အခန်း ၂၂၆

အခန်း (၂၂၆) သခင်မသုံးယောက်အား သွားရောက်ကယ်တင်ခြင်း

"ဝိညာဉ်သစ်ပင်တစ်ပင် ရှိနေတယ်..."

"ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံး ရှိနေတယ်..."

လုယွီပင်းနှင့် အခြားဆယ့်ခုနစ်ယောက်၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားရသောအခါ ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ဝူရှီးဟယ်နှင့် အခြားသော ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ အံ့သြဝမ်းသာသွားကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လုယွီပင်းတို့၏ စကားများအရ ထိုဝိညာဉ်သစ်ပင်မှ သီးနေသော ဝိညာဉ်သစ်သီးသည် ဆဋ္ဌမအဆင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဤလူများက ရိပ်မိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ပဉ္စမအဆင့် ကျောက်စိမ်းဗိမာန်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများအတွက် ၎င်းကို စားသုံးလိုက်သည်နှင့် ဆဋ္ဌမအဆင့် ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်၏။

အနည်းဆုံးတော့ ကျောက်စိမ်းဗိမာန်နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်မှာ သေချာပေသည်။

ရုတ်တရက် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် နည်းပြဆယ့်ကိုးယောက်လုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများ ပေါ်လာ၏။

ရှီခွေ၊ ရှကောင်းလီ၊ ဝူချုံးရှောင်၊ လွီဝေ့မို၊ ကျန်းဖေးချောင်၊ ချန်ကျန်းမင်၊ ကုရှင်းယွဲ့၊ ပါရှန်းလီနှင့် ရှန်ချင်းပေါ် အစရှိသော နည်းပြချုပ်ကိုးယောက်လုံးမှာလည်း ထိုယှဉ်ပြိုင်မှုတွင် ပါဝင်ရန် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

သို့သော်လည်း ဝူရှီးဟယ်ထံမှ ဝိညာဉ်သစ်သီးကို လုယူရန် အခွင့်အရေး မရှိကြောင်း သူတို့ကိုးယောက်လုံး ကောင်းကောင်း သိထားကြ၏။

"အားလုံးပဲ ငါ့နောက်ကနေ ဂူထဲကို လိုက်ခဲ့ကြ..."

ဝူရှီးဟယ်က ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွီပင်း၊ လုထင်ရွှယ်နှင့် လုနင်ရွှမ်း ညီအစ်မသုံးယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအမူအရာများ ထပ်မံပေါ်လာပြန်၏။

ဤသည်မှာ သူတို့ ဂူထဲသို့ ဝင်ရခြင်း တတိယအကြိမ်မြောက် ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံး အတင်းအကျပ် ဝင်ခိုင်းခံရခြင်းပင်။

ညီအစ်မသုံးယောက်မှာ ပြောမပြတတ်အောင် ခါးသီးနေကြ၏။ ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ထိုကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် နည်းပြများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူတို့ကို လူသားများအဖြစ် လုံးဝ မသတ်မှတ်ထားဘဲ သာမန် အသေခံတပ်သားများအဖြစ်သာ မြင်နေကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။

အားနည်းခြင်းသည်ပင် မူလအပြစ်ကြီး ဖြစ်နေ၏။ ညီအစ်မသုံးယောက်မှာ အလွန် နာကျင်ရသော်လည်း ဝူရှီးဟယ်၏ အမိန့်ကို နာခံရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ နည်းပြကိုးယောက်နှင့် ကျောင်းသားများသည် ရှေ့မှလျှောက်ကာ ဂူထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်သွားကြသည်။

နည်းပြချုပ်ကိုးယောက်က အလယ်မှ လျှောက်သွားကြ၏။ ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် နည်းပြဆယ့်ကိုးယောက်ကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် နောက်ချန်ရစ်ကာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် အားလုံးမှာ ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ ဝူရှီးဟယ်နှင့် အခြားသူများက ဂူအလယ်ရှိ သစ်ပင်ငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အထူးသဖြင့် အဖြူရောင် ဝိညာဉ်သစ်သီးဆယ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

"အရမ်းကို အားကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းတွေပဲ..."

"ဒါက သေချာပေါက် ဆဋ္ဌမအဆင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးပဲဖြစ်ရမယ်..."

"ဒီဝိညာဉ်သစ်သီးတွေကို ငါတို့ ရကိုရမှ ဖြစ်မယ်..."

ဝူရှီးဟယ် အပါအဝင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ နည်းပြဆယ့်ကိုးယောက်လုံးမှာ အလွန် မနာလိုဖြစ်နေကြပြီး လောဘတကြီး မျက်လုံးများကို ဖော်ပြနေကြ၏။

"ဒီဝိညာဉ်သစ်ပင်က လူတွေကို သတ်နိုင်တဲ့ အနက်ရောင်အငွေ့အသက်တွေ ထုတ်လွှတ်တယ်လို့ မင်း ပြောတာလား..."

