အခန်း ၃၀၉

အခန်း ၃၀၉ - မြေပြင်တွင် ရွှေများ ခင်းထားခြင်း

သူမသည် မိဘများနှင့် ခွဲခွာရမည်ဖြစ်သော်လည်း မိဘများက မိမိကို စွန့်ပစ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိသားစု၏ နောက်ဆုံး ရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု နျိုနျိုလေးက တွေးနေလေ၏။

ကလေးမလေးသည် ဤအရာကို တွေးပြီးနောက် အလွန် နားလည်စာနာပေးတတ်လေသည်။

သို့သော် သူမက ပို၍ လိမ္မာပြီး နားလည်ပေးလေလေ ကုမင်တာ့နှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့မှာ ပို၍ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရလေလေပင်။

ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုလေးက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မိသားစုဝင်များကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ခေါင်းထဲရှိ အကြံဉာဏ်များကို အသည်းအသန် စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီး နန်းတော်ထဲ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး... သူတို့ ပြောသလို ကြမ်းပြင်ကိုတောင် ရွှေတွေ ခင်းထားတယ်ဆိုတာ ဟုတ်မဟုတ် မသိဘူး...”

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ပထမဆုံး ရှင်းလင်းလိုက်သူ ဖြစ်သည်။ သမီးဖြစ်သူ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရမည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခြင်းထက် ယခု အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ သူမ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဘယ်လို ကာကွယ်ရမည်ကို သင်ပေးရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“သမီး သွားလို့မရတဲ့ နေရာတွေမှာ လျှောက်မသွားနဲ့... စကားနည်းနည်း ပြောပြီး အလုပ်နည်းနည်း လုပ်... နန်းတော်က ကိုယ့်အိမ်နဲ့ မတူဘူး... စည်းမျဉ်းတွေက ကြီးလေးတယ်... သမီး တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိရင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ရိုးရိုးသားသား ပြောပြလိုက်...”

ကုမင်တာ့က စကားပြောနေသော်လည်း သူ၏ စကားများမှာ ယခင်ကဲ့သို့ သပ်ရပ်မှု မရှိတော့ချေ။ တစ်ခုခု လွတ်ကျန်သွားပြီး မပြောလိုက်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ တွေးမိသမျှကို သမီးဖြစ်သူအား ပြောပြနေလေ၏။

ဤနည်းဖြင့် အခြား ကုမိသားစုဝင်များလည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာကြသော်လည်း ဤညသည် အိပ်မပျော်သောည တစ်ညဖြစ်ရန် ဖန်တီးခံထားရပုံ ပေါ်လေသည်။

အဒေါ်လျူမှာ စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် အိမ်ထဲတွင် ချာချာလည်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ပိုက်ဆံ... ငွေအလုံအလောက် ယူသွားဖို့ သေချာပါစေ... ပိုက်ဆံရှိရင် သရဲတောင် ငိုအောင်လုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်... နန်းတော်ထဲက လူတွေကလည်း ငွေကိုမြင်ရင် သဘောထားကြီးကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်...”

ကျန်းယွင်နန်က တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်လော်ရဲ့ ဝမ်းကွဲ... သူ အခု နန်းတော်ထဲမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား...”

အဒေါ်လျူက ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ကို အလှမယ်ဘွဲ့ ပေးထားတယ်ဆိုတာပဲ လော်မိသားစုက သိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်း မျက်နှာသာပေးမခံရဘူး... နန်းတော်က ကိုယ်လုပ်တော်လီရဲ့ မိသားစု လွှမ်းမိုးထားဆဲပဲလေ...”

ကျန်းယွင်နန်ကလည်း ဆိုင်ရှင်လော်၏ ဝမ်းကွဲနှင့် တွေ့ဖူးလေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမက ချက်ချင်းပင် အံ့သြသွားကာ မေးလိုက်သည်။

“သူက အရမ်းလှတာကို မျက်နှာသာပေးမခံရဘူးလား...”

