အခန်း ၆၀၂
Vol. 41 Ch. 602
အခန်း (၆၀၂) ရှီလေ့ ၏ ကျောက်စိမ်းဘီလူးကြီး နှင့် လီကျောက်ကျောက် ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်
“အားလုံး မထိတ်လန့်ကြနဲ့”
ရှီလေ့ က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နန်ခိုမြို့ မှ လူများ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”
ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်းအဆင့် တွင် ရှိကြသော ဒုတိယမျိုးဆက် အတွင်းစည်းတပည့် နှစ်ဦးက မြေပြင်မှနေ၍ လေထဲသို့ ပျံတက်လာကြပြီး ရှီလေ့ ထံမှ အမိန့်များ တောင်းခံလိုက်ကြ၏။
ထိုအထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဝင်္ကပါ များကို ကျွမ်းကျင်သော ရှန်ယွီ ပင် ဖြစ်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်းအဆင့် သတ္တမအလွှာ မှာ ရှိနေတာပဲ။ ငါ နန်ခိုမြို့ ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်” ရှီလေ့ က ရှန်ယွီ နှင့် ကျိုးရင် ဟု အမည်ရသော အခြား အမျိုးသမီး တပည့် တစ်ဦးတို့၏ ပခုံးများကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး.. ငါတို့ကရော ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ”
ရှန်ယွီ က လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို အသက်သွင်းရန် ပြင်လိုက်၏။
“နန်ခိုမြို့ ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အသေးစား အကာအကွယ် ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို အရင် တည်ဆောက်လိုက်ရမလား”
သူက မေးလိုက်၏။
“လုပ်လိုက်” ရှီလေ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး ..ကျွန်မကရော” ကျိုးရင် က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။
“ကျိုးရင် ..ညီမက ..ရှန်ယွီ ကို ကူညီပေးလိုက်။ ဝင်္ကပါ တည်ဆောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူ တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့က လုံလောက်ပါတယ်”
ရှီလေ့ က ညွှန်ကြားလိုက်၏။
“နားလည်ပါပြီ”
“ဝှီး...”
ရှန်ယွီ နှင့် ကျိုးရင် တို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။
တစ်ဦးက ဝင်္ကပါ ကို စတင် တည်ဆောက်ပြီး အခြားတစ်ဦးက ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အစောင့်အရှောက် တာဝန်ကို ယူလိုက်၏။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကျယ်ပြောပြီး မှုန်ဝါးဝါး အလင်းတန်းကြီး တစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ တောက်လောင်သွားသည်။ အချင်း တစ်ကီလိုမီတာခန့် ရှိသော ထက်ဝက် စက်လုံးပုံသဏ္ဌာန် အကာအကွယ် ဒိုင်းလွှား တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နန်ခိုမြို့ ကို ၎င်းအတွင်း၌ ကာကွယ်ပေးထားလိုက်၏။
“ရှန်ယွီ ရဲ့ ဝင်္ကပါ တည်ဆောက်တဲ့ စွမ်းရည်တွေက တိုးတက်လာတာပဲ”
ရှီလေ့ က.. မှတ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ဖော်ပြရန်အတွက် အောက်ဘက်ရှိ ဒိုင်းလွှားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက မိုင်အနည်းငယ် အကွာမှ ချဉ်းကပ်လာနေသော သားရဲဒီရေလှိုင်း ကြီးဆီသို့ အကြည့်များ ရွှေ့လိုက်ရာ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော မိစ္ဆာသားရဲ အချို့မှာ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် အဆင့်တွင် ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။
“အစ်ကိုကြီး မြန်မြန် ဒိုင်းလွှားထဲ ဝင်လာခဲ့” ကျိုးရင် က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မလိုဘူး”
ရှီလေ့ က ခေါင်းခါမ်းယမ်းလိုက်၏။
သူက ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး နန်ခိုမြို့ ၏ ရှေ့ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကာ ကျယ်ပြန့်ပြီး မိုးထိုးနေသော ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။
“အစ်ကိုကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ရှန်ယွီ နှင့် ကျိုးရင် တို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြတော့၏။
နန်ခိုမြို့ မှ ပြည်သူများက ရှီလေ့၏ ပုံရိပ်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍ မရသော ခံစားချက် တစ်ခုက လှုပ်ခတ်နေသည်။
“မြေကြီးနဲ့ ကျောက်တုံး မန္တန်”
ရုတ်တရက် ရှီလေ့ က မန္တန် တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုကာ လက်ဟန်များ ရေးဆွဲလိုက်ပြီးနောက် မြေကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်တွင် ပြင်းထန်သော မြေငလျင် တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
“ဝုန်း... ဝုန်း...”