သို့သော်လည်း ဤသစ်ပင်ငယ်လေးမှာ အလွန် ထူးဆန်းပြီး ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အနက်ရောင်စွမ်းအင်များ ထုတ်လွှတ်ကာ တိုက်ခိုက်တတ်ကြောင်း လုယွီပင်းနှင့် အခြားသူများ၏ အစီရင်ခံစာကို ဝူရှီးဟယ် ပြန်သတိရသွားသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် နည်းပြဆယ့်ကိုးယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သစ်ပင်ငယ်လေးထံမှ အနက်ရောင်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုက ငါ့ကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်မလား။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝူရှီးဟယ်က ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုချလိုက်၏။

"ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတဲ့ သူတွေအားလုံး ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့ကြ..."

ဝူရှီးဟယ်က ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွီပင်း၊ လုထင်ရွှယ်နှင့် လုနင်ရွှမ်း ညီအစ်မသုံးယောက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားကြပြီး ကောင်းသော ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ကြ၏။

မုန့်ဟူ၊ ကောသိုက်နှင့် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ရှိ အခြားနည်းပြများကလည်း ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာများဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။

အကယ်ဒမီကိုးခုမှ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော ကျောင်းသား စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်ငါးယောက်မှာ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေကြ၏။

ရှီခွေ၊ ရှကောင်းလီ၊ ဝူချုံးရှောင်၊ လွီဝေ့မို၊ ကျန်းဖေးချောင်၊ ချန်ကျန်းမင်၊ ကုရှင်းယွဲ့၊ ပါရှန်းလီနှင့် ရှန်ချင်းပေါ် အစရှိသော နည်းပြချုပ်ကိုးယောက်လုံး ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘာဖြစ်နေသည်ကို ရိပ်မိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ရှိ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဆယ့်ငါးယောက်သည် အကယ်ဒမီကိုးခု၏ ကျောရိုးများဖြစ်ပြီး ချီလင်အကယ်ဒမီ ကိုးခု၏ အနာဂတ် ထောက်တိုင်များပင်ဖြစ်၏။

အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်သာ ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားပါက ချီလင်အကယ်ဒမီ အမျိုးမျိုးအတွက် လက်ရှိအဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုခန့် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝူရှီးဟယ်၏ သံမဏိမျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ နည်းပြချုပ်ကိုးယောက်ထဲမှ မည်သူကမျှ ဝင်ရောက်တားဆီးခြင်း မပြုကြပေ။ သူတို့ မရဲကြချေ။

"မင်းတို့ နှစ်ဆယ့်ငါးယောက်က ဝိညာဉ်သစ်သီးဆယ်လုံးကို ရဖို့ နည်းလမ်းရှာကြ..."

"ဘယ်သူမဆို ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံး ခူးနိုင်ရင် ချီလင်အကယ်ဒမီရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ချက်ချင်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

ဝူရှီးဟယ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ဤစကားက အလွန် အကျိုးရှိသော အခြေအနေများကို ကမ်းလှမ်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သို့သော် ထိုလူနှစ်ဆယ့်ငါးယောက် ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့တစ်ယောက်စီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အမူအရာများ ပေါ်လာကြ၏။ ဤသည်မှာ သက်သက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံခြင်းပင်။

"ရှန်ကွမ်း... ဒီလို းဆဋ္ဌမအဆင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးမျိုးက ကျွန်တော်တို့လို လူတွေ လက်လှမ်းမီတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်စဉ်းစားပေးပါ သခင်... သခင်က ဝိညာဉ်သစ်သီးကို ခူးဖို့ သခင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် လန်ဟယ်ခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်မှာ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောထွက်လာ၏။

အ"ဟက်... ငါ့ကို အလုပ်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းက သင်ပေးနေတာလား..."

"နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြောကြည့်လိုက်... မင်း သေသွားမယ်..."

ဝူရှီးဟယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အင်အားကို သက်သက် ပြသလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကန့်ကွက်စရာ အကြောင်းပြချက် မရှိစေတော့ပေ။

"မင်းက ပထမဆုံး သွားရမယ်..."

