီကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါကြီးမားလှသည့် အလှပန်းလေးတစ်ပွင့် ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ အလုပ်ခွင်ဆီသို့ ကားမောင်းထွက်ခွာခဲ့ လေသည်။ ခေါင်ရှန်းရွာရှိ ရေလှောင်ကန်ကို တတ်နိုင်သမျှ လျင်မြန်စွာ ဆောက်လုပ်ရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်ပေ သည်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စရပ်အား အချိန်အကြာကြီး ဆွဲထားပါက ရွာသားများအတွက် ရေရရှိရန် အလွန် ခက်ခဲ သွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

မကြာမီ ရွှီပေါ်အန်းသည် တုန်းကျန်း ဒုတိယဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီသို့ ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအချိန်တွင် မနက်စာ စားသောက်ချိန် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် ကန်တင်း၌ အစားအစာများ စွာ ကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း ရွှီပေါ်အန်း ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်ကျန်းမင် သည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေ၏။

သူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရွှီပေါ်အန်း၏ ရှေ့တွင် နဂါးမုတ်ဆိတ် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို ချထားပေးလိုက်လေ သည်။ လင်ဗန်းထဲတွင် အချဉ်ပေါင်း သုံးလေးမျိုးနှင့် ပဲပုပ်ချဉ်တစ်တုံး ပါဝင်သဖြင့် ခေါက်ဆွဲစားရင်း စားသုံးရန် အလွန်ပင် သင့်လျော်လှပေသည်။

“ဟေး...၊ မစ္စတာရွှီ...။ ခင်ဗျားက တကယ့်ကို ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ပဲ...၊ အစောကြီး ရောက်လာတာထက် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်လာတာက ပိုပြီး ကောင်းမွန်တယ်...။ ငါ့တို့ စားဖိုမှူးကြီးအသစ် သင်ယူထားတဲ့ နဂါးမုတ်ဆိတ် ခေါက်ဆွဲလက်ရာကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး...။”

ဤခေါက်ဆွဲပန်းကန်မှာ မူလက ကန်တင်းမှ ကျောက်ကျန်းမင်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရွှီပေါ်အန်း ရောက်ရှိလာသဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌရွှီအား ပထမဦးဆုံး စားသုံးစေရန် ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောစရာ စကားများစွာ မရှိချေ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဟင်းရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲတစ်လုပ်ကို ခပ်စားလိုက်လေ သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

“မဆိုးဘူး...၊ မနက်ခင်းမှာ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် စားရတာ စိတ်ရွှင်လန်းစေတယ်...။ ကျောက်အိုကြီး...၊ တောင် ထွက်ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူမယ့် ကိစ္စက ဘယ်လိုရှိလဲ...၊ ဘာတိုးတက်မှုမှ မမြင်ရသေးဘူးနော်...။”

သာမန်အားဖြင့် ကုမ္ပဏီကန်တင်းနှင့် စီမံကိန်းများအတွက် ပစ္စည်းများ ထောက်ပံ့ရန် သက်ဆိုင်ရာ ဌာနသို့ လျှောက်ထားလွှာ တင်ပြရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ရွှီပေါ်အန်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းအတွင်း စာရွက်စာတမ်းများကို လက်မှတ်ရေးထိုးစဉ် အတွင်း သေသေချာချာ သတိပြုကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း မည်သည့် လျှောက်ထားလွှာမျှ တင်ပြလာခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရလေ၏။

ကျောက်ကျန်းမင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် တင်းကျပ်လိုက်ပြီး အနေခက်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌရွှီ...၊ ငါလည်း ရုံးခန်းက ညွှန်ကြားရေးမှူး လျှိုဝေကို ပြောပြခဲ့ဖူးပေမဲ့ သူမက ငါ့အပေါ် ကောင်းမွန်တဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး မပြခဲ့ဘူးလေ...။ အခု သူမကလည်း ပညာသင်သွားပြန်ပြီဆိုတော့...၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ဆီ တင်ပြရမှန်း မသိတော့လို့ပါ...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် လျှိုဝေအား ပညာသင်လွှတ်ထားခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရသွားခဲ့ရလေသည်။ သို့သော်လည်း ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကျောက်ကျန်းမင်၏ စီးပွားရေးလမ်းကြောင်းကို ထိခိုက်သွားစေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မ ထားခဲ့ချေ။

“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး...၊ ရုံးခန်းရဲ့ အကြီးအကဲအသစ်က ရက်ပိုင်းအတွင်း ရောက်လာပါလိမ့်မယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် လျှိုချွမ်အား ရုံးခန်းကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်စေလိုသော်လည်း ဤကိစ္စရပ်အား အစည်းအဝေး တွင် ဆွေးနွေးရဦးမည်ဖြစ်ပြီး ဆောက်လုပ်ရေးအုပ်စုသို့ တင်ပြကာ အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးမှသာ တရားဝင်ဖြစ် မည် ဖြစ်ပေသည်။

