အခန်း ၄၆၆

အခန်း (၄၆၆) ဘုန်းကြီး ဟွေပြန့် (အပိုင်း ၂)

တောအုပ်အတွင်း၌ ပန်းရောင်မြူထု တစ်ခု ရုတ်ချည်းဆိုသလို ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုမြူထုမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမြိုပစ်လိုက်၏။

ဤအဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆုမို၏ သစ်ကိုင်းစသည်လည်း ထိုလူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ကျန့်ကျင်း သွေးကြောကွက်ဆီသို့ အတိအကျ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုသူမှာ တစ်ခုခုကို ပစ်ပေါက်ရန် လက်မြှောက်ထားသည့် အမူအရာအတိုင်းပင် ကျောက်ရုပ် တစ်ရုပ် အလား တောင့်တင်းသွားပြီး လုံးဝ ဿမလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

သို့ရာတွင် ဆုမို၏ မျက်မှောင်များမှာမူ တွန့်ကွေးသွားသည်။

သူသည် အဝေးမှ နေ၍ 'လက်ချောင်းတောက်သိုင်း' ကို ဖော်ဆောင်ကာ ထိုသူတို့၏ သွေးကြောကွက်များကို ပိတ်ဆို့ခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့၏ ကောက်ကျစ်သည့် အစီအစဉ်များကို ကြိုတင်ကာကွယ်ရန် ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့ကို အရှင်ဖမ်းဆီးကာ အမှန်တရားကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန်လည်း ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤလူများက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဤမျှ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိမ့်မည်ဟု ဆုမို မျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဤပန်းရောင်မြူထုမှာ အဘယ်က ဆင်းသက်လာသည်ကို မသိရသော်လည်း လူအချို့ကို ရစ်ပတ်ထားကာ လွယ်လွယ်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိပေ။

တောင်ကြားအတွင်းမှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြေကပင် ထိုမြူများကို လွင့်ပါးသွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"သခင်မလေး ဝေ... နင်က ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတယ်ဆိုတော့ ဒီမြူတွေက ဘာလဲဆိုတာ သိလား"

ဆုမိုက ဝေဇီယီအား မေးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝေဇီယီမှာ ဆုမိုအား မျက်စောင်းထိုးရန်ပင် အချိန်မရှိတော့ဘဲ မျက်မှောင်ကိုသာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြုတ်ထားမိ၏။

"ဒါက 'ကျဲလော့ရှန်း' ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"အဲဒါက ဘာလဲ"

"နင်ပဲ စဉ်းစားကြည့်လေ...."

ဝေဇီယီက ရုတ်တရက် စိတ်တိုသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဆုမိုက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

‘အာ... ကျဲလော့ရှန်း ဆိုတော့... အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ခိုင်းတဲ့ ဆေးပေါ့။ နာမည်ကလည်း တကယ့်ကို အထာနဲ့ပဲ’

ဝေဇီယီ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လှုပ်ရွသွားပြီး သူမ၏ လက်ကလည်း ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ ဆုမိုအား မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေတော့၏။

"နင်က အညံ့ခံချင်နေတာလား"

ဆုမိုက ထိုစကားကို ဆက်လက် မဆွေးနွေးတော့ဘဲ ပန်းရောင်မြူထု ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာဆီသို့သာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။

"ဒါဆို အခု သူတို့က သွေးကြောကွက်တွေ အပိတ်ခံထားရတာဆိုတော့... ဘယ်လို ဆက်လုပ်ကြမလဲ"

"အင်း..."