ဆိုင်ရှင်လော်၏ ဝမ်းကွဲ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် သိပ်မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ရုပ်ရည်က အလွန်ချောမောပြီး အလွန် ငယ်ရွယ်လေသည်။ ယုတ္တိတန်စွာ ပြောရလျှင် ဧကရာဇ်အတွက် အလတ်ဆတ်ဆုံး အချိန်ဖြစ်သင့်သည်။ သူမက အဘယ်ကြောင့် ယခု မျက်နှာသာပေးမခံရတော့ကြောင်း ပြောဆိုရသနည်း။

အဒေါ်လျူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“နန်းတော်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထားတော့ အထဲက သတင်းတွေက အရမ်းမကောင်းဘူး... ကိုယ်လုပ်တော်လီရဲ့ တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်မိသလို ဖြစ်သွားလို့ ဧကရာဇ်က သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း လျစ်လျူရှုသွားတယ်လို့ပဲ မသဲမကွဲ ကြားလိုက်ရတယ်...”

ကျန်းယွင်နန်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤမျှ လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ နန်းတော်ထဲတွင် မရှိခဲ့ပါက မည်သည့် အမျိုးသားနှင့် လက်ထပ်သည်ဖြစ်စေ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ကာ တန်ဖိုးထားခံရမည် ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော နေရာသို့ သူမ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

ကျန်းယွင်နန်သည် မူလက ဆိုင်ရှင်လော်၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကာ နျိုနျိုလေးကို ဂရုစိုက်ပေးရန် တောင်းဆိုချင်ခဲ့သည်။ အခုတော့ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူမှာ သူမကိုယ်သူမပင် မကာကွယ်နိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ လက်လျှော့လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

လျူရှောင်ရူက ချီတာရှန်းနှင့် သူ၏ ဇနီးကို အပြင်သို့ လိုက်ပါရန် ခေါ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီကို ဘယ်သွားမလို့လဲ...”

လျူရှောင်ရူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်မဆီမှာ ငွေအလုံအလောက် မရှိလို့ လူတစ်ယောက်ဆီမှာ သွားချေးမလို့...”

သူမ ရှာတွေ့နိုင်သူမှာ သဘာဝကျစွာပင် သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူသာ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် လူများကို အကြွေးတင်ရသည်ကို မနှစ်သက်သော်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမက မတားဆီးခဲ့ချေ။ အနာဂတ်တွင် နှပ်ဟင်း အလုပ်ရုံမှ အမြတ်ဝေစုများကို ပြန်ဆပ်ကာ အတိုးပိုပေးရန်သာ တွေးလိုက်တော့၏။

ပူအိုက်သော ဒယ်အိုးပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ စိုးရိမ်နေကြသော လူကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နျိုနျိုလေးမှာ ကစားရန် တွေးနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။

“မနက်ဖြန် အိမ်ကနေ ထွက်ရတော့မယ်... ကိုကိုရှန်ချန်ဖုန်းနဲ့ မနက်ဖြန် တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ကို သွားဖို့ အစက သဘောတူထားတာ... နှမြောစရာပဲ...”

သူမသည် ချင်ကျင့်ရှုကို နှုတ်ဆက်ရန် ရှန့်ကုန်းစံအိမ်သို့ မည်သူ့ကိုမျှ စေလွှတ်စရာပင် မလိုတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းမှာလည်း နန်းတော်စာရင်းတွင် ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နန်းတော်စာရင်းတွင် ပါဝင်သော ကလေးမလေးများအားလုံးမှာ အသက် ခြောက်နှစ်မှ ဆယ်နှစ်ကြား ဖြစ်ကြသည်။ ခြောက်နှစ်အောက် ဆိုပါက အသိဉာဏ် မကြွယ်ဝသဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ပိုမို ဒုက္ခများသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ပြီးတော့ အသက်ဆယ်နှစ်ထက် ကြီးပါက နန်းတော်ထဲ ဝင်ခြင်းသည် ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်ဟု ပြင်ပကမ္ဘာမှ နားလည်မှုလွဲရန် လွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရတော့မည် ဖြစ်ရာ ကုမိသားစုတစ်ခုလုံး အလုပ်ရှုပ်လာကြလေသည်။

