မျက်ရည်များ

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းမပျိုလေးသည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကောရှန်းအား ဂရုတစိုက် တွဲထူပေးလေ၏။ ချူကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် ကောရှန်း၏ ကျောပြင်ရှိ လင်းထိုက် သွေးကြောဆုံသို့ လက်ဝါးနှစ်ဖက် အပ်နှင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ အဆုံးမဲ့ ရှင်သန်ခြင်း အာနိသင်များ ပြည့်ဝနေသော နတ်ဘုရား အလင်းဖြာကျင့်စဉ်၏ အတွင်းအားများကို သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ညင်သာစွာ၊ မပြတ်တမ်း စီးဆင်းဝင်ရောက်စေတော့သည်။

သေမင်းလက်မှ လုယူနိုင်စွမ်းရှိသော ထိုနတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားများက ကောရှန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားပြီး သွေးကြောမကြီးများတစ်လျှောက် လှည့်ပတ်သွားသောအခါ.. အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ကျန်တော့သည့် သူမ၏ အသက်ရှူသံလေးများ တဖြည်းဖြည်း မှန်ကန်လာလေ၏။ အပူချိန်လွန်ကဲနေသော ကိုယ်ပူရှိန်သည်လည်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားချေပြီ။

သို့သော်ငြားလည်း ချူကျန့်၏ ရင်ထဲတွင် သက်သာရာမရနိုင်သေးပေ။ သူသည် နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားဖြင့် ကောရှန်၏ အသက်စွမ်းအင်ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဆန့် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာမှ ပိုးဝင်နေမှုများကိုမူ မပြောင်းလဲနိုင်ချေ။ ရောင်ရမ်းနေသည်များကို ကျဆင်းစေမည့် နည်းလမ်းရှာမတွေ့သရွေ့ ကောရှန်၏ အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်လာမည်မဟုတ်သလို အဖျားသည်လည်း လုံးဝ ကျဆင်းသွားမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားများကို မရပ်မနား စတေးကာ ကောရှန်၏ အသက်ကို ဆွဲဆန့်ထားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင်တော့ ကောရှန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားများ အပြည့်အဝ စီးဆင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အနည်းဆုံး တစ်ရက်ခန့်တော့ အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီဟု ယူဆကာ ချူကျန့်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ကောရှန်အား အသာအယာ ပြန်လည် သိပ်ထားပေးလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း သူမတွင် သိုင်းပညာအခံမရှိကြောင်း ချူကျန့် ရိပ်မိလိုက်၏။ ကောရှန်ကို အနေအထားတစ်ခုတည်းဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တွဲထူထားရသဖြင့် အလွန်ပင်ပန်းသွားမည်ကို သိသောကြောင့် သူက စိတ်ရင်းဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းမပျိုလေးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်တိုးတိုး ချလိုက်လေသည်။

"ဒီမိန်းကလေးက သူရဲကောင်းကြီး ကောကျင့်ရဲ့ သမီးဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး... သူရဲကောင်းကြီး ကောကျင့်က နိုင်ငံတော်အတွက် ရှန်းချန်မြို့ကြီးကို ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သူမို့ အများကြီး လေးစားမိပါတယ်"

ကောရှန်ကို စောင်ခြုံပေးရင်းဖြင့် ချူကျန့်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"သခင်မလေးရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရမလား... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီမလေးနဲ့ ဘယ်လို တွေ့ခဲ့ပြီး ဒီနေရာကို ဘယ်လိုများ ရောက်လာတာလဲ"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျက်သရေရှိစွာ အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မနာမည်က ဝမ်ယွိယန်း ပါ... မူလက ကျွန်မ အစ်ကိုဝမ်းကွဲတော်တဲ့ မုရုံဖု နဲ့အတူ လေ့ကုတောင်က တန်ဖိုးကြီး စစ်တုရင်ပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ လာခဲ့ကြတာပါ... လော့မြစ်ထဲမှာ ရေကူးပြီး ထွက်ပြေးလာတဲ့ ဒီမိန်းကလေးကို တွေ့လို့ ကယ်တင်ပြီး လှေပေါ်ခေါ်တင်လာခဲ့တာပါ... အဲဒီ လူဆိုးတွေက ရေထဲကနေ လှေကို ဝင်တိုက်ကြတယ်လေ... ကျွန်မအစ်ကိုက လူဆယ်ယောက်လောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တော့ ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်ပြေးကုန်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲဒီလောက် ယုတ်မာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ရေအောက်ကနေ လှေဝမ်းဗိုက်ကို အပေါက်ဖောက်သွားကြတယ်"

ဝမ်ယွိယန်း ဟု အမည်ရသော ထိုမိန်းမပျိုလေး၏ စကားများအရ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို ချူကျန့် ခေါင်းထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း ပုံဖော်ကြည့်မိတော့၏။

