အခန်း ၃၀၄

အခန်း ၃၀၄ - ကလေးများကို ဘယ်သူ ပြုစုပျိုးထောင်မလဲ

ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ အိမ်တော်တွင် ဤကိစ္စဖြစ်ပွားပြီးနောက် ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များအပေါ် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေခဲ့လေ၏။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ကုမိသားစုသည် သူတို့၏ သမီးလေးကို ကံကောင်းခြင်းများ ဆောင်ကြဉ်းရန် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုရမည်ကို သိပ်သဘောကျပုံမရဟု တွေးမိလေသည်။ ဤအကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

“မယ်တော်က မယုံကြည်ဘူးဆိုမှတော့ ကလေးလေးကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး... အဲဒါဆို သမီးအတွက် ကိစ္စတစ်ခုတော့ သဘောတူပေးရမယ်... တခြားသူတွေ သူ့ကို နန်းတော်ထဲ မခေါ်သွားအောင် တားပေးပါ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးကသာ ဆက်လက်၍ ဖျောင်းဖျနေပါက ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထားမည် မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဤကဲ့သို့ တားဆီးလိုက်သောအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ မေးခွန်းအနည်းငယ် ထပ်မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

“နင့်ကို ကြည့်ရတာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဘာလို့ ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးနေရတာလဲ... ကလေးကို နန်းတော်ထဲခေါ်ပြီး သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်း မြင့်လာအောင် ကူညီပေးချင်တာလား... ဒါမှမဟုတ် ကလေးကို နန်းတော်ထဲ မဝင်စေချင်တာလား...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သမီးတော်က သူ့ကို နန်းတော်ထဲ ဝင်စေချင်သလို မဝင်စေချင်တဲ့ စိတ်လည်း ရှိနေပါတယ်... ဒီကလေးက တောမှာ ကြီးပြင်းလာတာဆိုတော့ နန်းတွင်း စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့ အကျွမ်းတဝင် မရှိမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ... နန်းတော်ထဲမှာ သူ ပြဿနာတက်မှာကို အရမ်း ကြောက်နေမိတယ်...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အရင်တုန်းက ရှန်ချန်ဖုန်း မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတုန်းက ပြန်မလာနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်... ဒီကလေးရဲ့ ကယ်တင်မှုကြောင့်သာ အသက်ရှင်ခဲ့တာပါ... ကလေးမလေးက လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး သမီးက သူ့ကို အရမ်း ချစ်တယ်... သူ့မေမေကသာ ပြုစုပျိုးထောင်မယ်ဆိုရင် သမီး ဘာမှ စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး... ဒါပေမဲ့ အခု မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ နာမည်က ပြန့်နေပြီဆိုတော့ တခြားသူက သူ့ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်သွားမှာကို သမီး စိုးရိမ်တယ်...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက အကုန်အစင် မပြောသော်လည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နားလည်လေ၏။ သူမက အရာရာကို သတိထားနေပြီး တကယ်တမ်း သတိထားနေရသူမှာ ကိုယ်လုပ်တော်လီ ဖြစ်ချေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဘုရားရှိခိုးကာ ဆုတောင်းနေလေ့ရှိပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ဆောင်မှ ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် သူမနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး နန်းဆောင်ခြောက်ဆောင်၏ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူထားလေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ဆောင်တွင် သူမသည် ကောင်းကင်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်းက ဧကရာဇ်၏ အမွေဆက်ခံမည့်သူများကို မည်သည့်အခါမျှ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကိုယ်လုပ်တော်ဆောင်ရှိ ကိုယ်လုပ်တော်များထဲတွင် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်ရသူ တစ်ဦးမျှပင် မရှိသော်လည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် ရာထူးနိမ့်သော ကိုယ်လုပ်တော်အချို့ နှိပ်စက်ခံရသည့် အကြောင်းများကို ကြားသိထားပြီး ဖြစ်တော့၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ရယ်မောကာ သမီးဖြစ်သူအား နောက်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“နင်ကတော့ အတွေးလွန်နေတာပဲ... ဒီနေ့မှ ကလေးမလေးရဲ့ ကံကောင်းခြင်းအကြောင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား... သတင်းက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်သွားနိုင်မှာလဲ...”

သို့သော် စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အဖွားအိုတစ်ဦးက သတင်းပို့ရန် ဝင်လာလေသည်။

အဖွားအိုက ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... ကိုယ်လုပ်တော်လီက တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အံ့သြသွားကာ မေးလိုက်သည်။

“သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ... ကိစ္စကြီး တစ်ခုခု ရှိလို့လား...”

အဖွားအိုက ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ကိုယ်လုပ်တော်ဆောင်မှာ ဘာကိစ္စကြီးမှ ဖြစ်သွားပုံမရပါဘူး...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် နားများက ကိုယ်လုပ်တော်ဆောင်အနှံ့အပြားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အကြီးအသေး ကိစ္စများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“သူ့ကို ဝင်လာခဲ့ခိုင်းလိုက်ပါ...”

