အခန်း ၃၀၆

အခန်း ၃၀၆ - ရွှေသပြာတစ်ထောင်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

အဖွားကု စကားမဆုံးမီမှာပင် အဘိုးကုက ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

အဖွားကုက ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် ယဉ်ကျေးခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... ငါ့ကို ဘာကြည့်နေတာလဲ... ရှင့်အကြောင်း စကားနည်းနည်းလေးတောင် ပြောလို့မရဘူးလား...”

အဘိုးကုက ရုတ်တရက် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သစ်သားဘီးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ဤသစ်သားဘီးကို မည်သည့်သစ်သားမျိုး အသုံးပြုထားသည်ကို မသိရပေ။ ၎င်းသည် ဝေးကွာသော အရပ်မှ ရနံ့မျိုးရှိပြီး ပုံစံမှာ အလွန် သပ်ရပ်စွာ ပွတ်တိုက်ထားလေသည်။ တိမ်တိုက်ပုံစံ အချို့ကိုလည်း ထွင်းထုထားရာ ဆိုင်တွင် ရောင်းချသော ပစ္စည်းများထက် မညံ့ချေ။

အဘိုးကုက ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းမ...”

မူလက ဆဲဆိုနေသော အဖွားကုမှာ ချက်ချင်းပင် အသံတိတ်သွားလေ၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“အမှားလုပ်ထားမှန်း သိလို့ လူတွေကို ပြန်ချော့ဖို့ လာတာပဲ...”

အဘိုးကု၏ မျက်လုံးများမှာ မှိုင်းညို့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူပြောလိုက်သော စကားမှာ အလွန် ရင်ကွဲစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အဘိုးကုက ပြောလိုက်သည်။

“ထပ်ပြီးတော့ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့တော့...”

အဖွားကု၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်သွားပြီး အပူချိန်မြင့်တက်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။

ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုလေးက အဖွားအိုထံသို့ ခုန်အုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးက အဖွားအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ... အဖွား ဒေါသမထွက်သင့်ဘူးဆိုတာ သူ မှတ်မိသေးတယ်...”

နျိုနျိုလေးသည် အဖွားဖြစ်သူ၏ ဒေါသကို အမြဲတမ်း အချိန်မီ ဖြေရှင်းပေးနိုင်လေသည်။ ဤအချိန်တွင် အဖွားကုမှာ စဉ်းစားရန် လှည့်လာခဲ့၏။ အဘိုးအိုက သူမ ဒေါသထွက်လေ့ရှိကြောင်း ပြောနေသော်လည်း သူမအတွက် သစ်သားဘီးတစ်ချောင်း မလုပ်ပေးမီကတည်းက ဤအရာကို ရင်ထဲတွင် မှတ်ထားဆဲဖြစ်ပေသည်။

အခြားသူများက မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသည့် ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။ ဤအချိန်တွင် အဖွားကု ဒေါသမထွက်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ သခင်မလီက ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်... အဘိုးက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပေမဲ့ ဂရုစိုက်နေတုန်းပဲ... အဒေါ်က အရမ်း ကံကောင်းတာပဲ...”

အဒေါ်လျူကလည်း ပူးပေါင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... သစ်သားဘီးလေးက အရမ်း သပ်ရပ်လှပတာပဲ... ချောမွေ့သွားအောင် မပွတ်တိုက်ခင် အဘိုးက အချိန်အကြာကြီး လုပ်ခဲ့ရမှာ သေချာတယ်...”

အဖွားကုသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဘဝကောင်းမွန်မှုအတွက် အခြားသူများ၏ စကားများတွင် အထောက်အထား ရှာဖွေရသည်ကို နှစ်သက်လေသည်။ ဤအချိန်တွင် သခင်မလီနှင့် အဒေါ်လျူတို့၏ ချီးကျူးခံရမှုကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။

ဆရာစွန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်... အဘိုးက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတယ်လို့ အားလုံးက ပြောကြတယ်... အဘိုးလောက် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူ မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... သူက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ တစ်ခါမှ စိတ်မရှုပ်ထွေးပါဘူး...”

ဆရာစွန်း၏ စကားကြောင့် အဖွားကု သတိရသွားကာ ခေါင်းလှည့်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား စိုက်ကြည့်လျက် မေးလိုက်သည်။

“ရှင်က စိတ်ရှုပ်ထွေးချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား...”

အဖွားကုက အဘိုးကုသည် သူမ စာရင်းရှင်းမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ဆက်လက်၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးချင်ယောင် ဆောင်နေသည်ဟု သံသယဝင်သွားလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အဖွားကု ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသည့် အချိန်တိုင်းတွင် အဘိုးကုက အမြဲတမ်း အမှန်တရား တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုကို ပြောပြကာ သူမအပေါ် ရေအေးလောင်းချလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဇနီးမောင်နှံဖြစ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ စိတ်နေသဘောထားကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သိရှိကြလေသည်။ အဖွားကုတွင် ဆိုးရွားသော ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ အခြားသူများကို ရက်စက်စွာ မဆက်ဆံသော်လည်း သူမက အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားချင်လေသည်။

သင်က အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလွန်းပါက ပျက်စီးသွားရန် လွယ်ကူပြီး မကောင်းသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ဤအချိန်တွင် အဘိုးကုမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်ပုံပေါ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့သား ငါ့သား...”