ကောရှန်သည် လူဆိုးဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပုံရ၏။ လူအင်အား မမျှသဖြင့် ဒဏ်ရာရကာ ရေထဲခုန်ချပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ယွိယန်းတို့အဖွဲ့က လှေဖြင့် ဖြတ်သွားခိုက် ကြုံကြိုက်သဖြင့် ကယ်တင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရေကူးကျွမ်းကျင်သော လူဆိုးများက လှေကို အပေါက်ဖောက်သွားသဖြင့် ရေစုန်အတိုင်း ဆင်းလာခဲ့ရပြီး တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ရပ်နားကာ ကုန်းလမ်းမှ ဆက်လာခဲ့ကြသည်။ လျန်တူမြို့သို့ ဖြတ်သန်းလာချိန်တွင် မုရုံဖုမှာ လေ့ကုတောင်ရှိ ဆွံ့အနားမကြား တောင်ကြားသို့ အမြန်သွားရောက်ရန် လောလောဆယ်ဆယ် ဖြစ်နေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ပူရှိန်တက်လာသော ကောရှန်နှင့် သိုင်းပညာမတတ်သော ဝမ်ယွိယန်းတို့ကို ထိုနေရာ၌ ချန်ထားခဲ့ပြီး သိုင်းပညာ အတန်အသင့် တတ်ကျွမ်းသော အားပိ ဟုခေါ်သည့် အစေခံကောင်မလေးကို အစောင့်အဖြစ် ထားရစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူကမူ လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လေ့ကုတောင်ဆီသို့ မြင်းများဖြင့် ဒုန်းစိုင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ယွိယန်းသည်လည်း ကောရှန်ကို ကုသပေးရန် သမားတော်တစ်ဦးကို ပင့်ဆောင်ခဲ့သေးသော်လည်း၊ သမားတော်မှာ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ နှစ်ရက်ခန့် ကြာသောအခါ အစေခံ အားပိသည် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ သွားရောက်ဝယ်ယူရင်း လူဆိုးများ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မည့် သတင်းကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထိုအခါ မြို့သူမြို့သား အများစုမှာ ညတွင်းချင်းပင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးရင်း ထပ်မံ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြန်၏။

"သခင်မလေး ဝမ်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်တဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်... ဒီတစ်ကြိမ်အတွက်တော့ ကျွန်တော် ချူလော့ကျွင်း.. ခင်ဗျားကို အသက်တစ်ချောင်းစာ အကြွေးတင်သွားပါပြီ"

"သခင်လေး ချူက လွန်ကဲနေပါပြီရှင်... ဒါနဲ့ အားပိရော ဟင်... သူက လူဆိုးတွေကို တားဖို့ဆိုပြီး တံခါးဝမှာ စောင့်နေမယ် ပြောခဲ့တာ..."

ထိုအခါမှသာ သူ သွေးကြောပိတ်ထားခဲ့သော ကောင်မလေးကို ချူကျန့် သတိရသွားပြီး တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်"

နောက်သို့ လှည့်ထွက်လိုက်ချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟယ်သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို တိတ်တခိုး ငမ်းရင်း တံတွေးမြိုချနေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့၏။

ချူကျန့်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်အေးစက်နေလျက် ယွင်ကျုံးဟယ်အား ဆွဲမကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။ ယွင်ကျုံးဟယ်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပြီး မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားတော့၏။ သူက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး ချူ... ခင်ဗျား ကျေးဇူးကန်းလို့ မရဘူးနော်... ကျုပ်သာ မပါရင် သခင်မလေး ကော ကို ခင်ဗျား တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောလိုက်ရချေ။ သူ၏ မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့သွားကာ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက် အသက်ထွက်သွားလေတော့၏။

ချူကျန့်သည် ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဓားကို အေးစက်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အလောင်းကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပစ်သွင်းလိုက်၏။

ဤမျှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ကာမဘီလူးတစ်ကောင်ကို အဘယ်ကြောင့် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးရမည်နည်း။

ကောရှန်အား ထိုကဲ့သို့ ရမ္မက်ခိုးဝေနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမည်ကို တွေးမိရုံဖြင့် ချူကျန့်၏ ရင်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ရှင်းထုတ်လိုက်ရန် တိတိကျကျ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ထို့နောက် အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ သွားကာ အားပိ၏ သွေးကြောများကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ရတော့၏။ အားပိကလည်း အကျိုးအကြောင်းကို နားလည်သွားသဖြင့် ဒေါသပြေသွားကာ ကောရှန်အတွက် ဆန်ပြုတ်ပင် သွားရောက် ပြုတ်ပေးလေ၏။

