ဤမျှလောက်သော ယုံကြည်မှုများကို မည်သူက ပေးထားသနည်း

ရွှီဇီလင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ခုံးကျုံး က ကြင်နာသော လေသံဖြင့် ဆိုလာလေ၏။

"သခင်မလေး ကော က ဓားဒဏ်ရာ ရထားတာ မဟုတ်လား... ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်က ဒဏ်ရာတွေကို ကုသတဲ့နေရာမှာ အတော်လေး အသုံးဝင်တယ်... သူမကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းအားနဲ့ ကုသပေးရမလား"

ချူကျန့်က ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုချေ။ သူတို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ အချိန်တိုတောင်းလှသော်ငြား၊ ခုံးကျုံး သည် မိတ်ဆွေများအတွက်ဆိုလျှင် အသက်ကိုပင် ပေးဝံ့သော သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ချူကျန့်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ လေးနက်စွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်တော့၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဓားသိုင်း လာကျင့်ပေး"

ခုံးကျုံး က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ကောရှန်အား အတွင်းအားဖြင့် စတင် ကုသပေးလေတော့၏။

ချူကျန့်၏ ရင်တွင်း၌ ခံစားချက်ပေါင်းစုံတို့ ရောထွေးနေတော့၏။ လျှို့ဝှက်သိုင်းလောကမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူ၏ ဘဝတွင် မိတ်ဆွေဟူ၍ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ဤကစားပွဲကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ဤမျှ သစ္စာရှိသော မိတ်ဆွေကောင်းများကို ရရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ တည်းခိုခန်းတွင် သူ နေရာချပေးခဲ့သော မိန်းကလေး သတိရလာပြီဖြစ်ပြီး သူ့အား တွေ့လိုကြောင်း ဖုန်လျန်အဖွဲ့သားများထံမှ သတင်းစကား ရရှိလေသည်။ ထိုအချိန်၌ပင် အားပိ က ကောရှန်အား ရေချိုးပေးကာ အဝတ်အစား လဲလှယ်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေသဖြင့်၊ ချူကျန့်သည် တည်းခိုခန်းရှိ ထိုပြဿနာအိုးလေးကို အရင်သွားရောက် ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

ခုံးကျုံး ၏ အသက်ရှည်ခြင်း အတွင်းအား အကူအညီကြောင့် ကောရှန်၏ အခြေအနေမှာ တည်ငြိမ်သွားချေပြီ။ သတိမရသေးဘဲ ကိုယ်ပူရှိန် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသော်ငြား၊ သူမ၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ချူကျန့်သည်လည်း ခေတ္တခဏ အပြင်ထွက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူ အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ချိန်က ခြောက်ကပ်နေခဲ့သော လမ်းမထက်တွင် လူအများအပြားနှင့် လှည်းများ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြပြီး၊ ယခင် စည်ကားခဲ့မှု၏ ထက်ဝက်ခန့်မျှ ပြန်လည် အသက်ဝင်နေသည်ကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သောအခါ ကလေးသူငယ်များကို ဆွဲခေါ်လျက် အိမ်ပြန်လာကြသူ အများအပြားကို မြင်တွေ့ရလေ၏။ ချူကျန့်မှာ ဆွံ့အသွားတော့၏။ သူက ကျူးချွမ် ဟု အမည်ရသော ဖုန်လျန်အဖွဲ့သား တစ်ဦးအား မေးမြန်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူနှင့်အတူ ခုံးကျုံး၊ ရွှီဇီလင်း တို့က လူဆိုးများကို နှိမ်နင်းလိုက်ပြီဆိုသော သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ကျေးလက်ဒေသများသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြသူများအားလုံး လျန်တူမြို့သို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

ချူကျန့်မှာ ပြောစရာ စကားပင် ရှာမရအောင် ဆွံ့အသွားချေသည်။

'အင်တာနက် အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာတောင် သတင်းပျံ့နှံ့မှု အရှိန်အဟုန်က ဒီလောက် မြန်ဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီရှေးဟောင်း သိုင်းလောက ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ တောင်တန်းကြီးတွေ၊ ကျေးလက်တောရွာတွေဆီ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းနေသူတွေက ညတွင်းချင်းပဲ ဒီသတင်းကို ဘယ်လိုများ ရရှိသွားကြတာလဲ'