ဝေဇီယီက ကြယ်ခူးဓားရိုးပေါ်မှ သူမ၏ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ဂိုဏ်းက မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် ဒီ ကျဲလော့ရှန်း ရဲ့ အဆိပ်က တော်တော်လေး ပြင်းတယ်။ သာမန်... အဲဒီလို ဆေးမျိုးတွေထက် အများကြီး ပိုတာ။ အထဲမှာ သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်တွေ ပါတယ်လေ။ အဆင့်မြင့်တဲ့ အတွင်းအားနဲ့ အဆိပ်ကို အတင်း တွန်းထုတ်ရင် ထုတ်... မဟုတ်ရင်တော့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့... အဲ... နီးနီးကပ်ကပ်... အဲဒီလိုမျိုး နေမှ ရမှာ.. အဆိပ်ကို မဖြေနိုင်ရင်တော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့"

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ပူထူသွားသည်။ သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူမအနေဖြင့် တစ်ခုခု မှားနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

'ငါက ဆုမိုကို ကျဲလော့ရှန်း ရဲ့ အာနိသင်ကို ရှင်းပြနေတာပဲဟာ။ တည့်တည့်ပြောလိုက်ရင် ပြီးတာကို ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ငါတို့က သိုင်းလောကသားတွေပဲ၊ စိတ်ထားက ပွင့်လင်းရမယ်လေ။ ဘာလို့ ဒီလို လျှို့ဝှက်နေရမှာလဲ။ ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော်က အောက်တန်းစားတွေနဲ့ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှက်ပြီး ရင်ခုန်နေရတာလဲ။'

ဤသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားသည်။ သူမသည် ဆုမိုကို ကြည့်ရန် သတ္တိရှိသွားပြီဟု ထင်လိုက်သော်လည်း၊ ဆုမို၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ ရှက်သွေးဖြာသည့် ခံစားချက်က တစ်ဖန် ပြန်လည် ရိုက်ခတ်လာပြန်၏။ သို့ရာတွင် ဆုမိုမှာမူ မျက်မှောင်ကိုသာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြုတ်ထားရင်း ပန်းရောင်မြူထုကို အခက်တွေ့နေဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီ 'ညီမလေးတွေ' အဆိပ်မိသွားလို့ စိတ်ပူပြီး သွားကယ်ချင်နေတာလား"

ဝေဇီယီက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဟင်"

ဆုမိုက ဝေဇီယီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး ဝေ... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

"နင့်ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး စိတ်ပူနေပုံရလို့လေ... ခုနကလည်း အဲဒီ အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမတွေကို နင့်ရှေ့မှာ အလှပြခိုင်းထားသေးတာ မဟုတ်လား... အာမခံ ခေါင်းဆောင် ဆုမို ရဲ့...ငါ.. ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါ့မယ်။ နင့်ရဲ့ ယန် မိသားစု ညီမလေးက အာမခံဌာနမှာ နင်အပြန်ကို စောင့်နေတာနော်။ နင် တစ်ယောက်တည်း အပြင်ရောက်နေလို့ နည်းနည်း ပျင်းနေရင်တောင်... စိတ်ကိုတော့ လျှောက်မလွှင့်ပါနဲ့ဦး"

"နင့်စိတ်ကသာ လျှောက်လွင့်နေတာပါ"

ဆုမိုက မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့လိုက်၏။

"စောစောကတည်းက နင် ငါ့ကို ကြည့်နေတာ တစ်မျိုးကြီးပဲလို့ ငါ ထင်သား။ ဒါကြောင့်ကိုး... ခုနက အဲဒီလူတွေ စကားပြောနေတာက မျက်စိမမြင်ရသလို ဖြစ်နေပေမဲ့၊ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြိုင်ဘက်တွေ ရှိမရှိကိုတော့ အမြဲ အာရုံစိုက်နေကြတာ။ အပြင်ပန်းမှာတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေပေမဲ့ အတွင်းစိတ်မှာတော့ အရမ်း တင်းကျပ်နေကြတာလေ။ နောက်ပြီး... သူတို့မှာ ထိပ်ပြောင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ပြောသွားတယ် မဟုတ်လား။ နင် တစ်ခုခုကို သတိမထားမိဘူးလား"

"ထိပ်ပြောင်တဲ့ သူငယ်ချင်း.."