ယခင်က အမိန့်တော် လာဖတ်သော မိန်းမစိုး၏ အဆိုအရ ကလေး နန်းတော်ထဲ ဝင်သွားသည်နှင့် အနည်းဆုံး လကုန်အထိ ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် တော်ဝင်မိသားစုက အရှုံးကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သိပုံရပြီး ကလေးများ၏ ပညာသင်ကြားမှုကို မနှောင့်နှေးစေရန် ထပ်ခါတလဲလဲ ကတိပေးခဲ့လေသည်။ နန်းတော်က ကလေးများကို စစ်တုရင်ကစားခြင်း၊ စာရေးခြင်းနှင့် ပန်းချီဆွဲခြင်းများ သင်ကြားပေးရန် ဆရာတစ်ဦးကိုပင် ငှားရမ်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

အမိန့်တော် လာဖတ်သော မိန်းမစိုးများ၏ အဆိုအရ သူတို့ကို မင်းသမီး၏ သတ်မှတ်ချက်များအတိုင်း ပြုစုပျိုးထောင်မည် ဖြစ်သည်။

ကုမိသားစုအိမ်ရှိ မီးရောင်များမှာ ည၏ အချိန်အများစုတွင် လင်းထိန်နေပြီး နျိုနျိုလေး၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ဆက်တိုက် ထုပ်ပိုးနေကြလေ၏။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထုပ်ပိုးနေသော်လည်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်မှု မရှိသေးဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသည်ဟု အမြဲ ခံစားနေကြရသည်။

နျိုနျိုလေးမှာ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် စောစောအိပ်ရန် ချော့သိပ်ခံခဲ့ရလေသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းထိန်နေသော မီးရောင်ဖြင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကုတင်ပေါ်၌ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးမလေးကို ကြည့်နေကြတော့၏။

ကျန်းယွင်နန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကလေးကို ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အိမ်ကို ခေါ်လာတုန်းက ကြောင်ပေါက်လေးလိုပဲ ပိန်လှီနေခဲ့တာ... အခုတော့ သူ့မျက်နှာလေးမှာ အသားနည်းနည်း ပြည့်လာပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကို ထပ်ပြီး ထားသွားချင်နေပြန်ပြီ...”

ကုမင်တာ့က ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို နှစ်သိမ့်စွာ ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေးမှာက ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိတာလေ... နန်းတော်ထဲမှာ တစ်လတောင် မပြည့်ခင် ဧကရီက ကိုယ်ဝန်ရသွားရင် အချိန်ကျတဲ့အခါ သူ့ကို အပြင်ပြန်ပို့ပေးမှာပါ...”

ကျန်းယွင်နန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီး သားတစ်ယောက်မှ မရခဲ့တာ... ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ဘယ်သူက တိတိကျကျ ပြောနိုင်မှာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း ကုမင်တာ့မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဝမ်းနည်းနေမိလေသည်။

ကုမင်တာ့က ဇနီးဖြစ်သူ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန် ကြိုးစားလျက် ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေးက မွေးစားကလေး ဖြစ်ပေမဲ့ ဘာလို့မှန်းတော့ မသိဘူး... သူက ကိုယ်တို့ရဲ့ သမီးအရင်း ဖြစ်သင့်တယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေရတယ်...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကလေးက ချစ်စရာကောင်းပါတယ်... ရှင်တင် ဒီလို ထင်တာ မဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့ မွေးစားအဖေနဲ့ မွေးစားမေမေတို့ကလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ကြတာ... ရှောင်ရူဆိုရင် နျိုနျိုလေးကို သူ့ရဲ့ သမီးအရင်းလိုတောင် သဘောထားတာ...”

ကုမင်တာ့က ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူက ချစ်စရာကောင်းတဲ့သူပါ... နန်းတော်ထဲက ဧကရီကလည်း တခြားသူတွေလိုပဲ ဒီကလေးကို တကယ် ချစ်ခင်လာမှာပါ...”

ကျန်းယွင်နန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့...”