'မည်သို့ပင်ဆိုစေ မနေ့ညက ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းအမှတ် ၁၅၀၀ တိတိ တစ်ဟုန်ထိုး တက်သွားတယ်လို့ စနစ်က အသိပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ဒါကို ဆာဗာတစ်ခုလုံးရှိ ဇာတ်ကောင်တွေ အားလုံးဆီ အသိပေး ကြေညာလိုက်တာလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်တော့မယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ သတင်းရသွားရင်တောင်မှ ဒီလောက် လူအများကြီးက ဘာကိုမှ မစဉ်းစားဘဲ ပြန်အပြေးအလွှား ရောက်လာကြမှာတဲ့လား... လက်ရှိ လျန်တူမြို့က အုပ်ချုပ်သူမဲ့နေတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး လုံခြုံရေးအတွက် ဘာအာမခံချက်မှ မရှိသေးဘူး ဆိုတာကို သူတို့ နားလည်ထားသင့်တာပေါ့'

ချူကျန့်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျူးချွမ် က ထိုကိစ္စသည် လုံးဝ ယုတ္တိတန်လှကြောင်း ထင်မှတ်နေဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလေ၏။

"မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး နည်းနည်း ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူက ကိုယ့်ရဲ့ မွေးရပ်မြေနဲ့ အိမ်ကို စွန့်ပစ်ချင်မှာလဲဗျ... ဒါ့အပြင် သခင်လေး ချူ၊ သခင်လေး ခုံး နဲ့ သခင်လေး ရွှီ တို့ သုံးယောက်က နာမည်ကျော် သူရဲကောင်းကြီးတွေ မဟုတ်လား... ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက် ရှိနေမှတော့ လျန်တူမြို့ကြီးက သံမဏိခံတပ်ကြီးလို လုံခြုံသွားပြီပေါ့... ယွီဝန်ဟွာကျီ က စစ်တပ်ကြီး သောင်းနဲ့ချီပြီး ခေါ်လာရင်တောင် ကြက်တွေ ခွေးတွေလိုပဲ ထွက်ပြေးရမှာ အသေအချာပဲ"

ချူကျန့်မှာ မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူး ဖြစ်သွားရတော့၏။

'ငါတို့ သုံးယောက်တည်းနဲ့ သံမဏိခံတပ်ကြီးလို လုံခြုံသွားပြီ ဟုတ်လား... ဘယ်သူကများ ဒီလောက် ယုံကြည်မှုတွေ ပေးထားတာလဲ... ရန်ရှီးဖုန်း က ပေးထားတာလား... လျန်တူမြို့မှာ စစ်သားလည်း မရှိဘူး၊ စားနပ်ရိက္ခာလည်း မရှိဘူး... လူဆိုးဓားပြတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့လောက်ပဲ အဆင်ပြေနိုင်ပေမယ့်၊ တကယ့် စစ်မြေပြင်နဲ့ ကြုံလာရရင် သောင်းနဲ့ချီတဲ့ စစ်တပ်ကြီး မဆိုထားနဲ့၊ လူနှစ်ထောင်လောက် ပါတဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုကတောင် လျန်တူမြို့ကို မြေကြီးနဲ့ တစ်ပြေးညီဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်'

ချူကျန့်က ရုတ်တရက် ဝင်မေးလိုက်၏။

"ခဏလေးဗျ... ခင်ဗျား ပြောတာ ယွီဝန်ဟွာကျီ လား... ယွီဝန်ဟွာကူ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျူးချွမ် က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ယွီဝန်ဟွာကူ ဟုတ်လား... ဟားဟား... အဲဒါက သခင်လေး ခုံး နဲ့ သခင်လေး ရွှီ တို့က ယွီဝန်ဟွာကျီ ကို နောက်ပြောင်ပြီး ခေါ်တဲ့ နာမည်လေဗျာ... အဲဒီလို ခေါ်ရဲတာဆိုလို့ သူတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ... ဪ... အခုတော့ သခင်လေး ချူ ပါ ပါလာပြီပေါ့"