ဝေဇီယီ တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားကာ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။

"ဆရာတော် ဟုန်ယွင်ကို ပြောတာလား"

အစောပိုင်းက ဆုမိုသည် သူသည် ဆရာတော် ဟုန်ယွင်ထံမှ 'ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း' ကို သင်ယူခဲ့ရကြောင်းနှင့် သူတို့မှာ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိကြောင်း ပြောပြဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။ ဆရာတော် ဟုန်ယွင်သည် ထို မိစ္ဆာများကို နောင်တရစေရန်အတွက် တုန်းချန် မိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်ကိုလည်း ဝေဇီယီ သိထားပါ၏။

"ဒီနေ့ တည်းခိုခန်းမှာ သတင်းတွေ အများကြီး ကြားခဲ့ရပေမဲ့... ဆရာတော် ဟုန်ယွင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုမှ မပါခဲ့ဘူး... နောက်ပြီး ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော်က ဒုတိယ နန်းတော်သခင် ကူပိရန် ကလည်း ဆရာတော် ဟုန်ယွင် တုန်းချန်ကို ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေလည်း ရှိနေတာပဲ... နင်က အဲဒီ ထိပ်ပြောင်တဲ့ သူငယ်ချင်းအတွက် စိတ်ပူနေတာလား....."

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဝေဇီယီက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"နင်ပြောပုံအရဆိုရင် ဆရာတော် ဟုန်ယွင်က သာမန် ရဟန်းတစ်ပါး မဟုတ်ဘူးလေ။ သူက တကယ့်ကို သူတော်စင်ကြီး တစ်ပါးပဲဟာ။ ဒီလို အလှအပ ထောင်ချောက်တွေထဲမှာ သူ ဘယ်လိုလုပ် ပိတ်မိနေမှာလဲ"

"ငါက ဆရာတော် ဟုန်ယွင်အတွက် စိတ်ပူနေတာ မဟုတ်ဘူး"

ဆုမိုက ဝေဇီယီကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ကူပိရန်အတွက်မူကား သူ ပို၍ပင် စိတ်မပူချေ။ ထို ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော်မှ ဒုတိယ နန်းတော်သခင်မှာ ယခုအချိန်တွင် မြို့တော်ဝန် အိမ်တော် မြေအောက်ထောင်ထဲမှာ အပိတ်ခံထားရလောက်ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤအချက်မှာ ယခုအချိန်တွင် ဝေဇီယီအား ပြောပြ၍ ဖြစ်သော အကြောင်းအရာ မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဆရာတော် ဟုန်ယွင် ရဲ့ တပည့်တွေ အားလုံးက လူကောင်းတွေ မဟုတ်ကြဘူးလေ။ သူတို့အားလုံးက တောင်ဓားပြတွေ၊ လူဆိုးတွေဆီက လာကြတာ။ ဆရာတော် ဟုန်ယွင် ရဲ့ သိုင်းကျမ်းတွေနဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတယ် ဆိုပေမဲ့... တစ်ချက်လောက် လွတ်သွားတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုက လာဆွဲဆောင်တာမျိုး ဆိုရင်တော့... သူတို့တွေ တစ်ခုခု လုပ်မိသွားဖို့က မခက်ဘူးလေ"

"ဪ... နားလည်ပြီ"

ဝေဇီယီ တစ်ယောက် သဘောပေါက်သွားတော့၏။

ထိုလူအနည်းငယ်မှာ စကားပြောရာတွင် ကြွားဝါနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုမူ အမြဲ နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ဆုမိုက သူတို့ကို သစ်ကိုင်းစဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရာမှ 'ထိပ်ပြောင်' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆရာတော် ဟုန်ယွင်ကို အမှတ်မထင် သတိရသွားခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက်တွင် သူတို့၏ သွေးကြောကွက်များကို ပိတ်ဆို့ကာ အရှင်ဖမ်းဆီး၍ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်း ပါပင်။

--