ရေတွက်၍မရနိုင်သော ထက်မြက်သည့် မြေကြီးများနှင့် ကျောက်တုံးများက မြေပြင်မှနေ၍ ထက်မြက်သော လှံရှည် များကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအင်များကို သယ်ဆောင်ကာ မိစ္ဆာသားရဲ အများအပြား၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖောက်ထွင်းပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိုက်နှက်ထားလိုက်တော့၏။
“အံ့မခန်းပဲ”
“တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ တိုက်ကွက်ပဲ။ မြေကြီးနဲ့ ကျောက်တုံး မန္တန် က မိစ္ဆာသားရဲ ထောင်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်။ အစ်ကိုကြီးက.. တကယ်ကို နာမည်နဲ့ လိုက်တာပဲ”
ရှန်ယွီ နှင့် ကျိုးရင် တို့မှာ အလွန် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။
နန်ခိုမြို့ မှ ပြည်သူများကလည်း သူတို့၏ လက်များကို မြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသဖြင့် ရှီလေ့ အတွက် ဂုဏ်သတင်း တန်ဖိုး အမြောက်အမြားကို ပံ့ပိုးပေးလိုက်ကြ၏။
သို့သော် ဤနည်းဗျူဟာက မိစ္ဆာစစ်သည် များကိုသာ ထိရောက်မှု ရှိသည်။
သားရဲဒီရေလှိုင်း အုပ်စုကြီး အတွင်း၌ လူပုံစံ အသွင်ပြောင်းထားပြီး လက်နက်မျိုးစုံ ကိုင်ဆောင်ထားကာ ရှီလေ့ ထံသို့ ပြေးဝင်လာနေကြသော မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသေး၏။
“ဟွန်း.. လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် လိပ်ကြီး ဒိုင်းလွှား”
ရှီလေ့ က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန် ရေးဆွဲလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ မန္တန် တစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဟန်များကို ထပ်မံ ပြောင်းလဲလိုက်ရာ မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားက သူ့ထံသို့ စုဝေးလာကြတော့၏။
ဘေးမှ ကြည့်နေသူများ အံ့အားသင့်သွားစေရန် ရှီလေ့ က ပေတစ်ရာ မြင့်သော ကျောက်စိမ်းဘီလူးကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးချလိုက်သည်။
“ဒိုင်း...”
မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် အချို့မှာ အော်ဟစ်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ အသားစအဖြစ် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရတော့၏။
“ဒါ ဘယ်လို မန္တန် မျိုးလဲ”
လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။
ရှန်ယွီ နှင့် ကျိုးရင် တို့ပင်လျှင် ရှီလေ့ က ဤကဲ့သို့သော မန္တန် မျိုး အသုံးပြုသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြချေ။ မြူခိုးဂိုဏ်း အတွင်း၌လည်း ဤကဲ့သို့သော နည်းစနစ်မျိုး မရှိဟု ထင်ရ၏။
ကျောက်စိမ်းဘီလူးကြီး ၏ အတွင်းတွင်၊
ရှီလေ့ က သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို သိမြင်နိုင်ရန် ဝိညာဉ်အာရုံ ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော ခွန်အားများ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ဦးလေး အဆင့်မြှင့်တင်ပေးထားတဲ့ 'မြေကြီးနဲ့ ကျောက်တုံး ဆောက်လုပ်ရေး ကျမ်း' က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တာပဲ။ အဲဒီထဲမှာ ပါတဲ့ ထိန်းချုပ်မှု နည်းစနစ်တွေက တကယ်ကို ပြောင်မြောက်လွန်းတယ်။ တိုက်ခိုက်ရေးမှာတောင် ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းတာလား”
ရှီလေ့ က လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းဘီလူးကြီး ကို ထိန်းချုပ်ကာ သားရဲတပ်ဖွဲ့ကြီး ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်တိုင်း မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် တစ်ကောင် သေဆုံးပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နေတော့၏။
ထို အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် များပင်လျှင် ရှီလေ့ ၏ လက်သီးချက်များကို မခံနိုင်ကြချေ။ တိုက်ရိုက် အထိခံရပါက အရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားမည် ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။
“ဝူး... အား...”