သိပ်မကြာမီမှာပင် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် လက်ဝတ်ရတနာများ သိပ်မပါသော အသက်သုံးဆယ်မပြည့်သေးသည့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာလေ၏။

အရိုအသေပေးပြီးနောက် သူမက မျက်နှာပေါ်တွင် တောင်းပန်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်မ သတင်းရရချင်းပဲ ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို တွေ့ဖို့ အလောတကြီး ရောက်လာတာပါ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဘုရားရှိခိုးလေ့ရှိပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်များသည်လည်း သူမနှင့်တွေ့သည့်အခါ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လေ့ရှိကြလေ၏။

သူတို့သည် အလွန်အမင်း ထင်ပေါ်ကျော်ကြားနေပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ ပြောစရာရှိရင်လည်း တိုက်ရိုက်သာ ပြောပါတော့...”

ထို့နောက် ကိုယ်လုပ်တော်လီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... မြို့တော်ထဲမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ ယူဆောင်လာပေးတဲ့ ကလေးလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်... သူ ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ မိန်းမတွေကို ကိုယ်ဝန်ရစေနိုင်တယ်တဲ့...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ချက်ချင်းပင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကိုယ်လုပ်တော်လီကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်လီက သတင်းအချက်အလက် အရမ်းပြည့်စုံတာပဲ...”

ရှေးခေတ်နန်းတော်နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ဆောင်တို့ကြား ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို ဧကရီမယ်တော်ကြီးက တားမြစ်ထားကြောင်း ကိုယ်လုပ်တော်လီက သဘာဝကျကျ သိထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်မရဲ့ မိခင်က ဒီနေ့ ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ရဲ့ ပွဲခံပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့ပါတယ်... သူက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ကနေ ထွက်လာပြီး နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်တောင်းတဲ့ တံဆိပ်ပြားကို ပေးပို့ခဲ့တာပါ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ မိခင်က ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်ပူနေတာပါ... ကျွန်မမှာ သားသမီးမရှိဘူးဆိုတာကို သူ သိပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက် နည်းနည်းလေး ရှိလာတိုင်း သူက အမြဲတမ်း စမ်းကြည့်ချင်နေတာပါ...”

ကိုယ်လုပ်တော်ဆောင်ရှိ ဤအမျိုးသမီးများသည် ကလေးရရန် ရူးသွပ်နေကြပြီး အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိကာ ဘုရားရှိခိုးခြင်းများမှာ ပုံမှန်ကိစ္စဖြစ်ကာ ရှုပ်ထွေးလှသော ရိုးရာကုထုံး အမျိုးမျိုးကိုလည်း ကြိုးစားလုပ်ဆောင်နေကြသည်ဟု ဧကရီမယ်တော်ကြီးက တွေးမိလေ၏။

သူမရှေ့တွင် မြင့်မြတ်ပြီး ကျက်သရေရှိပုံရသော ကိုယ်လုပ်တော်လီပင်လျှင် သားတစ်ယောက်ရရန်အတွက် အင်းဆက်ပိုးကောင်များပါသော ဟင်းရည်ကို သောက်သုံးခဲ့ဖူးချေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် ရင်ထဲတွင် သနားကြင်နာမှု အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... နင်ရော တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးပါ အဲဒီကိုသွားဖို့ တွေးထားကြတာပဲ...”

ယခုအခါ ကိုယ်လုပ်တော်လီက ကုမင်တာ့သည် သူမ သိကျွမ်းသူဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပြီဖြစ်သော်လည်း ကုမိသားစုကို ဖိနှိပ်ခြင်းထက် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ကလေးမွေးဖွားရန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဤကံကောင်းသော ကလေးလေး အစစ်ဖြစ်စေ အတုဖြစ်စေ နန်းတော်ထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ သွားခွင့်မပြုရပေ။ သူမသည် မိမိ၏ နန်းဆောင်သို့ လူတစ်ဦး လွှတ်ပေးရန် ဧကရီမယ်တော်ကြီးရှေ့တွင် အရင်ဦးဆုံး စကားစရမည် ဖြစ်သည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ရည်ရွယ်ချက်မရှိသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

“တလောက တစ်ယောက်ယောက် ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်... ကိုယ်လုပ်တော်လီက ချီနန်းတော်က ဆယ့်ခုနစ်ယောက်မြောက် ကလေးလေးကို အရမ်း သဘောကျနေတယ်တဲ့... သူက ကလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ကံကောင်းခြင်းတွေ ယူဆောင်လာဖို့ နန်းတော်ထဲ သွားချင်နေတာ... သူက ဆယ့်ခုနစ်ယောက်မြောက် ကလေးလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ချင်နေတာ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ မျက်လုံးများက ကိုယ်လုပ်တော်လီထံသို့ လေးလံစွာ ကျရောက်သွားလေ၏။

ဧကရာဇ်တွင် သားသမီးမရှိသဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်ဆောင်ရှိ ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် ချီမင်းသားနှင့် အဆက်မပြတ် ပတ်သက်နေခဲ့သည်။ ဤလုပ်ရပ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယခုအချိန်တွင် သဘာဝကျကျ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မက ကံမကောင်းစွာနဲ့ အရှင်မင်းကြီးအတွက် သားတစ်ယောက်မှ မမွေးပေးနိုင်ခဲ့ဘူး... အရှင်မင်းကြီးက ဆယ့်ခုနစ်ယောက်မြောက် ကလေးလေးကို သဘောကျတော့ ကျွန်မလည်း သူ့ကို နည်းနည်း ပိုဂရုစိုက်ပေးရတာပေါ့...”