ချူကျန့်သည် ကောရှန်၏ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခြင်းက အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် မသင့်တော်မှန်း သိသော်ငြားလည်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ ကောရှန်၏ ကိုယ်ပူရှိန် အနည်းငယ် ကျသွားသော်လည်း (၃၈) ဒီဂရီခန့် ရှိနေသေးသဖြင့် ရေပတ်တိုက်ပေးခြင်း၊ ချွေးသုတ်ပေးခြင်း စသည့် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုများ လိုအပ်နေပေသည်။

သခင်မလေး ဝမ် ကဲ့သို့သော အယုအယခံ ကြီးပြင်းလာသူ တစ်ယောက်အတွက် ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အလုပ်များကို လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် ချူကျန့်ကပင် ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ညဉ့်နက်လာချေပြီ ဝမ်ယွိယန်း နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားပြီး အနီးရှိ အခန်းတွင် အနားယူရန် သွားပြီးနောက် ချူကျန့်သည် ကုတင်ဘေးတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်လျက် ကောရှန်၏ ပိန်လှီနေသော မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်ပေါင်းစုံတို့ ရောထွေးနေတော့၏။

ရုတ်တရက် ကောရှန်၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွလာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်ကို ချူကျန့် သတိပြုမိလိုက်၏။ ရေသောက်ချင်သည်ဟု ထင်သဖြင့် သေချာစွာ ကြားရစေရန် သူက နားကို ကပ်လိုက်လေသည်။

မျှော်လင့်မထားစွာပင် ကောရှန်က မသိမသာ ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး... ဂျူနီယာမောင်လေး... နင့်ကို ကယ်ဖို့ ငါ လာခဲ့တယ်..."

ထိုသို့ ပြောနေရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့၏။

'ဒီငတုံးမလေး... ငါက သွေးဓားဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကိုတောင် သတ်ပစ်လိုက်တယ် ဆိုတဲ့ သိုင်းလောကက သတင်းတွေကို မကြားမိဘူးလား... နင့်ရဲ့ အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းပညာလေးနဲ့ ငါ့ကို ကယ်ဖို့ ပြောနေသေးတယ်... ငါ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်တာပဲ ကံကောင်းလှပြီ'

ချူကျန့်က စိတ်ထဲမှ ကြိတ်တွေးလိုက်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိဘဲ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပူနွေးသော မျက်ရည်အချို့ ပြည့်လျှံလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လည်ချောင်းတွင်လည်း တစ်ဆို့နေပြီး စကားတစ်ခွန်းပင် ထွက်မလာတော့ချေ။

သူသည် ကောရှန်၏ လက်ကလေးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ပူနွေးနေသော်လည်း လက်ကလေးမှာမူ အေးစက်နေသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကလေးမှာ ချူကျန့်၏ လက်ဝါးကြီးထက် ထက်ဝက်ပင် မရှိချေ။

ချူကျန့်သည် မိန်းမပျိုပေါင်း များစွာ၏ လက်ကို ကိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ လျှို့ဝှက်သိုင်းလောကတွင် မဆိုထားနှင့်။ ဤကစားပွဲ ကမ္ဘာကြီးထဲတွင်ပင် ချန်လင်းစု ချင်ရူယွင် နှင့် ရွှေရှန်းတို့၏ လက်များကိုပင် ဆုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။ ဪ... တည်းခိုခန်းထဲမှာ သတိလစ်သွားခဲ့သောလီ ဆိုသည့် မိန်းကလေးရဲ့ လက်ကိုလည်း ကိုင်ခဲ့ဖူးသေးသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် ကောရှန်၏ လက်ကလေးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ အကျိုးအမြတ်ကို တွက်ချက်ရာတွင် သံမဏိပမာ အေးစက်နေတတ်သော သူ၏ နှလုံးသားသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြင်နာယုယမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါးကို ကိုင်တွယ်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ကောရှန်၏ လက်ကလေးများကို သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်မိုးဆုပ်ကိုင်ကာ မိမိ၏ ကိုယ်ငွေ့ဖြင့် နွေးထွေးစေရန် ပြုလုပ်ပေးနေမိတော့၏။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် အားပိသည် တံခါးခေါက်ကာ ပြုတ်ထားသော ဆန်ပြုတ်ကို ယူလာပေးလေသည်။ ချူကျန့်ကိုယ်တိုင် ကောရှန်းအား ခွံ့ကျွေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူ ခုံးကျုံး နှင့် ရွှီဇီလင်း တို့၏ အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"အစ်ကို ချူ... သခင်မလေး ကော ကို တွေ့ပြီလို့ ကြားတယ်"

ချူကျန့်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို အားပိထံ ကပျာကယာ ကမ်းပေးကာ ကောရှန်းကို ဂရုစိုက်ပေးရန် မှာကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးကို အမြန်သွားဖွင့်ကာ ခုံးကျုံးကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်၍ မေးလိုက်၏။

