အခန်း ၃၀၂

အခန်း ၃၀၂ - ပြန်လာရုံပါပဲ

ရှန့်ကုန်းကတော်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမဘေးရှိ အဖွားလီကို မေးလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စက တကယ်လား...”

နောက်ဆုံးတွင် ပွဲခံပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ရှန့်ကုန်းကတော်သည် အနားယူရန် အချိန်မရမီ ကံကောင်းစေသော ကလေးမလေးအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

သူမက မျက်မှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့သားရဲ့ ပျော်စရာနေ့လေးမှာ ဒီဟွီယွမ်က လူစိတ်ဝင်စားမှုခံရအောင် လုယူရုံတင်မကဘူး... သူ့သမီးကလည်း ငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ ဒီလိုနာမည်မျိုး ယူလိုက်သေးတယ်... ဒါက ငါတို့မိသားစုကို နင်းပြီး နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ချင်တဲ့ အကြံပဲ...”

အဖွားလီသည် ရှန့်ကုန်းကတော်အား ဆယ်စုနှစ်များစွာ အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့သော်လည်း ရှန့်ကုန်းကတော်၏ ထူးဆန်းသော စဉ်းစားတွေးခေါ်ပုံများကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် အခြားသူများကို ကူညီပေးခြင်းကိုမူ မတားဆီးနိုင်ချေ။ သူမက ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမိသားစုမှာ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ မရှိနိုင်ပါဘူး... သခင်မကြီးကလည်း ဝေးဝေးနေခဲ့တာပဲလေ... ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက ဘာလို့ သူတို့ကို ဒီလောက် သဘောကျနေလဲ ဆိုတာတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး...”

ရှန့်ကုန်းကတော်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ချင်ကျင့်က ဘာလို့ ဒီမိသားစုကို ဒီလောက် သဘောကျနေရတာလဲ... သူက ငါ့ဆီလာပြီး ချင်ကျင့်ရှုကို ကုရှီဆိုတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ ပိုကစားစေချင်တယ်လို့တောင် ပြောသေးတယ်... တကယ် ရယ်စရာကောင်းတာပဲ... ငါ့သမီးက အထက်တန်းစား မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာတာလေ... အဲဒီလို တောသူမလေးနဲ့ သွားပေါင်းပြီး အဆင့်အတန်း လျှော့ချစရာ အကြောင်းမရှိဘူး...”

သခင်နှင့် အစေခံတို့ စကားပြော၍ မပြီးမီ အစေခံတစ်ယောက်က ဝင်လာပြီး ဒုတိယအိမ်တော်မှ သခင်မလီ တွေ့ခွင့်တောင်းနေကြောင်း သတင်းပို့လေသည်။

ရှန့်ကုန်းကတော်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“သူက ငါ့ဆီ ဘာကိစ္စ လာတာလဲ...”

ရှန့်ကုန်းကတော်သည် သခင်မလီကို အသုံးချရန် လိုအပ်သည့်အချိန်တွင်သာ မျက်နှာသာပေးတတ်ပြီး အသုံးမလိုသည့်အခါတွင်မူ မျက်နှာလွှဲထားတတ်လေသည်။

သခင်မလီကလည်း သူမ၏ ယောင်းမဖြစ်သူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို နားလည်ထားသဖြင့် အကြံအစည် ရှိနေသည့်အခါမျိုးမှလွဲ၍ သူမထံသို့ မလာတတ်ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ယောင်းမနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ စိမ်းကားသော ဆက်ဆံရေးမှလွဲ၍ အလွန် သဟဇာတဖြစ်ပုံပေါ်နေတော့သည်။

“ဘယ်လေကများ သယ်ဆောင်လာတာလဲ... ညီမက အဖွားကြီးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ...”

ရှန့်ကုန်းစံအိမ်မှ အိမ်ရှင်အဖွားမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ကာ ဖျားနာနေလေသည်။ ဒုတိယချွေးမဖြစ်သော သခင်မလီက ကုတင်ဘေးတွင် ပြုစုပေးနေရ၏။ ဤကိစ္စကြောင့် သခင်မလီသည် မြို့တော်တွင် နာမည်ကောင်းရရှိခဲ့ပြီး တစ်ချိန်က ရှန့်ကုန်းကတော်ကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ဖူးလေသည်။

သခင်မလီက ရှန့်ကုန်းကတော်၏ ဆိုလိုရင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မ... ချင်ကျင့်ရှုကို အခု မယ်တော်ကြီးက ပြုစုပျိုးထောင်နေတာလေ... ကျွန်မလည်း ချင်ကျင့်ရှု ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်လာရတာပါ... အစ်မက ချင်ကျင့်ရှုအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား ထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်... ချင်ကျင့်ရှုက ကျွန်မတို့ မျိုးဆက်မှာ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးလေ... ကျွန်မ မပြောဘဲနေရင် ကလေးရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးမယ့် ကိစ္စတချို့ကို မြင်နေရလို့ပါ...”