သူသည် အဖွားကုကိုပင် မကြည့်ချေ။

အဖွားကုက ရလဒ်ကို မမေးတော့ဘဲ မည်မျှပင် သံသယဝင်နေပါစေ လက်လျှော့လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဤအချိန်တွင် လမ်းမပေါ်၌ အားပေးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

သခင်လေးလော်က သတိပေးလိုက်သည်။

“အိုး... မြန်မြန်... မြန်မြန်... လူတွေ လာနေပြီ...”

သူသည် အခန်းတွင်းရှိ ပြတင်းပေါက်နှစ်ခုကို ဖွင့်ပြီးနောက် သူ၏ နေရာကောင်းကို အခန်းတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများကို ပေးလိုက်လေသည်။ သူနှင့် ဆရာစွန်းတို့သည် နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေကြသဖြင့် များစွာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရချေ။

နျိုနျိုလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။

“ဖေဖေပဲ... အရှေ့ဆုံးက ဖေဖေပဲ...”

မိသားစုတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြလေ၏။

အဖွားကုသည် အဝေးမှ အနီရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရွာသားများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ ဘဝတွင် ဤသို့သာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ရသော သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာ ယခုအခါ မြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို စီးကာ လူတိုင်း၏ အရှေ့တွင် လျှောက်လှမ်းနေချေပြီ။

၎င်းကိုကြည့်ရင်း အဖွားကု၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။ သူမက ပို၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ချင်သဖြင့် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ အပြင်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။

အဖွားကုသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြုတ်ကျတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုခံစားချက်မှာ အလျင်အမြန် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘယ်ညာဆွဲထားသူမှာ အဘိုးကုနှင့် နျိုနျိုလေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကလေးမလေးက မျက်နှာလေးကို ရှုံ့မဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဖွား... လည်ပင်းကို အပြင်ဘက် မဆန့်ထုတ်နဲ့လေ... အဖွား ပြုတ်ကျတော့မလို့ ဖြစ်သွားပြီ...”

အဘိုးကုက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အန္တရာယ်များတယ်...”

အဖွားကုက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ကြည့်နေစဉ် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဒုတိယထပ်မှ လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြုတ်ကျသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လမ်းပေါ်တွင် ဆူညံသံ မရှိဘဲ လူငယ်လေး၏ အော်သံက လှိုင်းလုံးများစွာပင် မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော်လည်း သူ ဝင်တိုက်မိသူမှာ အံ့သြသွားလေသည်။

အဖွားကုက ခေါင်းလှည့်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော အဘိုးကုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက လမ်းတစ်ဖက်မှ သခင်လေးကဲ့သို့ သူမ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို ကြောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

အဖွားကုက ရုတ်တရက် နားလည်သွားတော့သည်။ အဘိုးအိုက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်ဖြစ်စေ သတိရနေသည်ဖြစ်စေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အဘိုးအိုပင် ဖြစ်ချေသည်။

နျိုနျိုလေး၏ စကားက အဖွားကု၏ အတွေးများကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာစေသည်။

“အဖွား... ဖေဖေက ကြည့်ကောင်းတယ်နော်...”

အဖွားကုက အလွန်ကြည့်ကောင်းနေသော သူမ၏ သားကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

လမ်းပေါ်တွင် မြင်းပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေသော ကုမင်တာ့က ရှင်းလင်းသော နားလည်မှု တစ်ခုရရှိထားသကဲ့သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဒုတိယထပ်ရှိ မိသားစုဝင်များကို ပြုံးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေ၏။

“အာ... ပထမဆုရှင်ကလည်း အရမ်း ကြည့်ကောင်းတာပဲ... တတိယဆုရှင်ထက် မညံ့တဲ့ပုံပဲ...”

လမ်းတစ်ဖက်ရှိ အပေါ်ထပ်မှ အမျိုးသမီး၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အသံက ပြောလိုက်သည်။

“ပထမဆုရှင်က ကျက်သရေရှိပြီး ချောမောတယ်... တတိယဆုရှင်ကလည်း ချောမောပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တယ်... လူတွေက ဒါကို ဘယ်လို ရွေးကြမလဲ...”

ဤစကားကို ပြောပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအား မည်သို့ ရွေးချယ်ရမည်ကို ပြောပြလာလေ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

“တတိယဆုရှင်က လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူထားပြီးပြီလေ... ပထမဆုရှင်မှာလည်း ကလေးတချို့ ရှိနေပြီ... ဒုတိယဆုရှင်ကပဲ ဇနီးသည် ဆုံးရှုံးသွားတာ မကြာသေးတော့ နင် စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်...”

အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော မိန်းကလေးများက အလယ်ရှိ ဒုတိယဆုရှင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြလေသည်။

ဒုတိယဆုရှင်မှာ ရုပ်ဆိုးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ပထမဆုရှင်နှင့် တတိယဆုရှင်တို့၏ နောက်ခံတွင် သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အထူးသဖြင့် သာမန်ဖြစ်နေပုံပေါ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရှေ့နှင့်နောက်တွင် အစားအစာကြီးများ ရှိနေပြီး သူ တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ခြောက်သွေ့နေသော ကောက်ပဲသီးနှံများနှင့် တူနေလေ၏။

မိန်းကလေးအချို့က ပြောလိုက်သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... ငါက ကြည့်လို့ကောင်းတဲ့သူ ရှိမရှိ ဒုတိယအဆင့်မှာပဲ ဆက်ကြည့်တော့မယ်...”

သူသည် ဤဒေါသထွက်စရာ စကားများကို မကြားနိုင်သော်လည်း သူ့အပေါ်သို့ အကြည့်များစွာ မကျရောက်နေသည်ကို ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး ဤလူများမှာ အရှေ့နှင့်အနောက်ရှိ လူများလောက် စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိကြချေ။

ကုမင်တာ့နှင့် ချင်ကျင့်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ လက်ကိုင်ပုဝါများ၊ နံ့သာအိတ်များနှင့် ပန်းများဖြင့် အပစ်ပေါက်ခံရသော်လည်း ဒုတိယနေရာတွင်မူ လက်ဆောင် အနည်းငယ်သာ ရရှိလေ၏။

ဒုတိယဆုရှင်မှာ ဤအချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

တကယ်တမ်း အထက်တန်းစား စာမေးပွဲကို စောစော အောင်မြင်ခဲ့လျှင် ပျော်ရွှင်စရာ နေ့တစ်နေ့တွင် ဤကဲ့သို့ မတရားမှုကို ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။

လမ်းမကြီး အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက် ခုန်ထွက်လာလေသည်။

အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် ကုန်သည်တစ်ဦးလို ဝတ်ဆင်ထားသူက ပြောလိုက်သည်။

“ပထမဆုရှင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ သမီးငယ်လေးက အသက် ၁၆ နှစ်ရှိပါပြီ ရုပ်ရည်လေးလည်း ချောပါတယ်... သူက ပထမဆုရှင်ရဲ့ ပုံစံကို သဘောကျလို့ ရွှေသပြာတစ်ထောင် ယူဆောင်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လာဖို့ ဆန္ဒရှိနေပါတယ်...”

သူ၏ နောက်တွင် အိမ်ထိန်းအနည်းငယ်က တင်တောင်းပစ္စည်း အချို့ကို သယ်ဆောင်လာကြပြီး သူ၏ သမီးကို ယနေ့ပင် ကုမင်တာ့နှင့် လက်ထပ်ပေးချင်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေလေ၏။

ဆရာစွန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အိုး... ညီလေးကုကတော့ အခု အခွင့်အရေးယူသူနဲ့ တွေ့နေပြီ... သူ့သမီးနဲ့ အတင်းအကျပ် ရစ်တွယ်ဖို့ လုပ်နေတာပဲ...”

အထက်တန်းစား စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခြင်းသည် ပညာရှင်များအတွက် ငါးတစ်ကောင် နဂါးတံခါးကို ခုန်ကျော်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကုန်သည်များသည် အရာရှိ မိသားစုများကို ဖက်တွယ်ထားချင်ကြရာ ဤအပြုအမူမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

သခင်မလီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို မိသားစုမျိုး ရှိရတာလဲ... တခြားသူရဲ့ မိသားစုမှာ ဇနီးရှိနေမှန်း သိသိရက်နဲ့ နေရာမှာတင် အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ဖို့ လုပ်နေကြတယ်...”

ဆရာစွန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“လူတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ကံကို လာစမ်းကြည့်ကြတာပါ... ညီလေးကုက သဘောတူလိုက်ရင်တော့ သဘာဝကျကျ ကောင်းသွားမှာပေါ့... ငြင်းလိုက်ရင်လည်း ချက်ချင်း စိတ်ပြောင်းပြီး တခြားလူရဲ့ ဇနီးမယားနေရာကိုပဲ ရှာမှာပါ...”

လူအနည်းငယ် စကားပြောနေစဉ် လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ အချိန်က ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို မေ့ဖျောက်လို့ မရပါဘူး... ပြီးတော့ ဆင်းရဲဒုက္ခ အတူခံခဲ့တဲ့ ဇနီးကိုလည်း ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ကုန်သည်မှာ ဆရာစွန်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ပထမဆုရှင်... ကျွန်တော့် သမီးငယ်လေး တောင်းဆိုတာက ကိုယ်လုပ်တော်နေရာလေး တစ်ခုတည်းပါ...”