နောက်ဆုံးတွင် ထို အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် များက သူတို့၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ဆွဲငင်ကာ အနီးအနားရှိ တောင်တန်းများဆီသို့ ပြန်လည် ထွက်ပြေးသွားကြတော့၏။
“ထွက်ပြေးဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့”
ကျားကို တောင်ပေါ် ပြန်လွှတ်လိုက်ခြင်း၏ အန္တရာယ်များကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသော ရှီလေ့ သည် ချက်ချင်းပင် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်တော့ရာ သူ၏ ရဲရင့်ပြီး မိုးထိုးနေသော ပုံရိပ်ကြီးကိုသာ လူတိုင်း မြင်တွေ့ရတော့သည်။
“အစ်ကိုကြီး ရှီ က တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ”
ရှန်ယွီ နှင့် ကျိုးရင် တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်ကြီးလေးစားမှုများ ပေါ်လွင်နေ၏။
(၁) နာရီ ကြာပြီးနောက်၊
ရှီလေ့ က နန်ခိုမြို့ သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ထို အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာဗိုလ်ချုပ် များထံမှ ယူဆောင်လာခဲ့သော တောက်ပနေသည့် မိစ္ဆာအနှစ်သာရ သုံးခုကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။
“အစ်ကိုကြီး ရှီ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ”
ရှန်ယွီ နှင့် ကျိုးရင် တို့က ပြိုင်တူ ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။
“ဟားဟား ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ နန်ခိုမြို့ က ဒေသခံတွေအတွက် အိမ်သစ်တွေ ဆက်ဆောက်ပေးပြီး ခိုင်ခံ့တဲ့ မြို့ရိုးတွေကို အားဖြည့်ကြရအောင်”
“ကောင်းပါပြီ”
သူတို့သုံးယောက် ဆက်လက် အလုပ်များနေကြ၏။
မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ အဝေးတွင်၊
လီကျောက်ကျောက် သည် အိုးယန်ဖုန်း နှင့် အိုးယန်ယွီ မောင်နှမနှစ်ဦး ပါ၀င်သော အဖွဲ့နှင့်အတူ ရှေးဟောင်း မြို့လေးတစ်မြို့ မှ လူများအတွက် ဟင်းချက်ပေးနေသည်။
ဟင်းအနံ့များက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး မြို့လေး တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။
သောင်းနှင့်ချီသော ဒေသခံများက လမ်းဘေးတွင် စုရုံးကာ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို ခင်းကျင်းထားကြပြီး သူတို့၏ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လီကျောက်ကျောက် ပြင်ဆင်ပေးနေသော အစားအစာများကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အထက် ကောင်းကင်ယံတွင်၊
အိုးယန်ဖုန်း နှင့် အိုးယန်ယွီ တို့က လီကျောက်ကျောက် ထုတ်ယူထားသော အချင်း ရှစ်မီတာ ရှိပြီး ပါဝင်ပစ္စည်း ပေါင်ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဧရာမ ဒယ်အိုးကြီးကို အပူပေးရန်အတွက် "မီးတိမ်တိုက် လက်ဝါး" ကို တစ်ပြိုင်နက် အသုံးပြုလိုက်ကြ၏။
သူမက မန္တန်များကို အသုံးပြုကာ ကြော်လှော်ပြီး ဝိညာဉ်အာရုံ ဖြင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် ပမာဏကို ထိန်းချုပ်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား များကိုလည်း ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ထို့အပြင် ဝိညာဉ်ဆေး များ ထည့်သွင်းထားသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အများအပြားကိုလည်း ထည့်သွင်းလိုက်ရာ အနံ့က ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာတော့၏။
“မွှေးလိုက်တာ”
“ဒီ နတ်သမီးလေး က ကောင်းကင်ဘုံက စားဖိုမှူး ဖြစ်ရမယ်”
ရှေးဟောင်း မြို့လေးမှ လူများမှာ လုံးဝ မိန်းမောသွားကြသည်။
အချို့ကမူ ထိုအနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ မျက်နှာများမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် နီမြန်းလာကာ ယိမ်းယိုင်ပြီး လဲကျမလို ဖြစ်သွားကြတော့၏။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဒယ်အိုးကြီးထဲမှ ဟင်းလျာများ ကျက်သွားသည်။
“စားကြစို့”