ချူကျန့်သည် ထိုသူ၏ လေးစားအားကျမှုအပြည့်ဖြင့် မြှောက်ပင့်နေသော စကားများကို ကပျာကယာ ဖြတ်ပြောလိုက်တော့၏။

"ယွီဝန်ဟွာကျီ က စစ်တပ်ကြီး သောင်းနဲ့ချီပြီး လာတိုက်မယ် ဆိုတာ တကယ်ပဲလား"

ကျူးချွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလေ၏။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေ သတင်းပို့တာတော့ ယွီဝန်ဟွာကျီ က ခင်ဗျားတို့ ဒီမြို့လေးမှာ ရှိနေတာကို ကြားသွားလို့ သူကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကြီး သောင်းနဲ့ချီပြီး ဦးဆောင်လာတယ်တဲ့ဗျ... ခင်ဗျားတို့ကို မြင်းငါးကောင်နဲ့ ဆွဲဖြဲပြီး သတ်ပစ်မယ်လို့လည်း ကြုံးဝါးထားသေးတယ်... ဟားဟား... သူ့လေသံကတော့ ကြီးသားဗျ... သခင်လေး ချူ ရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကိုတောင် သူ ခံနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ မေးခွန်းထုတ်ရဦးမယ်"

နားလည်ရခက်သော ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကျူးချွမ် အား ကြည့်ရင်း ချူကျန့်မှာ ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။

"ဒါနဲ့ သခင်လေး ချူ... ကျွန်တော်တို့ ဖုန်လျန်အဖွဲ့ရဲ့ တခြား ဌာနခွဲတွေက ညီအစ်ကို နှစ်ထောင်ကျော်လောက် အခုလေးတင် ရောက်လာကြတယ်... အဲဒါ သူတို့ကို ဘယ်လို နေရာချထားရမလဲဆိုတာ ဌာနခွဲမှူး ချန် က ခင်ဗျားဆီမှာ အကြံဉာဏ် လာတောင်းခိုင်းလို့ပါ"

ချူကျန့်မှာ အံ့အားသင့်သွားတော့၏။

"ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ လာပြီး အကြံတောင်းနေရတာလဲဗျ"

"လျန်တူမြို့ကို သခင်လေး ချူ၊ သခင်လေး ခုံး နဲ့ သခင်လေး ရွှီ တို့က ကယ်တင်ပေးခဲ့တာလေဗျာ... ကျွန်တော်တို့ ဖုန်လျန်အဖွဲ့က ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက် နောက်ကနေ လိုက်ပြီး တစ်လောကလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီလေ... သခင်လေး ခုံး က ခင်ဗျားကို မပြောပြထားဘူးလား"

ချူကျန့်သည် သူ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ ခုံးကျုံး က သူ့အား စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟခဲ့ချေ။ အမှန်တော့ မနေ့ညက ကောရှန်၏ အခြေအနေမှာ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရလောက်အောင် ဆိုးဝါးနေသဖြင့် ခုံးကျုံး က ထိုကိစ္စကို ထုတ်မပြောဘဲ သူ့အား အနှောင့်အယှက် မပေးလို၍လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

'ငါက စစ်ရေးစစ်ရာ မဟာဗျူဟာတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဘာဆိုဘာမှ နားမလည်သလို၊ တစ်လောကလုံးကို သိမ်းပိုက်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လည်း တစ်စက်လေးမှ မရှိဘူး...ဒီကစားပွဲကမ္ဘာကြီးထဲကို ငွေရှာဖို့နဲ့ ယွမ်သန်းတစ်ရာ ဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်လေးကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်လာခဲ့တာပါဆို’

ချူကျန့်က ချက်ချင်းပင် ညွှန်ပြလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ သခင်လေး ခုံး ဆီကို သွားပြီး အကြံတောင်းလိုက်လေ"

"မိုးမလင်းခင်ကတည်းက သခင်လေး ခုံး က ယွီဝန်ဟွာကျီ ရဲ့ စစ်တပ်အင်အားကို စုံစမ်းဖို့ သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ထွက်သွားပြီ... မသွားခင်က လျန်တူမြို့ရဲ့ ကိစ္စအဝဝကို သခင်လေး ချူ ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ကြဖို့ မှာသွားပါတယ်"

'ငါ့ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမယ် ဟုတ်လား... ငါက မြို့တစ်မြို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အုပ်ချုပ်တတ်မှာလဲ... ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ခုံး က မနေ့ညက ကောရှန်ကို ကုသပေးဖို့ သူ့ရဲ့ အတွင်းအား အများစုကို အသုံးပြုခဲ့ရပြီး၊ ရွှီဇီလင်း ကလည်း ကောရှန်းအတွက် သမားတော်ပင့်ဖို့ ညတွင်းချင်း ခရီးထွက်သွားခဲ့ရတာလေ... ဒီလို ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းတဲ့ မိတ်ဆွေတွေကို ငါ လက်လွှတ်စပယ် ပစ်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး'

ချူကျန့်က ခေါင်းကိုက်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်ရတော့၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း မြို့ထဲမှာ တပ်စွဲဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခု အရင်ရှာလိုက်ကြပါ... ပြီးရင် လက်နက်တွေနဲ့ ရိက္ခာတွေကို စာရင်းကောက်ထားလိုက်... တပ်သားတွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ကိစ္စကတော့ သခင်လေး ခုံး နဲ့ ဇီလင်း ပြန်လာမှပဲ စီစဉ်ကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အာချွမ် သည် လမ်းမပေါ်တွင် လုံခြုံရေးယူနေသော ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ချူကျန့်၏ စကားများကို တဆင့် ပြန်လည် မှာကြားလိုက်လေ၏။ ထိုဂိုဏ်းသားက ချူကျန့်အား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"သခင်လေး ချူ ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

သူ ထိုသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများက လှမ်းကြည့်လာကြပြီး အခြေအနေကို ချက်ချင်း နားလည်သွားကြတော့၏။

သာမန်ရုပ်ရည်သာ ရှိသော ဤလူငယ်လေးသည် နာမည်ကျော် သူရဲကောင်းလူငယ် ချူလော့ကျွင်း ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ကျေးဇူးတင်မှု၊ ယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးပေါင်းများစွာက ချူကျန့်ထံသို့ စုပြုံကျရောက်လာတော့၏။

"သခင်လေး ချူ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်တွေကို ကာကွယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

"သခင်လေး ချူရဲ့ ကျေးဇူးကို တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူးရှင်"

"သခင်လေး ချူ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ အခုလေးတင် ဖမ်းလာတဲ့ ငါးလေးတွေ ရှိတယ်... တန်ဖိုးတော့ မကြီးပေမယ့် အရမ်း လတ်ဆတ်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ"

"ကျွန်မဆီမှာလည်း ကြက်မကြီး အခုလေးတင် ဥထားတဲ့ ကြက်ဥလေးတွေ ရှိတယ်ရှင့်... ကျေးဇူးပြုပြီး ယူသွားပေးပါနော်"

"သခင်လေး ချူ..."

ချူကျန့်မှာ ဖိုသီဖတ်သီ ဖြစ်သွားရပြီး၊ ပြည်သူများက အတင်းအဓမ္မ ထည့်ပေးလိုက်သော ငါးများ၊ ကြက်ဥများ၊ တောသစ်သီးများနှင့် အခြားသော ပစ္စည်းများကို တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်ကြီး သယ်ဆောင်ကာ လူအုပ်ကြီးထဲမှ အနိုင်နိုင် တိုးထွက်လာခဲ့ရလေသည်။

ကျူးချွမ် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်၏။

"သခင်လေး ချူ... ဒါက ပြည်သူတွေရဲ့ ဆန္ဒပဲ... အားလုံးက တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်နေကြပြီ"

