အခန်း ၃၀၈

အခန်း ၃၀၈ - နန်းတော်ထဲသို့ အခေါ်ခံရခြင်း

ကလေးမလေး၏ အာရုံစိုက်မှုကလည်း အလွန် ထူးဆန်းလှပြီး နျိုနျိုလေးသည် သူမ နားမထောင်လိုက်ရသော ပုံပြင်အကြောင်းကို တွေးတောနေလေ၏။

အဖွားကုက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သမီးလည်း ဇနီးမယားတွေနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေကြားက တိုက်ပွဲ ပုံပြင်ကို နားထောင်ချင်လို့လား... ကလေးလေး... သမီးက အသက်ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာကို ဒီလို ပုံပြင်မျိုး နားထောင်ချင်နေတယ်...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းမော့ကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ကလေးလေးတွေက နားထောင်လို့ မရဘူးလား... ဇနီးမယားတွေနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေကြားက တိုက်ပွဲကလည်း ပုံပြင်ပဲလေ...”

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကုမင်တာ့က ရေရှည်အတွက် တွေးတောကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... မပြောသင့်တဲ့ အပိုင်းတွေကိုလည်း အမေ ပြောခဲ့ပြီးပြီ... ပြောလို့ရတဲ့ အပိုင်းတွေကိုလည်း ပြောခဲ့ပြီးပြီ...”

အဖွားကုက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဒါက သတိပေးချက်အချို့ ပေးနိုင်သည်ဟု တွေးကာ ဆိုင်ရှင်လော်နှင့် ဆရာစွန်းတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ သားအတွက်တော့ သူမက အလွန် စိတ်အေးရသော်လည်း ဤလူနှစ်ဦးအတွက်မူ သူတို့သည် အပြင်ဘက်ရှိ ပန်းကမ္ဘာလေးကြောင့် တွေဝေသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဒေါ်လျူနှင့် သခင်မလီတို့ ဒုက္ခရောက်ရမည်ကို အမြဲ စိုးရိမ်နေခဲ့ပေသည်။

အဖွားကုက ပြောလိုက်သည်။

“အရင်မင်းဆက်တုန်းက လျူဆိုတဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်... အစက သူ့မိသားစုမှာ ဆိုးရွားတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက အကျိုးအမြတ်ရှာဖို့ သူ့ကို ကိုယ်လုပ်တော်တွေ ဆက်သခဲ့ကြတယ်...”

ကုမင်တာ့၏ ပုံပြင်ပြောဆိုနိုင်စွမ်းမှာ အဖွားကုထံမှ ရရှိလာပုံပေါ်ချေသည်။ အဖွားကုသည် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ အတက်အကျများဖြင့် ပြောဆိုတတ်ကြောင်း ဈေးထဲတွင် ကောလာဟလတစ်ခု ရှိလေ၏။

ပုံပြင်ကို နားထောင်ပြီးနောက် အဖွားကုက နောက်ထပ် အနှစ်ချုပ်တစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။

“ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ မိသားစုရဲ့ အခြေခံက ယောက်ျားရဲ့ အလှအပအပေါ် လောဘကြီးမှုနဲ့ တရားမျှတမှုထက် လိင်မှုကိစ္စကို ပိုအလေးထားမှုအပေါ်မှာ တည်ရှိတယ်ဆိုတာ မြင်နိုင်တယ်... သူက သူ့ဇနီးကို အမြဲတမ်း လေးစားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဇာတ်သိမ်းသွားနိုင်မှာလဲ...”

ကုမင်တာ့၏ အာရုံစိုက်မှုက သာမန်လူများနှင့် ကွဲပြားနေပုံပေါ်ပေသည်။ သူက သမီးဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝန်ကြီးချုပ်ဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ မဏ္ဍိုင်ပဲ... သူ့မိသားစုထဲက ဇနီးနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေက တိုက်ခိုက်ကြလို့ အနောက်ဆောင်က ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားရတယ်... သာမန်လူတွေက ပြဿနာရှာရင် ပုံပြင်ထဲကလိုပါပဲ... ပုံပြင်ထဲက အစေခံမလေးက သေချာပေါက် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အနားမှာ ရှိနေလို့ကို အပြစ်ပေးခံလိုက်ရတယ်...”