ရှန့်ကုန်းကတော်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နားခါးသွားသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမက ချင်ကျင့်ရှုကို ပြုစုပျိုးထောင်ခွင့် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားခြင်းသည် သူမအတွက် ပျော်စရာကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သမီးဖြစ်သူ၏ အနာဂတ်က အရေးကြီးလေသည်။ ရှန့်ကုန်းကတော်မှာ အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့်သာ မေးလိုက်တော့သည်။

“ဘာတွေ မြင်ခဲ့လို့လဲ...”

သခင်မလီက ယောင်းမဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သဘောကောင်းသည့် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ချင်ကျင့်ရှုက အရာရှိကု မိသားစုက ကောင်မလေးနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီကလေးက တောမှာ မွေးလာတာဆိုတော့ အပြုအမူတွေက နည်းနည်းတော့ ရိုင်းစိုင်းနေမှာပဲလေ... ချင်ကျင့်ရှုက သူ့နောက်လိုက်ပြီး အရမ်းရင်းနှီးသွားရင် အဲဒီ တောဓလေ့တွေကို သင်ယူမိမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ...”

ရှန့်ကုန်းကတော်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ တွေးတာချင်း တူသွားတာ ရှားပါတယ်... ငါလည်း အဲဒီကလေးကို သဘောမကျပါဘူး... ရုပ်ရည်ကလည်း သိပ်အထင်ကြီးစရာ မရှိဘဲနဲ့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချီးကျူးနေကြတာပဲ...”

ရှန့်ကုန်းကတော်သည် သူမသမီးကို မမြင်သည့်အတွက် အခြားသူများကို ဆူပူချင်သော်လည်း နျိုနျိုလေးကို အသဘောကျဆုံးသူမှာ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး ဖြစ်နေသည်ကို တွေးမိသောအခါ သူမ၏ စကားများကို အတင်းအကျပ် မျိုချလိုက်ရတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သခင်မလီသည် နျိုနျိုလေးနှင့် ရှန့်ကုန်းကတော်တို့၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများ ဆင်တူသည်ဟုသာ ထင်နေပြီး နျိုနျိုလေး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးသော်လည်း ရှန့်ကုန်းကတော်က နျိုနျိုလေးကို ဤမျှလောက် ရွံရှာနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူမ၏ အထူးခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နျိုနျိုလေးကို ရှန့်ကုန်းစံအိမ်မှ ဝေးဝေးတွင် ထားရန်နှင့် ရှန့်ကုန်းကတော်၊ ချင်ကျင့်ရှုတို့နှင့် ဝေးဝေးတွင် ထားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝေးဝေးတွင် နေမှသာ ရှန့်ကုန်းကတော်က ချင်ကျင့်ရှု၏ အကြောင်းကို သံသယဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

သခင်မလီက စိတ်အေးသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မမှာက အစီအစဉ် ရှိပြီးသားကိုး... ကျွန်မက စကားများသွားတာပါ...”

ရှန့်ကုန်းကတော်မှာ လူများကို အထင်အမြင်မသေးသည့်ပုံစံ မပေါ်သေးပေ။ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ချင်ကျင့်ရှုအတွက် ညီမက ဒီလောက် စိတ်ပူပေးတာ ခက်ခဲပါတယ်... ချင်ကျင့်ရှုက ညီမကို အဒေါ်လို့ ခေါ်ရကျိုး နပ်တာပေါ့...”

ရှန့်ကုန်းကတော်၏ စကားများက ရုပ်ဆိုးသော်လည်း သခင်မလီက ဂရုစိုက်ရန် မရည်ရွယ်သဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အခန်းထဲတွင် သခင်နှင့် အစေခံ နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အဖွားလီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မကြီး... ဒုတိယသခင်မက သမီးကြီးအပေါ် အရမ်း ဂရုစိုက်တာပဲနော်...”

ဤသတိပေးချက်လေးက ရှန့်ကုန်းကတော်၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသော်လည်း သူမက နားမလည်နိုင်ချေ။ ထို့အစား သူမက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူမက ငါတို့ရဲ့ ချင်ကျင့်ရှုမှာ ကြီးမားတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ သိလို့ပေါ့... ငါတို့က အကောင်းဆုံး မလုပ်ပေးဘဲ နေမလား... နှမြောစရာကောင်းတာက သူက အဒေါ်ပဲ ဖြစ်ပြီး မိခင်ရင်းမဟုတ်တာပဲ... သူက ချင်ကျင့်ရှုအပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ... ချင်ကျင့်ရှုရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မိခင်ရင်းက ပထမပဲလေ...”

ကုမိသားစု၏ အပြန်ခရီး ဝေါယာဉ်ပေါ်တွင် နျိုနျိုလေး တစ်ယောက်တည်းသာ ပြုံးရွှင်ကာ ရှန့်ကုန်းစံအိမ်မှ အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြနေလေသည်။

ကုမင်တာ့နှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့မှာ စိတ်ပူနေကြသော်လည်း သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကို နားထောင်ရန် အားတင်းထားကြရ၏။

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

“ချင်ကျင့်ရှုက သူ့အစ်ကိုကြီးမှာ စာအုပ်တွေ အများကြီးရှိတဲ့ စာကြည့်ခန်းကြီးတစ်ခု ရှိတယ်တဲ့... ဒီနေ့တော့ သမီးကို ပြဖို့ အချိန်မရတော့ဘူး... နောက်တစ်ခါကျရင် လိုက်ပြမယ်လို့ ပြောတယ်...”