ကျန်းယွင်နန်က လက်လှမ်းကာ သမီးဖြစ်သူ၏ စောင်ကို ညင်သာစွာ ဖုံးပေးလိုက်လေသည်။ သူမက သမီးဖြစ်သူ၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာလေးကို အချိန်အတော်ကြာ သေချာစွာ ကြည့်နေပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဖျောင်းဖျမှုကြောင့် သမီးဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် လှဲလျောင်းကာ အချိန်အတော်ကြာ လူးလှိမ့်နေပြီးမှသာ အိပ်ပျော်သွားတော့၏။

နျိုနျိုလေးသည် မိဘများက သူမအတွက် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်အောင် စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်ကို မသိခဲ့သော်လည်း ကလေးမလေးမှာမူ တစ်ညလုံး ကောင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပေသည်။

နျိုနျိုလေးက အဝတ်အစား ဝတ်ပေးရန် ကူညီနေသော မိခင်အား ညင်သာစွာ တားဆီးကာ ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ... သမီးကိုယ်တိုင် အဝတ်အစား ဝတ်နိုင်ပါတယ်... မေမေ ကူညီစရာ မလိုပါဘူး...”

ကျန်းယွင်နန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“သမီး နန်းတော်ထဲ ဝင်ရတော့မှာဆိုတော့ မေမေက သမီးနဲ့အတူ အချိန်ပိုပေးချင်လို့ပါ...”

သူမ ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ နျိုနျိုလေးမှာ သဘာဝကျစွာပင် ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ချေ။ သို့သော် အဝတ်အစားများ ဝတ်ပြီးနောက် ကလေးမလေးက သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မိခင်နှင့် တင်းကြပ်စွာ ကပ်ထားလိုက်လေ၏။

“မေမေ... မေမေက အမြဲတမ်း သမီးရဲ့ အကောင်းဆုံး မေမေ ဖြစ်နေမှာပါ...”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းယွင်နန်၏ နှာခေါင်းများ ကျိန်းစပ်လာကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ထွက်လာသော မျက်ရည်များကို သမီးဖြစ်သူ မမြင်စေရန် ခေါင်းကို လွှဲဖယ်လိုက်ရတော့သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် သမီးဖြစ်သူအား အဝတ်အစား ဝတ်ပေးရုံသာမက မျက်နှာသစ်ရန်လည်း ကူညီပေးခဲ့လေသည်။ ဤကိစ္စမှာ သေးငယ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ် နန်းတော်ထဲ ဝင်ပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူကို ထပ်မံ မတွေ့ရတော့မည့်အလားပင်။

နျိုနျိုလေးက မိခင်နှင့် အမြဲတမ်း လိမ္မာစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့လေသည်။ ကလေးမလေးသည် တစ်ညလုံး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ဆောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်သေးသော မိခင်ဖြစ်သူအား သူမ၏ တိတ်ဆိတ်သော လုပ်ရပ်များဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးနေခဲ့သည်။

၎င်းကို လက်မခံနိုင်သော အခြားသူတစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးသည်။

အရူးမလေးသည် နံနက်စောစောကတည်းက ခြံဝင်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေ၏။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို ချထားလေသည်။

နျိုနျိုလေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အစ်မရှူးယင်း... တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးဘူးလား... အစ်မ မျက်လုံးတွေ အရမ်း နီနေပြီး မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး...”

အရူးမလေးနှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့၏ မျက်နှာများတွင် တူညီသော ငိုကြွေးထားသည့် အမူအရာ ရှိနေလေသည်။

သူမက ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ... ဘာလို့ အဲဒီသရဲနေရာကို ထပ်သွားရမှာလဲ... အဲဒီနေရာက ဘာကောင်းလို့လဲ... အဲဒီ အနံ့ဆိုးတဲ့ ယောက်ျားကလည်း သခင်မလေးကို ဆက်မစောင့်ရှောက်ခဲ့ဘူး... သခင်မလေးက အပြစ်ကင်းစင်တဲ့သူပါ... ဘာလို့ နန်းတော်ထဲ ဝင်ပြီး ဖုန်တွေ ပေကျံခံရမှာလဲ...”