ကုမင်တာ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နံရံအောက်မှာ မရပ်ဘူးဆိုတာကို သမီး မှတ်ထားရမယ်... ပြဿနာနဲ့ ကြုံလာရင်ဖြစ်ဖြစ် သမီး မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံလာရင်ဖြစ်ဖြစ် ဝေးဝေးကနေ ရှောင်နေလိုက်ပါ...”

နျိုနျိုလေးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လိမ္မာစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ စိတ်မပူပါနဲ့... သမီး ဒီစကားတွေ အကုန် မှတ်ထားပါတယ်... ဖေဖေက အကြိမ်ကြိမ် ပြောဖူးတော့ နျိုနျိုလေးက အလွတ်ကျက်ထားမှာပါ...”

ကုမင်တာ့က သမီးလေး၏ ခေါင်းလေးကို ဝမ်းသာအားရ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေ၏။

သို့သော် ဆရာစွန်းက ဘေးမှနေ၍ ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ အခြားသူများ ထွက်သွားပြီးနောက် ဆရာစွန်းက ထပ်မံနေရစ်ခဲ့ပြီး ကုမင်တာ့ကို ဆွဲကာ တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။

“ညီလေးကု... အရှက်ရစရာ ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့လား...”

ကုမင်တာ့က သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း အခြားသူများက မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။ ဆရာစွန်းသည် သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သလို နျိုနျိုလေး၏ မွေးစားအဖေလည်း ဖြစ်သဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသင့်ပေသည်။

ဆရာစွန်းက အကြောင်းအရင်းနှင့် အကျိုးဆက်များကို သိရှိသွားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ကြင်နာတတ်ပါတယ်... သူက အမွေဆက်ခံသူ မရှာနိုင်ရင်တောင် ဘာမှ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး... နန်းတော်ထဲက ဧကရီမယ်တော်ကြီး ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်လုပ်တော်လီပဲ ရှိတာ... ဒီကိစ္စကြောင့် လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးကို သူက ဒေါသထွက်နေမလားဆိုတာပဲ မသိတာ...”

ကုမင်တာ့၏ စိုးရိမ်မှုများကလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေလေသည်။

ဆရာစွန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“လီမိသားစုက ဒီနှစ်တွေအတွင်း သင့်တင့်လျောက်ပတ်မှု မရှိဘဲ မသမာတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ခဲ့ကြတယ်... ကွမ်လင်မြို့ကို အခုဆို လျှို့ဝှက်စွာနဲ့ လီမိသားစုမြို့ လို့ ခေါ်နေကြပြီ... လီမိသားစုရဲ့ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးမှုနဲ့ ကျေးလက်ဒေသက လူတွေကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ အကြောင်းတွေက လျှို့ဝှက်စွာနဲ့ ပြန့်နှံ့နေတာ ကြာပါပြီ... ဒါပေမဲ့ မြို့တော်မှာတော့ ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ဧကရီရာထူး ပေးအပ်လိမ့်မယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်ပေါ်နေတော့ လီမိသားစုကို ဘယ်သူမှ ဦးဆောင်ပြီး မစွပ်စွဲရဲကြဘူး...”

ကုမင်တာ့က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်လည်း ကွမ်လင်မြို့ကနေ မွေးဖွားလာတာလေ... လီမိသားစုရဲ့ အာဏာကို ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ... အမိန့်တော် ကျလာမှာကိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်... နျိုနျိုလေး နန်းတော်ထဲ ဝင်ရတဲ့အခါ ကိုယ်လုပ်တော်လီကို မစော်ကားမိပါစေနဲ့...”

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူတို့နှစ်ဦး စကားပြော၍ မပြီးမီမှာပင် ချီတာရှန်းက ဖိတ်စာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာလေ၏။

ချီတာရှန်းက ရိုသေလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... ဒါက မနက်ဖြန်ညကျရင် အိမ်တော်မှာ ပွဲတက်ဖို့ လီအိမ်တော်က ပို့လိုက်တဲ့ ဖိတ်စာပါ... လီမိသားစုက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အိမ်ထိန်းက မိသားစုနှစ်ခုစလုံးက ဇာတိမြို့ တစ်မြို့တည်းကဖြစ်လို့ အချင်းချင်း ဖေးမကူညီသင့်တယ်လို့ ပြောပါတယ်...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့နှင့် ဆရာစွန်းတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ကုမင်တာ့က လက်ယမ်းပြကာ ချီတာရှန်းကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သိပါပြီ...”