“ချင်ကျင့်ရှုက သူ့ဆီမှာ သမီးထက်တောင် အရပ်ရှည်တဲ့ ပန်းတွေ ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာကြီးတစ်ခု ရှိတယ်တဲ့... သမီး သဘောကျတယ်ဆိုရင် နောက်ကျ ပေးမယ်တဲ့...”

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ မိဘများကို ပျော်ရွှင်စွာ ဝေမျှပြောပြနေလေသည်။

ကုမင်တာ့က သမီးလေး၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ ယုယစွာ မေးလိုက်သည်။

“သမီးလေးက ပန်းတွေကို အရမ်း သဘောကျလို့လား... ဖေဖေက အခုပဲ ဝေါယာဉ်ကို ဈေးဘက် လှည့်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... သမီးက ပန်းတွေကို သဘောကျတာ မဟုတ်ဘူး... သူငယ်ချင်းတွေကို သဘောကျတာ...”

“ဖေဖေ ဆိုလိုတာ မှားသွားလို့ပါ... သမီးလေး... သူငယ်ချင်း ဘယ်လိုဖွဲ့ရမလဲဆိုတာ ဖေဖေ သင်ပေးထားတာ မှတ်မိသေးလား...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“အပြန်အလှန် ရှိရမယ်ဆိုတာလေ... ဖေဖေ စိတ်မပူပါနဲ့... သမီး အကုန်မှတ်မိပါတယ်... သူငယ်ချင်းက သမီးအပေါ် ကောင်းရင် သမီးကလည်း သူ့အပေါ် ကောင်းပေးရမှာပေါ့... သမီးလေးက သူငယ်ချင်း ဘယ်လိုဖွဲ့ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်...”

ကုမင်တာ့က ပြုံးကာ သမီးလေး၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ ကုမင်တာ့ကို ကြည့်လိုက်၊ ကျန်းယွင်နန်ကို တစ်လှည့် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေနဲ့ မေမေက အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်...”

ကုမင်တာ့မှာ အံ့သြသွားရတော့သည်။

ကလေးမလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထူးဆန်းသော ဥပစာစကားတစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေနဲ့ မေမေက ဝေါယာဉ်ပေါ်မှာ ရှိနေပေမဲ့ စိတ်တွေက တခြားကို လွင့်နေသလိုပဲ...”

ကုမင်တာ့နှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့သည် သူတို့၏ စိတ်များ လွင့်ပါးနေသည်ကို သမီးဖြစ်သူက အမှန်တကယ် မြင်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက သမီးဖြစ်သူအား အတူတကွ တောင်းပန်လိုက်ကြသည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဖေဖေနဲ့ မေမေက မကောင်းလို့ပါ... ဖေဖေတို့က သမီး စကားကို သေသေချာချာ နားထောင်ပေးသင့်တာ...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါကာ မေးလိုက်သည်။

“ဖေဖေတို့က ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေကြတာလား... သမီး ကူညီပေးရမလား...”

သမီးလေး၏ ဖြူစင်လှပသော မျက်လုံးလေးများကို ကြည့်ရင်း ကုမင်တာ့မှာ ခဏတာမျှ ဘယ်ကနေ စပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ကုမင်တာ့က သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... တစ်ယောက်ယောက်က သမီးကို ဖေဖေတို့ဆီကနေ ထွက်သွားပြီး သူ့အိမ်မှာ ခဏလောက် လာနေခိုင်းရင် သမီး သဘောကျမလား...”

နျိုနျိုလေးက မေးလိုက်သည်။

“မွေးစားအဖေ အိမ်ကို သွားရမှာလား...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“မွေးစားအဖေ အိမ် မဟုတ်ဘူး... သမီး မသိတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အိမ်...”

နျိုနျိုလေးက ထူးဆန်းစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ သမီး မသိတဲ့သူဆီမှာ သွားနေရမှာလဲ... သမီး မသွားလို့ မရဘူးလား...”

ကုမင်တာ့က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီလူက စကားပြောလာရင် သမီး မသွားဘဲ နေလို့မရဘူးလေ...”

နျိုနျိုလေးက မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေရမှာလဲ... သမီး ပြန်လာလို့ ရလား...”

ကုမင်တာ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာတော့ မသိဘူး... တစ်လခွဲလောက်လည်း ကြာနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သမီးကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာနိုင်ဖို့ ဖေဖေ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်...”

ကျန်းယွင်နန်က သမီးလေး ငိုမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ လက်ကိုင်ပုဝါကိုပင် ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

သို့သော် နျိုနျိုလေးက စိတ်အေးသွားသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ပြန်လာလို့ရရင် ပြီးတာပါပဲ... သမီးက ဖေဖေတို့ကို ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ...”