"ချန်ကျားဖုန်း ရော ဘယ်မှာလဲ"

ချန်ကျားဖုန်း လည်း အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး၊ တည်းခိုခန်းတွင် လီ ဟု အမည်ရသော မိန်းကလေးကို ကုသပေးခဲ့သည့် သမားတော်တစ်ဦးကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

ဆေးကုသမှု ခံယူမည့်သူမှာ ကောရှန် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ.. သမားတော်က ခေါင်းခါယမ်းလျက် ဆိုလေသည်။

"ဒီမိန်းကလေးကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ကျွန်တော် ကြည့်ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်... သူ့အခြေအနေက အရမ်း ဆိုးဝါးနေပြီ.. ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပါဘူး"

ချူကျန့်၏ မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီဇီလင်း က ကပျာကယာ လှမ်း၍ တားလေသည်။

"ဆရာကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး တတ်နိုင်သလောက်တော့ လုပ်ပေးပါ... ဒီမိန်းကလေးကို ပျောက်အောင် ကုပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပေးရပေးရ ကျွန်တော်တို့ ပေးပါ့မယ်"

သမားတော်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"သခင်လေး ရွှီ... သခင်လေး ချူ... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးက လျန်တူမြို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးတွေပါ... ကျွန်တော်သာ ကုသနိုင်မယ်ဆိုရင် ငွေတစ်ပြားမှ မယူဘဲ ကုပေးမှာပေါ့... အခုဟာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးပညာက အကန့်အသတ် ရှိနေလို့ တကယ်ကို ဘာမှ မတတ်နိုင်လို့ပါ..."

အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။ သူတို့သည် ချူကျန့်ကို ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေတစ်ဦး၊ တိုက်ပွဲဝင် ရဲဘော်ရဲဘက် တစ်ဦးအနေဖြင့် သဘောထားခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခုလို သူ အလွန် ချစ်ခင်မြတ်နိုးရသော စီနီယာအစ်မလေး အသည်းအသန် ဖျားနာနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မည်သို့လျှင် မစိုးရိမ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သမားတော်ကြီးသည် တွေဝေစွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်း ဆိုလေ၏။

"ဒီကနေ မိုင်တစ်ရာလောက် ဝေးတဲ့ ကူချန်မြို့မှာ နတ်သမားတော် ရွှယ်မုဟွာ ရဲ့ တပည့်ဖြစ်တဲ့ ရှီချီကျိန်း ဆိုတဲ့ သမားတော်တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... သူ့ရဲ့ အပ်စိုက်ပညာက ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်တဲ့... သူ့ကိုသာ ပင့်လာနိုင်ရင် မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သေးတယ်"

ရွှီဇီလင်း က ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သွားပင့်ပါ့မယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူက ချန်ကျားဖုန်း အား မြင်းများ ပြင်ဆင်ထားရန် ညွှန်ကြားလိုက်တော့၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် သူတို့၏ သွေးကမ္ဘာရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်သော ယွီဝန်ဟွာကူ ကို စောင့်ဆိုင်းရန်ဖြစ်ကြောင်း ချူကျန့် ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။ ယခု သူ၏ အရေးကိစ္စအတွက် အဓိက လက်စားချေမည့် ရည်ရွယ်ချက်ကိုပင် ဘေးချိတ်ထားခဲ့သည်ကို မြင်ရသောအခါ ချူကျန့်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှဲစွာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားရတော့၏။ သို့သော် ရွှီဇီလင်း က သူ့ကို စကားပြောခွင့် မပေးတော့ဘဲ လက်ကိုယှက်ကာ အရိုအသေပေးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကို ချူ... စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ... ကျွန်တော် ရွှီဇီလင်း အသက်ရှင်နေသရွေ့ ရှီချီကျိန်း ကို လျန်တူမြို့ဆီ အမြန်ဆုံးနဲ့ ဘေးကင်းကင်း ရောက်အောင် ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး၊ လမ်းပြပေးမည့် ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးနှင့်အတူ ညတွင်းချင်းပင် ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။

အမှန်တကယ်တော့ ချူကျန့် အယုံကြည်ရဆုံးသူမှာ နတ်သမားတော် ချန်လင်းစု သာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ချန်လင်းစု မှာ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရောက်ရှိနေပြီး၊ သူမ၏ ကျန်းမာရေးမှာလည်း မကြာသေးမီကမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခါစ ဖြစ်သဖြင့် ခရီးဝေး သွားလာရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ကောရှန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှာလည်း ခရီးသွားရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲနေသေးရာ၊ ချူကျန့် အနေဖြင့် ရွှီဇီလင်း အား ရှီချီကျိန်း ကို သွားရောက်ပင့်ဆောင်ခိုင်းရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေတကား။