အခန်း ၉၆

အခန်း ၉၆ - ထန်စန်း၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် ယွီရှောင်ကန်း၏ ထိတ်လန့်မှု။

ရှီလိုင်ခဲကျောင်း၏ အတွင်းခန်းမ၌ ထန်စန်းသည် အလွန်အမင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုလွန်ကဲစွာဖြင့် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင်မူ နာမည်ကျော် ဆရာကြီး ယွီရှောင်ကန်းက လက်ပိုက်လျက် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ရပ်နေသည်။

"ဆရာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထန်ဂိုဏ်းတည်ထောင်ရေး အစီအစဉ်က အဆင်ပြေနေပါပြီ။ ရှီလိုင်ခဲကျောင်းကနေတစ်ဆင့် အင်အားကြီးမျိုးနွယ်စုတွေကို ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲရောက်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ရှောင်ချန်ယွီဆိုတဲ့ကောင်ကတော့ အခုထိ ပေါ်မလာဘူးဆိုတော့ သူ ကြောက်နေတာ သေချာပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေက အမှားအယွင်း မရှိပါဘူး။"

ထန်စန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှောင်ချန်ယွီမှာ နော့တင်းမြို့မှ ရိုးရိုးသာမန် လူငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး သူ့အနားတွင် အစွမ်းထက်သော အရင်းအမြစ်များ မရှိနိုင်ဟု ယူဆထားသည်။

ရှောင်ဝူသည်လည်း သူ၏ လက်ထဲသို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုက အခန်းပြင်ပမှ စတင်လာတော့သည်။

"ဒုန်း"

အခန်းတံခါးမှာ ပြင်းထန်စွာ ပွင့်သွားပြီး တိုက်မုပိုင်နှင့် မာဟုန်ကျွင်းတို့သည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီးထန်စန်း... မကောင်းတော့ဘူး ရှောင်ချန်ယွီ... ရှောင်ချန်ယွီ ပြန်ရောက်လာပြီ။"

မာဟုန်ကျွင်းမှာ အော်ဟစ်ရင်း ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်နေသည်။

"ဘာ"

ထန်စန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။

"သူက... သူက ထိုက်လုံကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူလိုက်တယ်။ တိုက်မုပိုင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း အခွင့်အရေးတောင် မပေးဘဲ အနိုင်ပိုင်းသွားတယ်။ အဆိုးဆုံးက... အဆိုးဆုံးက ကျူကျူချင်းနဲ့ ပိုင်ချန်ရှန်းပါ သူ့နောက်ကို ပါသွားကြပြီ။"

ထန်စန်းမှာ ထိုင်နေရာမှ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အသက်ရှူကြပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ အထင်သေးခဲ့သော ရှောင်ချန်ယွီက အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်လာရုံသာမက သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များကိုပါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လုယူသွားပြီဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ရှီလိုင်ခဲကျောင်းရဲ့ အကောင်းဆုံးတွေပဲလေ သူ့မှာ ဘာအစွမ်းတွေ ရှိနေလို့လဲ။"

ယွီရှောင်ကန်းမှာလည်း ထိုင်ရာမှ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ သုတေသနပြုချက်များအရ ရှောင်ချန်ယွီမှာ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လာရန် အကြောင်းမရှိပေ။

"အစ်ကိုကြီးထန်စန်း သူက နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ တပုံကြီး ထုတ်ပြနိုင်တယ်။သူတို့အားလုံးကို နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ ဝေပေးလိုက်တာ... ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ။"

တိုက်မုပိုင်က ဒေါသနှင့် မနာလိုမှုတို့ ရောထွေးလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထန်စန်းသည် စားပွဲခုံကို လက်သီးဖြင့် အားရပါးရ ထုလိုက်သည်။

သူ၏ ထန်ဂိုဏ်းတည်ထောင်ရေး အိပ်မက်သည် မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပျက်စီးတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်ချန်ယွီ... မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အရှက်ခွဲရဲတယ်ပေါ့။"

ထန်စန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဒေါသကြောင့် သွေးရောင်သန်းလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခန်းပြင်ပမှ ကျောက်ဝူကျိ၏ ဒေါသသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ ငါ့ကျောင်းသားတွေကို လုယူသွားတဲ့ကောင်က ဘယ်သူလဲ ငါ သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ချမပစ်ရရင် ငါ့နာမည်ကို ပြောင်းလိုက်မယ်။"

ရှီလိုင်ခဲကျောင်းတစ်ခုလုံးမှာ ရှောင်ချန်ယွီ၏ ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သကဲ့သို့ ပွက်လောရိုက်နေတော့သည်။

ထန်စန်း၏ ယုံကြည်ချက်များသည်လည်း တစ်စစီ ပြိုလဲသွားပြီး ရှောင်ချန်ယွီနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ရန်အတွက် တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။