ဆိုလိုရင်းမှာ သူမသည် ဧကရာဇ်၏ ခြေလှမ်းများကိုသာ လိုက်နာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။

ဧကရာဇ်ဆရာကြီးက ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် ထီးနန်း အရိုက်အရာသည် အများအားဖြင့် ဘေးဘက်သို့သာ ကျရောက်မည်ကို သိရှိထားပြီး တော်ဝင်နန်းတော် အများအပြားနှင့် ကြိုတင်ဆက်သွယ်ထားကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သားသမီးများ ထီးနန်းတက်ရန် မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက တိုက်ရိုက်ပင် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... သားတစ်ယောက်ရချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒကို သနားပြီး ကံကောင်းတဲ့ ကလေးလေးကို ကျွန်မ အနားမှာ ထားခွင့်ပြုပါ...”

အနောက်ကွယ်မှနေ၍ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရန်မှာ ခက်ခဲလေသည်။ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးကသာ ဝင်မပြောပါက ကံကောင်းသော ကလေးလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းသည် အသုံးဝင်မည်ဟု မထင်ထားလျှင်တောင် သေချာပေါက် သဘောတူလိမ့်မည် ဖြစ်ချေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက အရင်ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... သားမက်တော်က လူတစ်ယောက် ပြောတာ ကြားဖူးတယ်... ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဟာ ကောင်းကင်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပြီး ကံကောင်းခြင်းတွေ အများကြီးရှိတဲ့ လူတွေနဲ့ အတူနေခြင်းအားဖြင့် တခြားသူတွေကို ကူညီပေးနိုင်တယ်တဲ့...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနန်းတော်ထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ရှိနေတယ်... ပြီးတော့ မယ်တော်နဲ့ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး... သမီးတော်က ဒီကလေးကို နန်းတော်ထဲ တကယ် ဝင်စေချင်တယ်... မယ်တော် ပင်ပန်းသွားမှာကိုပဲ စိုးရိမ်မိတာပါ...”

သေချာသည်မှာ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဤစကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖန်တီးပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို သတိပေးရန် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် သူမ ပြောတော့မည့် စကားများကို ချက်ချင်း မြိုချလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသမီးကြီးက သေသေချာချာ စဉ်းစားထားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကလေးငယ်တွေကို ဂရုမစိုက်တာ အတော်ကြာပြီလေ... ဒီကလေးက ဆူညံပြီး မယ်တော်ကြီးရဲ့ အနားယူခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးမှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်လီက အရမ်း စိတ်ပူနေတာပဲ... မယ်တော် ဂရုစိုက်ဖို့ လိုတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ သူ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ လူတချို့ ခွဲဝေပေးလို့ မရဘူးလား... ပြီးတော့ ဒီကလေးက လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး လူတွေကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး...”

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ငြင်းခုံနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကြားဝင်ဖြန်ဖြေပေးရန် ရှေ့ထွက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

“လူတွေကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်တာ ဘာလဲဆိုတာ သူတို့အကုန်သိကြပေမဲ့လည်း တစ်ခုနှစ်ခုလောက်တော့ ဖုံးကွယ်ထားရမှာပဲ... ဒီကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တိုင်ပင်လိုက်ပါ့မယ်... ကိုယ်လုပ်တော်လီ... နင် အရင် ပြန်တော့...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ မတတ်သာဘဲ ပြန်ထွက်သွားရတော့၏။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မယ်တော်... သမီးကို ကတိပေးထားရင် သမီးရဲ့ ကလေးလေးကို ကာကွယ်ပေးရမယ်နော်...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမကို ဘာမှမလုပ်နိုင်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ကလေးမလေး တစ်ယောက်လေးပဲကို... အဲဒီလောက်တောင် သဘောကျနေတာလား...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“မြင်ဖူးတာနဲ့တင် သိလာပါလိမ့်မယ်... ကလေးမလေးက အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတယ်...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နောက်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“နင့်မှာ သမီးမရှိတာလည်း မဟုတ်ဘူး... နင့်ရဲ့ ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်တဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ အားလင်ထက်တောင် ပိုချစ်နေသလိုပဲ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“အားလင်က ကြီးလာတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်တွေ ရှိနေပြီလေ... အသက်ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတဲ့ တက်ကြွပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးလို ဘယ်ဖြစ်တော့မလဲ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက လှည့်ကွက်တစ်ခုပါ... ကိုယ်လုပ်တော်လီက ကလေးကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမှာပါ... ဘာလို့ သူ့ကို တားဖို့ လိုနေရတာလဲ...”

သို့သော် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်လီက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်... လီမိသားစုကလည်း နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ အရမ်းပြောင်းလဲလာတယ်... တကယ်လို့ ကလေးကိုသာ သူ ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် သူ့ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ဘေးဒုက္ခကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခံရမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်...”