သူက စကားပြောလိုက်သည့် လူကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်ရင်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။

လန်ဟယ်ခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်လူမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွား၏။ ယခုအခါတွင် သူ၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်အတွက် နောင်တရနေမိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ သူ မသွားပါက ချီလင်အကယ်ဒမီမှ ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် နည်းပြများက သူ့ကို သနားမည်မဟုတ်ဘဲ သေချာပေါက် သတ်ပစ်ကြမည် ဖြစ်သည်။ သွားသည်ဖြစ်စေ၊ မသွားသည်ဖြစ်စေ သေရမည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ချေ။

အကြောက်တရားကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ထိုလူက ငါးမီတာအကွာရှိ သစ်ပင်ငယ်လေးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏လှံကို ကိုင်မြှောက်လိုက်၏။

ထိုလူက သူ၏လှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လေပြင်းတစ်ဟုန် ဖန်တီးရန် ကြိုးစားလိုက်ကာ ထိုလေအားကို အသုံးပြု၍ သစ်ကိုင်းကို ထက်ပိုင်းဖြတ်ပြီးမှ ဝိညာဉ်သစ်သီးကို ခူးယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုလူ လှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သစ်ပင်ငယ်လေးက သူ၏ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကို အာရုံခံမိသွား၏။

ရုတ်တရက် သစ်ကိုင်းတစ်ခုဆီမှ အနက်ရောင်မီးခိုးငွေ့တန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်လာသည်။

အနက်ရောင်မြူခိုးများက ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် ထိုလူအား တုံ့ပြန်ရန် သို့မဟုတ် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မပေးဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

ချက်ချင်းပင် ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လဲကျသွားပြီး သူ၏ အသက်ဝိညာဉ်မှာလည်း ချုပ်ငြိမ်းသွားသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အနက်ရောင်အငွေ့အသက်လဲ..."

"ဒီအနက်ရောင်စွမ်းအင်က ငါတို့လို ကျောက်စိမ်းဗိမာန်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတွေကို ထိမှန်ရင်တောင် ရှောင်တိမ်းဖို့ အရမ်းခက်ခဲမှာဖြစ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်..."

အနက်ရောင်စွမ်းအင်က ထိုလူကို သတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ဝူရှီးဟယ်နှင့် ချီလင်အကယ်ဒမီမှ အခြားကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြပြီး ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

နည်းပြချုပ်ကိုးယောက်လုံး၊ အထူးသဖြင့် လန်ဟယ်ခရိုင် ချီလင်အကယ်ဒမီ၏ နည်းပြချုပ် ချန်ကျန်းမင်မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အမူအရာကို ဖော်ပြနေသည်။

ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော လူနှစ်ဆယ့်ငါးယောက်လုံး ကြိုးစားခဲ့လျှင်တောင် မည်သူကမျှ ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးကိုပင် ခူးယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေး မရှိကြောင်းနှင့် သူတို့အားလုံး အနက်ရောင်အငွေ့အသက်အောက်တွင် သေဆုံးသွားနိုင်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြ၏။

ထိုလူများက ခံစားချက် အမျိုးမျိုးကို ခံစားနေရစဉ်တွင် ကြွက်လေးကမူ ဂူ၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

သဘာဝကျစွာပင် ပျော်ပွဲစားထွက်ကာ ဟော့ပေါ့စားနေသော ကျောက်လင်သည် ကံကြမ္မာနတ်ဘုရားအဆင့်စာရင်းမှတစ်ဆင့် ကြွက်လေး၏ ရှုထောင့်ဖြင့် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒုက္ခပါပဲ... ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် ဇနီးသုံးယောက် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ..."

"ငါ ဒီမှာ ဆက်ပြီး စောင့်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး... ငါ့ဇနီးတွေကို သွားကယ်မှ ဖြစ်မယ်..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။ ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က ယွမ်ကော်ကော်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာဆက်စားနေကြ... လျှောက်မသွားကြနဲ့ဦး..."

"ငါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားရလို့ အနီးအနားမှာ သွားလျှောက်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောက်လင်က ယွမ်ကော်ကော်အား မေးခွန်းများမေးရန် အခွင့်အရေး မပေးတော့ပေ။ သူက ချက်ချင်းပင် တောင်ဆိတ်ပေါ်သို့ တက်ကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်လင်က ကံကြမ္မာနတ်ဘုရားအဆင့်စာရင်းမှတစ်ဆင့် ကြွက်လေးထံသို့ အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကြွက်လေးက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ လောင်ချာဖြင့် လွှဲပစ်ရသော လက်ပစ်ဗုံးတစ်လက်က ၎င်း၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။

ကြွက်လေးက အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကြွက်လေးက ဂူအပေါက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွား၏။

"ဘယ်သူလဲ..."

ယခုလေးတင် ပျံသန်းသွားသော ကြွက်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဝူရှီးဟယ်က အာရုံခံမိသွားပြီး မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဘုန်း..."

ဝူရှီးဟယ်က ကြွက်လေးနောက်သို့ ခုန်မလိုက်နိုင်မီမှာပင် လောင်ချာဖြင့် လွှဲပစ်ရသော လက်ပစ်ဗုံးမှာ ပေါက်ကွဲသွားလေပြီ။