ချူကျန့်မှာ ရွှံ့နွံတောထဲသို့ ကျွံဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။

"ဒါတွေ ကိုင်ထား"

ချူကျန့်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများအားလုံးကို ကျူးချွမ် ထံသို့ အတင်း ထိုးပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစအချို့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လှစ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွား၏။ ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် လူအုပ်ထဲသို့ လျှပ်တစ်ပြက် တိုးဝင်သွားလေသည်။

ပစ္စည်းများ ပေးခဲ့သော လူများ၏ လက်ထဲသို့ ငွေများကို အတင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် မည်သူမှ သတိမထားမိခင်မှာပင် လေပွေတစ်ခုအလား ပြေးလွှားပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

'ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျေပြီ... ငါ့ဆီကနေ ဘာမှ ထပ်ပြီး မျှော်လင့်မနေကြနဲ့တော့'

ဟူ၍ ပြေးလွှားနေရင်း ချူကျန့်က ကြိတ်တွေးလိုက်လေသည်။

မျှော်လင့်မထားစွာပင် ပြည်သူများမှာ ပို၍ပင် လေးစားစိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်သွားကြတော့၏။ သူတို့က သခင်လေး ချူ ၏ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်မှု၊ ပြည်သူတို့ထံမှ အပ်တစ်ချောင်း၊ အပ်ချည်တစ်မျှင်မျှပင် မယူငင်တတ်မှုတို့ကို ချီးမွမ်းခန်း ဖွင့်နေကြတော့၏။ အချို့ဆိုလျှင် ချူကျန့် ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာဆီသို့ မျက်နှာမူကာ ဒူးထောက်၍ပင် အရိုအသေ ပေးနေကြလေသည်။

ချူကျန့်သည် အမောတကောဖြင့် တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် အစောင့်အဖြစ် နေထိုင်နေကြသော ဂိုဏ်းသားများက သူ့အား ရိုသေစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လာကြ၏။

"သခင်လေး ချူ"

ချူကျန့်က လက်ကို ကပျာကယာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေသေးလို့... အရေးကြီး ကိစ္စမရှိရင် ကျွန်တော့်ကို လာမနှောင့်ယှက်ကြနဲ့နော်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

နောက်ဆုံးတော့လည်း အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားချေပြီ။ ချူကျန့်သည် နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေး လီ ၏ အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်လေသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါရှင့်"

အခန်းတွင်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ယခုအခါ သူမ၏ အသံမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်၏။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ဟန်လူမျိုးတို့၏ ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင်တော့ အစေခံ မိန်းကလေး နှစ်ဦးက ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့ပေးခြင်း၊ ပြုစုခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးနေကြသည်။ မိန်းကလေး လီ မှာ ဤသို့သော ပြုစုယုယမှုမျိုးနှင့် မရင်းနှီးသဖြင့် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်နေဟန် ရှိပေသည်။ ချူကျန့်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမက ချက်ချင်းပင် လှမ်းပြောလေ၏။

"သူတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပါလား ဟင်... ကျွန်မဘာသာ လုပ်တတ်ပါတယ်"

ချူကျန့်က လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ အစေခံ မိန်းကလေး နှစ်ဦးမှာ အရိုအသေပေးပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။

ထိုအခါမှသာ မိန်းကလေး လီ မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားပြီးနောက် အရိုအသေပေးလျက် ဆိုလာလေသည်။

" အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် လီဝမ်ရှို့ က သခင်လေး ချူ ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ရှင့်"

အစေခံ မိန်းကလေး နှစ်ဦးထံမှတဆင့် သူ၏ အကြောင်းကို သူမ သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ချူကျန့် ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် သိပ်ပြီး အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ချေ။ ဟန်လူမျိုးတို့၏ ဝတ်စုံဖြင့် သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျန်းနန်ဒေသမှ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ဦးနှင့် ပို၍ပင် တူနေပြီး၊ သူမ၏ အမည်နှင့် လိုက်ဖက်ညီလှပေတော့၏။