စီမံကိန်းမှာ လမ်းတစ်ဝက်ကျော် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဆောက်လုပ်ရေးအုပ်စု၏ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် ဌာနမှ အတည်ပြုချက် မပေးသေးသဖြင့် လျှိုချွမ်သည် သက်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းများကို လက်မှတ်မထိုးနိုင် သေးချေ။

ရုံးခန်းအတွင်းရှိ အခြားသော အောက်ခြေဝန်ထမ်းများမှာမူ ပုံမှန်အတိုင်းသာ လုပ်ကိုင်နေကြပြီး မည်သည့် ပြဿနာအတွင်းမျှ ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိကြချေ။

ထို့အပြင် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အတွင်း မပင်ပန်းဘဲ ကုမ္ပဏီရုံးချုပ်၌ ထိုင်နိုင်သောသူများမှာ နောက်ခံ အင်အားကောင်းကြသူများဖြစ်သဖြင့် ကျောက်ကျန်းမင်သည်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ သွားရောက်မနှောင့်ယှက်ဝံ့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကျောက်ကျန်းမင်သည် ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် ချီးကျူး စကားများ ပြောလိုက်လေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ခေါက်ဆွဲများကို အမြန်စားသောက်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို သုတ်လျက် ညွှန်ကြားလိုက်၏။

“ပေါင်းထားတဲ့ အသားတွေ ကျန်သေးလား...၊ ရှိရင် အချို့ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး ငါ့အတွက် ထုပ်ပိုးပေးပါဦး နော်...။”

“ဟုတ်ကဲ့... ရှိပါတယ်...။ အဆင်သင့်ရှိပါတယ်...၊ မစ္စတာရွှီ...၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာအတွင်းရှိ လူသားငယ်လေးများအတွက် အစားအသောက်များ ပိုမို ကောင်းမွန် စေရန် လိုလားသော်လည်း သူ၏လက်သည်းခွံအရွယ်ခန့်သာ လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီ ကျောက်ကျန်းမင်သည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော ဘူးခွံ ခုနစ်ဘူး ရှစ်ဘူးခန့် ပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း အသား ငါးကီလိုဂရမ်ခန့် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းမှာ မတတ်သာဘဲ ပြုံးလိုက်မိရုံသာ ရှိတော့သည်။ မတတ်နိုင်ချေ ၎င်းတို့ကို အိမ်သို့ ယူဆောင်ကာ ရေခဲသေတ္တာထဲသို့ ထည့်ထားရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူသည် အားလုံးကို မစားနိုင်ကြောင်းနှင့် သူ၏ လက်သည်း ခွံအရွယ်ခန့်သာ လိုအပ်ကြောင်းကိုမူ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မသင့်တော်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကန်တင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဓာတ်ခွဲခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းညွှန်ကြားရေးမှူး ယွီဝေ့မှာ ဆောက်လုပ်ရေးခွင်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ဤနေရာ၌ ရှိမနေခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် အင်္ဂတေရောစပ်သည့် စနစ်အပေါ် လမ်းညွှန်ချက်အချို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးအပ် ခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။

ထျန်ရှောင်ထုန်၏ အတွင်းရေးမှူး ရှိမနေသော်လည်း စာရွက်စာတမ်းများကိုမူ သူမ၏ရုံးခန်းဆီသို့ ပို့ဆောင် ပေးထားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် စားပွဲပေါ်၌ ပုံကျနေသော စာရွက်စာတမ်းများကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် ဓာတ်ခွဲ ခန်းမှ ဝန်ထမ်းငယ်တစ်ဦးသည် အင်္ဂတေသုံးစွဲရန်အတွက် ပုံးငယ်တစ်ပုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုလူငယ်အား စာရွက်စာတမ်းများကို ပြန်လည်ယူဆောင်သွားရန် ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဘွန်ဆိုင်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်လေတော့သည်။

ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာအတွင်း၌မူ ခေါင်ရှန်းရွာမှ ရွာသားများမှာ ထပ်မံ၍ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြန်လေပြီ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဆေးဘက်ဝင် ပါးလွှာလှသော ရာဘာလက်အိတ်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး အင်္ဂတေအနည်း ငယ်ကို ညှပ်ယူလိုက်ကာ သူ ယခင်က တူးဖော်ထားသော ကျင်းငယ်လေးအတွင်းသို့ သာသာလေး ထည့်သွင်း လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ရေကို ဂရုတစိုက် ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်ရာ မကြာမီ ရွှီပေါ်အန်းသည် ရေလှောင်ကန်အတွင်းရှိ ရေအိုင်အား အောင်မြင်စွာ မာကြောသွားစေခဲ့လေသည်။