ဆရာစွန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ညီလေးကု... လီမိသားစုရဲ့ ပွဲကို သွားလို့ မဖြစ်ဘူး...”

ကုမင်တာ့က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငြင်းဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှာလိုက်ပါ့မယ်...”

ဆရာစွန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“လီမိသားစုက ဆေးပလာစတာလိုပဲ... သူတို့ မိသားစုရဲ့ ပွဲကို သွားလိုက်တာနဲ့ လီမိသားစုရဲ့ အမှတ်အသား အတပ်ခံရလိမ့်မယ်... သူတို့က အဲဒီပွဲမှာ အသုံးချဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှာကြလိမ့်မယ်...”

လီမိသားစုက ဤမျှလောက် မသမာသော အလုပ်များကို လုပ်နေသဖြင့် နျိုနျိုလေးအတွက် သူ့ကို ပို၍ပင် စိုးရိမ်စေလိမ့်မည်ဟု ကုမင်တာ့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သဘာဝကျစွာပင် အကျိုးသက်ရောက်မှုက အတက်အကျ ရှိလေသည်။ လီမိသားစုက ဤသို့ လုပ်ရဲပါက နန်းတော်ထဲရှိ မျက်နှာသာပေးခံရသော ကိုယ်လုပ်တော်ကို အားကိုးနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။ ဤသို့ ပြုမူရန် နန်းတော်က ညွှန်ကြားထားခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ မသိရချေ။

ဆရာစွန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိလို့ လီမိသားစုက ချီးကျူးတာကို ခံချင်ခံရပါစေ... သူတို့နဲ့တော့ သွားမပတ်သက်ပါနဲ့... နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့က လက်စားချေခဲ့ပေမဲ့ အရမ်းကြီးတော့ မလွန်ကျူးခဲ့ပါဘူး...”

ကုမင်တာ့က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်တော့၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် နန်းတော်မှ မိန်းမစိုးတစ်ဦးက အမိန့်တော်ကို ပေးပို့ရန် ရောက်လာလေသည်။

နျိုနျိုလေးကို နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း တော်ဝင်မိသားစုက မျက်နှာစာတစ်ခုတော့ ထားရပေသည်။ မြို့တော်ရှိ အထက်တန်းလွှာများပင်လျှင် နျိုနျိုလေး နန်းတော်ထဲတွင် ဘာသွားလုပ်မည်ကို သိကြသော်လည်း သူတို့က ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို အလုပ်အကျွေးပြုချင်သည်ဟုသာ ပြောကြလေ၏။

ပြီးတော့ ဤတစ်ကြိမ် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရသူမှာ နျိုနျိုလေး တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အခြား ကလေးမလေး ငါးယောက်လည်း ပါဝင်ပေသည်။

အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အဖွားကုနှင့် အဒေါ်လျူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

အဒေါ်လျူသည် ဤကာလအတွင်း နှပ်ဟင်း အလုပ်ရုံဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်ကြီး ရုတ်တရက် အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်ကို စဉ်းစား၍ မရနိုင်ချေ။ သူမက မေးလိုက်သည်။

“အစ်မ... အစ်ကို.. နန်းတော်ထဲကလူတွေက လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးအကြောင်း ဘယ်လို သိသွားတာလဲ... ဘာလို့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးကို နန်းတော်ထဲ ဝင်ဖို့ အတင်း တောင်းဆိုနေရတာလဲ... ဒါအတွက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိလို့လား...”

ဤအရာက သာမန်လူများအတွက် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသော ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသော်လည်း တောမှ အဖွားအိုဖြစ်သော အဖွားကု၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာ ရှိနေလေ၏။

အဖွားကုက မေးလိုက်သည်။

“အိုး... ဘာလို့ နန်းတော်ထဲ သွားရမှာလဲ... ပြဇာတ်တွေ စာတွေထဲမှာ အကုန် ဆိုထားပြီးသားပဲ... အဲဒါက ဆိုးသွမ်းတဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်နေရင် ခေါင်းဖြတ်ခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ကုမင်တာ့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... ကျွန်တော် အခု ဟန်လင်ကျောင်းတော်ကို ဝင်ထားပြီး ဧကရာဇ်ကို မကြာခဏ တွေ့နိုင်နေပြီလေ... ကျွန်တော် ခေါင်းဖြတ်ခံရမှာကိုကျတော့ ဘာလို့ စိတ်မပူတာလဲ...”