လီကျောက်ကျောက် က လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဒယ်အိုးထဲမှ အစားအစာများက လေထဲသို့ ပျံတက်သွား၏။ နွေးထွေးနေစေရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအား များဖြင့် ရစ်ပတ်လျက် လူတိုင်း၏ ပန်းကန်များထဲသို့ တိကျစွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။
“လူကြီးမင်းတို့… ဒီဟင်းက ငရုတ်သီးစိမ်း အမဲသားကြော် ပါ.. အရသာခံပြီး စားသုံးပေးကြပါရှင်”
လီကျောက်ကျောက် က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။
လူအုပ်ကြီးမှာ ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ အလျင်အမြန် စတင် စားသုံးကြတော့၏။ ပထမဆုံး အနည်းငယ် စပ်သော အရသာကို ခံစားရပြီးနောက် အမဲသား၏ အရသာ ရှိသည့် အရသာက သူတို့၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ အရမ်း အရသာရှိလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာကြတော့သည်။
“ဒါက အရမ်း အရသာရှိတာပဲ”
“ဒါက သေချာပေါက် နတ်ဘုရား တစ်ပါးရဲ့ လက်ရာပဲ”
ရှေးဟောင်း မြို့လေးမှ လူများက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။
လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများကို ကြည့်ရင်း လီကျောက်ကျောက် က သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။
ယနေ့ သူမ ဖြတ်သွားစဉ် ဤရှေးဟောင်း မြို့လေးသည် အချိန်အကြာကြီး မိုးခေါင်ရေရှားမှု ဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဒုက္ခသည်များမှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူမက မြေကြီးကို အာဟာရ ဖြစ်စေရန်အတွက် နွေဦးမိုး ရွာသွန်းစေရန် မန္တန်တစ်ခုကို အရင်ဆုံး အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် ဤဟင်းလျာကို ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
စားသုံးပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ ပိုမို သန်စွမ်းလာကာ တက်ကြွလာကြပြီး ဂုဏ်သတင်း တန်ဖိုးများနှင့် ယုံကြည်မှု စွမ်းအား များကို ပံ့ပိုးပေးလိုက်ကြသည်။
သို့သော် လီကျောက်ကျောက် က ဤအရာကို မသိရှိခဲ့ချေ။
ဒုက္ခသည်များ ပိန်လှီမနေတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပျားရည် စားရသည်ထက်ပင် ပိုမို ချိုမြိန်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
နောက်ဆက်တွဲ အချိန်များတွင် သူမက အိုးယန်ဖုန်း နှင့် အိုးယန်ယွီ တို့ကို မြေများကို ရေသွင်းရန်အတွက် မိုင်တစ်ရာ အကွာမှ ရေများကို လွှဲပြောင်းပေးရန် ရေမြောင်းများ စတင် တူးဖော်ခိုင်းလိုက်၏။
နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်း မြို့လေးက နွေဦးရာသီ သစ်တစ်ခုကို ကြိုဆိုလိုက်လေပြီ။
ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လီကျောက်ကျောက် က ရေပေါ်ဖြူ မြို့တော် တွင် လူများ ခေါ်ယူနေကြောင်း ကြေညာလိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများက ရေပေါ်ဖြူ မြို့တော် သို့ ပြောင်းရွှေ့ အခြေချရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောဆိုလာကြ၏။
ကျန်နေသူများမှာ ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့၏ အိမ်များကို စွန့်ခွာရန် ဆန္ဒမရှိကြသော ရှေးဟောင်း မြို့လေးမှ အဘိုးအို၊ အဘွားအိုများသာ ဖြစ်ကြသည်။
ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ လီကျောက်ကျောက် က ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။
အခြားနေရာများတွင်လည်း မြူခိုးဂိုဏ်း ၏ တပည့်များသည် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ဂုဏ်သတင်း တန်ဖိုး နှင့် ယုံကြည်မှု စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို ရရှိခဲ့ကြပြီး ရေပေါ်ဖြူ မြို့တော် သို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် ဆန္ဒရှိသူ အများအပြားကိုလည်း စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။
ဂိုဏ်း၏ တာဝန် တိုးတက်မှုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တိုးတက်နေတော့၏။
နောက်ကွယ်တွင်၊
ယဲ့ဖုန်းက ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေပြီး အလွန် ကျေနပ်နေတော့သည်။
--