အဖွားကုက သူမ၏ သားဖြစ်သူကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူကများ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလို ကျိန်စာတိုက်မှာလဲ... ဒါ့အပြင် ဒီကိစ္စက အတူတူပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... မင်းက အရာရှိလေ... တခြားသူတွေကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ နန်းတော်ထဲ ဝင်တာမှ မဟုတ်တာ... ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းလမ်းတစ်ခုခု မြန်မြန် စဉ်းစားစမ်းပါ... လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးကို နန်းတော်ထဲ မဝင်ခိုင်းဘဲ နေလို့ မရဘူးလား...”

ကုမင်တာ့က ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“နန်းတော်ထဲက အမိန့်တော် ကျလာပြီဆိုတော့ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲလို့ မရတော့ဘူး...”

အဖွားကု၏ ခေါင်းက မြန်ဆန်စွာ အလုပ်လုပ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကလေးလေးကို ဖျားချင်ယောင် ဆောင်ခိုင်းလို့ ရမလား... ဧကရီမယ်တော်ကြီးကလည်း ဖျားနာမှာကို ကြောက်မှာပဲ...”

ကုမင်တာ့က ငြင်းဆိုကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောကြားလိုက်သည်။

“ဖျားချင်ယောင် ဆောင်တာက ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားတဲ့ အပြစ်ပဲ... အမေ... အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရင် နျိုနျိုလေးအတွက် ဘာကိစ္စကြီးမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ကုမင်တာ့ ကိုယ်တိုင်လည်း စိုးရိမ်နေသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ သူ၏ မိခင်ကိုသာ နှစ်သိမ့်ပေးချင်နေတော့သည်။

အဖွားကုမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မည်သို့ စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ အဖွားအိုမှာ ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှေးစကားက မှန်တာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး... ပျော်ရွှင်မှုက ဝမ်းနည်းမှုကို ယူဆောင်လာတယ်တဲ့... မနေ့က အရမ်း ပျော်ခဲ့ရပြီး ဒီနေ့တော့ အရမ်း ဝမ်းနည်းရပြီ...”

ကုမင်တာ့က အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... ဒီလို ထပ်ပြောလို့ မဖြစ်တော့ဘူးနော်... ဒီကိစ္စကို ဂုဏ်ယူစရာ အနေနဲ့ သတ်မှတ်ရမယ်... တစ်ယောက်ယောက်က နန်းတော်ထဲမှာ လျှောက်ပြောလိုက်ရင် မိသားစုတစ်ခုလုံး ပါဝင်ပတ်သက်သွားလိမ့်မယ်...”

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် အဖွားကုမှာ ပို၍ပင် ငိုကြွေးတော့၏။

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ မိဘများကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဟိုနေ့က ဖေဖေတို့ ပြောတာက သမီးကို ခဏလောက် အဝေးကို ပို့လိုက်မယ် ဆိုတာက သမီးကို နန်းတော်ထဲ ပို့ချင်လို့ကိုး...”

ကျန်းယွင်နန်က သမီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ မတတ်သာဘဲ ပွေ့ဖက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ရည်များက ကြိုးပြတ်သွားသော ပုတီးစေ့များကဲ့သို့ နျိုနျိုလေးအပေါ်သို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။

နျိုနျိုလေးမှာ ဝမ်းနည်းခြင်း၏ ခံစားချက်ကို မသိသေးချေ။ ကလေးမလေးက မျက်နှာကို မော့ကာ မိခင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ နူးညံ့စွာ တင်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ... မငိုပါနဲ့တော့... နန်းတော်ထဲ ဝင်ရတာက ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး... သမီးက နန်းတော်ထဲမှာ မေမေတို့ကိုတောင် ကူညီနိုင်ကောင်း ကူညီနိုင်မှာပါ... နောက်ကျရင် သမီး အိမ်ပြန်လာလို့ ရသေးတယ်လို့လည်း မေမေ ပြောခဲ့တယ်မလား...”